บทที่ 6

“ฉันอยู่แต่ในบ้านที่ไหน” ภคมณพูดยิ้มๆ พลางวางมัลลิกาลงกับเบาะข้างตัว “ไม่เห็นเหรอว่าออกไปส่งเค้กทุกวัน เจอคนเยอะแยะไป รอสักวันข้างหน้า ฟ้าต้องส่งคนดีๆ มาเป็นพ่อของลูกฉันสักคนแหละน่า”

“รอแล้วจะบ่นทำไม บ่นแล้วได้อะไร อยากมีต้องหาสิ!”

“เออ ถ้าไงให้พวกเราช่วยหาให้มั้ย” รจนารีบเอ่ยสนับสนุน “เพื่อนของพ่อยายหนูก็งานดีทั้งนั้น เดี๋ยวคัดให้เลย”

อีกละ...

ภคมณละทั้งขำทั้งฉุน นี่เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ที่เพื่อนทั้งสองเสนอตัวช่วยหาผู้ชายให้ ในเมื่ออยากช่วยนัก จะสงเคราะห์ให้แล้วกัน คิดแล้วก็ทำเป็นพยักหน้าบอก “ก็ได้ แต่ต้องหาให้ได้คุณสมบัตินี้นะ” เธองัดนิ้วป้อมๆ ของมัลลิกาชูขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วพูดต่อ “ข้อแรก นิสัยดี”

“ถึงแกไม่บอก พวกฉันก็ต้องหาให้อยู่แล้ว!!” ประวีร์กับรจนาบอกพร้อมกัน

“โอเค ข้อสองขอคนหน้าตาดีหน่อย ลูกจะได้เกิดมาสวยหล่อเหมือนพ่อแม่”

“เยอะแยะ!!”

“อายุมากกว่า ขอไม่เกินห้าปี แก่ไปเข้ากันยาก”

“มีอยู่แล้ว!”

“ขอคนไม่เจ้าชู้ อบอุ่น สุขุมนุ่มลึก พึ่งพาได้”

รจนาบอกอย่างมั่นใจ “หาได้น่า!”

“อืม อะไรอีกดีอะ” ภคมณเอียงคอคิดเล็กน้อยพลางเล่นมือน้อยของมัลลิกาไปด้วย ครู่หนึ่งก็บอกออกมา “ขอคนที่เลี้ยงลูกได้ด้วย ไม่เอาพวกที่เห็นเมียเป็นทาส ขอคนที่ชอบเป็นทาสเมีย”

“...”

สองเพื่อนซี้พากันนิ่งอึ้ง ก่อนประวีร์จะเบะปากบอก

“ข้อนี้ยากไปหน่อย แต่จะหาให้ได้ก็แล้วกันนะ” พูดแล้วก็อดบ่นไม่ได้ “ทำไมเรื่องมากงี้เนี่ย นี่แค่มองตาแล้วใจหวิวๆ ก็ตามเขาไปแล้วค่ะ!”

ภคมณยักไหล่ “ก็แกหาคู่นอน ขอแค่ถูกใจก็ตามเขาไปง่ายๆ สิ นี่หาผัว หาพ่อของลูก ต้องเลือกกันหน่อยสิคะ”

“ค่า พวกอิฉันจะพยายามหามาให้ได้นะคะ”

“มีตัวอย่างคนที่นางถูกใจตั้งแต่แรกเจออยู่คนนะ” รจนาพลันเอ่ยขึ้นในตอนนั้น

“มะลิน้อยนี่หรอ” ประวีร์จิ้มแก้มยุ้ยๆ ของคนที่นอนยกแขนขาเล่นกับภคมณแบบนึกมันเขี้ยว

“แกลืมพี่ธีร์แล้วเหรอ ตอนนั้นพายตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำสุดๆ เลยนะ”

“จริงด้วย!” ประวีร์ทำตาโตเมื่อนึกถึงคนที่ว่า ตอนนั้นภคมณชอบพี่ประธานนักเรียนคนนั้นหัวปักหัวปำ รู้ว่าเขาชอบเค้กก็ไปหาเรียน เพื่อทำเค้กไปให้เขาเลยทีเดียว จะพูดว่าเขาทำให้ภคมณมีวิชาทำเค้กติดตัวจนมาสร้างรายได้ในทุกวันนี้ก็ไม่ผิดเลย

ถ้าจะมองหาคนที่ภคมณถูกใจ ‘ธีร์’ คือต้นแบบจริงๆ นั่นละ!

ภคมณนึกถึงรุ่นพี่ที่ตนตกหลุมรักเป็นคนแรกแล้วอดยิ้มไม่ได้

“แนะ แค่พูดถึงเขาขึ้นมาก็ยิ้มแล้วเหรอ”

“ก็นะ...” เธอยักไหล่ยิ้มๆ

“ผู้ชายแบบพี่ธีร์ถือเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ หล่อก็หล่อ รวยก็รวย นิสัยก็ดี แต่คนแบบนี้หายากด้วยสิ สเปคแกสูงจนมืดแปดด้าน หรือว่าเราควรไปตามหาพี่ธีร์ให้พายเลยดีมะ แกว่าไงรจ?”

รจนาหัวเราะเบา “เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน”

“พวกแกก็พูดไป” ภคมณค้อนขวับบอก “ไปตามหงตามหาอะไรกันเล่า นี่มันผ่านมาตั้งกี่ปี ป่านนี้พี่เขามีลูกมีเมียไปแล้วละมั้ง”

“ใครจะไปรู้ ถ้าเกิดเขายังโสดอยู่ล่ะ”

“โสดอยู่แล้วไง พวกแกก็รู้ พี่ธีร์คิดกับฉันแค่น้องเท่านั้น”

เธอพูดด้วยสีหน้าเฉยๆ จนเพื่อนแอบสบตากันแวบหนึ่ง

“อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว พี่ธีร์เป็นรักแรกที่อยู่ในความทรงจำจ้ะ”

ประวีร์เอ่ยเสียงอ่อน “แกอ่า ไม่ลองดูหน่อยวะ ตอนนี้กับตอนนั้นไม่เหมือนกันแล้ว แกดูตัวเองสิ ทั้งน่ารัก ทั้งเซ็กซี่ ไม่ได้อ้วนเป็นหมูเหมือนแต่ก่อนอีกแล้วนะคะ ไม่แน่นะ พอได้เจอกันอีกที แกอาจจะทำให้พี่ธีร์รักหัวปักหัวปำจนอยากอยู่กับแกตลอดไปเลยก็ได้”

“เออ” รจนาพยักหน้าว่าตาม “ถ้าพี่ธีร์เจอแกตอนนี้ เขาอาจเป็นคนที่ตกหลุมรักแกจนถอนตัวไม่ขึ้นก็ได้นะ”

“พวกแกเคยเห็นเขารังเกียจที่ฉันอ้วนเหรอ”

ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน นอกจากจะไม่รังเกียจแล้ว ธีร์ยังเอ็นดูภคมณยิ่งกว่าใคร สาวๆ ทั้งโรงเรียนเอาของไปให้ เขาไม่เคยรับ แต่พอเป็นเค้กของภคมณ เขากลับรับไว้ทุกครั้ง แถมยังดูแลภคมณเป็นพิเศษ คนทั้งโรงเรียนรู้ว่า ‘พายหวาน’ น่ะเป็น ‘เด็กพี่ธีร์’ แต่ก็แค่นั้น พอธีร์ไปเรียนต่อต่างประเทศ ทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย ถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 12 ปี แล้วมั้ง

ภคมณมองเพื่อนแล้วยิ้มบางบอก “น้องก็คือน้องค่ะ จะตอนนั้นหรือตอนนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก”

“พาย...”

“เลิกคิดเรื่องพี่ธีร์เหอะ หล่อและแสนดีแบบนั้น เป็นไปได้ยากมากที่จะโสดอยู่ แล้วเราก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่ธีร์อยู่ที่ไหน ไม่มีหวังเลยค่ะ”

“ถ้ายังมีหวังล่ะ”

เพราะมั่นใจกับความคิดของตนมาก ภคมณจึงเชิดหน้าบอก

“เอาสิ! ถ้าพวกแกหาพี่ธีร์เจอและเขายังโสดอยู่ละก็ ฉันจะลองจีบเขาอีกสักครั้ง ได้พี่ธีร์มาเป็นพ่อของลูกก็ดีเหมือนกัน ลูกฉันต้องหล่อและฉลาดมากแน่ๆ เลย แม่ต้องภูมิใจที่ฉันหาลูกเขยได้อย่างพี่ธีร์!”

ประวีร์หรี่ตาพูดทันที “พูดเล่นๆ ไม่นับนะคะ”

“พูดจริง” ว่าแล้วก็หันไปบอกรจนา “แกเป็นพยานนะ”

“ได้! ฉันอัดเสียงไว้แล้ว” รจนาโบกสมาร์ตโฟนที่อัดเสียงเอาไว้ให้เห็น “ตั้งแต่ข้อที่หนึ่งถึงเรื่องพี่ธีร์ ฉันกดบันทึกเอาไว้หมดแล้ว ไม่ต้องห่วงเลย แกได้มีผัวมีลูกเร็วๆ นี้แน่จ้ะ”

“ต้องอย่างงี้สิแม่!” ประวีร์ยกนิ้วบอกตาวาว “เพื่อให้เพื่อนมีผัวเป็นตัวเป็นตน งานนี้วีวี่ทุ่มสุดตัว ต้นแบบคือพี่ธีร์ หาเจอก็ดี หาไม่เจอก็ต้องหาคนที่ดีพอๆ กับพี่เขามาให้ได้!”

“...” ภคมณถึงกับพูดไม่ออก สองคนนี้จริงจังกับเรื่องผู้ชายของเธอเกินไปมั้ยเนี่ย!