บทที่ 46 ฟินสุดๆ

เวลาสามทุ่มที่ไร้เมฆหมอกบดบังดวง

จันทร์ของคืนนี้ สวนสาธารณะยังคงมีผู้คนออกมาเดินเล่น ขี่จักรยานออกกำลังกาย เล่นบาสเกตบอล เจียงเซิงทนายความหนุ่มได้พาคู่หมั้นสาวม่านลี่ถี มาพร่ำพลอดบอกรักในมุมมืดสลัวอันห่างไกลจากผู้คน

 ทั้งสองคบหาดูใจกันได้สองเดือนก็ตัดสินใจหมั้นกันเมื่อวานส่วนงานแต่งงานนั้นคงต้องรออีกสามสี่เดือนเพื่อให้ม่านลี่ถีเรียนจบมหาวิทยาลัยซะก่อน

ในขณะที่ทั้งสองเดินเกี่ยวก้อย ชมแสงจันทร์มาถึงมุมสวนที่ห่างไกลจากผู้คน ในหัวของเจียงเซิงเต็มไปด้วยแผนการ ที่คิดจะเอารัดเอาเปรียบเธอ

 เจียงเซิงเป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สมาร์ท หน้าตาดี เขาเคยว่าความชนะมาหลายคดี

เป็นดาวเด่นของบริษัทเลยก็ว่าได้ รายได้ของเขาจึงค่อนข้างสูง ขับรถสปอร์ต กินอาหารโรงแรมชื่อดัง

เมื่อรวมจุดเด่นเหล่านี้เข้าด้วยกัน การที่เขาจะหลอกล่อเหยื่ออย่างม่านลี่ถีเพื่อพาเข้าโรงแรมก็ไม่ใช่เรื่องยากหลังจากเล่นเธอจนเบื่อเจียงเซิง ก็จะหาเรื่องทะเลาะและขอเลิกกับเธอ ส่วนแผนวิวาห์ที่สวยหรูก็จะถูกยกเลิกไปโดยปริยาย แล้วเขาก็จะเริ่มเล็งหาเหยื่อคนใหม่

อ้อเหยื่อคนใหม่นี้ไม่ต้องสวยมาก เอาแค่หน้าตาพอดูได้แต่ทรวดทรงองค์เอวต้องแจ่ม เพราะว่าคนสวยชอบเล่นตัว

พวกเธอมักจะมีชายหนุ่มมารุมล้อมมากมาย

มันจะทำให้แผนการของเขา ใช้เวลานานเกินไป ทำให้สิ้นเปลืองงบประมาณในการเปย์สาว

เขาใช้แผนนี้ได้ผลมาหลายครั้งเพราะสาว ๆ สมัยนี้ต่างเป็นสาวกของลัทธิวัตถุนิยม ประเภทชอบกินหรูอยู่สบาย ถ่ายเซลฟี่อวดเวลาอยู่ในฟิตเนส มีกระเป๋าแบรนด์เนมมา เป็นของกำนัลให้เธอหน่อยต่อให้คุณอ้วนเหมือนหมู หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่พวกเธอก็ยังยินดีที่จะเป็นแฟนของคุณ

“ลี่ถี ผมมีความสุขมากจริง ๆ ที่จะได้แต่งงานกับคุณผมรักคุณ”

 เจียงเซิงจูบเธอที่ริมฝีปาก พลางคิดในใจ

 “หึ หึ ยัยนี่น่าจะยังซิงอยู่ขนาดจูบยังเงอะ ๆ งะ ๆ เลยดูซิ…ตัวสั่นยังกับลูกนก ดี…เดี๋ยวปลุกอารณ์อีกหน่อย แล้วพาไปโรงแรมเปิดห้องเลยดีกว่า”

เจียงเซิงจูบไซร้ซอกคอเธอ ด้วยลีลาของเสือผู้หญิง ส่วนมือก็ลูบไล้เคล้าคลึงทรวงอกของเธออย่างช่ำชอง แต่เธอกลับผลักเขาออกห่าง

“พี่เซิงช่วยรออีกหน่อยได้ไหมคะ เรายังไม่ได้แต่งงานกันนะคะ”

“โธ่คุณไม่เห็นใจผมบ้างเหรออีกอย่างเราก็หมั้นกันแล้ว”

“แต่ว่า…”

“โธ่เอ๊ยเรื่องแค่นี้ธรรมดาจะตายไปหนุ่มสาวคู่อื่นเขาก็ทำกันไม่ใช่เหรอ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว น่านะ รึว่าคุณไม่รักผม”

 ขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะพูด ปฏิเสธ แบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นยังไงดี เขาก็รวบเอวเธอเข้ามาจูบอีกครั้ง เธอจะปัดป้อง ก็ยังไงอยู่ เพราะเขาเป็นถึงคู่หมั้นของเธอ

และทั้งสองก็วางแผนการแต่งงานเอาไว้แล้วในปีนี้

 ม่านลี่ถีถูกเขาพรมจูบไปทั่วซอกคอ ไรหนวดที่เสียดสีไปมากลับสร้างความเสียวซ่าน ทำให้เธอเริ่มคล้อยตามเขาโดยไม่รู้ตัวขณะที่ทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่มเธอรู้สึกได้ถึงฝ่ามือทั้งคู่ของเจียงเซิง ที่กำลังขยำแก้มก้นของเธออย่างเมามัน

ตอนนั้นเองที่เธอสัมผัสได้ถึงฝ่ามือปริศนาที่กำลังบีบเค้นทั้งสองเต้าของเธออย่างเมามันเอ๋…ทำไมมีมือเกินมาล่ะเธอผลักเขาออกห่างอีกครั้ง

“อะไรกันอีกล่ะ นังบ้าเอ๊ยหมดอารมณ์เลย”

 เจียงเซิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย

 “มือ…มือ”

 “พูดบ้าอะไรวะ”

 ม่านลี่ถีมองดูสลับไปมาระหว่างมือของเขา ที่อยู่ข้างกายเขา แล้วมือที่กำลังบีบเค้นหน้าอกของเธออยู่ มันมือของใคร

กรี๊ด!

ตอนนี้เองที่เจียงเซิงเพิ่งจะมีสติเขาเห็นผู้ชายชุดดำสวมหน้ากากแบทแมนยืนอยู่ข้างหลังม่านลี่ถี แล้วสอดมือจากทางข้างหลังเธอกำลังทั้งบีบทั้งขยำหน้าอกของเธอ

 “อ่า…ลี่ถีเธอนี่หุ่นซ่อนรูปจริง ๆ เต็มไม้เต็มมือดีแบบนี้ฉันชอบ ฟินสุด ๆ เยี่ยมไปเลย”

เสียงแหบ ๆ ของชายชุดดำ กระซิบข้างหูของเธอ จนเธอรู้สึกขนลุกเกรียวรีบสะบัดตัวหลุดออกมาจากเขา เธอยกมือปิดหน้าอกแล้ววิ่งไปหลบหลังคู่หมั้น เสียงแหบ ๆ ยังคงพูดต่ออย่างช้า ๆ

 “ม่านลี่ถี ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดี มันกำลังหลอกเธอมันทุ่มเทเงินทองให้หญิงสาว แล้วก็บอกรักด้วยคำหวาน ๆ เสร็จแล้วก็หลอกพาขึ้นเตียงพอมันเบื่อ มันก็ทิ้งขว้าง แล้วก็หาเหยื่อคนใหม่

มันทำแบบนี้กับผู้หญิงมาหลายคนแล้ว เธอลองเก็บไปคิดดู ว่าอยากจะเป็นเหยื่อของมันรึเปล่า”

“ลี่ถี อย่าไปเชื่อมัน ไอ้โรคจิตนี่

บังอาจลวนลามแฟนของฉันเหรอวะตายซะเถอะ”

เจียงเซิงวิ่งเข้าไปจะชกใส่แบทแมน แต่แบทแมนกลับพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่เร็วกว่า แบทแมนดีดตัวพุ่งขึ้นกลางอากาศพร้อมอัดเข่าลอยเข้าไปเต็มปากของเจียงเซิง

จนฟันหักหลุดร่วงทันทีสามซี่เลือดสด ๆ แดงข้นไหลกลบปากของเจียงเซิง ที่กำลังนอนแผ่หราหมดสภาพอยู่บนพื้น

 คุณลุงที่กำลังขี่จักรยาน ไปตามทางน้อย เห็นมีคนวิวาทกัน ก็รีบบึ่งรถไปแจ้งตำรวจที่กำลังออกลาดตระเวน อยู่แถว

ริมสระน้ำ ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ซึ่งพอดีเป็นทีมของหมวดมู่ปิงปิง มีอาเฉียน เสี่ยวเตาและอาลี่

 แบทแมนเดินเข้าไปหาเจียงเซิง

 “อย่า…อย่าทำอะไรผมเลย ขอร้องล่ะถ้าพี่ชาย ถ้าอยากได้อีนี่จะเอาไปปู้ยี่ปู้ยำแบบไหนก็ได้ ผมยกให้เลย ขอแค่ปล่อยผมไปเถอะนะพี่ชาย”

 ม่านลี่ถีได้ยินถึงกับตกตะลึง

 “เจียงเซิง คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง”

 “ก็เพราะแกมันเป็นตัวซวยไง แค่หมั้น

หลอก ๆ กับแกฟันของฉันยังหักไปตั้งสามซี่ แล้วถ้าแต่งงานกับแกฉันไม่ต้องซวยจนเข้าห้องไอซียูรึไง”

 “ได้…ฉันมันโง่เอง ต่อไปเราอย่าได้

เจอกันอีกเลย”

 ม่านลี่ถีถอดแหวนหมั้นขว้างใส่ใบหน้าของเจียงเซิงน้ำตาของเธอไหลอาบแก้มโดยที่ไม่รู้ตัว นี่หรือผู้ชายที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย ถึงกับผลักไสเธอเข้ากองไฟ เพื่อเอาตัวรอด เธอนี่มันตาบอดสิ้นดี

“เฮอะ เฮอะ เห็นธาตุแท้ของมันรึยัง

จุ๊ ๆ เธอไม่ควรเสียน้ำตาให้กับคนเลวระยำ แบบนี้เช็ดน้ำตาซะ”

“หุบปาก คุณเองก็เลวเหมือนมันนั่น

แหล่ะ”

 ตอนนี้เธอเดือดปุด ๆ พาลด่าแบทแมนอีกคนโทษฐานลวนลามเธอ จนไม่สนใจว่าจะถูกแบทแมนตบสั่งสอนรึไม่

 “ตำรวจกำลังจะมา ฉันต้องไปแล้วอ้อนี่เป็นของขวัญจากฉันถ้าวันหลังแกยังกล้าหลอกผู้หญิงอีกฉันจะไปเยี่ยมแกถึงห้องนอนเลยจำเอาไว้”

พลั่วะ!

แบทแมนกระทืบลงกลางหว่างขาของเจียงเซิงอย่างแรง ราวกับกำลังเย้ยหยันตระกูลเจียงที่มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง

 อ้าก!

 เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมร่างของตำรวจสี่คนในชุดนอกเครื่องแบบที่นำทีมโดยหมวดมู่ปิงปิงรายล้อมใกล้เข้ามา

 “หยุดนะ…นี่ตำรวจ ยอมให้จับซะดี ๆ”

แบทแมนหันหลังค่อย ๆ เดินไป ใช่…ค่อย ๆ เดินไป แสดงว่าเขามั่นใจมากว่าจะหนีตำรวจได้อย่างแน่นอน

เสียงชายเสื้อปะทะสายลมดังมาจากข้างหลัง ตำรวจหญิงที่ชื่ออาลี่ถึงจะรูปร่างเล็ก แต่กลับมีฝีไม้ลายมือที่คล่องแคล่วว่องไวเธอกระโดดถีบใส่แบทแมนทันที มันต้องรีบโยกตัวหลบออกด้านข้าง แต่เสี่ยวเตาก็พุ่งเข้ามาจะรวบตัว แบทแมนต้องตีลังกากลับหลังสามตลบจึงหลบพ้น พอเท้าของมันแตะพื้น มู่ปิงปิงก็ลอยตัวตีเข่าใส่ใบหน้าของมันอย่างแรงจนมันต้องกำหมัดไขว้แขนทั้งสองข้างเป็นท่าบล็อกกากบาท ถึงจะบล็อกได้ทันโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่แบทแมนต้องเซถอยหลังเลยทีเดียว

 นี่มันตลกร้ายเกินไปแล้ว มันเพิ่งใช้ท่านี้กับเจียงเซิงไปสด ๆ ร้อน ๆ แต่ตอนนี้กลับโดนเสียเอง

 “คนสวยฝีมือไม่เลวนี่ แต่ผมว่าพวกคุณจับผมไม่ได้หรอก”

 ชาวบ้านบางคนที่ได้ยินข่าวว่าตำรวจกำลังล้อมจับผู้ร้าย ก็รีบยกมือถือมาถ่ายคลิปไว้เผื่อจะได้แชร์ให้พรรคพวกดู

 “นี่ไอ้โรคจิต แกตาบอดรึไงพวกเราล้อมแกไว้หมดแล้วคิดว่าจะหนีรอดไปได้เหรอไงวะ ถ้าแกคิดว่าแน่จริง มาเจอกันสักตั้งหน่อยเป็นไง”

“เฮอะ ๆ คิดจะเล่นหมาหมู่รึไง ลำพังแกจะมีน้ำยาอะไร”

 แบทแมนพูดเหน็บแนมไปหนึ่งดอก

“ถ้าแกอยากรู้พิษสงของฉันก็ต้องลองดูกันสักตั้ง”

 อาเฉียนตำรวจหนุ่มผู้มีสารรูปซกมกหนวดเคราไม่ได้โกนมาหลายวันเสื้อผ้ามอมแมม เนื้อตัวเหม็นเปรี้ยว เพราะไม่ได้กลับบ้านอาบน้ำมาหลายวัน

ถ้าให้อาเฉียนไปยืนรวมกลุ่มกับผู้ร้าย ทุกคนคงชี้ไปที่เขาแล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หน้าตาอย่างเขามันโจรห้าร้อยชัด ๆ เป็นโจรที่ดันจับฉลากได้มาเป็นตำรวจ

ตอนนี้เขากำหมัดหลวม ๆ ยกแขนทั้งสองขึ้นตั้งการ์ด เดินย่างสามขุมเข้าไปช้า ๆ เขาเป็นตำรวจสายบู๊ วิ่งสู้ฟัดกับโจรผู้ร้ายทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว ขอแค่พัวพันแบทแมนเอาไว้ซักครู่เดียวทีมของเขาก็จะกระชับวงล้อมเข้ามาคราวนี้จะจับมันก็ง่ายขึ้น

“เข้ามา”

 แบทแมนกระดิกนิ้วเรียกอาเฉียน แต่

แบทแมนกลับเปิดฉากลุยก่อนเขาแย็บซ้ายสองครั้งแล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที

“ไอ้บ้าเอ๊ยมันจะหนีแล้ว”

 “อย่าให้มันหนีไปได้”

 “ฮ่ะ ๆ คลานช้าเป็นเต่าแบบนี้ฝันไปเถอะ”

แบทแมนวิ่งมุดซ้ายวนขวา จนพวกตำรวจต่างหัวหมุนรีบวิ่งตามไปเป็นพรวน

เหมือนเด็กน้อยเล่นวิ่งไล่จับกัน ชาวบ้านที่ถ่ายคลิปก็วิ่งตามไปเช่นกัน พวกเขาวิ่งมาถึงโซนเครื่องเล่นของเด็ก หมวดมู่ไล่ตามหลังมาติด ๆ

แต่พริบตาเดียวแบทแมนก็มุดเข้าไปในอุโมงค์สไลเดอร์ กระโดดมุดเข้า ไปในพุ่มไม้ ไปโผล่บนบาร์ต่างระดับ เตะทรายใส่หน้าพวกตำรวจ เล่นเอาพวกตำรวจโมโหจนแทบคลั่ง แต่ตอนที่แบทแมนกำลังเร่งสปีดวิ่งจู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆ ราวห้าขวบเดินออกมาตัดหน้าเขา ก่อนที่เขาจะวิ่งชนเธอ เขาตัดสินใจหมุนพลิกตัวเข้าชนเสาชิงช้าแทน

 โป๊ก !

เสียงศีรษะของแบทแมนชนเข้ากับเสาชิงช้าอย่างแรง จนศีรษะแตกเลือดอาบไปครึ่งซีกหน้าเขายังเจ็บและมึนงงอยู่

เขาทรุดตัวนั่งลง เอามือซ้ายกุมแผลส่วนมือขวายื่นไปโบกห้ามตำรวจที่กำลังจะกรูเข้าไปจับเขา

 “โอ๊ยหัวแตกเลย เดี๋ยว ๆ ขอเวลานอกก่อน เลือดมันเข้าตาโอ้ย เจ็บหัวเป็นบ้าเลย นี่คุณตำรวจขอน้ำล้างตาหน่อยซิ”

 “ฮ่ะ ๆ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะพาไปล้างที่สถานีตำรวจแถมกาแฟร้อนให้อีกแก้วด้วย”

เสี่ยวเตาควักกุญแจมือออกมาเดินเข้าไปจะจับตัวเขา

“เสี่ยวเตาระวัง”

 อาจจะเป็นเพราะว่า หมวดมู่ปิงปิงร้องเตือนช้าเกินไป รึอาจจะเป็นเพราะแบทแมนเร็วเกินไป เขาสปริงตัวสุดแรงกระโดดเตะไฮคิก เข้าที่ก้านคอของเสี่ยวเตาอย่างรุนแรง ทุกคนถึงกับรีบโถมเข้าไปหาเสี่ยวเตา ด้วยความเป็นห่วง แต่ตอนนี้ที่แน่ ๆ เสี่ยวเตาตาเหลือกค้าง ตัวแข็งทื่อล้มทั้งยืน

หมดสติกลางอากาศ

“เฮ้ยเสี่ยวเตา”

พวกเพื่อนตำรวจรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ

แต่ดูท่าคงจะสลบไปเท่านั้น

แบทแมนที่กำลังจะขยับตัววิ่งหนี ก็ต้องชะงักวูบลง เพราะหางตาของเขาเห็นร่างของหมวดมู่ปิงปิงกำลังพลิกร่างหมุนตัวกลางอากาศ พร้อมตวัดขาเตะอัดจากข้างบนลงล่าง

ย้าก!

ลูกเตะนี้ความจริงเล็งเข้าที่ก้านคอของแบทแมนแต่แบทแมนกลับเบี่ยงตัวเอาหัวไหล่รับแทน เลยโดนเตะเข้าหัวไหล่จัง ๆ ร่างของแบทแมนถึงกับกระเด็นไปไกล แต่พอมันตีลังกาม้วนหน้าลงกับพื้นมันกลับดีดพุ่งตัวไปข้างหน้าต่อ แค่พริบตาเดียว ร่างของมันก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาตำรวจ

 ปัง !

 เสียงแฟ้มเอกสารที่ฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง

“งามหน้าไหมล่ะตำรวจตั้งสี่คนล้อมจับผู้ร้ายคนเดียวไม่ได้ กรมตำรวจถูกชาวบ้านโพสต์ด่าลงในโลกโซเชียลให้ว่อนไปหมด เช่นตำรวจไร้น้ำยา ไม่มีปัญญาจับโจร อยู่ไปก็เปลืองภาษีประชาชน กลับไปอยู่บ้านเลี้ยงหมายังดีซะกว่า

 เป็นไง…โดนชาวบ้านด่า ไม่รู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ บ้างเลยรึไง แถมยังโพสต์รูปประจาน ตำรวจหนุ่มดวงซวยถูกแบทแมนเตะก้านคอจนสลบ ทำให้กรมตำรวจยิ่งอับอายขายขี้หน้าเข้าไปใหญ่ยิ่งไปกว่านั้น พวกผู้ใหญ่ในกรมโทรมาด่าฉันตั้งแต่เช้าจนหูชาไปหมดแล้ว

 ฉันขอถามหน่อยเถอะ นี่ พวกแกคงกลัวว่าฉันจะอายุยืนยาว จนได้จัดงานแซยิด ก็เลยอยากให้ฉันตายเร็ว ๆ ซินะ ไหนช่วยบอกหน่อยสิ ต่อไปเวลามาทำงานต้องเอาปี๊บคลุมหัวด้วยไหมหา….”

เค่อตงหยาง ฉายาแม่ค้าตลาดสด หัวหน้าสถานีตำรวจเมืองซูโจว ด่ากราดเป็นชุดเหมือนยิงด้วยปืนเอ็มสิบหก

 “ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวังเองเลยถูกมันสอยจนสลบเหมือด”

เสี่ยวเตารู้สึกอับอายอย่างยิ่ง จึงได้แต่ก้มหน้างุด

 “ยังจะมีหน้ามาพูดอีก ฮึ่ม…”

 “หัวหน้าคะ อย่าโทษพวกเขาเลยค่ะ

ฉันเป็นหัวหน้าทีม เป็นความผิดของฉันเอง ต้องขอโทษด้วยค่ะแต่ฝีมือของมันก็ร้าย

กาจจริง ๆ แถมไวยังกับปรอท ตอนนั้นพวกเราล้อมมันไว้มันยังหนีซ้ายมุดขวา จับไม่ได้ไล่ไม่ทันเลยค่ะ”

มู่ปิงปิงพยายามอธิบายถึงสถานการณ์

ที่ยากลำบากให้ฟัง

หัวหน้าเค่อควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดที่ใบหน้าพลางทอดถอนใจ

“เฮ้อเสี่ยวปิงฉันเข้าใจความยากลำบากของเธอดี แต่เธอลองไปถามชาวบ้านดูสิว่าจะยอมเข้าใจพวกเธอไหม ไม่รู้ล่ะพวกแกฟังให้ดี ฉันให้เวลาสามวัน พวกแกต้องปิดคดีนี้ให้ได้เข้าใจไหม”

 “รับทราบ”

 ทุกคนลุกขึ้นยืนตัวตรงตะเบ๊ะ พรึ่บ !

 เค่อตงหยางตะโกนจนหน้าแดงแล้วเดินออกไป ปิดประตูดังปัง!

 ทุกคนที่มาประชุมถึงกับถอนหายใจยาวไปตาม ๆ กัน

 “หมวดมู่ครับ พวกเราจะทำยังไงดี

ถึงจะจับมันได้ครับ นี่เล่นขีดเส้นตายเอาไว้ที่สามวันเอง”

“นั่นสิครับ เวลาก็มีแค่สามวันเอง ถ้าจับไม่ได้ มีหวังถูกย้ายไปเฝ้าป้อมยามแถว

สุสานแหง ๆ ”

 อาเฉียนบ่นอย่างหงุดหงิด

“หมวดคะคืนนี้ฉันจะแต่งตัวไปล่อมันเองค่ะ”

อาลี่ ตำรวจหญิงน้องใหม่ไฟแรงของทีม ขันอาสา

หมวดมู่รีบโบกมือห้าม

 “ไม่ได้ งานนี้อันตรายเกินไปถ้าเธอเป็นอะไรไป จะให้ฉันไปบอกคุณพ่อของเธอว่ายังไง ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”

 “แต่ฉันก็เป็นตำรวจนะคะ”

 “จ้า…แม่คนเก่ง แต่ไม่ได้ก็คือไม่ได้นี่เป็นคำสั่ง”

“แล้วเราจะทำยังไงดีครับ”

 อาเฉียนควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เพื่อดับ

อารมณ์หงุดหงิด

“ฉันจะเป็นเหยื่อล่อเอง”

 หมวดมู่บอกแบบฝืนใจนิดหน่อย เพราะ ปกติเธอแต่งเครื่องแบบตำรวจหรือไม่ก็แต่งกายออกแนวผู้ชายเช่น เสื้อเชิ้ต แจ็กเก็ต กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบออกไปจับผู้ร้าย รึสืบคดี เพราะเธอเป็นคนบ้างาน ดังนั้นตอนนี้เธอจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ที่จะต้องแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงแถมยังต้องออกแนวเซ็กซี่อีกด้วยเพื่อล่อให้แบทแมนปรากฎตัว

“แต่ว่า…”

“ไม่มีคำว่าแต่ หนึ่งทุ่มรวมพลนี่เป็นคำสั่ง”

ฟ้ามืดของคืนนี้ ปรากฎแสงดาวเลือนลางทุกคนในทีมกำลังนั่งรอหมวดมู่ปิงปิงที่หน้าสถานี

 “เสี่ยวเตา คอของแกเป็นไงบ้าง”

อาเฉียนพูดเสียงอู้อี้ เพราะกำลังเคี้ยวขนมปังไส้ครีมอาหารเย็นของเขา

“ฉันไม่เป็นไรหรอกพี่ แต่คอยังปวดอยู่นิดหน่อยไอ้บ้านั่นตีนมันหนักจริง ๆ ถ้าเจอมันอีกที พ่อจะยิงให้ไส้แตกเลยคอยดู”

เสี่ยวเตายังแค้นไม่หาย

 “คิกคิก ระวังอย่าถูกมันเตะจนสลบเหมือด เป็นรอบที่สองซะล่ะ”

อาลี่หยิกแกมหยอก

 “ว้าว…พี่เฉียนดูแม่สาวชุดแดงคนนั้นสิ หุ่นเหิ่นแจ่มเป็นบ้าเลย”

 เสี่ยวเตาจับแขนของอาเฉียนเขย่าไปมาอย่างตื่นเต้น

“ไหนวะ อยู่ไหน”