พระชายาโกรธ (1)

คำกล่าวของแม่ทัพหญิงทำให้คนอยุติธรรมนิ่งงัน

“ไม่จำเป็น” ในที่สุดก็ควานหาเสียงเจอ ผู้เป็นองค์ชายส่ายหน้า พระสนมตงอิงหลงดีใจคิดว่าอีกฝ่ายจะเข้าข้าง อย่างไรองค์ชายห้าก็ไม่ได้โปรดปรานพระชายา นางเสียอีกที่เป็นสนมรัก

ที่ไหนได้ หญิงสาวคิดผิด

“สาวใช้ชั่วช้าใส่ร้ายพระชายาตบปากยี่สิบที โบยยี่สิบครั้งแล้วจับโยนออกไปจากตำหนักจวินหรง ขับไล่ให้พ้นเขตเมืองชั้นใน พระสนมตงอิงลดขั้นจากสนมขั้นสองเหลือเพียงอนุ ย้ายกลับไปอยู่ที่เรือนเยว่ ให้ช่วยงานที่โรงซักล้างหนึ่งเดือน”

“ไม่นะเพคะ!” ตงอิงแทบสิ้นสติ นางโวยวายขณะที่สาวใช้ผู้นั้นกำลังถูกลากตัวไปลงโทษไม่มีโอกาสได้อ้อนวอน

เพียงไม่นานอดีตพระสนมก็ถูกพาตัวออกไปเช่นกัน

ตำหนักองค์ชายห้าเหลือเพียงความเงียบงัน บรรดาฮูหยินที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาต่างก็พากันทยอยกลับไป ความจริงพวกนางควรกลับตั้งนานแล้ว หากไม่มีเรื่องเกิดขึ้นเสียก่อน

ลู่รั่วซีเองก็ไม่รั้งอยู่ต่อ นางหันหลัง ไม่แม้จะมองหน้าผู้เป็นสวามี สือมู่ทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่จำความได้ลู่รั่วซีไม่เคยหันหลังให้เขา ผู้เป็นองค์ชายนึกกังวลใจ ก่อนจะชะงักเมื่อมองเห็นโลหิตที่ไหลรินจากฝ่ามือเล็ก

ก่อนหน้านี้ที่กรีดมือหญิงสาวลงมือรุนแรง ขณะที่สาวใช้ผู้นั้นเพียงเจาะเลือดที่ปลายนิ้ว

ร่างสูงก้าวตามหลังพระชายาทันที ยังไม่ทันได้เข้าใกล้นางก็หันหน้ามามอง “ตามหม่อมฉันมาทำไมเพคะ”

“ข้าจะทำแผลให้”

“ไม่จำเป็น หม่อมฉันให้เย่หลานตามหมอหลวงแล้ว”

“ดึกแล้ว ให้ข้าทำให้ก็ได้”

“เพียงกลิ่นของหญ้ารากแฝดก็ยังแยกไม่ได้ หม่อมฉันไม่กล้าไว้ใจวิชาแพทย์ของพระองค์แล้วเพคะ ขอตัว”

พูดจบก็จากไปทันที และเพราะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหก ต่อให้สือมู่วิ่งตามก็คงไม่ทัน องค์ชายห้าแห่งราชวงศ์สือถอนหายใจ นางโกรธเขา เป็นครั้งแรกที่ลู่รั่วซีโกรธเขา

ร่างบางนั่งนิ่งมองบาดแผลที่ฝ่ามือ ระหว่างที่ท่านหมอเฉินกำลังทำการรักษาให้อย่างตั้งใจ ชายชรามือสั่นไม่น้อย แม้เคยพบเชื้อพระวงศ์มาหลายพระองค์ แต่เขายอมรับว่าการทำแผลให้พระชายาลู่ค่อนข้างเคร่งเครียดกดดัน ไม่ใช่ว่าพระนางหน้าตาน่ากลัวแต่บางอย่างรอบตัว บอกให้รู้ว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมดา อีกทั้งตอนนี้สายตาของพระชายาก็จดจ้องมาที่เขาไม่ละไป

นี่คือแม่ทัพหญิงที่ฆ่าคนได้ตาไม่กะพริบ

ขณะที่เฉินซ่งคิดว้าวุ่นหวาดกลัว ลู่รั่วซีไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย นางกำลังเหม่อลอย

ที่หญิงสาวนั่งนิ่งเพราะกำลังคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น

นางจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้วที่ด้านนอกกำแพงนั่น ถูกพวกซากศพรุมทึ้งกัดกิน แล้วเหตุใดไฉนกลับยังมีชีวิตรอด อีกทั้งดูเหมือนจะได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลาหลังแต่งงานเข้าตำหนักจวินหรงได้ไม่กี่วัน หรือก่อนที่นางจะตายในอีกหนึ่งปี

“เสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่บาดแผลลึกนัก อาจจะทิ้งร่องรอยเอาไว้”

“ทิ้งเอาไว้ก็ดี” นางพึมพำ จะได้เป็นเครื่องเตือนใจว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นจริง ๆ นางย้อนเวลากลับมาจริง ๆ

“พ่ะย่ะค่ะ?”

“ช่างเถิด ขอบคุณท่านหมอเฉินมาก” มุมปากบางมีรอยยิ้มเล็กน้อย แต่ไปไม่ถึงดวงตา ทำให้ผู้ชราเหงื่อกาฬรินไหล

“แผลนี้ต้องทำความสะอาดทุกวันจนกว่าจะแห้งสนิท พรุ่งนี้กระหม่อมจะมาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก เย่เหลียงเจ้าไปส่งท่านหมอ”

“พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงชราไม่รั้งอยู่ต่อ เก็บข้าวของและเดินออกมาจากตำหนักอวี้หรงของผู้เป็นชายา แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งเพราะที่หน้าตำหนักมีองค์ชายห้ายืนขวางทางอยู่