บทที่ 2 ภรรยาที่ไม่ยอมกลับบ้าน

            "แพรมุกดา!" เสียงทุ้มของจอมทัพดังไล่หลังมาติดๆ แต่หญิงสาวไม่หยุดเดิน

            เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนของสำนักงานเขตดังเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวหนักแน่นกว่าชาติที่แล้วที่เธอเคยเดินตามแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนนี้ด้วยหัวใจเปี่ยมรักเสียอีก

             เพราะวันนี้...เธอจะไม่มีวันเดินตามเขาอีก

             แสงแดดยามสายสาดกระทบใบหน้าซีดขาวของแพรมุก ลมอ่อนๆ พัดผ่าน แต่ไม่อาจพัดพาความทรงจำอันโหดร้ายออกไปได้ ภาพกองเพลิง...เสียงไม้แตก...และแผ่นหลังกว้างของจอมทัพที่อุ้มผู้หญิงอีกคนเดินจากไปยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด

             “แพรมุกดา" เสียงเรียบเย็นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้จอมทัพเดินมาขวางตรงหน้า

             ร่างสูงใหญ่ในสูทสีดำสนิทบดบังแสงแดดจนเธอต้องเงยหน้าสบตาเขา ใบหน้าขาวเนียนนั้นมองเธอย่างวิเคราะห์ ดวงตาสีเหล็กดำจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมสวยนั้นแต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่าที่ทำใหเขาใจหาย

             "เธอจะไปไหน"

              "กลับบ้าน" คำตอบของเธอทำให้เขาโล่งใจเพียงเสี้ยววินาทีแต่ประโยคถัดมากลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท

              "กลับบ้านของฉัน...ที่ไม่ใช่บ้านของคุณ" ดวงตาคมหรี่ลง

              "ทะเบียนสมรสเพิ่งจดเสร็จตามกฎหมาย...เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว" แพรมุกยิ้มบาง

              "ก็แค่กระดาษแผ่นหนึ่ง"

              "สำหรับฉัน มันไม่ใช่ไง...อย่าลืมนะว่ากว่าฉันจะยอมใจอ่อนจดทะเบียนกับเธอ..." เธอมองหน้าเขานิ่ง

ชาติที่แล้ว...ประโยคนี้ไม่เคยหลุดออกจากปากเขาหรือเพราะครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายเดินหนี เขาถึงเริ่มพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูด

              “งั้นก็หย่าสิ เซ็นใบหย่าซ๊ะให้มันจบๆ ไป” เธอมองเขานิ่งด้วยแววตากร้าวแข็ง จอมทัพมองเธอราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอยกมือขึ้นเสยผมที่ร่วงลงมาบังใบหน้าก่อนจะจ้องเขม่นที่หน้าตาหล่อเหลานั้น

              "คุณจอมทัพ" น้ำเสียงของเธอสุภาพ แต่เย็นชาจนน่าใจหาย

              "อีกอย่างนะ...ช่วยอย่าเรียกฉันว่าภรรยา ฉันขยะแขยงคำคำนี้จะแย่ละ" คิ้วเข้มของจอมทัพขมวดแน่นขึ้นอีก เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมคำพูดของเธอถึงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

              ทั้งที่เมื่อเช้า...เธอยังยิ้มให้เขาในพิธีจดทะเบียน เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เลขาของจอมทัพโทรเข้ามา

              "ครับ"

              "ผมกำลังกลับ" เขาวางสาย ก่อนหันมามองแพรมุก

              "แม่รออยู่ที่คฤหาสน์" แพรมุกหัวเราะในลำคอ

              แม่ของเขา...ผู้หญิงที่เกลียดเธอเข้ากระดูกดำ ผู้หญิงที่เคยพูดต่อหน้าเธอว่า

              'คนอย่างเธอ ต่อให้ตายตรงหน้า...ลูกชายฉันก็ไม่มีวันรัก' ซึ่งก็ใช่...ชาติที่แล้วเธออดทนจนวินาทีสุดท้ายจอมทัพก็ไม่เคยรักเธอจริงๆ แต่ชาตินี้...ไม่มีอีกแล้ว เธอไม่สนใจอีกแล้วว่าเขาจะรักเธอหรือไม่

              "บอกคุณหญิงว่า..." แพรมุกเว้นจังหวะ ก่อนพูดช้าๆ

              "ลูกสะใภ้ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา จะไม่ไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีก" พูดจบ เธอเดินอ้อมร่างสูง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น เสียงเครื่องยนต์รถหรูหลายคันก็ดังขึ้นด้านหน้า รถเอสยูวีสีดำจอดเรียงรายเป็นแถว ชายฉกรรจ์ในชุดสูทกว่าสิบคนลงจากรถพร้อมกัน

              "นายใหญ่ครับ" หัวหน้าบอดี้การ์ดโค้งศีรษะให้จอมทัพ ก่อนหันมาทางแพรมุก

              "นายหญิง เชิญกลับบ้านครับ" แพรมุกกวาดตามองชายฉกรรจ์ทั้งหมด ก่อนหัวเราะเบาๆ

              "นี่คือ...การเชิญ หรือการบังคับ" ไม่มีใครตอบ ความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด จอมทัพถอนหายใจพลางคว้าข้อมือบางมาจับไว้แน่น

              "ขึ้นรถ ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นข่าว" แพรมุกกำสายกระเป๋าแน่น พยายามจะรั้งข้อมือให้หลุดแต่ก็ไร้ผล จากหัวใจที่เคยหวาดกลัวกลับสงบนิ่งอย่างประหลาดมีเพียงความรำคาญใจที่ก่อเกิดขึ้นในใจ ถ้าเป็นชาติที่แล้ว...เธอคงรีบขึ้นรถ เพราะกลัวเขาโกรธ แต่ตอนนี้...ผู้หญิงคนนั้นได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงแล้ว แพรมุกเงยหน้าสบตาจอมทัพ ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

               "ฉันจะไม่ขึ้นรถ ต่อให้คุณใช้คนทั้งเมืองมาลากตัวฉัน...ฉันก็จะไม่กลับไปเป็นภรรยาของคุณอีก" คำพูดนั้นทำให้บอดี้การ์ดทุกคนถึงกับมองหน้ากัน

                ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...ไม่มีใครเคยเห็นผู้หญิงที่ชื่อ แพรมุกดา กล้าขัดคำสั่งนายใหญ่แม้แต่ครั้งเดียว แต่วันนี้...เธอกลับยืนประจันหน้าจอมทัพอย่างไม่หวาดหวั่น ดวงตาคมของชายหนุ่มนิ่งลึกก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้แพรมุกชะงักไปเสี้ยววินาที

               "ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะอุ้มเธอขึ้นรถเอง" แพรมุกหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มนั้นไม่ได้อ่อนหวานและแสนดีเหมือนเมื่อก่อนแต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างร้ายกาจ

               "คุณคิดว่าฉันยังเป็นแพรมุกคนเดิมหรือ" จอมทัพมองเธอนิ่ง

               "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ฉันไม่อนุญาตให้เธอหายไปไหนทั้งนั้น"

               "อนุญาต?" แพรมุกทวนคำ ก่อนยิ้มเย็น

               "คุณยังคิดว่า ฉันเป็นผู้หญิงที่ต้องรอคำอนุญาตจากคุณอีกหรือ" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากร่างสูง ใบหน้าของเธอแดงกร่ำ ดวงตาจ้องทะมึนราวกับจะเอาเรื่องให้ได้

               "ฟังให้ดีนะคุณจอมทัพ ต่อให้วันนี้เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ฉันก็ไม่มีวันใช้ชีวิตเป็นภรรยาของคุณ" ดวงตาคมของชายหนุ่มนิ่งลึกหรี่ลงเพียงนิดราวกับจะหยั่งความคิดของคนตรงหน้า

               "เหตุผลล่ะ"

               "ฉันไม่มีหน้าที่ต้องอธิบาย..."

               "แต่ฉันเป็นสามีของเธอ" แพรมุกหัวเราะในลำคอ

               "สามี...คำนี้ทำให้ฉันนึกถึงผู้ชายคนหนึ่ง เวลาที่ภรรยาของตัวเองกำลังจะตาย...เขากลับวิ่งร่าไปอุ้มผู้หญิงอีกคนทิ้งให้เมียตัวเองต้องตาย..." หัวใจของจอมทัพกระตุกวูบ คำพูดของเธอประหลาดเหลือเกินเหมือนเธอกำลังเล่าเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งที่มันไม่มีทางเป็นไปได้

               "เธอหมายความว่าอะไรแพร" แพรมุกรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนปรับสีหน้าเรียบเฉย

               "ไม่มีอะไร ฉันแค่ยกตัวอย่าง" จอมทัพไม่เชื่อ ตั้งแต่เจอหน้ากันวันนี้ ทุกคำพูด ทุกสายตา ทุกการกระทำของเธอ ล้วนเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเกลียดชังราวกับเขาเคยทำเรื่องเลวร้ายกับเธอมาก่อน

                ทั้งที่วันนี้...เป็นวันแรกที่ทั้งสองเริ่มต้นชีวิตคู่ เขาคว้ามือของเธอไว้แน่นก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วโอบกอดร่างบางไว้แน่น แพรมุกพยายามจะดิ้นออกจากอ้อมกอดนั้นแต่เขากลับรัดแน่นยิ่งขึ้น

                “หยุดพยศสักทีแพร!”

                "นายใหญ่ครับ" หัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยขึ้นเบาๆ

                "คุณหญิงโทรมาตามอีกแล้วครับ" จอมทัพเอื้อมมือมารับโทรศัพท์ แต่มืออีกข้างยังกอดแพรมุกไว้ในอ้อมแขนแน่น ทันทีที่ปลายสายรับ เสียงแหลมของคุณหญิงจอมขวัญดังก้องออกมาจนแพรมุกได้ยิน

                "จอมทัพ! แกถึงไหนแล้ว"

                "กำลังกลับครับแม่" เสียงเขานิ่งขรึม

                "ลูกสะใภ้ของแม่อยู่ด้วยหรือเปล่า" ชายหนุ่มเหลือบมองแพรมุก

                "อยู่ครับ"

                "ดี! พาเธอกลับมาให้ได้ แม่มีเรื่องต้องสอนเยอะเลย" แพรมุกยกมุมปาก

                คำว่า 'สอน' ในความหมายของคุณหญิงจอมขวัญ...ชาติที่แล้วคือการเหยียดหยาม ด่าทอ และทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า แต่ชาตินี้...จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก

                จอมทัพกดวางสาย

                "กลับบ้าน" แพรมุกส่ายหน้า

                "ฉันบอกแล้วไงว่าไม่"

                "เธอไม่มีที่ไปแพร"

                "ใครบอก" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกทันที เพียงไม่กี่อึดใจ ปลายสายก็รับ

                "คุณพ่อคะ" น้ำเสียงของแพรมุกอ่อนลงเล็กน้อย

                "หนูขอกลับบ้านได้ไหม" เธอเงียบไปเพียงครู่ก่อนจะพูดต่อ

                "ค่ะ หนูจะกลับเดี๋ยวนี้" เธอกดวางสาย ก่อนเงยหน้ามองจอมทัพ

                "พ่อของฉันกำลังส่งคนมารับ ฉันจะกลับบ้านของฉัน" จอมทัพนิ่งไป เขาเกือบลืม...ภรรยาของเขาไม่ใช่ผู้หญิงไร้ที่พึ่ง เธอคือบุตรสาวคนเดียวของตระกูลเทวาภิรมย์ หนึ่งในตระกูลนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลไม่แพ้หิรกุญวรเดช

                เพียงแต่อดีตที่ผ่านมา แพรมุกยอมละทิ้งทุกอย่าง ย้ายออกจากบ้าน ตัดขาดครอบครัวเพื่อแต่งงานกับเขา แต่วันนี้...เธอกลับเลือกเดินกลับไปหาครอบครัวของตัวเอง ไม่นานนัก รถโรลส์รอยซ์สีขาวมุกคันหรูก็แล่นมาจอดด้านหน้าชายวัยห้าสิบปลาย ๆ ในชุดสูทสีเทารีบลงจากรถ พร้อมโค้งศีรษะให้แพรมุก

               "คุณหนูครับ" แพรมุกยิ้มบางๆ รอยยิ้มจริงใจครั้งแรกของวันนี้

               "กลับบ้านกันค่ะ" ภาพนั้นทำให้จอมทัพรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงที่เคยมีสายตาเต็มไปด้วยความรักเวลาอยู่กับเขา กลับยิ้มให้คนอื่น...แต่ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาอีกก่อนขึ้นรถ แพรมุกหยุดฝีเท้า แล้วหันมาพูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย

               "คุณจอมทัพ...พรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายส่งเอกสารหย่าไปที่บริษัท หวังว่าคุณจะเซ็น" พูดจบ เธอก็ก้มตัวขึ้นรถอย่างสง่างาม ประตูรถปิดลงช้าๆโรลส์รอยซ์สีขาวเคลื่อนตัวออกจากสำนักงานเขตทิ้งให้จอมทัพยืนมองจนรถหายลับสายตาเขากำทะเบียนสมรสในมือแน่นก่อนเอ่ยเสียงเรียบ แต่หนักแน่น

               "ฉันไม่มีวันเซ็น ต่อให้เธอส่งมาร้อยครั้ง...หรือพันครั้งก็ตาม"