บทที่ 5

ภคมณนั้นเบ้ปากแล้วก็พูดลอยๆ ขึ้นมา “ว้า แอบไปกินของหวานล้างปากมาก่อนแล้วแบบนี้ ของหวานที่เราเก็บไว้ให้ คงไม่มีที่ให้ยัดแล้วสินะ”

“มีสิ!” ประวีร์ทำตาโตบอกทันที “สำหรับของหวานที่ทั้งสวยทั้งอร่อยของพายหวาน วีวี่มีที่ให้ยัดไม่จำกัดเลยค่ะ ว่าแต่วันนี้มีของโปรดวีวี่มะ?”

“มะยงชิดชีสพาย โปรดหรือเปล่าล่ะ”

“อ๊าย! ถ้ารู้ว่าวันนี้แกทำของโปรดฉัน จะรีบมาแต่บ่ายเลย!”

พูดจบประวีร์ก็ปรี่ไปเปิดตู้แช่เค้กในห้องติดกับครัว ภคมณนั้นชื่นชอบการอบเค้กมาแต่ไหนแต่ไร พอคุณภัคจิราย้ายไปอยู่เมืองนอก เลยจัดการรีโนเวทห้องอเนกประสงค์ข้างครัวเป็นห้องอบขนม จากที่ทำกินเองบ้าง แจกเพื่อนบ้าง ภคมณก็เริ่มเปิดรับออเดอร์ขายเป็นงานอดิเรก ทำไปทำมาดันขายดิบขายดีจนรายได้พุ่งแซงเงินเดือน ภคมณจึงลาออกจากการเป็นลูกน้องเขา แล้วมาทำเค้กขายอย่างจริงจัง ทำให้ห้องนี้กลายเป็นสถานที่ทำงานหลักของเจ้าตัวมาเกือบสองปีแล้ว

ตอนที่ทำเป็นงานอดิเรก ‘พายหวาน’ ร้านเค้กโฮมเมดเล็กๆ แต่คุณภาพไม่เล็กของภคมณก็มีชื่อเรื่องรสชาติและความสวยงามตามสมัยนิยมในกลุ่มเค้กเลิฟเวอร์แล้ว ในแต่ละเดือนทำเงินได้เยอะพอสมควร เมื่อหันมาลงมือทำจริงจังจึงได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ปัจจุบันนี้นอกจากรับสั่งทำเค้กแล้ว ภคมณยังรับจัดขนมเบรกและทำเค้กส่งคาเฟ่ร้านกาแฟด้วย มีรายได้เป็นกอบเป็นกำพอๆ กับงานในกำมือ ทว่าจนถึงวันนี้ ‘พายหวาน’ ก็ยังไม่มีหน้าร้านเป็นของตัวเอง ยังเป็นแผนการในอนาคต เปิดรับออเดอร์ผ่านช่องทางเพจเฟซบุ๊กและอินสตาแกรมเท่านั้น

ในบรรดาเค้กมากมายที่ภคมณทำ ประวีร์ชอบเค้กมะยงชิดมากที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะชีสพายหรือช็อตเค้ก เวลาภคมณใช้ผลไม้ชนิดนี้ทำเค้กขาย จะแบ่งส่วนหนึ่งเอาไว้ให้ตลอด พอเห็นชีสเค้กของโปรดวางอยู่ในตู้แช่ก้อนใหญ่ คนสวยก็ยิ้มกว้างหันไปร้องบอกภคมณเสียงหวาน

“รักพายหวานที่สุดเลยยยยยย!”

“ค่าาาา” ภคมณลากเสียงตอบอย่างหมั่นไส้ กะจะทำเซอร์ไพรส์เพื่อนสักหน่อย ดันถูกเพื่อนเซอร์ไพรส์กลับด้วยการแอบไปกินผู้ชายจนมาช้าไปสองชั่วโมง!

คิดแบบงอนๆ แล้วเธอก็ไม่ได้สนใจประวีร์ที่ยกเค้กกลับมานั่งกินที่โต๊ะอาหารอีก ดวงตาดำขลับหันไปมองเด็กหญิงวัยสิบกว่าเดือนที่กำลังนอนกินนมอยู่บนตักผู้เป็นแม่ ปากเล็กๆ ดูดนมแบบไม่มีพัก แก้มยุ้ยพองเข้าพองออก น่ารักน่าเอ็นดูจนคนไม่มีลูกเป็นของตัวเองอย่างมีบ้างเหลือเกิน

มัลลิกากินเอาๆ จนนมขวดห้าออนซ์หมดลงในเวลาไม่กี่นาที พอเหลือแต่อากาศในขวดถึงยอมปล่อยจุกออกจากปาก มองแม่ตาใส

“มะๆ”

“หมดแล้ว” รจนาส่ายหน้าบอกลูกสาวที่ทำท่าบอกว่าอยากได้นมเพิ่ม “โบ๋เบ๋แล้ว มะลินอนเล่นรอคุณพ่อมารับกลับบ้านนะลูก”

“ปะ!” ยายหนูยิ้มกว้างเรียกหาพ่อเสียงอ้อแอ้ มือป้อมๆ ยกขึ้นปัดไปมาอย่างเด็กร่าเริง แต่ผู้เป็นแม่เห็นแล้วกลับยกมือกุมขมับ

“โอย คึกคักอย่างนี้ คืนนี้จะหลับตอนไหนเนี่ย”

ภคมณหัวเราะเบาๆ ยืนมือไปแย่งเจ้าตัวน้อยมาฟัดแก้มเล่น “นี่ๆ มันเขี้ยวนัก เด็กอะไรนุ่มนิ่มไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย”

“เบาหน่อย” รจนาเอ่ยปราม “ฉันพามะลิมาให้ฟัดก็จริง แต่ถ้าแกจะฟัดจนลูกฉันแก้มเบี้ยวขนาดนั้น แนะนำให้มีลูกเองเหอะ!”

“อยากมีเองเหมือนกันแหละ ติดที่ว่าไม่มีคนช่วยทำให้มีอะ ขอฟัดลูกแกไปก่อนนะ นี่ๆ ดูสิ มะลิชอบให้ฉันเล่นด้วยจะตาย เห็นมั้ย ยิ้มให้น้าพายด้วย โอ๊ย! จะน่ารักน่าชังไปไหนลูก”

รจนาอมยิ้มเมื่อเห็นลูกสาวหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเพราะถูกภคมณฟัดแก้มฟัดพุงแตงโม มองแล้วก็อดถอนใจไม่ได้

เฮ้อ...

ตอนนี้ยายอ้วนของพวกเธอผอมลงจนเอวบางอ้อนแอ้นไปทั้งตัว เหลือแค่นมตู้มๆ ชนิดสวมเสื้อยืดธรรมดายังเอ็กซ์แตก

ด้วยรูปร่างและหน้าตาน่ารักอย่างนี้ เป็นผู้หญิงอื่นคงมีแฟนไม่เว้นว่าง แต่ภคมณกลับโสดสนิท!

ที่โสดสนิทก็เพราะเอาแต่ทำเค้กทำขนมอยู่ในบ้าน จะได้เจอคนอื่นทีก็ตอนเอาเค้กไปส่ง พอคบผู้ชายสักคน หมอนั่นก็มาคบเล่นๆ หวังนอนด้วยเสียมากกว่ารักจริงหวังแต่ง ภคมณเลยไม่เอาใครอีก เป็นโสดมาปีกว่าแล้ว

ก็คือเรื่องงานไปได้สวย แต่เรื่องผู้ชายไม่เอาไหนเลย

นางไม่มองหาใครมาเป็นแฟนใหม่ แล้วยังมีหน้ามาพูดเรื่องอยากมีลูกอีก!

คิดแล้วรจนาก็เบะปากพูด “ปากก็บอกไม่มีคนช่วยทำๆ แต่ทำตัวเป็นแม่ชี ไม่ยอมหาใครมาช่วยทำสักที แล้วมันจะมีมั้ย ลูกน่ะ!”

“ไม่ได้ทำตัวเป็นแม่ชีสักหน่อย” ภคมณค้อนขวับแล้วหันไปยิ้มให้แม่หนูที่กำลังฉีกยิ้มจนเห็นฟันหน้าสองซี่ต่อ “พอเห็นพวกเขามองนมมากกว่ามองหน้า แล้วยังจ้องแต่จะลากขึ้นเตียง มันก็อยากถีบมากกว่าจีบอะ”

“ถามจริงๆ นะ ผู้ชายที่รู้จักอยู่ตอนนี้ ไม่ถูกใจแกบ้างเลยไง อย่างเจ้าของร้านกาแฟคนนั้นไง หล่อ รวย งานดี ไม่รู้ว่ามองหน้าหรือมองนม แต่เขามองแกมานานแล้วแน่ๆ นี่กล้าพูดเลยว่านอกจากจะถูกใจเค้กแล้ว เขายังถูกใจแม่ค้าด้วย ถ้าแกตกลงปลงใจกับเขาแต่แรกนะ ป่านนี้มีลูกโตไปแล้ว”

“ไม่เอาอะ งานดีแค่ไหนก็เป็นคู่ค้ากัน ไม่อยากมีปัญหาทีหลัง”

“เรื่องมากอีก แล้วจะได้มีกับเขามั้ย ลูกผัวน่ะ นี่คิดว่าท้องตัวเองวิเศษวิโสจนเสกเด็กขึ้นมาเองได้เหรอ นอกจากไข่ของแม่แล้ว ต้องมีน้ำเชื้อของพ่อมาผสมด้วย เด็กถึงจะก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาในท้องแกนะ!”

“ถูกต้องค่ะ” ประวีร์ที่กินเสร็จพร้อมล้างจานให้เรียบร้อยเดินมานั่งลงบอกอีกเสียง “ถ้ายังเอาแต่มุดหัวทำงานอยู่แต่ในบ้านอย่างนี้ รอไปถึงชาติหน้า หล่อนก็ไม่มีหรอก ลูกผัวน่ะ!”