ANMELDENเมื่อคืนภคมณอยู่เฮฮากับเพื่อนจนดึก กว่าจะปิดบ้านและอาบน้ำบำรุงผิวพรรณเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าวันใหม่แล้ว
แต่ถึงจะเข้านอนดึกมากๆ ความเคยชินก็ทำให้เธอตื่นนอนตอนหกโมงเช้าได้อย่างไร้ปัญหา
หลังล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ร่างอวบอิ่มในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ถึงเดินนวยนาดลงมาชั้นล่าง แวะบดเมล็ดกาแฟใส่เครื่องชง ทำอเมริกาโน่เย็นกินเองแก้วหนึ่ง
“อืม..” เมื่อเติมคาเฟอีนไปครึ่งแล้วจนสดชื่นและหูตาสว่างขึ้นกว่าเดิมแล้ว ภคมณจึงเดินไปเปิดไฟในห้องทำขนม หรือจะเรียกว่าเป็นห้องเตรียมส่วนผสมต่างๆ ก่อนนำมาเข้าเตาอบตัวใหญ่ที่ถูกจัดวางเอาไว้ด้านนอกก็ได้
ในนี้มีอุปกรณ์เครื่องใช้สำหรับทำเบเกอรี่ครบ ทุกอย่างจัดเก็บเป็นระเบียบ มีตู้สำหรับแช่เค้กโดยเฉพาะ กลางห้องวางโต๊ะไอส์แลนด์ขนาดใหญ่ไว้ บนผนังมีเครื่องปรับอากาศติดไว้ตัวหนึ่ง เพื่อให้ทำงานอยู่ในนี้ได้สบายๆ ทั้งวัน พูดได้เลยว่าเธอลงทุนกับร้านเล็กๆ นี้ก้อนใหญ่เลยทีเดียว
โชคดีที่ลำบากลำบนกับภาวะกำไรหายอยู่ไม่กี่เดือน เค้กที่อร่อยอัดแน่นด้วยวัตถุดิบชั้นดีก็เรียกดีลคาเฟ่มาเร่งการเติบโตของกำไรให้สูงขึ้นและอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้
สองปีมานี้ ร้านเค้กโฮมเมด ‘พายหวาน’ มีรายได้หลักๆ มาจากการทำเค้กส่งคาเฟ่ 3 ที่ด้วยกัน ล้วนเป็นคาเฟ่กาแฟที่ไม่อยากลงทุนทำขนมเอง เลยมองหาคนทำส่งให้แทน แล้วหวยก็มาออกที่ร้านเค้กโฮมเมดของเธอ แต่ละวันร้านเธอต้องทำเค้กไม่ต่ำกว่า 20 ก้อน ไปส่งให้คาเฟ่เหล่านี้ เว้นแต่วันหยุดของทั้งสองฝ่าย ส่งเค้กไม่เกินเก้าโมงเช้า และคาเฟ่ต้องจ่ายค่าเค้กเป็นเงินสดทุกรอบส่ง รายได้รองคือเค้กวันเกิดที่จะเปิดจองคิวช่วงกลางเดือน และขนมจัดเบรกที่มีเข้ามาเรื่อยๆ
แน่นอนว่าแต่ละวันต้องทำเค้กเยอะขนาดนี้ ภคมณทำคนเดียวคงไม่ทันและไม่ไหวด้วยแน่ๆ ดีลเค้กคาเฟ่จึงมาพร้อมลูกมือหนึ่งคน ใช้ระบบทำวันนี้ส่งพรุ่งนี้ คือวันนี้เริ่มอบเค้ก ประกอบชั้น ปาดครีม ตัดห่อใส่พลาสติกและรองกระดาษฟอยล์ไว้ให้เรียบร้อย แช่เย็นไว้หนึ่งคืน ตอนเช้าค่อยมาตกแต่งเก็บรายละเอียดให้สวยงามอีกครั้งก่อนนำไปส่งคาเฟ่ ซึ่งการแช่เย็นไว้ข้ามคืนจะทำให้เค้กเซตตัวอร่อยมากขึ้นไปอีกด้วย
ที่โชคดีคือคาเฟ่ทั้ง 3 อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ใช้เวลาขับรถประมาณยี่สิบนาทีก็ถึง ถ้าตื่นเช้าๆ อย่างวันนี้ก็จะมีเวลากว่าสองชั่วโมงในการเตรียมเค้กให้สมบูรณ์แบบ
อ๊ะ!
คนโอ้เอ้ดูดกาแฟเดินไปเปิดไฟและเครื่องปรับอากาศในห้องทำตาโต เมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนังข้างๆ บอกว่าเสียเวลาอืดอาดไปสิบกว่านาทีแล้ว
ภคมณรีบวางแก้วกาแฟ หันไปหยิบผ้ากันเปื้อน หมวกเก็บผม และถุงมือทำอาหารมาสวมเตรียมตัวทำงาน
“ได้เวลาทำงานที่เรารักกันแล้วนะ สู้ๆ พายหวาน!”
พูดเชียร์ตัวเองแล้วภคมณก็เปิดดูเค้กที่ทำเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน มีสตรอว์เบอร์รีนมสดฮอกไกโด ดับเบิ้ลช็อกโกแลต พายมะพร้าวอ่อน แครอทครีมชีส เรดเวลเวท บานอฟฟี่พาย ชีสเค้กหน้าไหม้ และมะยงชิดชีสพาย ที่เป็นเค้กแนะนำของวันนี้ ในนี้จะมีแค่ 5 รสชาติ ที่ทำคูณสาม เพราะคาเฟ่ที่ 3 รับแค่นั้น
แน่นอนว่าร้านเธอยังมีเค้กอีกหลายรสชาติ แต่ที่ขายดีเป็นลูกรักก็คือเค้กเหล่านี้ เธอเลยสลับเปลี่ยนเอารสชาติอื่นมาแจมเป็นช่วงๆ แล้วแต่ว่าเป็นช่วงของวัตถุดิบไหน อย่างช่วงนี้ที่เป็นฤดูกาลของมะยงชิด ก็เอาน้องมาเป็นเมนูแนะนำ
เค้กที่เห็นอยู่นี้เป็นออเดอร์ของคาเฟ่กาแฟทั้งหมด ไม่มีชุดเบรกหรือเค้กวันเกิดผสมเลย อย่างหลังไม่มีเพราะลูกค้าที่เหมาคิวสั่งทำรอบวันนี้ดันจำวันเกิดเพื่อนผิด เลื่อนไปเป็นเดือนหน้าแล้ว
หลังดูคร่าวๆ ด้วยสายตาว่าเค้กยังอยู่ดีทุกก้อน ภคมณจึงเริ่มทำงานในเช้านี้ตามลำพัง ส่วนลูกมือที่มีอยู่คนเดียวนั้นเป็นน้องพาร์ตไทม์ที่มาช่วยทำเค้กในตอนบ่ายโดยเฉพาะ งานทุกอย่างในตอนเช้ายังเป็นของเธอทั้งหมด
หญิงสาวเริ่มจากตีครีมสดสำหรับบีบตกแต่งเพิ่ม ต่อด้วยเอาผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ ใบไทม์ ดอกไม้น่ารักๆ แต่ราคาไม่น่ารัก ออกมาล้างทำความสะอาด ไม่ลืมหยิบเอาช็อกโกแลตแบบต่างๆ มุกน้ำตาลสีสันสดใสและผงโกโก้กับไอซิ่งสำหรับโรยหน้าให้สวยงามออกมาด้วย
เตรียมของพวกนี้เสร็จถึงทยอยเอาเค้กออกมาเติมความสวยรอบสุดท้าย บีบครีมลงไป ใส่ท็อปปิ้งผลไม้ดอกไม้ลงไป เนรมิตเค้กทุกแบบให้สวยสมกับที่ร้านเขาวางใจสั่งเอาไปวางขาย
ในขณะที่ภคมณนั่งทำงานอยู่เงียบๆ จนเค้กสวยพร้อมส่งทุกก้อน เวลาก็เดินผ่านไปเงียบๆ เช่นกัน พอเธอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็จะแปดโมงเช้าแล้ว
“อืม ถือว่าทำเวลาดี มีเหลือให้เก็บภาพไปโพรโมตอยู่”
พูดแล้วรีบเชตฉากถ่ายภาพเค้กในเช้านี้เอาไว้ ได้ภาพที่ต้องการครบแล้วก็เอาเค้กใส่กล่องให้เรียบร้อย แล้ววิ่งขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปส่งเค้ก
ยี่สิบนาทีต่อมา ร่างเล็กแต่อวบอิ่มก็วิ่งกลับลงมาในเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเดรสสายเดี่ยวสีเบจคู่กัน แต่งหน้าบางเหมือนไม่ได้แต่ง แต่อันที่จริงคือแต่งนานกว่าอาบน้ำอีก ส่วนผมยาวเป็นลอนไม่มีเวลาสระไดร์ เลยถูกรวบเปียหลวมๆ ซ่อนไว้ใต้หมวกสานทรงบัคเก็ต ให้ลุคน่ารักสดใส
ภคมณดูเวลาแล้วไม่โอ้เอ้ รีบเอาเค้กขึ้นรถ แยกไว้เป็นของแต่ละร้านเลย เสร็จแล้วก็ล็อกบ้านให้เรียบร้อย เตรียมออกไปส่งเค้ก
จังหวะนี้นี่เองที่หางตาพลันมองไปเห็นเพื่อนบ้านหลังซ้ายมือเดินออกมาทิ้งขยะหน้าบ้านพอดี อีกฝ่ายก็หันมาเห็นเธอเช่นกัน เธอจึงเปิดยิ้มไปให้อย่างน่ารัก
ความโชคดีอย่างหนึ่งของการมาซื้อบ้านแฝดกึ่งบ้านเดี่ยวสไตล์อังกฤษ 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ พร้อมลานจอดรถและสวนเล็กหลังนี้ คือมันเงียบสงบ เพื่อนบ้านน่ารัก ส่วนใหญ่เคารพกติกาการอยู่ร่วมกัน ต่างคนต่างอยู่กันทั้งนั้น น้อยที่จะกระทบกระทั่งกัน ยุพินกับสามีคือเพื่อนบ้านที่น่ารัก ทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยวด้วยกันทั้งคู่ ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านกันเท่าไร บางทีไปเดินป่าเป็นเดือนๆ ที่เห็นอยู่บ้านแบบนี้แปลว่าพวกเขาหยุดพัก ทั้งยุพินและสามีชอบกินขนมหวานมาก พอรู้ว่าเธอเปิดบ้านทำเค้กโฮมเมดขายก็มาอุดหนุนกันอยู่เสมอ
ภคมณเชิดหน้าบอก “ทำไมต้องร้องด้วย แค่รู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่พี่ธีร์มีทั้งเมียและลูกอะ แต่ก็นะ... ฉันทำใจได้ตั้งแต่รู้ว่าเขามีแฟนแล้วแหละ”“ทำใจได้กะผี! แกน่ะ รู้ว่าพี่ธีร์มีแฟนแล้วก็ยังเผลอตัวตกหลุมรักเขาอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ” รจนาส่ายหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “แบบนี้คนดีๆ ที่พวกฉันหาให้จะเอายังไงต่อล่ะ เฮ้อ!”ถูกเพื่อนโยนความจริงใส่หน้าอย่างนี้ คนไม่ยอมรับความจริงก็ฝืนทำเป็นไม่รู้สึกอะไรไม่ไหวอีกต่อไป“แง! ทำไงได้ ฉันห้ามตัวเองไม่ได้นี่!” พูดแล้วน้ำตาก็คลอ“โธ่เอ๊ย”“พวกแก... ฮือ!”พรชีวาส่ายหน้ามองสามสาวที่โผเข้ากอดกันกลม โดยมีมัลลิกาถูกเบียดอยู่ตรงกลาง ยายหนูคงคิดว่าแม่ๆ จะเล่นกอดกัน เลยไม่ร้องสักแอะ พอสามสาวคลายกอดออกจากกัน เธอจึงเดินไปอุ้มเอายายหนูออกมานั่งมองอยู่ข้างๆ แทนเมื่อลูกสาวถูกอุ้มออกไปแล้ว รจนาจึงพูดปลอบภคมณต่อ “แกก็อย่าเสียใจไปเลย พี่ธีร์อายุปูนนี้แล้วนะ จะมีเมียมีลูกก็เป็นเรื่องปกติ”"นั่นสิ" ประวีร์พยักหน้าเห็นด้วยทันที “ตอนที
“นี่เรื่องจริงเหรอ! บังเอิญมาก” คุณรุจีมีสีหน้านึกไม่ถึงจริงๆ ในหัวมีความทรงจำเรื่องน่ารักๆ ของลูกชายสมัยเป็นวัยรุ่นเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นคือเรื่อง ‘เค้ก’ นี่ละตอนนั้นธีร์มักจะกลับบ้านพร้อมเค้กกล่องเล็กเป็นประจำ บอกว่าน้องที่โรงเรียนให้มา ใครขอชิมก็ไม่ยอมให้แตะสักคำ ห่วงยังกับอะไร คนที่บ้านยังคิดว่าคนให้มาต้องเป็นสาวคนสำคัญแน่ แต่ธีร์กลับบอกว่าเป็นแค่น้องที่เอ็นดูเท่านั้น พอเขาเรียนจบจากโรงเรียนนั้น เค้กกล่องเล็กก็หายไป พอมาเห็นมันอีกครั้ง คุณรุจีก็อดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ ท่านมองเค้กทีมองหน้าลูกชายที“นี่ผ่านมากี่ปีแล้ว น้องเขายังเอาเค้กมาให้พี่ธีร์อีกเหรอเนี่ย ว้าว!”คนเป็นแม่คิดอะไร ทำไมธีร์จะไม่รู้ จึงเอ่ยชี้แจง “ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดหรอกครับ พอดีเมื่อวานรถของพายเสีย ผมช่วยแก้ปัญหาให้ พายเลยทำเค้กมาขอบคุณ ก็เท่านั้นเอง”คุณรุจีไม่สนใจสิ่งที่เขาบอกเลย ยังถามต่อ “ก่อนมาซื้อบ้านหลังนี้ ธีร์รู้มั้ย ว่าน้องเขาอยู่บ้านติดกัน”“ไม่รู้ครับ เราไม่ได้ติดต่อกันตั้งแต่ผมไปเรียนเมืองนอกแล้ว&rdquo
ธีร์เดินกลับมาจากอีกทาง เห็นภคมณยืนรีรอไม่เข้าไปข้างในบ้านก็เลิกคิ้วถาม “ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ”“พี่ธีร์ยังอยู่ข้างนอก พายจะกล้าเข้าไปข้างในก่อนได้ไงคะ” คนอยากรอเขาก่อนบอกยิ้มๆ“เข้าได้ มาสิ”พอธีร์พยักหน้าให้เดินตามเข้าไปข้างใน ภคมณก็เดินตามเข้าไปทันที ระหว่างนี้ดวงตาสีน้ำผึ้งก็กวาดมองโถงนั่งเล่นที่คล้ายกับบ้านตน แต่ตกแต่งด้วยสีเทาตัดขาวดูสะอาดตาเงียบๆ“นั่งก่อนนะ พี่เอาน้ำให้”“ค่ะ” คนขานรับสั้นๆ เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว วางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะกลางอย่างระวังไม่ให้มันเคลื่อนที่ไปมา รอไม่นานธีร์ก็กลับมายื่นแก้วน้ำเปล่าเย็นๆ ให้ ก่อนจะนั่งลงห่างจากเธอเล็กน้อย“วันนี้พายว่างเหรอ ถึงมีเวลาทำเค้กมาให้พี่”“เค้กก้อนเล็กค่ะ ไม่ได้ใช้เวลานานเลย” ภคมณบอกเสียงใสพร้อมเลื่อนเค้กไปตรงหน้าเขา “เค้กช็อกโกแลตฟัดจ์สุดเข้มข้นของโปรดพี่ธีร์น่ะทำง่าย อบไม่นาน ที่พายทำให้พี่ธีร์ครั้งแรก ก็เค้กตัวนี้เลย ไม่รู้พี่ธีร์ยังจำได้มั้ย”“จำได้&rdqu
ภคมณอยากจะยกมือกุมขมับกับคนพูดไม่รู้เรื่อง แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่หล่อหรือไม่ดี เขาไม่ใช่คนที่เธอชอบมากกว่าเมื่อไม่ชอบ ต่อให้หล่อให้ดีแค่ไหนเธอก็ไม่เอาเมื่อก่อนไม่เอา ต่อไปก็ไม่เอาที่เขารู้สึกดีด้วย เธอก็ขอบคุณ แต่จะให้ตอบรับคงไม่ได้ ถ้าเขายังตื๊อจีบโดยไม่สนว่ามันจะทำให้เธอเสียงานอีก คงต้องหาคนมาส่งเค้กแทนแล้วส่วนตอนนี้ หญิงสาวทำได้แค่ส่งยิ้มจริงใจบอกไปว่า“ไม่ใช่คุณวินไม่หล่อหรือไม่ดีเลยค่ะ แต่ฉันชอบคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว เลยไม่อาจตอบรับความรู้สึกดีๆ ที่คุณวินมีให้ได้จริงๆ ค่ะ”“ชอบคนอื่นอยู่ก่อน? คุณพายจะบอกว่ามีแฟนแล้วเหรอครับ”“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ ไม่มีก็ต้องบอกว่ามีให้มันจบๆ ไปละ!“ผมนึกว่าคุณพายไม่มีแฟน...”สายตาตัดพ้อของเขาไม่ได้ทำให้ภคมณรู้สึกผิดเลย ถ้าไม่พูดอย่างนี้ เขาคงไม่เลิกยุ่งกับเธอสักทีสิ่งแรกที่ภคมณทำเมื่อกลับมาถึงบ้าน คือย่องไปแอบดูลาดเลาบ้านข้างๆอืม รถอยู่ คนก็น่าจะอยู่แหละเธอ
กว่าภคมณกับพรชีวาจะออกจากห้องทำเค้กอีกครั้งก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว ฝ่ายรจนากับมัลลิกานั้นถูกรับตัวกลับไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ โดยไม่ได้เจอธีร์เลย ภคมณมองเวลาแล้วรีบไล่พรชีวากลับบ้าน“ไปๆ ป่านนี้ยายเป็นห่วงแย่แล้ว พี่บอกว่าให้กลับก่อนๆ ก็ไม่ฟัง”“งานยังไม่เสร็จนี่คะ วาจะกลับได้ไง กลับช้าหน่อย ยายไม่ว่าหรอก”“ยายไม่ว่า แต่พี่ว่า! เราน่ะชอบขี่รถกลับคนเดียวดึกๆ บอกว่ามันอันตรายก็ไม่ฟัง ไปๆ ขับรถระวังทางดีๆ ถึงบ้านแล้วบอกพี่ด้วย”“รับทราบค่ะ” พรชีวาแกล้งยกมือขึ้นทำท่าตะเบะกับหมวกกันน็อก ไม่ได้นึกเคืองเลยที่ภคมณบ่นเรื่องนี้ เพราะรู้ว่าเจ้านายบ่นเพราะเป็นห่วง ต่อให้รู้ว่าเธอเคยทำงานร้านอาหารกลางคืน ชินกับการขี่รถกลับบ้านตอนดึกๆ แล้ว ภคมณก็ยังห่วงอยู่ดี ถ้าไม่จำเป็นเธอจะไม่กลับช้า ถ้าจำเป็นก็ช้าหน่อยเหมือนวันนี้ คิดแล้วก็ยิ้มร่าเริงโบกมือให้เจ้านายสาว “วากลับแล้วนะ พี่พายเข้าบ้านเลย”“ไปๆ” ฝ่ายเจ้านายสาวโบกมือบอกลูกน้องสาวที่สตาร์ตรถแล้ว แต่ไม่ยอมบิดไปสักที “รีบกลับไปได้แล้ว ถึงแล้วอย่าลื
สองเจ้านายลูกน้องแยกย้ายกันลงมือทำงานอย่างแข็งขันเริ่มจากเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบเป็นอันดับแรก ซึ่งอุปกรณ์ทั้งหลายจะถูกทำความสะอาดและเก็บเข้าที่เดิมหลังจากใช้งานทุกวัน ในส่วนของวัตถุดิบต่างๆ ก็สั่งมาสต๊อกไว้พร้อม สามารถหยิบออกมาใช้ได้เลยเมื่อเตรียมของที่ต้องใช้เสร็จแล้ว ก็เริ่มทำแป้งพายก่อน เพราะหลังจากผสมแป้งเสร็จก็ต้องเอาไปแช่ตู้เย็นให้เซตตัวเป็นชั่วโมง ถึงจะนำออกมาคลึงกรุลงในพิมพ์ แล้วนำไปอบต่อได้ เสร็จจากทำแป้งพายก็เป็นคิวของเนื้อเค้ก ซึ่ง ‘พายหวาน’ จะใช้เนื้อสปันจ์เค้กเป็นหลักภคมณดัดแปลงสูตรมาจากเค้กญี่ปุ่นอีกที สูตรนี้จะให้รสสัมผัสเบานุ่มละมุนลิ้น หอมหวานกำลังดี ส่วนชีสเค้กกับพายต่างๆ เธอดัดแปลงมาจากฝั่งอเมริกา เจ้าสปันจ์เค้กนี้ วันนี้ต้องทำถึง 4 รสชาติ คือ นมสดฮอกไกโด ช็อกโกแลต เรดเวลเวต และแครอท ปริมาณคูณสามทุกรสชาติ ทว่าคนผลิตกลับมีอยู่แค่สองคน พื้นที่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร จึงต้องผสมแป้งไปทีละรสชาติ ด้วยความใส่ใจทุกขั้นตอน ก่อนนำเข้าอบในเตาที่อุ่นไว้จนได้อุณหภูมิที่ต้องการเป็นบุญที่ภคมณลงทุนกับเครื่องทุ่นแรงแบบไม่อั้น ด้วยมองไกลว่าอาจจะได้ขยายกิจการในอนาคต พวกเธอเลยมีทั้งเคร
“อืม ดูจากรูปร่างแล้วไม่เลวจริงๆ น่าจะอายุเยอะกว่าเรา ตัวสูง ไหล่กว้าง ขายาว ข้างหลังยังดูดีขนาดนี้ ไม่รู้หน้าตาจะหล่อดีอย่างที่พี่ยุบอกหรือเปล่า”ขณะพึมพำกับตัวเองอยู่ดีๆ พลันเห็นอีกฝ่ายหมุนตัวมาเหมือนรู้ตัวว่าถูกแอบมอง ภคมณรีบย่อตัวหลบด้วยความตกใจ ก่อนจะย่นคิ้ว“แกมาหาเขานะพาย จะหลบเพื่อ!”บ่นตัว
ภคมณนึกค้อนคนรู้ดี พอดีอีกฝ่ายโทรเข้ามา เธอจึงกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “มีอะไร!”(แค่จะถาม เมื่อวานพวกเราตกลงอะไรกันไว้ จำได้มะ?)“ตกลงอะไร” เธอถามกลับไปงงๆ ด้วยนึกตามไม่ทัน(เรื่องผัวหรือพ่อของลูกในอนาคตแกไง อย่ามาทำเป็นลืมนะ)“แล้วไง”(วีวี่เลยไปสืบหาพี่ธีร์มาให้แล้วน่ะสิ หุหุ)“ว่าไงนะ!” ภคมณอุทาน
“กำลังจะออกไปส่งเค้กเหรอคะ น้องพาย”คนกำลังจะเอารถออกพยักหน้าบอกเพื่อนบ้านกึ่งลูกค้าประจำที่เดินมายืนเกาะรั้วถาม “จริงๆ ต้องออกไปแล้วค่ะ แต่พายโอ้เอ้ทำนู่นนี่นั่นอยู่ พี่ยุออกมาพอดีเลย พายมีเค้กให้ด้วย รอแป๊บนะคะ” พยักพเยิดบอกแล้วก็เปิดบ้านเข้าไปหยิบโรลมะยงชิดที่เหลือรอดจากประวีร์มายื่นข้ามรั้วไปให
“ฉันอยู่แต่ในบ้านที่ไหน” ภคมณพูดยิ้มๆ พลางวางมัลลิกาลงกับเบาะข้างตัว “ไม่เห็นเหรอว่าออกไปส่งเค้กทุกวัน เจอคนเยอะแยะไป รอสักวันข้างหน้า ฟ้าต้องส่งคนดีๆ มาเป็นพ่อของลูกฉันสักคนแหละน่า”“รอแล้วจะบ่นทำไม บ่นแล้วได้อะไร อยากมีต้องหาสิ!”“เออ ถ้าไงให้พวกเราช่วยหาให้มั้ย” รจนารีบเอ่ยสนับสนุน “เพื่อนของพ่อ







