บทที่ 51 กวนอิมเผ็ด

ทุกคนพอเห็นสภาวะผู้นำของเธอเสียงดังฟังชัดแบบตัดไม้ข่มนาม แถมยังเผด็จการ ผู้คนสี่ห้าสิบคนได้แต่พากันพยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องมนต์สะกด

“ดี วันนี้ฉันเห็นแก่หน้าคนเฒ่าคนแก่อายุเจ็ดสิบห้าแบบลุงหมิงที่กำลังจะลง

โลงอยู่แล้ว ยังอุตส่าห์ถ่อสังขารออกหน้ามาช่วยพูดให้พวกแกดังนั้นฉันจะให้โอกาสพวกแกสักครั้ง”

พอกวนอิมเผ็ดพูดถึงตรงนี้ สายตาของเธอมองไปที่มีดบนพื้นทุกคนต่างเริ่มคาดเดาความคิดของเธอออก

“พวกแกเอามีดเสียบพุงอีกฝ่าย ให้ตับไตไส้พุงค่อย ๆ ไหลทะลักออกมากองกับพื้น เอาให้สุดแรงเกิดเลยนะ ไม่ต้องมาเกรงใจฉัน ฉันไม่ใช่คนใจจืดใจดำเลือดหมูเลือดหมาแค่นี้ ฉันล้างพื้นแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว เอ้า อย่ามัวแต่ยืนบื้อเป็นไอ้โง่สิลงมือกันได้แล้ว”

คู่กรณีต่างยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นไล่กาได้แต่มองหน้ากันพร้อมกับทำตาปริบ ๆ ล้อเล่นน่าเอามีดเสียบพุงสุดแรงเกิด แบบนี้มันถึงตายเลยนะ

“นี่ พวกแกเป็นลูกผู้ชายรึเปล่าไม่กล้ารึไง”

 กวนอิมเผ็ดเดินไปหยิบมีด แล้วยัดใส่มือทั้งสองคน

 “กำมีดให้มันแน่น ๆ หน่อย ตอนเช้าพวกแกกินข้าวกันมารึเปล่า ไม่มีแรงจับมีดรึไง ทะเลาะเบาะแว้งกัน โกรธกันจนจะฆ่าจะแกงกันอยู่ทุกวี่ทุกวัน ถ้าเหม็นขี้หน้ากันขนาดนั้นไม่ต้องเสี่ยงเซียมซีดูฤกษ์ดูยามแล้วเอาฤกษ์สะดวกวันนี้แหล่ะ เอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย

ทำไมอยู่กันดี ๆ แบบรักใคร่ปรองดองกันไม่เป็นรึไงรึว่าถ้ารักกันแล้ว ตูดจะเป็นฝี ขาจะขึ้นหนอง อาจื้อ พ่อของแกเป็นอัมพาตเดินไม่ได้ แต่ว่าแกไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าหากแกตายไป แม่ของแกอายุเพิ่งจะหกสิบแค่นั้นเองยังร่างกายแข็งแรงอยู่พอจะแบกพ่อของแกไปหาหมอที่โรงพยาบาลได้ ส่วนอาปังพ่อแม่ของแกตายไปหมดแล้ว ถ้าแกตายไปอีกคนน้องเล็ก ๆ ของแกอีกสี่คน อาจจะอดมื้อกินมื้ออยู่บ้างแต่แกจะได้ปลดภาระอันหนักอึ้ง ในการเลี้ยงดูพวกน้อง ๆ ไหนจะค่ากินค่าเทอมค่าเสื้อผ้า สบายไปอีกแบบนะแกว่าดีไหม เอ้า อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา แทงเลย”

คู่กรณีทั้งสองถึงกับเหงื่อแตกพลั่กเมื่อได้คิดถึงภาพที่ตัวเองตายไปในวันข้างหน้าที่บ้านของตนจะต้องมีสภาพลำบากมากขนาดไหน

ทั้งสองน้ำตาไหลพรากด้วยความสำนึกผิด ถึงกับทิ้งมีดคุกเข่าลง

“ผมผิดไปแล้วครับเพราะนิสัยชอบเอารัดเอาเปรียบคนอื่น ต้นเหตุเกิดจากผมเอง อาปังฉันขอโทษในสิ่งที่ทำลงไปยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

อาจื้อพูดขอโทษไป ตบหน้าตัวเองไปพลางรอคำตอบจากอาปัง

“อาจื้อ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ เป็นเพราะฉันปากไม่ดี พูดจาปากหมาด่าทอถึงพ่อแม่ของแก ช่วยยกโทษให้ฉันด้วยเถอะนะ”

ทั้งสองจับมือกันแนบแน่นท่ามกลางเสียงปรบมืออย่างดีอกดีใจของชาวบ้านที่เหตุการณ์คลี่คลายไปด้วยดี

นี่คือคดีแรกที่สร้างผลงานอันลือลั่น

หลังจากนั้นก็มีคดีเด็กหนุ่มในซอยริอ่านเป็นโจรลักขโมย กวนอิมเผ็ดสั่งสอนเด็กหนุ่มที่เป็นคนก่อเหตุไม่พอยังเรียกพ่อแม่มาด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย แถมยังตบสั่งสอนไปอีกคนละฉาดโทษฐานที่ไม่รู้จักอบรมดูแลบุตรหลานของตนให้เป็นคนดี หลังจากนั้นทุกครอบครัว ต่างพากันเข้มงวด กวดขันความประพฤติของลูกหลาน ตำแหน่งหัวหน้าชุมชนของเธอ ยิ่งมายิ่งมั่นคงชุมชนซอยลูกเป็ดน้อยแห่งนี้ จึงสงบสุขยิ่งนัก

 จวบจนกระทั่งวันนี้ มีผู้หวังดีแต่ประสงค์ร้ายปรากฎตัวขึ้นห้าคนกลางลานชุมชนชาวบ้านได้ยินว่า มีเรื่องสำคัญจะประกาศ จึงยืนล้อมลานกว้างเป็นวงกลมมาฟังกันอย่างเนืองแน่น

“พี่กระทิงเชิญดื่มเบียร์เย็น ๆ ดับร้อนก่อนครับผมให้คนไปตามหัวหน้าพวกมันมาแล้วอีกสักประเดี๋ยวก็คงมาถึง”

กระทิงเอามือลูบผมทรงเดทร็อค ที่ยาวประบ่า ใช้ฟันกัดเปิดฝาขวดเบียร์

ป๊อก!

มันชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่มีคนคอยพูดจาป้อยอประจบเอาใจ จากเด็กเลี้ยงวัว ตอนนี้มันถึงรู้สึกได้ว่า มันมีตัวตน เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ใคร ๆ ก็ต้องเกรงกลัว

แถมยังมีเงินทองใช้สอยไม่ขาดมือ มันยกเบียร์ซดฮวบทีเดียวจนหมดขวด แล้วโยนขวดเบียร์ทิ้งไปด้านข้างจนขวดเบียร์แตกกระจาย

 แน่นอน ชาวบ้านแถวนั้นไม่มีใครกล้าต่อว่าด่าทอมันเลยสักคน มันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างได้ใจ เบียร์บางส่วนไหลออกจากมุมปากย้อยไปที่เครายาวเฟิ้มของมัน มันใช้มือที่ทั้งหนาทั้งสากปาดหยดเบียร์ ที่มุมปากออกอย่างสะใจ สร้างความชุ่มฉ่ำใจแก่มันยิ่งนัก

มันเพ่งตากลมโตมองดูสาว ๆ ที่ดูจิ้มลิ้มน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋มอย่างเพลิดเพลิน พลางคิดในใจว่าสาว ๆ แถวนี้หน้าตาไม่เลว เสร็จงานนี้ จะต้องหิ้วไปนอนกกให้หาย

อยาก

เดิมทีเจ้ากระทิง มันชื่อว่าเจ้าวัวใหญ่ ตอนอายุสิบหก มันเลี้ยงวัวอยู่บ้านนอก เผอิญเจ้าสำนักหมัดตะวันเพลิงที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ แล้วบังเอิญได้พบกับมันระหว่างทาง ด้วยอายุสิบหกแต่มีร่างกายที่ใหญ่โตเหมือนยักษ์ปักหลั่นแถมยังมีเรี่ยวแรงมหาศาลเหมาะกับการฝึกวิชาพลังภายนอกของสำนักยิ่งนัก

เจ้าสำนักที่อยู่ในช่วงบั้นปลายชีวิต ถึงกับดีใจจนเนื้อเต้นนึกว่าสวรรค์เมตตาประทานเพชรเม็ดงามที่จะช่วยจรรโลงชื่อเสียงของสำนักให้โลกนี้ได้รู้จักจึงรับมันเป็นศิษย์

 หลังจากฝึกหนักอย่างเข้มงวดมาสองปีเจ้าวัวใหญ่กลับมีสมองโง่ทึบ สองปีกลับเรียนรู้ได้เพียงแค่สองกระบวนท่า สายตาของอาจารย์ ก็เริ่มมองดูมันอย่างเย็นชา จากเพชรเม็ดงามกลายเป็นหินไข่ห่านไปเสีย ราคาค่างวดอันใดไม่ได้อยู่ต่อไปก็เปลืองข้าวสุกของสำนักเปล่า ๆ มันจึงถูกขับออกจากสำนักอย่างไร้เยื่อใย แต่มันไม่อยากกลับไปเลี้ยงวัวอีก จึงระหกระเหินเร่ร่อนไปทั่ว ใช้ร่างกายอันใหญ่โตบึกบึนแบกข้าวสารบ้างแบกปูนบ้างจนพรรคพวกของมันชวนเข้าแก๊งสิบสี่เค เพียงแค่สี่ปีมันกลับสามารถใช้ร่างกายอันใหญ่โต ไต่อันดับขึ้นเป็นหัวหน้ากลุ่ม มีลูกกะจ๊อกคอยติดสอยห้อยตามถึงสิบคนไปไหนมาไหนก็มีคนเอาอกเอาใจมีเงินมีทองเต็มกระเป๋า มีสาว ๆ ให้นอนกอด มันจึงพอใจกับชีวิตในตอนนี้เป็นอย่างยิ่ง

แต่มีอยู่วันหนึ่งลูกน้องจอมสอพลอเคยกระซิบบอกมันว่า ชื่อเจ้าวัวใหญ่มันฟังดูเชยดูบ้านนอกไปหน่อย มันเลยเสนอว่าควรเปลี่ยนชื่อเสียใหม่ เพื่อสร้างความน่าเกรงขาม โดยเปลี่ยนเป็นชื่อกระทิง

“มาแล้ว มาแล้ว หลีกทางหน่อย

กวนอิมเผ็ดมาแล้ว”

 กวนอิมเผ็ดเดินเข้ามาด้วยมาดผู้นำอย่างช้า ๆ เธอยืนประจันหน้ากับเจ้ากระทิง

พลางเอ่ยปากด้วยสีหน้าเฉยชา

 “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อถังมี่เป็นหัวหน้าชุมชนแห่งนี้คุณมีธุระอะไรกับพวกเรา

เหรอคะว่ามาได้เลยค่ะ”

ชาวบ้านที่รายล้อม ต่างพากันใช้นิ้วก้อยแคะหูอย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับเป็นโรคติดต่อแบบไม่อยากจะเชื่อว่า เธอผู้นี้พูดจาภาษาดอกไม้เป็นด้วยรึ

 ฉินฟ่านเดินเล่นพร้อมเคี้ยวถั่วลิสงที่ทั้งเค็มทั้งมันอย่างเอร็ดอร่อยเคี้ยวเพลินจนมาถึงลานกว้างของซอยลูกเป็ดน้อยแห่งนี้เห็นคนมากมายกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง มันสะกิดต่อมสงสัยขึ้นมาจึงเดินแหวกฝูงชนเข้าไปจนถึงด้านหน้า ตอนแรกเขานึกว่ามีโชว์มโหรสพประเภทมายากลเปลี่ยนหน้า โชว์พ่นไฟโชว์ปิดตาปามีดสั้น แต่กลับกลายเป็นว่าเจอเรื่องสนุกกว่านั้น

 “สวัสดีทุก ๆ คน ฉันชื่อกระทิงวันนี้มีข่าวดีมาบอกว่า ทุกคนจะได้รับเงินก้อนโต

คนละสามหมื่นหยวนโดยแลกเปลี่ยนกับโฉนดที่ดิน พร้อมสิ่งปลูกสร้างหนึ่งหลังของพวกคุณ เพราะเจ้านายของผมอยากจะสร้างโรงแรมขนาดใหญ่ขึ้นที่นี่”

“ถุย เฮ้อ คันคอเป็นบ้าเลย ถุย ถุย ถุย อาจื้อเอาน้ำร้อนน้ำชามากลั้วคอหน่อยสิเราพูดกันถึงไหนแล้วนะ

อ้อ  ใช่คุณคงจะเข้าใจอะไรผิด ข้อแรกที่นี่ถึงจะเป็นชุมชนเก่าแก่แต่ราคาตามท้องตลาดในตอนนี้ อาคารห้องหนึ่งอย่างต่ำก็สามแสนหยวน ราคาที่ถูกกว่าสิบเท่าคงไม่มีใครโง่พอที่จะขาย ข้อที่สองอาคารเหล่านี้เป็นมรดกตกทอด มาจากพ่อแม่ของเรา ความทรงจำในวัยเด็กของพวกเรา ก็อยู่ที่นี่ ทุกคนเห็นด้วยไหม”

 ประโยคสุดท้ายกวนอิมหันไปถามชาวบ้าน

 “เห็นด้วย”

 ชาวบ้านต่างพร้อมใจกันขานรับ

 “หัวหน้าว่ายังไง เราก็ว่าอย่างนั้น”

 “ไม่ขาย พวกเราไม่ขาย”

 เธอโบกมือห้ามให้ทุกคนหยุดส่งเสียง

 “เอาล่ะ ขอเชิญคุณกลับไปได้แล้วเชิญ”

ฮ่า ๆ

เจ้ากระทิงหัวเราะร่วน เหมือนได้ยินเรื่องตลกมันค่อย ๆ ลุกขึ้นมาพลางปั้นหน้ายิ้มแย้ม พูดจาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเหมือนนักเจรจาลิ้นทอง

“ฮึ่ม ยายแก่หนังเหี่ยวนี่ ฉันอุตส่าห์พูดจาดี ๆ ด้วย ไม่คิดจะไว้หน้ากันบ้างเลยรึไง คิดผิดคิดใหม่ได้นะ ช่วงนี้อากาศมันแห้งแล้งหากไม่ระวังฟืนไฟให้ดี เดี๋ยวไฟม่งไฟไหม้ขึ้นมาจะลำบากกันไปใหญ่”

 “อุ๊ย แเก่เก่ออะไรกัน ฉันยังเอ๊าะอยู่เลย เอ่อ ว่าแต่แกชื่ออะไรนะเห็บหมาใช่ไหมเมื่อกี๊แกขู่ฉันเหรอไอ้เห็บหมา”

 “ชื่อกระทิงโว้ย”

เจ้ากระทิงโมโหที่ถูกเปลี่ยนชื่อจนหน้าแดงหน้าดำ

 ก๊าก

 ฮ่ะ ๆ

 ชาวบ้านพอได้ยินว่าชื่อกระทิงเปลี่ยนเป็นชื่อเห็บหมาถึงกับหัวเราะน้ำตาเล็ดจนท้องคัดท้องแข็ง

ผิดกับเจ้ากระทิงที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นตับหมูด้วยความโกรธมันได้แต่โกรธจนตัวสั่นชี้นิ้วใส่เธอแต่ก็พูดไม่ออก

พอมันสงบสติอารมณ์ได้ ไม่พูดไม่จา อาศัยหลักการที่ว่าหมัดข้าแข็งกว่า อยากได้อะไรก็ต้องได้ มันพุ่งตัวต่อยใส่เธอทันที จนชาวบ้านต่างกรีดร้องพากันคิดว่าแย่แล้ว งานนี้กวนอิมเผ็ดมีหวังไม่ตายก็คางเหลือง

แต่ทุกคนก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเธอใช้มือปาดหมัดของมันให้เบี่ยงเบนออกไปด้านข้างเบา ๆ อย่างนุ่มนวลผ่อนคลายอย่างต่อเนื่อง เธอยังฉกฉวยโอกาสตบหน้าของเจ้ากระทิงไปฉาดใหญ่ทีหนึ่ง

 ชาวบ้านต่างพากันปรบมือเสียงดังเรียวกราวอย่างชอบอกชอบใจ

“นั่น หมัดไท้เก๊กนี่”

“ว้าว หัวหน้าเราเจ๋งเป็นบ้าเลย”

“ลุยเลยหัวหน้า”

 ชาวบ้านต่างพากันตะโกนเชียร์เสียงดังจนคอหอยแทบแตก

 เจ้ากระทิงมันโกรธที่ถูกตบหน้าจนควันแทบออกหู แต่ร่างกายของมันแข็งแกร่งจริง ๆ มันระดมต่อยใส่เธอสิบสามหมัดในอึดใจเดียวเธอก็ตีโต้กลับไปแถมยังโจมตีถูกทรวงอกท้องน้อยของมันไปหลายครั้ง

 ถ้านี่เป็นการแข่งขัน เธอคงได้แต้มชนะขาดลอยไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่เป็นการต่อสู้จริง ๆ มันไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือนอะไรเลย มันหนุ่มฉกรรจ์ส่วนเธอเข้าสู่วัยทองพละกำลังเริ่มถดถอย

ในที่สุดเธอเริ่มเหนื่อยหอบแล้วก็พลาดท่าเสียที ถูกมันเตะอัดเข้าที่ชายโครง จนตัวลอยไปไกลสามเมตรหล่นโครมอย่างแรงลงบนโต๊ะพลาสติก ที่ตั้งอยู่หน้าร้านขายของชำแถมยังกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งจนชาวบ้านต้องเบ๊ะปากราวกับรู้สึกเจ็บแทน

 “ให้ผมช่วยไหมครับ”

 ฉินฟ่านยื่นมือออกไปจะช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น

“ช่วย ๆ ช่วยมารดาแกสิตาบอดรึไง ไม่เห็นรึไงว่า มารดากำลังได้เปรียบอยู่ชัด ๆ กำลังจะเทคนิเคิลน็อกเอาต์มันได้อยู่แล้วถอยไปไกล ๆ เลย”

เธอปัดมือเขาออกห่าง พลางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

 “ไอ้หน้าเห็บหมาอย่าหนีนะเว้ย คราวนี้แกเสร็จฉันแน่”

 เธอพุ่งเข้าใส่อย่างไม่กลัวตาย ลืมคำสอนของอาจารย์ที่เน้นเรื่องเคล็ดนุ่มนวลโอนอ่อนผ่อนคลายไปทีละน้อยผ่านไปเพียงสิบกระบวนท่า เธอก็ถูกเตะกระเด็นออกมาอีกครั้งที่โต๊ะพลาสติกตัวเดิมชาวบ้านต้องเบ๊ะปากเหมือนเดิม

 “ให้ผมช่วยไหมครับ”

 เขายังคงถามคำเดิมด้วยสีหน้าอมยิ้ม

 “ช่วย ๆ มารดาอ่อนแอ ถึงขนาดต้องให้ลูกทรพีอย่างแก มาช่วยด้วยรึไง ถ้าขืนพูดมากอีก แม่จะเอาขี้เถ้ายัดปากซะเลย”

 เธอสายตาสั้น แต่ตอนนี้ไม่ได้สวมแว่นสายตา จึงเห็นใบหน้าของเขาไม่ค่อยชัดแต่เธอจำเสียงของเขาได้ จึงด่า

เขาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แต่ฉินฟ่าน

กลับอมยิ้มอย่างไม่ถือสาต่อคำด่าทอที่หยาบคาย

 มารดา…แม่ คำเรียกหานี้ช่างไกลตัวยิ่งนักเขาเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กความทรงจำทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับแม่ก็เลือนรางลงทุกที

ตอนที่เธอปัดฝุ่นลุกขึ้นยืนอีกครั้ง กำลังจะอ้าปากด่าเจ้าเห็บหมา ก็ได้ยินฉินฟ่าน

กระซิบเบาๆว่า

 “กล่องดวงใจ”

ดวงตาของเธอฉายแววเจิดจ้าขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว กล่องดวงใจเป็นจุดอ่อนของมัน

ผู้ฝึกกำลังภายนอกต่อให้ฝึกฝนจนร่างกายแข็งแกร่งเหมือนเหล็กก็ยังยากที่จะฝึกให้อวัยวะเพศของผู้ชายแข็งเหมือนเหล็กได้

 “ว่าไงยายแก่ยอมแพ้ซะดี ๆ เดี๋ยวจะหาว่าฉันรังแกคนแก่”

 “ไอ้หน้าเห็บหมาแกใช้หัวแม่ตีนคิดอยู่

รึไงถึงคิดว่าจะเอาชนะฉันได้ ฉันน่ะฉายากวนอิมเผ็ดนะเว้ย

ตอนฉันผาดโผนในยุทธภพแกยังวิ่งแก้ผ้า จนหนอนน้อยแกว่งไปแกว่งมาขี้มูกเขียวอี๋ไหลย้อยเข้าปากอยู่เลย”

ฮ่า ๆ

ชาวบ้านคงขำกับคำว่าหนอนน้อยแกว่งไปแกว่งมา

 “ฮ่ะ ๆ ขำกลิ้งเลยวะวันนี้ดวงซวยมาเจอยายแก่ปากจัด ดี…ถ้าวันนี้ฉันแพ้จะยอมเปลี่ยนชื่อจากกระทิงเป็นเห็บหมาเข้ามาเลย”

 เจ้ากระทิงรุกไล่ ทั้งเตะทั้งต่อยอย่างรุนแรงหนักหน่วงจนเกิดเสียงลมดังหวืดหวือ เรี่ยวแรงของมันคล้ายกับไม่มีวันหมดสิ้น กวนอิมเผ็ดต้านทานแต่ละหมัดของมันอย่างยากลำบาก ได้แต่อาศัยความพลิกแพลงของท่าร่าง ที่คล่องตัวกว่าหลบเลี่ยงไปมา

 “ตาย!”

 เจ้ากระทิงเงื้อหมัดอันใหญ่โตหมายเผด็จศึกกะว่าหมัดเดียวตัดสินผลแพ้ชนะกันไปเลย

 จังหวะนั้นเองฉินฟ่านดีดถั่วลิสงออกไปเม็ดหนึ่ง พุ่งไปกระแทกทรวงอกของมันไม่หนักไม่เบา แต่เพียงพอที่จะทำให้มันหายใจติดขัดหยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะหนึ่ง กวนอิมเผ็ดหูไวตาไวพอเห็นมันชะงักงันไปวูบหนึ่ง ก็รู้ว่าโอกาสทองมาถึงแล้ว เธอเตะออกไปสุดแรงเกิดใส่กล่องดวงใจของมันทันที

 พลั่วะ!

 ใบหน้าของเจ้ากระทิงถึงกับเหยเก ร่างของมันค่อย ๆ ทรุดลงไปนอนกองกับพื้นจุกจนร้องไม่ออก จนลูกน้องสี่คนต้องรีบมาลากมันจากไปก่อนที่ชาวบ้านจะถือโอกาสรุมประชาทัณฑ์พวกมัน

“ชนะแล้ว พวกเราชนะแล้ว”

 “คลานกลับไปเลย ไอ้พวกสารเลว”

 เฮ!

 “สุดยอด”

 “กวนอิมเผ็ด”

 “กวนอิมเผ็ด”

 “กวนอิมเผ็ด”

 เสียงโหวกเหวกโวยวายของชาวบ้าน

ที่ต่างพากันตะโกนโห่ร้องให้กับชัยชนะในครั้งนี้

กวนอิมเผ็ดรู้ดีอยู่แก่ใจว่าที่เธอชนะไม่ใช่ว่าเป็นเพราะโชคช่วย แต่เป็นชายหนุ่มคนนั้นช่วย แม้เธอจะหงุดหงิดด่าใส่เขาอย่างเสีย ๆ หาย ๆ เขาก็ยังใจดี จึงอยากจะขอบใจเขา เธอเดินเข้าไปหาเขาพลางใช้มือควานไปมาหาแว่นตาตามเสื้อผ้าอ้อ อยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายนี่เอง แต่พอเธอหยิบออกมา ก็พบว่ามันถูกแรงกระแทกตอนล้มลงบนโต๊ะกระจกเลนส์ด้านซ้ายจึงแตกร้าว

เฮ้อ  เวรเอ๊ยต้องเสียเงินตัดแว่นใหม่อีกแล้ว เธอสวมมันเสร็จ ก็เดินมาถึงเบื้องหน้าของฉินฟ่านพอดี พอเห็นใบหน้าของเขา

เธอถึงกับผงะ ร่างของเธอสั่นระริกเบา ๆ น้ำตาค่อยไหลลงมาอาบสองแก้มเธอยื่นมือออกไปช้า ๆ ลูบใบหน้าของเขาอย่างทะนุถนอม เหตุการณ์นี้สร้างความประหลาดใจให้กับเขามาก

“ลูกแม่”

 พอได้ยินคำนี้ฉินฟ่านถึงกับสะท้านไปวูบหนึ่ง เขากำลังจะบอกว่า เธอจำคนผิดแล้วแต่เธอเดินเข้ามากอดเขา จนแน่นเสียก่อน

“ลูกแม่ หัวหมูของแม่ แม่คิดถึง

ลูกเหลือเกิน อย่าทิ้งแม่ไปไหนอีกเลยนะลูก”

 ฉินฟ่านถึงกับขนลุกเกรียวแม่ที่ไหนจะบ้าตั้งชื่อลูกตัวเองว่าหัวหมู เหมือนแม่คนนี้บ้าง

แต่ไอ้ความรู้สึกเล็ก ๆ ที่คอยกวนใจเขานี่มันอะไรกัน เขาสัมผัสได้ถึงความรักอันอ่อนโยนที่มีต่อเขา จากแม่คนนี้จริง ๆ เขาคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม

ชาวบ้านเห็นกวนอิมเผ็ดกำลังยืนกอดชายหนุ่มที่หล่อเหลาระดับพระเอกหนังอยู่

ภาพที่เห็นนี้ทำให้ทุกคนต่างสะกิดชี้ชวนเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ให้ดูเสี่ยวเจียวสาวเปรี้ยวหน้าตาดี เดินกระแซะ ๆ เข้าไปหาทันที

“นี่ ลูกชายของเจ๊เหรอ รึว่าหลานชายชื่ออะไรคะขอสมัครเป็นแฟนได้ไหมคะหล่อ ๆ แบบนี้สเปกฉันเลยค่ะ”

“เสี่ยวเจียวเลิกฝันกลางวันไปซะเถอะ

อย่าคิดว่าว่าฉันแก่แล้ว หูตาจะฝ้าฟาง

เธอทั้งกินเหล้าทั้งสูบบุหรี่ ท่องราตรีหมก

ตัวอยู่ตามผับตามบาร์มากกว่าอยู่บ้านซะอีก

 ดังนั้นเธอตกสัมภาษณ์ที่จะมาเป็นสะใภ้ของฉันตั้งแต่รอบแรกแล้วเสียใจด้วย”

 กวนอิมเผ็ดยืนยันนั่งยัน ปฏิเสธสะใภ้แบบนี้อย่างเด็ดขาด

“เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วครับผมแค่คนผ่านทางมาเท่านั้นเองครับ”

ฉินฟ่านโบกไม้โบกมือปฏิเสธแต่พอพูดจบเพียงแค่อึดใจเดียว ที่เบ้าตาข้างขวาก็ถูกต่อยอย่างแรง

“ไอ้ลูกเนรคุณ ไอ้ลูกบ้าไอ้ลูกทรพีแม่แกยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนยังไม่ทันลงโลงสักหน่อย ดันทะลึ่งมาบอกว่าเป็นแค่คนผ่านทาง อย่างนี้ต้องตีให้ตาย”

 “โอ๊ย อย่าตีผม ช่วยด้วยจ้า”

 กวนอิมเผ็ดมือเท้าคล่องแคล่วว่องไว

คว้าไม้กวาดข้างตัวได้ ก็วิ่งไล่ตีฉินฟ่านจนเขาต้องวิ่งหนีกระเซอะกระเซิงไปมาแบบไม่รู้ทิศทาง

…….

เหลียนฟ่ง โยโย่ อิ๋งอิ๋งนั่งปากอ้าตาค้างเหวอไปตาม ๆ กัน เมื่อเห็นสภาพของฉินฟ่านตอนที่กลับมาถึงบ้านรอบเบ้าตาขวามีรอยเขียวช้ำเป็นวง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถูกต่อยมาเสื้อเชิ้ตอาร์มานี่สีเหลืองอ่อนขาดยาวกระรุ่งกระริ่งคล้ายกับถูกฉุดกระชากลากถู อย่างรุนแรงจนฉีกขาด ตั้งแต่หัวจรดเท้า เปรอะเปื้อนไปด้วยแป้งมันไข่ไก่ เศษผักเล็ก ๆ ก็ยังมีติดอยู่ที่เส้นผม สภาพสุดแสนที่จะอเนจอนาถจนสาว ๆ สุดจะทนดู

“หยุด…”

“หยุดเลย”

“ห้ามหัวเราะ”

 ฉินฟ่านปั้นหน้าเครียดพร้อมกับลูบเอาไข่ขาวออกจากหน้า

 “โยโย่ถ้าเธอยังหัวเราะอีก จะถูกลงโทษตามกฎบ้านพวกเธอก็ด้วยเข้าใจไหม”

 กฎบ้งกฎบ้านอะไรก็ไม่สนแล้วสามสาวเอามือปิดปาก กลั้นหัวเราะจนตัวกระเพื่อมไปมาน้ำหูน้ำตาเล็ด ยิ่งกว่าดูหนังตลกซะอีก

 “โอ๊ย…ทนไม่ไหวแล้ว ฮ่ะ ๆ นี่

ที่รักฮ่ะ ๆ ทำไมถึงได้มีสภาพอย่างนี้ล่ะไปฟัดกับหมาที่ไหนมา ฮ่ะ ๆ”

เหลียนฟ่งกลั้นหัวเราะจนหน้าตาแดงกล่ำทนไม่ไหวเลยหัวเราะออกมาเป็นคนแรก

“พี่ ฮ่ะ ๆ พี่ฟ่านฮ่ะ ๆ ไอ้ที่เบ้าตาเขียว ๆ เป็นหมีแพนด้าฮ่ะ ๆ โดนต่อยมาใช่ไหมคะ”

 อิ๋งอิ๋งหลุดหัวเราะเป็นคนที่สอง

“สามจรรยาสี่คุณธรรมนะรู้จักบ้างไหม

แน่ะ! ยังจะหัวเราะอีก”

 แชะ!

 แชะ!

 แชะ!

 “โย่โย่ ยัยยาหยีตัวแสบ ถ้ายังไม่เลิกถ่ายรูปจะจับเธอฟาดให้ก้นลายเลย ฮึ่ม!”

 ฉินฟ่านพอพูดจบก็สะบัดหน้าเดินกระฟัดกระเฟียดไปอาบน้ำเพราะใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปอวยพรงานวันเกิดคุณนายเย่แล้วตกเย็นลู่เจี้ยนก็ขับรถมารับเขาและหลินฮัวกับลูกสาวที่บ้าน เพื่อไปงานด้วยกัน

 พอลู่เจี้ยนเห็นร่องรอยบนใบหน้าของ

ฉินฟ่านก็ตกใจ แต่เพียงแค่แวบเดียวเขาก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

ฮ่ะ ๆ

 “ไอ้เบื๊อกเอ๊ยนี่แกโดนใครอัดมาวะ ตาถึงได้เขียวอี๋เลย บัดซบเอ๊ย รีบบอกมาเร็ว ๆ เข้าพี่ใหญ่จะไปกระทืบมันให้จมดินเอง”

 ลู่เจี้ยนโมโหแทนน้องจนควันแทบออกหู

 “ใจเย็น ๆ เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดน่ะพี่ใหญ่ เออ ว่าแต่พี่ใหญ่สืบมาได้รึยังว่าสาวที่ไหนใจกล้ามาล้วงคองูเห่าอย่างพี่"

 "นี่แกไม่ยอมบอกจริง ๆ ใช่ไหม”

 ลู่เจี้ยนกัดไม่ปล่อย ไม่ยอมให้เขาเปลี่ยนเรื่องคุย เรื่องที่ตาเขียวต้องขุดคุ้ยให้ถึงที่สุด

 “โธ่…ก็บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดเอา ไว้ไปเจอทุกคนก่อนค่อยเล่าทีเดียวเลยละกัน”

 ลู่เจี้ยนได้ยินน้องชายโอดครวญตอบเสียงอ่อย ๆ ก็ไม่อยากเซ้าซี้กวนใจมาก

“พี่ให้ไอ้หัวทองไปสืบมาจนได้เรื่องแล้วเธอชื่อจางเย่จื่อ ในวงการใต้ดินตั้งฉายาเธอว่านิ้วชั่งทอง เป็นนักล้วงอันดับหนึ่งของซูโจว

ที่ได้ฉายานี้เป็นเพราะว่านิ้วของเธอเบามาก ลงมือรวดเร็วแม่นยำไม่เคยล้มเหลวมาก่อน เธอรับงานอิสระไม่มีต้นสังกัดแต่เป็นคนใจกว้างมือเติบ ใช้เงินเป็นเบี้ย ใครเดือดร้อนเรื่องเงินทองแค่บอกมาคำเดียว เธอไม่เคยอิดออดแถมยังชอบเลี้ยงเหล้าพวกนักเลง

วันตรุษ วันสารทก็มีของติดไม้ติดมือไปคารวะลูกพี่แก๊งต่าง ๆ จนพวกเขารักเอ็นดูเธอเหมือนลูกหลาน ดังนั้นเธอจึงมีชื่อเสียงพอสมควร หากใครคิดจะรังแกเอาเปรียบเธอ ก็ต้องคิดให้ดี ๆ เสียก่อน เพราะเธอมีพรรคพวกหนุนหลังมาก

พูดไปก็ยิ่งตลกแม้แต่ไอ้หัวทอง ก็ยังเคยไปยืมเงินเธอเลย ตอนที่เมียของมันจะคลอดลูก"

 ลู่เจี้ยนคล้ายชื่นชมเธอที่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่กลับผาดโผนในวงการนักเลงมาได้หลายปีโดยที่ไม่บุบสลาย