บทที่ 3

“คนหล่อๆ ที่สวมแว่นน่ะ ชื่อพี่ธีร์ นอกจากจะหล่อมากแล้ว ยังเรียนเก่งมากด้วย บ้านรวยสุดๆ มาโรงเรียนก็มีรถคอยรับส่งเหมือนแกแหละ ส่วนตี๋หล่อที่มาด้วยกันนั่นชื่อพี่ตง เป็นเพื่อนสนิทของพี่ธีร์ บ้านรวยไม่แพ้กัน ไม่รู้ทำไมวันนี้พวกเขาถึงมาใช้รถเมล์ สงสัยจะเป็นพรหมลิขิตนำพาให้เรามาเจอกัน อ๊าย! ฉันได้นั่งรถกลับบ้านพร้อมสองหนุ่มที่ฮอตที่สุดในโรงเรียนเราด้วยอะ!”

ภคมณรับข้อมูลมาครบแล้วก็ช้อนตามองเพื่อนที่หวีดเสียงสูงขึ้นในตอนหลัง “ทำไมวีรู้เรื่องพี่เขาเยอะจัง”

“ไม่ใช่แค่พี่ธีร์กับพี่ตงนะ วีวี่รู้เรื่องคนหล่อๆ ในโรงเรียนเราทุกคนนั่นแหละ” ประวีร์บอกเสียงใส ก่อนจะหรี่ตาถาม “แกน่ะ สนใจพี่ธีร์หรอ”

“อือ พี่เขาหล่อมาก” ภคมณเอ่ย แล้วแอบหันหน้าไปดูคนหล่อด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เป็นผลให้ประวีร์อมยิ้มแซว

“ตกหลุมรักเข้าแล้วสิเพื่อนฉัน”

“ตกหลุมรัก...”

“ค่า อาการที่แกเป็นอยู่ตอนนี้ เรียกกันว่าตกหลุมรัก ก็ไม่แปลกอะนะ ฉันกับสาวๆ ทั้งโรงเรียนเคยตกหลุมรักพี่ธีร์มาแล้วทั้งนั้น เค้กกับช็อกโกแลตที่แกได้กินบ่อยๆ ส่วนใหญ่ก็มาจากที่ฉันเอาไปให้พี่ธีร์ที่เรารักนี่ละ”

“เขาคือคนที่พวกแกเอาเค้กกับช็อกโกแลตไปให้ แต่โดนตีกลับมาทุกครั้งคนนั้นน่ะหรอ” เป็นปีๆ แล้วที่ภคมณได้กินเค้กกับช็อกโกแลตฟรีเพราะเพื่อนซื้อให้รุ่นพี่ที่ปลื้ม แต่เขาไม่เคยรับไว้ กระนั้นเพื่อนก็ไม่เคยเข็ด

“คนนั้นแหละ ชวนแกไปด้วยก็ไม่เคยจะไป มัวแต่หวงของกินอยู่นั่น”

ภคมณฟังแล้วนั่งอึ้ง ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเพื่อนต้องเอาของอร่อยๆ ไปให้คนอื่นกินด้วย มาบัดนี้ถึงพอจะเข้าใจ เธอบอกประวีร์ทันที “วางใจได้ ต่อไปฉันจะเอาเค้กไปให้พี่ธีร์กับแกแน่!”

“มึงนี่น้า ไปไหนก็มีแต่คนมอง เห็นน้องอ้วนคนนั้นมั้ย มองตามมึงไม่ละสายตาเลย”

เสียงกระซิบถามจากเพื่อนสนิท ทำให้คนที่เพิ่งหย่อนตัวนั่งลงเบาะแถวสุดท้ายบนรถเมล์หันไปมองหุ่นหมีของมันแวบหนึ่ง แล้วตอบไปเสียงเรียบ

“มึงอ้วนกว่าน้องเขาอีกนะ”

“นี่มึงด่ากูอ้วนเหรอ!” ตะวันฉายถลึงตาใส่ทันที “ใช่ซี้! กูมันอ้วน ไม่หุ่นดีเป็นนายแบบเหมือนมึงหรอก ชิ!”

“ไม่อยากให้คนอื่นว่าตัวเอง ก็อย่าไปพูดว่าคนอื่นเขา”

“เออๆ กูมันปากเสีย แต่กูไม่ได้ว่าน้องเขานะ แค่เรียกด้วยความเอ็นดูน่ะ ตัวกลมๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักดี ไม่รู้อยู่ชั้นไหน ไม่คุ้นหน้าเลย”

ธีร์ฟังเพื่อนพูดพลางมองไปทางคนที่พวกตนเอ่ยถึงเงียบๆ ปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้นั่งรถโดยสารประจำทางแบบนี้ เพราะมีรถที่บ้านคอยรับส่งทุกวัน แต่วันนี้ตะวันฉายดันนึกสนุก ชวนนั่งรถเมล์กลับบ้านเอง พอออกมาขึ้นรถปรับอากาศไม่ทัน มันก็พาขึ้นบนรถธรรมดาแทน ในก้าวแรกที่เหยียบขึ้นมาบนรถ เขาก็สบสายตาเด็กหญิงตัวกลมในชุดนักเรียนมัธยมต้นเข้า เด็กคนนั้นมองเขาด้วยสีหน้าตื่นตะลึงเลยทีเดียว

ตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ธีร์รู้ดีว่าตนเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ แต่ไม่เคยมีใครจ้องเขาด้วยนัยน์ตาเป็นประกายพร้อมกับกินกล้วยทอดไปด้วยแบบที่เด็กคนนั้นทำมาก่อน ทั้งที่มองเขาตาเป็นประกาย ปากเล็กๆ นั่นก็ยังเขี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง มองแล้วให้ความรู้สึกอย่างที่ตะวันฉายบอก

น่ารักดี

ความอ้วนกลมไม่ได้ลดความน่ารักจิ้มลิ้มของเจ้าตัวเลย ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นด้วยซ้ำไป

“ดูจากสายตาที่น้องเขามองมึงเมื่อกี้ กูว่าพรุ่งนี้ต้องมีคนตามกรี๊ดพี่ธีร์เพิ่มแน่” ตะวันฉายเอ่ยขึ้นมาอีกยิ้มๆ

ธีร์ส่ายหน้าบอก “เพื่อนน้องเขาเอาเค้กมาให้กูบ่อยๆ ถ้าน้องเขาจะตามกรี๊ดกู คงมากับเพื่อนตั้งนานแล้ว”

“ให้ร้อยเอาบาทเดียวเลยเอ้า!”

“ไร้สาระ มึงคิดเรื่องเรียนให้ได้เหมือนที่คิดเรื่องพวกนี้คงจะดี”

“...” ตะวันฉาย

ธีร์เบือนหน้าหนีคนเรียนยังไงก็ไม่เข้าหัวไปมองภาพข้างถนนผ่านหน้าต่างที่เปิดรับลมเย็นๆ ขณะรถแล่นออกจากป้าย ภายใต้ท่าทีเฉยชาที่แสดงออกมา ลึกๆ ในใจแล้วเขาก็อดคิดไม่ได้

ถ้าเด็กอ้วนตาแป๋วคนนี้มาตามกรี๊ดจริงๆ เขาจะเฉยชาใส่เหมือนที่ทำกับคนอื่นลงไม่นะ