บทที่ 50 หนังสือกายวิภาค

 ทุกคนเดินเข้าไปในวิลล่าของฉินฟ่านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสโยโย่อวดผลงานชิ้นโบว์แดงให้พวกเหลียนฟ่งฟังว่าได้ปรับลุคเปลี่ยนโฉมให้กับลู่เจี้ยนใหม่ จนหล่อสมาร์ทขนาดไหนส่วนอิ๋งอิ๋งเล่าเรื่องสาวนักล้วงให้ทุกคนฟัง ทุกคนถึงกับปรบมือชอบใจ

 ฝีมือของเสี่ยวจงประณีตมากแถมยังมีไอเดียสร้างสรรค์ แต่เขาคิดว่าเงินทองกินคนเดียวอาจจะท้องแตกตาย งานนี้จะต้องสุดฝีมือ ทำให้ฉินฟ่านเกิดความพึงพอใจในผลงานของเขาให้ได้ไม่แน่ว่าอาจจะมีงานคราวหน้ามาใช้บริการจากเขาอีก

เขาจึงชวนเพื่อนที่คณะ ที่เก่งในแต่ละด้านมาร่วมทีมอีกถึงห้าคน เขาใส่ใจในทุกรายละเอียด ตั้งแต่คัดเลือกหินการแกะสลัก การขนย้ายหิน เพื่อนำไปจัดวางที่บ้านฉินฟ่าน

เขาใส่เส้นผมหนวดเครา ขนตาให้กับรูปปั้น ดวงตาก็ทำมาจากลูกแก้วแล้วติดคอนแทคเลนส์ ผิวกายทำจากซิลิโคนที่มีความยืดหยุ่นสมจริง ในยามที่แตะสัมผัสเรียกช่างเสริมสวยมือหนึ่งมาแต่งหน้าทาปากจัดแต่งทรงผมให้กับรูปปั้นจนดูเหมือนคนจริงทุกประการ

เขาเคยถามฉินฟ่านว่า ทำไมไม่ทำเป็นหุ่นขี้ผึ้งฉินฟ่านตอบว่า เขาอยากให้รูปปั้นนี้คงอยู่ไปอีกร้อยปีพันปีเสี่ยวจงติดตั้งไฟดาวน์ไลท์เสร็จ ก็ไปวิ่งซื้ออุปกรณ์เครื่องใช้ จำพวกกาเหล้าจานชาม

 ส่วนอาหารที่จัดวางอยู่บนโต๊ะ เขาเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านโมเดลอาหาร ที่ทำจากดินปั้นมาช่วยจัดการให้เครื่องประดับ เครื่องแต่งกายของนางฟ้าฉางเอ๋อและคนอื่น ๆ ก็จัดทำจัดซื้อจากบริษัทแบรนด์เนมชื่อดัง แน่นอนว่ามันต้องแพงจนหูฉี่ บาร์เหล้าเหล้าที่วางโชว์ป้ายไฟ ทุกอย่างเป็นของจริงหมด

เขาจัดวางรูปปั้นอย่างพิถีพิถัน บ้างนั่งบ้างยืน ไว้ที่อาคารหลังบ้านรายละเอียดทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งบาร์เหล้าโต๊ะเก้าอี้ถอดแบบมาจากความทรงจำของฉินฟ่านไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย เสี่ยวจงยกกาแฟขึ้นจิบพลางพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความภาคภูมิใจในผลงานชิ้นโบว์แดง

 ฉินฟ่านกำลังเดินคุยเฮฮามาพร้อมกับสาว ๆ ทุกคนพอได้เห็นผลงานปานเนรมิตของเสี่ยวจง เขาก็หยุดกึกเอาซะดื้อ ๆ เขาผงะไปชั่วขณะ ในความทรงจำของเขานี่เป็นฉากที่เทพทั้งเจ็ดนั่งล้อมวงดื่มสุรากันอย่างครื้นเครง

จู่ ๆ ฉินฟ่านก็วิ่งเข้าไปกอดเสี่ยวจงจนแน่น จนเสี่ยวจงตกใจทำกาแฟร้อนหกรดอกเสื้อของฉินฟ่าน ทำไมฉินฟ่านไม่ร้องเอะอะโวยวายว่าร้อนๆๆๆบ้างเลยล่ะเขาไม่ร้อนเลยรึไงเขากำลังจะอ้าปากขอโทษแต่กลับถูกฉินฟ่านตบหลังตบไหล่อย่างแรงไปหลายที

 “ขอบใจนายมากจริงๆนะเสี่ยวจงผลงานของนายนี่มัน…โคตรสุดยอดเลย”

 แล้วฉินฟ่านก็เดินเข้าไปหารูปปั้นอย่างช้า ๆ คล้ายกับว่าละเมอเดินอยู่ในความฝัน

เขานึกย้อนไปในอดีตนรกแห่งนั้น เทพเหล่านี้รวมถึงทุกเรื่องราวผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ในม่านแห่งความนึกคิด

ทุกคนต่างพากันประหลาดใจในท่าทางของเขา ไม่รู้ว่าอยู่ดี ๆ ทำไมฉินฟ่านให้แกะสลักรูปปั้นคนเหล่านี้ขึ้นมา พวกเขาเป็นใครกันแน่ ผู้หญิงสวย ๆ นั่นเมียเก่าเขาเหรอ แต่ต้องยอมรับว่าเธอสวยจริง ๆ แม้แต่คุณหนูสี่ที่ว่างามหยดย้อยแล้วยังเทียบกับหญิงงามคนนี้ไม่ติดเลย

"ฮ่า ๆ ในที่สุดพวกท่านก็มาหาข้าซะที ดี ๆ เหลียนฟ่งจัดสุราอาหารที่ดีที่สุดมาเยอะ ๆ เลยผมจะดื่มกินกับพวกเขาให้สะใจไปเลย"

 ดื่มกินกับรูปปั้นนี่เหรอพวกเธอต่างพากันมึนงง แต่ก็พากันไปจัดเตรียมอาหารแต่โดยดี

 ฉินฟ่านเดินเข้าไปคุกเข่าหมอบกราบสามครั้งด้วยความเคารพนอบน้อมพอเงยหน้าขึ้นมาน้ำตาของเขาถึงกับไหลรินอาบสองแก้ม ยิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน จนโยโย่อดไม่ได้ จึงแอบกระแซะเข้ามาใกล้ ๆ แล้วเอ่ยปากถาม

"พวกเขาเป็นใครเหรอคะ"

"พวกเขาคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด คือผู้มีพระคุณล้นฟ้าคืออาจารย์ที่เคารพ ไม่มีพวกเขาก็คงไม่มีผมในวันนี้ขอโทษทีนะ แต่ตอนนี้ขอผมอยู่คนเดียวเถอะ พวกเราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว คงมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ"

 ในเมื่อฉินฟ่านเปรียบรูปปั้นเหล่านี้เป็นญาติผู้ใหญ่ พวกเธอจึงพากันคุกเข่าหมอบกราบสามครั้งเช่นเดียวกัน จากนั้นทุกคนจึงค่อย ๆ จากไป

"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงฮ่ะ ๆ วันที่พวกเราได้มาพบกันอีกครั้ง พวกท่านคิดถึงข้าบ้างรึเปล่าข้าคิดถึงพวกท่านยิ่งนักตอนนี้ข้ามีผู้หญิงที่ข้ารักแล้วนะ มีชีวิตที่ดีมีความสุขมากจริง ๆ ฮ่า ๆ พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าฮือ…."

 ฉินฟ่านบัดเดี๋ยวร่ำไห้บัดเดี๋ยวหัวร่อ

ราวกับคนเสียสติเขาพร่ำเพ้อกรีดมือวาดเท้าอยู่คนเดียว

 "ข้าจะเป็นคนดี ไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังในตัวข้า ข้าช่วยชีวิตคนใกล้ตาย ข้าช่วยตำรวจจับผู้ร้ายข้ากำลังจะผลิตยารักษาโรคราคาถูกให้กับชาวบ้าน ข้าจะสร้างโรงเรียนให้พวกเด็ก ๆ ได้เรียนฟรีอีกด้วย ข้าจะกินนมเปรี้ยวทุกวันไม่ให้ขาดอีกด้วยฮือ ๆ ข้าจะเป็นตัวแทนของพวกท่านช่วยเหลือผู้คนที่ตกทุกข์ได้ยากเอง"

 อาหารร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ทยอยมาจัดวางจนเต็มโต๊ะ ฉินฟ่านรินสุราให้กับทุกคน

 "มา ๆ ถึงนี่จะไม่ใช่ หนึ่งหยดรัญจวนจิต ของนาจาแต่ก็เป็นเหมาไถเก่าเก็บชั้นเลิศ ข้าขอดื่มก่อนเพื่อเป็นการคารวะพวกท่านสามจอก"

 ฉินฟ่านดื่มติดต่อกันสามจอกจนสีหน้าเริ่มแดงระเรื่อ

"พี่สาวนางฟ้าคนสวยของข้า นาน ๆ เราจะได้พบเจอกันสักทีท่านเองก็ต้องดื่มซักจอก"

"ท่านตือโป๊ยก่าย ท่านยี่หนึงจินกุนและทุก ๆ ท่านขาหมูจักรพรรดิ รังนกตุ๋นมะพร้าวอ่อน ข้าวโพดอ่อนผัดเต้าหู้ทรงเครื่อง หมูย่างรมควัน อาหารพวกนี้คนรักของข้าเข้าครัวปรุงขึ้นมาเอง หวังว่ารสชาติจะถูกปากพวกท่านต้องชิมให้มาก ๆ หน่อย พูดแล้วจะหาว่าคุยเหลียนฟ่งคนรักของข้าเป็นคนชอบทำอาหารเธอทำซาลาเปาไส้หมูแดงจานนี้ได้อร่อยมากเลยละ"

"ราชาวานรถึงท่านจะชอบทำสีหน้าเคร่งขรึมชอบเก๊กหล่อแต่ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดีมีน้ำใจขอบคุณในความเมตตาของท่าน ที่มีต่อมนุษย์ตัวกระจ้อยร่อยอย่างข้า อ้อ แล้วก็เนตรอัคคีของท่านเจ๋งจริง ๆ ข้าน้อยขอซูฮก ฮ่า ๆ "

"ท่านไท่ซ่างเหล่าจวินวันนี้ถึงจะไม่มี หยดน้ำตาแห่งความทุกข์ตรม แต่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้ามี หยดน้ำตาแห่งความสุขสันต์ มามอบให้ท่านเผื่อจะใช้มันเป็นกระสายยาได้เพราะว่าวันนี้ข้ามีความสุขมาก"

 ฉินฟ่านล้วงหยิบขวดหยกออกมาจากแหวนมิติรองน้ำตาของเขาสามหยดแล้วยัดเข้าไปในอกเสื้อของไท่ซ่างเหล่าจวิน

"ท่านเสินหนงข้ามีของดีจะมอบให้ท่านด้วย แท่น แท๊น ข้าเก็บหนังสือ

กายวิภาคที่ให้ความรู้เกี่ยวกับสรีระของผู้หญิงไว้ให้ท่านมานานแล้วแน่นอน…ว่า เพื่อใช้ในกรณีศึกษาหวังว่าจะถูกใจท่านนะฮ่า ๆ วันไหนมีเล่มเด็ด ๆ ข้าจะเก็บไว้ให้ท่านอีก"

 ฉินฟ่านแยกเขี้ยวหัวเราะฮิ ๆ ฮะ ๆ ล้วงหยิบเอาหนังสือโป๊ playboy กับ penthouse เล่มล่าสุดที่วางแผงขายออกมาจากแหวนมิติ ยัดใส่เข้าไปในอกเสื้อของเทพเสินหนง

อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ามันจะยับ

ราวกับเกิดความรู้สึกหลอน เมื่อครู่เทพเสินหนงคล้ายกับยักคิ้วหลิ่วตาให้เขาด้วยโอ…นี่เขาคงเมาจนตาลายไปแล้วใช่ไหม

“ไฉ่ซิงเอี๊ยท่านสมกับฉายาเทพแห่งโชคลาภจริง ๆ ทุกวันนี้ข้ากินหรูอยู่สบายก็เพราะท่าน ขอบคุณมากจริง ๆ ส่วนแม่ไก่

อลิซาเบธข้าดูแลเป็นอย่างดี”

ฉินฟ่านซดเหล้าเข้าปาก นึกหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่านพญายม ข้าชอบบาร์เหล้าของท่านนะ ฮ่ะ ๆ ความจริงแล้วข้าไม่เคยโทษท่านเลย เพราะข้าชอบชีวิตในโลกใบนี้มาก

ชอบจริง ๆ”

พวกเราคงไม่มีโอกาสพบกันอีกแล้วใช่ไหม ข้ารู้ดี แต่ไม่เป็นไร ข้าจะมาพูดคุย

กับพวกท่านที่นี่บ่อย ๆ หากข้ามีลูกมีหลานข้าจะพาพวกเขามากราบไหว้พวกท่าน ข้าจะ…จะ"

 ฉินฟ่านดื่มไปมาก จนเมาฟุบหลับคาโต๊ะ จวบจนตะวันขึ้นสายโด่ง เขารู้สึกตัวเนื่องจากรู้สึกว่าขากางเกงเปียกน้ำอุ่น ๆ จนชุ่มโชก

เขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นเจ้าแอนโทนี่เจ้าเก่า

กำลังยืนยกขาข้างหนึ่งฉี่รดขาของเขา เขายกขาเตะเจ้าแอนโทนี่ จนมันกระเด็นไปติดข้างฝา ร้องเสียงดังเอ๋ง เอ๋ง

 เขาอาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าว สาว ๆ รีบยกอาหารมาให้

 "ที่รักคะวันนี้เราต้องไปอวยพรวันเกิดคุณนายเย่ตอนเย็นนะคะ คุณอย่าลืมซะล่ะ"

"โอ้…ผมลืมไปเลย ดีนะที่คุณเตือน

ไม่งั้นมีหวัง ว่าที่แม่ยายคงเคืองแย่เลย แล้วนี่พวกคุณจะไปไหนกัน"

“เป็นความลับของสาวงามอย่างพวกเรา คุณคงไม่อยากรู้หรอก ไปนะคะ”

 เหลียนฟ่งรีบเตือนเขาหลังจากที่ทุกคนไปชมการประลอง ที่บ้านตระกูลเย่ในคราวก่อนพวกเขาจึงสนิทสนมคุ้นเคยกันมากขึ้น พวกเธอเองก็ได้รับเชิญทั้งบ้านเช่นเดียวกัน วันนี้สาว ๆ ต่างพากันไปเสริมสวย ที่ร้านทำผมชื่อดังในเมือง ตอนนี้่เขาจึงว่าง กลายร่างเป็นหนุ่มโสดอีกครั้งพลางคิดในใจว่าไปเดินเล่นฆ่าเวลาในเมืองดีกว่า

ฉินฟ่านเดินยิ้มเข้าไป ที่แผนกประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลประชาชน

ซูโจว

 “สวัสดีครับ ผมอยากจะพบกับ ผอ.

โจวเปิ่น”

“คุณได้นัดเอาไว้รึเปล่าคะ”

 พนักงานสาวกำลังครุ่นคิดในใจว่ารูปหล่อคนนี้ทำไมถึงคุ้นหน้าจังเลยเป็นไอดอล รึว่านายแบบนะ

“ไม่ได้นัดหรอกครับ พอดีผ่านมาทางนี้ก็เลยแวะมาหา”

ขณะที่ฉินฟ่านกำลังยืนคุยกับพนักงานสาว อีกมุมหนึ่งของอาคารหัวหน้าแผนกและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากสาขาต่าง ๆ สวมชุดกาวน์สีขาวสิบสองคน กำลังเดินตามกันเป็นพรวนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ติดตามอยู่ข้างหลังผู้อำนวยการโจวเปิ่นเพื่อจะขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้นสี่

 ผอ.โจวเปิ่นหันไปถามทางรอง ผอ. มู่เฉิน

 “มู่เฉิน งานสัมมนาทางการแพทย์ ที่เราจะเป็นเจ้าภาพอาทิตย์หน้า เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”

 “ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับไม่ต้องเป็นห่วงครับ”

“อย่าลืมเตรียมของขวัญดี ๆ ให้กับผู้บรรยายด้วยล่ะ”

“ทราบแล้วครับ”

 ทันใดนั้นสายตาของ ผอ. โจวเปิ่นก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ทางโต๊ะประชาสัมพันธ์เขาถึงกับรีบซอยเท้าถี่ ๆ เปลี่ยนทิศทางไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างเร่งรีบทันที

 เขาหยุดอยู่ข้างหลังผู้ชายคนหนึ่ง แล้วโค้งคำนับพลางทักทายเสียงเบา ๆ ราวกับกลัวว่าถ้าเรียกเสียงดังเกินไปชายหนุ่มคนนั้นจะตกใจตาย

“สวัสดีครับอาจารย์”

กิ๊ง!

 เสียงปากกาในมือของพนักงานสาวประชาสัมพันธ์หล่นลงพื้นเพราะตกใจกับคำว่าอาจารย์

 ชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมา พร้อมรอยยิ้มอันสดใส

หล่อ เด็กหนุ่มคนนี้หล่อมาก เป็นพระเอกหนังซีรีส์เรื่องไหนเหรอ ผู้คนแถวนั้นถึงกับจุ๊ปากชมอยู่ในใจ

ส่วนคณะแพทย์ถึงกับทำตาโตเท่าไข่ไก่ อ้าปากค้าง ขาสั่น แทบพากันล้มทั้งยืนเป็นแถบ ๆ

เดี๋ยวก่อน พวกเขาคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ท่าน ผอ. โจวผู้มีชื่อเสียงโด่งดังระดับประเทศเรียกเด็กหนุ่มรุ่นลูกรุ่นหลานว่า อาจารย์อย่างงั้นเหรอแล้ว ไหนจะไอ้ท่าทางยืนสำรวมของท่าน ผอ. นั่นอีก

“อ้าว เจอนายพอดีเลย เสี่ยวเปิ่น”

 ฉินฟ่านเดินเข้าไปสวมกอดคุณหมอโจวเปิ่นอย่างดีใจ

 เรื่องชวนช็อกหัวใจครั้งที่สองนี้ คณะแพทย์แทบกระอักเลือดออกมา ผอ. โจวผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุเฮี๊ยบเถรตรง ไม่เคยไว้หน้าใครถูกเรียกว่าเสี่ยวเปิ่น

แถมท่าน ผอ. ยังไม่มีท่าทีที่จะโกรธเลย

แต่กลับดูภาคภูมิใจ กับคำเรียกหานี้ซะด้วยซ้ำ โอ๊ย…นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอยากผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอก

“อาจารย์มีอะไรให้ผมรับใช้ครับไม่เห็นจะต้องมาเองให้เหนื่อยเลย โทรมาก็

ได้ แล้วผมจะรีบไปหาทันทีเลย”

ฉินฟ่านยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้แพทย์หญิงและพนักงานสาวประชาสัมพันธ์เอาเก็บไปฝันหวาน

“เอ้า…เอาไป”

 ฉินฟ่านยื่นเช็คใบหนึ่งให้ ผอ. โจวเปิ่นได้แต่รับมาอย่างงง ๆ พออ่านดูตัวเลข เขาถึงกับเบิ่งตาโต

 “หนึ่งร้อยล้านหยวนเงินตั้งมากมายขนาดนี้ นี่มันค่าอะไรเหรอครับ แล้วเอามาให้ผมทำไมครับ”

ผอ. โจวทั้งสงสัย ทั้งรู้สึกงง ๆ

 “เงินนี้ให้นายไว้ใช้ช่วยเหลือผู้ป่วยสำหรับค่ายา ค่ารักษา ค่าเดินทาง แก่ผู้ยากไร้ทุนการศึกษานักเรียนแพทย์หรืออะไรก็ได้แล้วแต่นายเลย

 นายใช้ได้ตามสบายเลยถ้าใช้หมดก็บอก เดี๋ยวจะเอามาให้ใหม่”

 เรื่องชวนช็อกหัวใจครั้งที่สามนี้ทำให้ทุก ๆ คนรู้สึกเหมือนกับ ถูกน้ำที่เย็นจัดราดใส่ศีรษะนั้นไม่ใช่หนึ่งล้านนะ แต่เป็นเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน

ทำไมชายหนุ่มคนนี้พูดเหมือนกับมีโหลผักกากดองใส่เงิน ฝังอยู่ที่สวนหลังบ้าน

อยากจะไปขุดเอามาตอนไหนก็ได้

 ผอ. โจวถึงกับน้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจเพราะเงินที่รัฐบาลอุดหนุนมา มันไม่เพียงพอจริง ๆ เขากำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่พอดี เขาไม่มีลูกไม่มีเมีย เงินเดือนออกมาก็ช่วยเหลือชาวบ้านหมดแม้แต่เสื้อผ้าใหม่ ๆ ก็ยังไม่มีสักตัว

 “ขอบคุณครับ ผมจะใช้อย่างดีเลย”

 “แล้วอ่านตำราแพทย์ถึงไหนแล้ว”

 “ห้าอวัยวะตันหกอวัยวะกลวงครับ”

 “ดี ไปก่อนนะ แล้วค่อยเจอกัน”

 “ผมเดินไปส่งนะครับอาจารย์”

 “อื้อ เอาสิ โอ๊ยเกือบลืม นี่ของฝากเนื้อแผ่นผัดเปรี้ยวหวานกับซุปปลาไหลเหลือง อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยล่ะ”

หลังจากทั้งสองเดินผละจากไป ทุกคนค่อยได้สติอีกครั้ง

“นี่ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมครับทุกคนก็ ได้ยินเหมือนผมใช่ไหมครับ”

หัวหน้าแผนกศัลยกรรมมองทุกคน

กลุ่มแพทย์ต่างพากันพยักหน้าหงึก ๆ

“แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันนะ”

หัวหน้าแผนกอายุรกรรมถาม

“เขาคือหมอเทวดาฉินฟ่านค่ะ”

 พนักงานสาวยกมือขึ้นตอบ เธอเพิ่งจำได้ว่า เพื่อนของเธอเคยโชว์คลิปของเขาให้ดู

 อ๋า หากว่าท่าน ผอ. โจวเปิ่น จะกราบใครสักคนเป็นอาจารย์ ก็คงต้องเป็นแค่คนนี้เท่านั้นสินะ

……

 ย่านประตูผีเป็นย่านที่ครึกครื้นที่สุดของเมืองซูโจว ครอบคลุมพื้นที่กว้างไกลถึงหนึ่งส่วนสิบของเมือง ที่นี่มีการค้าที่หลากหลายรูปแบบทั้งวัดวาอาราม อาหารเจที่เลื่องชื่อ พุทธศาสนิกชนคนไหนได้มาชิม ก็เป็นต้องชมเปาะว่าอร่อยสุดยอด อีกทั้งยังมีบ่อน ซ่อง ผับบาร์ คาราโอเกะ สาวสวยเอาใจเก่งขอเพียงคุณมีเงินคุณก็สามารถมาหาความสุขได้จากที่นี่ราวกับตัวคุณเป็นพระเจ้า

ซอยลูกเป็ดน้อยเป็นหนึ่งในตรอกซอกซอยของย่านประตูผีนี้ผู้คนมักจะไม่ค่อยแวะเวียนกันมามากนักเพราะมันดูเก่าและทรุดโทรมแม้แต่ถนนหนหางก็ยังเป็นหลุมเป็นบ่อพอฝนตกทีไรน้ำก็จะขังเป็นแอ่งเวลาเดินก็เฉอะแฉะไปหมด

 แต่ชุมชนเล็ก ๆ แห่งนี้ผู้คนกลับมีความสัมพันธ์ที่เหนียวแน่น ทุกคนต่างสามัคคีถ้อยทีถ้อยอาศัยกันโดยมีผู้นำชุมชน ที่ไม่ได้ถูกเลือกตั้ง แต่เป็นการยัดเยียดตำแหน่งเผือกร้อนลวกมือนี้ให้อย่างเป็นเอกฉันท์เมื่อสิบปีก่อน

เธอคือถังมี่ ฉายากวนอิมเผ็ด อายุสี่สิบ เอกลักษณ์อันโดดเด่นของเธอคือมีหน้าตาที่สะสวยดูดีมีสง่าราศีบริสุทธิ์ดุจบัวพ้นน้ำ ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะมีริ้วรอยเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาบ้างก็ตาม

แต่เคยมีเรื่องเล่าลือ มาจนถึงทุกวันนี้ว่าสมัยสาว ๆ เธอมีความงามเป็นหนึ่งในเมืองนี้ถึงขนาดผู้ว่าราชการเมืองซูโจวมาเชื้อเชิญเธอด้วยตัวเองถึงสามครั้ง เพื่อให้ร่วมขบวนรถแห่พาเหรดประจำปี โดยให้เธอรับบทบาทเป็นเจ้าแม่กวนอิม

 ซึ่งบทบาทนี้เองที่ได้สร้างชื่อเสียงอันลือลั่นให้เธอยามที่เธออยู่บนรถแห่แล้วโปรยยิ้มมาให้ฝูงชน ที่เบียดเสียดชมอยู่สองข้างทางแฝงมาด้วยความบริสุทธิ์ ความงดงาม ความเมตตาต่อมนุษย์โลกรัศมีของดวงตะวันที่เปล่งประกายบริสุทธิ์อยู่ที่ด้านหลังศีรษะของเธอ ได้แผ่ซ่านออกไป จนฝูงชนถึงกับลืมตัวลืมตนคุกเข่าลงกราบไหว้เธอ

ใช่ หลังจากนั้นถึงจะมีขบวนรถแห่แบบนี้ทุกปี แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหน เทียบเคียงรัศมีของเธอได้เลยแม้แต่คนเดียว

แต่ที่ทุกคนต่างน้อมถวายตำแหน่งผู้นำชุนชนให้กับเธอไม่ใช่ความงามดั่งเจ้าแม่กวนอิม แต่เป็นนิสัยเถรตรงมีคุณธรรม ยอมหักไม่ยอมงอ รักความยุติธรรมพูดคำด่าแปดคำวาจาดุเดือดเผ็ดร้อนจนแสบไปถึงรูทวาร

แล้วถ้ามีใครทำให้เธอโมโห เกิดความไม่พอใจขึ้นมา เธอจะด่าลามไปถึงผีบรรพชนที่นอนอย่างสงบอยู่ในหลุมให้สะดุ้งตื่นขึ้นมา ชาวบ้านจึงพากันขนานนามเธอว่ากวนอิมเผ็ด

 อาจื้อคนขายผักมีเค้าหน้ารูปสี่เหลี่ยมตาโปน จมูกแบน ตัดผมสั้นแบบทหาร หุ่นแบบคนเตี้ยล่ำเป็นมะขามข้อเดียวมักจะวางแผงขายผักเกินพื้นที่เข้ามาในแผงของ

อาปัง

 อาปังคนขายซาละเปามีใบหน้ายาวเหมือนม้า ดวงตาตี่จมูกโด่งรูปร่างผอมสูงดูเก้งก้างทรงผมหยิกเป็นลอนเหมือนคุณป้า ชอบใส่เสื้อกล้ามสีขาวตุ่น ๆ

 ทั้งสองมักจะโต้เถียงกันอย่างดุเดือด อย่างไม่มีใครยอมใครตามประสาชายหนุ่มเลือดร้อนฮึ่ม ๆ ใส่กันหวิดจะวางมวยจะฆ่ากันตายก็หลายครั้ง

 จนพ่อค้าแม่ค้าละแวกนั้นสุดจะทน ต้องจูงมือพวกมันมา ให้กวนอิมเผ็ดตัดสินคดีความให้

 “ไปตายซะไอ้พวกบ้าบัดซบทั้งหลาย แห่แหนยกโขยงมาทำไมกันตั้งสี่ห้าสิบคนอยากจะดูละครลิงมากใช่ไหม ฉันไม่ใช่

เปาบุ้นจิ้น ที่นี่ก็ไม่ใช่ศาลไคฟง พวกแกจะแห่กันมาหาสวรรค์วิมานอะไรกันมากมาย พวกมันมีเรื่องกัน ก็พาไปสถานีตำรวจซะก็สิ้นเรื่อง พวกแกจะหาเหามาใส่หัวของฉันทำไม หาเรื่องมากวนใจแต่เช้า เดี๋ยวแม่ด่าให้ลืมบ้านเลขที่ซะเลย พากันไสหัวไปไกล ๆ เลยไป!”

 กวนอิมเผ็ดขยับแว่นสายตาที่หนาเตอะโบกมือไล่แบบไม่สนใจใยดี เสียเวลาเธอทำมาหากินหมดแผงขายหมูของเธอก็ใช่ว่าจะขายดิบขายดีอะไรกันมากมาย มีแต่พวกตาเฒ่าหัวงูเมียเผลอ แวะเวียนกันมาอุดหนุนเพราะอยากจีบเธอจนเธอรำคาญต้องเอาน้ำถูพื้นสาดไล่ให้ตาแก่พวกนั้นให้กลับบ้าน

 “ใจเย็น ๆ เจ๊ฟังลุงหมิงคนนี้พูดสักคำ”

 ลุงหมิงกระแอมอยู่สองสามทีเพื่อไล่สเลด เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบรวบรัดให้เธอฟัง

 “เฮ้อ พวกมันทะเลาะกันมาก็หลายครั้งพาไปสถานีตำรวจก็คงไม่จบเรื่องเผลอ ๆ ถูกขังถูกปรับอีกเสียทั้งเงินเสียทั้งเวลาพวกเราเองก็อับจนหนทางได้แต่บากหน้ามาให้เจ๊ช่วย เจ๊เป็นหัวหน้าชุมชนของพวกเรา เราจึงอยากให้เจ๊ช่วยตัดสินให้”

 “ไอ้พวกลูกเป็ดบัดซบ ตำแหน่งหัวหน้าชุมชนซอยลูกเป็ดน้อยสับปะรังเค

อะไรนั่น ฉันไม่ได้อยากจะเป็นสักหน่อย อย่ามายัดเยียดให้ฉันตัดสงตัด

สินอะไร ฉันทำไม่เป็นหรอกมีแต่ไอ้นี่เอ้า…เอาไป”

เคร้ง เคร้ง

กวนอิมเผ็ดโยนมีดแล่หมูสองเล่มลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง

“เอ่อ เอามีดไปทำอะไร”

ลุงหมิงและชาวบ้านต่างงุนงงกับพฤติกรรมของเธอ

กวนอิมเผ็ดกวาดสายตามองหน้าพวกเขา

“ได้ ถ้าพวกก้อนอึอย่างพวกแกอยากให้ฉันตัดสินคดีความให้ เรามาตกลงกันก่อน ไม่ว่าฉันพูดอะไร รึทำอะไรก็ห้ามโต้เถียงโดยเด็ดขาด ฉันพูดคำไหนก็ต้องคำนั้นไม่อย่างงั้นก็อย่าสะเหร่อไสหัวมาที่นี่อีกเข้าใจไหม”