บทที่ 9

ภคมณนึกค้อนคนรู้ดี พอดีอีกฝ่ายโทรเข้ามา เธอจึงกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “มีอะไร!”

(แค่จะถาม เมื่อวานพวกเราตกลงอะไรกันไว้ จำได้มะ?)

“ตกลงอะไร” เธอถามกลับไปงงๆ ด้วยนึกตามไม่ทัน

(เรื่องผัวหรือพ่อของลูกในอนาคตแกไง อย่ามาทำเป็นลืมนะ)

“แล้วไง”

(วีวี่เลยไปสืบหาพี่ธีร์มาให้แล้วน่ะสิ หุหุ)

“ว่าไงนะ!” ภคมณอุทานเสียงดังจนคนหันมามอง เธอยิ้มแหยก้มหน้าก้มตาเข็นรถหนีมาอีกทางพลางถามไปในสายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่รู้ตัว “แกไปสืบเรื่องพี่ธีร์มาแล้วเหรอ ได้เรื่องอะไรมาบ้าง”

(ใจเย็นๆ ค่อยพูดค่อยจาค่า)

คนลืมตัวเม้มปากเงียบ “...”

(โอเคๆ ไม่ล้อแล้ว แกก็รู้ว่าฉันรู้จักรุ่นพี่ที่โรงเรียนเยอะ เมื่อคืนเห็นพี่คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของพี่ธีร์ออนไลน์อยู่ เลยทักไปคุยเล่น แล้วเนียนๆ ถามเรื่องพี่ธีร์ดู ปรากฏว่า...)

พูดถึงตรงนี้ประวีร์ก็เงียบไป ภคมณที่นิ่งฟังพลางนึกถึง ‘พี่ธีร์’ ด้วยหัวใจเต้นระรัวกลั้นใจถาม “ปรากฏว่าอะไร มีอะไรก็พูดๆ มาเถอะ!”

(พี่เขาบอกว่าไม่ค่อยรู้เรื่องพี่ธีร์อะ แบบไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แต่เคยได้ยินเพื่อนคนหนึ่งพูดถึงพี่ธีร์ว่ายังทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ และพี่ธีร์ก็…มีแฟนแล้ว...)

“...” ภคมณ

(ฮัลโหล แกอย่าเงียบสิ พูดอะไรหน่อย)

“ไม่รู้จะพูดอะไรอะ” เธอตอบไปเสียงเบา แววตาหม่นลงไม่รู้ตัว

(อย่าเสียใจเลย ถึงจะไม่ได้พี่ธีร์มาครอบครอง พวกฉันก็จะหาคนที่ดีพอๆ กับพี่ธีร์มาให้แกให้ได้!)

คนตอบรับเรื่องหาแฟนกับเพื่อนแบบขำๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร รู้สึกเหมือนขุดหลุมฝังตัวเองก็ตอนนี้ ภคมณยกมือกุมขมับพลางบอกไปในสาย “แกอย่าจริงจังขนาดนั้น ฉันยังสาวยังสวย ไม่รีบร้อนหรอก”

(คนสวยอย่าชะล่าใจไปย่ะ การดูใจใครสักคน มันไม่ได้ดูกันแค่วันสองวันนะ เจอกันเร็วก็ได้ดูนิสัยใจคอกันเร็ว ในเมื่อพี่ธีร์เป็นคนมีเจ้าของไปแล้ว เราก็โบกมือลาไปหาคนใหม่ต่อไปเลยค่ะ)

“หึ! ก็บอกแล้วว่าอย่างพี่ธีร์น่ะ ไม่โสดหรอก”

(จ้าๆ ในเมื่อรักแรกของแกไม่โสดแล้ว ทีนี้เราก็โฟกัสไปที่ผู้ชายอื่นเลยเนาะ มีคนรู้จักของฉันสนใจแกอยู่หลายคนเลย เดี๋ยวคัดตัวได้แล้วจะนัดเจอให้นะ)

“นัดมาเลย แต่ถ้าเห็นแล้วไม่เอา อย่ามาว่ากันนะ!”

(แหม พอหมดหวังจากรักแรก เสียงนี่หงุดหงิดเลยนะ)

“ไม่อยากพูดกับแกแล้ว แค่นี้นะ!”

ด้วยคร้านจะต่อปากต่อคำกับคนปากดี ภคมณเลยเลื่อนนิ้วกดวางสายซะเลย จากนั้นก็เดินเลือกซื้อของต่อด้วยอารมณ์บูดๆ

รู้ละว่า ‘พี่ธีร์’ คงไม่โสดแล้ว เธอจึงไม่ได้คาดหวังอะไร

แต่ทำไมพอได้ยินว่าเขามีแฟน หัวใจมันถึงได้รู้สึกหน่วงๆ แบบนี้นะ

โชคดีที่ภคมณไม่ใช่คนจมอยู่กับอะไรนานๆ เดินซื้อของเสร็จ เรื่องที่ประวีร์โทรมาบอกก็ถูกลืมไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายเธอถูกความง่วงนอนเล่นงานจนตาแทบปิด พอกลับถึงบ้าน วางของกองไว้แล้ว เธอก็ไม่สนใจอะไรอีก เดินขึ้นห้องไปหาเตียงนอนก่อนเลย

ภคมณไม่แม้แต่จะเสียเวลาเช็ดหน้า หยิบรีโมทมาจัดการเปิดเครื่องปรับอากาศในห้อง ปลดบราทิ้ง แล้วกระโจนขึ้นเตียงไปนอนกลางวันทันที

รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายแล้ว

พอได้นอนพักตื่นหนึ่ง อาบน้ำให้สดชื่น ร่างกายล้าๆ ก็ฟื้นตัวพร้อมใช้ชีวิตต่อ

อย่างแรกที่ทำหลังตื่นนอนคือเก็บของที่ซื้อมา ทั้งหมดเป็นของใช้ในบ้าน มีแค่ไม่กี่อย่าง จัดเก็บไม่นานก็เสร็จ เสร็จจากนั้นค่อยไปทำความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้เมื่อเช้า และอบเค้กให้ยุพิน นานกว่าจะหลุดพ้นมานอนไถไอจีลงรูปเค้กเพื่อโพรโมตในเพจร้านต่อ

บ้านเงียบๆ กับคนที่เพิ่งทำงานเสร็จเหนื่อยๆ ชวนให้ง่วงดีแท้ หลังดูเพจร้านไปได้สักพัก ภคมณก็เคลิ้มหลับไปอีกรอบ

รอบนี้กินเวลาไม่นาน เพราะถูกความหิวเล่นงานจนต้องลุกมาทำอะไรง่ายๆ กินรองท้องก่อนมื้อเย็น

บ่ายสี่โมง ขณะที่กำลังยืนล้างจานอยู่ หูพลันได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดแถวหน้าบ้าน น่าจะเป็นรถเพื่อนบ้านคนใหม่

ภคมณรีบทำงานให้เสร็จแล้วออกไปชะเง้อดู กำแพงที่โครงการสร้างกั้นระหว่างบ้านแฝดไม่ได้สูงมาก เตี้ยๆ อย่างเธอเขย่งเท้ายืดตัวขึ้นหน่อยก็มองข้ามไปยังบ้านข้างๆ ได้แล้ว

เมื่อสายตามองเห็นรถสีดำเงางามจอดอยู่ในลานจอด ความคิดอยากเอาเค้กไปสวัสดีทำความรู้จักเพื่อนบ้านคนใหม่ก็ผุดขึ้นมา

ไม่กี่นาทีจากนั้น ร่างอวบอิ่มในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น รวบผมเป็นมวยต่ำ สวมรองเท้าแตะง่ายๆ ก็เดินหิ้วกล่องเค้กที่ทำสดใหม่ในวันนี้ไปหาเพื่อนบ้านคนใหม่ ที่จะอยากได้มาเป็นลูกค้าคนใหม่ด้วย ส่วนเค้กของยุพินนั้นเจ้าตัวจะมารับเองในตอนค่ำ เธอจึงไม่ได้หิ้วออกมาพร้อมกัน

ความที่รั้วบ้านมันสูงท่วมหัวพอดี ตอนเดินผ่านจึงมองไปเห็นว่ามีคนอยู่ในสวนด้วย

เธอแอบเขย่งดูจนเห็นผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ รูปร่างเขาสมส่วนมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนครึ่งศอกกับกางเกงสแล็คสีเทาเข้มนั่นทำให้เขาดูดีไม่หยอกเลย