บทที่ 8

“กำลังจะออกไปส่งเค้กเหรอคะ น้องพาย”

คนกำลังจะเอารถออกพยักหน้าบอกเพื่อนบ้านกึ่งลูกค้าประจำที่เดินมายืนเกาะรั้วถาม “จริงๆ ต้องออกไปแล้วค่ะ แต่พายโอ้เอ้ทำนู่นนี่นั่นอยู่ พี่ยุออกมาพอดีเลย พายมีเค้กให้ด้วย รอแป๊บนะคะ” พยักพเยิดบอกแล้วก็เปิดบ้านเข้าไปหยิบโรลมะยงชิดที่เหลือรอดจากประวีร์มายื่นข้ามรั้วไปให้อีกฝ่าย “ให้ชิมฟรีค่ะ รับรองอร่อยถูกใจเหมือนเดิม”

“งือ ขอบคุณนะคะ น้องพายให้พวกพี่ชิมเค้กอร่อยๆ ฟรีตลอดเลย นี่เค้กอะไร...”

พอยกขึ้นดูว่าเป็นเค้กอะไร เพื่อนบ้านคนสวยก็ถึงกับทำตาวาว

“งื้อ! วันก่อนพี่กับแฟนเห็นมะยงชิดในตลาดยังคุยกันอยู่เลยว่าจะสั่งน้องพายทำเค้กให้ ยังไม่สั่งก็ได้กินเลยอะ”

ภคมณอมยิ้มบอก “สั่งเพิ่มได้ค่ะ แต่ได้แค่ก้อนเดียวนะคะ พายมีมะยงชิดเหลืออยู่ไม่เยอะแล้ว” สำหรับลูกค้าประจำที่น่ารักคนนี้ เธอจะรับออเดอร์เป็นกรณีพิเศษแล้วกัน

“เป็นมะยงชิดชีสพาย 2 ปอนด์ ไม่สิ 3 ปอนด์ ดีกว่า ได้มั้ยคะ?”

“น่าจะได้อยู่นะคะ”

“งั้นจัดมาให้พี่เลยค่ะ!”

“โอเคค่ะ พี่ยุอยากได้เค้กวันไหนดี เย็นนี้หรือพรุ่งนี้คะ”

ยุพินยิ้มหวานทำเสียงอ้อน “ขอเย็นนี้เลยได้มั้ยคะ ถ้าได้กินโรลนี่แล้ว พวกพี่ต้องอยากกินอีกแน่ๆ เลยอ่า”

“ได้สิคะ” ภคมณพยักหน้ารับอย่างรู้ดีว่าเค้กแค่นี้ไม่พอสำหรับเพื่อนบ้านหลังนี้ แต่มันเหลือรอดอยู่แค่นี้จริงๆ เธอแค่นึกขึ้นได้พวกเขาชอบ เลยรีบไปเอาออกมาให้ ไม่ทันนึกเลยว่าปริมาณมันน้อยไปสำหรับสองคนนี้ “เดี๋ยวบ่ายนี้พายจะทำให้เลย แค่เค้กก้อนเดียว ไม่ได้ใช้วัตถุดิบเยอะอะไร ค่ำๆ พี่ยุมารับได้เลยค่ะ”

“น่ารักที่สุด! เดี๋ยวพี่โอนเงินให้นะคะ แล้วจะไปรีวิวในเพจให้แบบปังๆ เลย”

“ได้อย่างนั้นก็จะขอบพระคุณมากๆ เลยค่ะ”

ยุพินทำมือว่าไม่มีปัญหาแล้วพยักพเยิดบอก “น้องพายรีบไปส่งเค้กไม่ใช่เหรอคะ ไปเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว”

“งั้น...”

ขณะที่ภคมณกำลังจะเอ่ยขอตัว ยุพินพลันอุทานขึ้นมาก่อน

“จริงสิ! พี่ว่าจะถามน้องพายเรื่องบ้านโน้นก็ลืมไปเลย วันก่อนตอนที่พวกพี่กลับมาถึงบ้านช่วงสายๆ น่ะ เห็นมีคนเข้ามาด้วย ดูท่าทางแล้วคิดว่าเป็นเจ้าของใหม่ เขาย้ายเข้ามาอยู่แล้วเหรอคะ”

ภคมณกะพริบตา “มีคนย้ายเข้ามาแล้วเหรอคะ?” พูดจบเธอก็หันกลับไปมองบ้านหลังติดกันทางขวา ซึ่งเป็นแฝดกับบ้านตน ในซอยนี้ บ้านหลังนี้เงียบสงบที่สุดแล้ว เพราะเจ้าของไปทำงานต่างประเทศแทบตลอดทั้งปี นานทีปีหนจะกลับมานอนบ้าน สุดท้ายก็ขายต่อให้คนอื่นเมื่อต้นปีที่ผ่านมานี่เอง มีการรีโนเวทบ้านใหม่อยู่เป็นเดือนๆ แต่ตราบจนงานแล้วเสร็จ เธอก็ไม่เคยเห็นได้เจ้าของบ้านคนใหม่เลยสักครั้ง ยุพินที่อยู่ติดบ้านน้อยกว่ากลับเห็นก่อนเสียอย่างนั้น

ท่าทางที่บอกว่าไม่รู้เรื่องของเธอทำยุพินเลิกคิ้วถาม

“นี่น้องพายยังไม่รู้เรื่องเหรอ”

ภคมณหันกลับมาส่ายหน้าตอบ “เมื่อวานพายทำเค้กยุ่งทั้งวัน เพื่อนก็แวะมา เลยไม่ได้สนใจใครไปใครมาอะค่ะ”

“โธ่เอ๋ย พี่ก็นึกว่าน้องพายเห็นเขาแล้ว” ยุพินว่ายิ้มๆ ก่อนยืดตัวขึ้นชะเง้อคอมองไปทางบ้านที่กำลังพูดถึงกัน “อืม รถไม่อยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาออกไปทำงานแล้วหรือว่ายังไม่ย้ายเข้ามาอยู่จริงๆ นะ”

“ถ้าออกไปทำงาน ตอนเย็นคงกลับเข้ามาค่ะ เดี๋ยวพายจะรอดูว่าเขาเป็นใคร”

หากเป็นเพื่อนบ้านหลังอื่นเธอคงไม่สนใจ แต่นี่เป็นบ้านแฝดหลังติดกัน มันเลยอดจะอยากรู้เขารู้เราไม่ได้ ภคมณขยับไปถามคนเผอิญเห็นเข้า “พี่ยุเห็นเขาแล้วเป็นไงคะ ทรงดีมั้ย”

คนเห็นแวบเดียวยิ้มแหยบอก “พี่เห็นไกลๆ ค่ะ ตอนนั้นกำลังจะเข้าบ้านกัน แล้วเขาขับรถเข้ามาจอดพอดี เป็นผู้ชายอายุช่วงสามสิบนี่ละ หน้าตาดีเลยนะ มองจากหน้าบ้านพี่ยังหล่อชัดอะคิดดู พี่ดูทรงเขาแล้ว คงไม่ใช่พวกชอบสร้างปัญหา”

“ขอให้สมพรปากพี่ยุเถอะค่ะ พายชินกับบ้านเงียบๆ แล้ว ถ้ามาทรงครื้นเครงนี่อยู่ยากละ เดี๋ยวเอาขนมไปสวัสดีดูหน้าตาสักหน่อยดีกว่า”

“จะเอาขนมไปสวัสดีหรือไปเสนอขายเขากันแน่คะ”

ภคมณหัวเราะเสียงใส โบกมือลาคนรู้ทันแล้วเอารถออกไปส่งเค้กก่อนจะสาย

หลังส่งเค้กและเก็บเงินมาเรียบร้อยแล้ว งานของภคมณในเช้านี้ก็ถือว่าจบ ไม่ต้องรีบกลับบ้านไปทำเค้ก เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของร้าน ไม่มีการส่งเค้ก เธอจะพักร่างและพักเตาอบตั้งแต่วันนี้ แต่บางทีมีออเดอร์ม้ามืดเข้ามาอย่างของยุพิน หากมีวัตถุดิบอยู่แล้ว ไม่ต้องซื้อเพิ่ม เธอก็รับทำให้

เมื่อไม่ต้องรีบกลับไปทำงานทำการ ภคมณจึงขับรถไปหาของอร่อยกินจนพุงกาง แล้วถือโอกาสแวะห้างเดินเลือกซื้อของเข้าบ้านต่ออย่างผ่อนคลาย

แน่นอนว่าต้องถ่ายรูปเก็บภาพความชิลนี้ ส่งเข้าไลน์กลุ่มไปอวดเพื่อนรักที่น่าจะวุ่นวายกับงานในเช้านี้อยู่

พายหวานคนน่ารักที่ยังโสดอยู่: ช็อปปิ้งเบาๆ ใครว่าง มาเจอได้

ไม่ต้องรอนาน พี่กะเทยคนสวยเข้ามาตอบทันที

วีวี่คนไม่มีผัวแต่ไม่เคยโสด: ปากดี

วีวี่คนไม่มีผัวแต่ไม่เคยโสด: มาช็อปเหมือนว่าง หม้อไหกะละมังทำเค้กที่บ้านน่ะ ล้างแล้วเหรอ

นังคนรู้ดี!