บทที่ 93 — เพียงให้เจ้าลืมตา

แผ่นหินรอบตัวหลินเยว่ซียกขึ้นจากพื้น

เสียงแตกร้าวลั่นต่อกันไปถึงธรณีประตู ฝุ่นซึ่งควรตกลงกลับลอยขึ้นอยู่ข้างแก้ม รอยเลือดบนมือของนางสว่างวาบท่ามกลางแสงที่ทะลักออกจากปลายนิ้ว

โม่หลิงยวนรู้สึกถึงแรงกระแทกผ่านฝ่ามือที่ประคองข้อมือนางอยู่

ผนึกชั้นหนึ่งกำลังเปิดออก

“ท่านเยี่ย รับทางด้านหลัง!”

เยี่ยจื้อหยวนยกมือทั้งสองขึ้นทันที อักขระเรียงตัวขวางระหว่างเยว่ซีกับผู้บาดเจ็บที่เหลือ ขณะที่เจ้าสำนักขยายม่านป้องกันคลุมผู้คนริมลาน

เสิ่นซูเหอโน้มตัวบังเสี่ยวถังไว้ อาจารย์ฉินยังคงกดเข็มตรงจุดชีพจร มืออีกข้างตรึงผ้าห้ามเลือดไม่ยอมปล่อย

“เยว่ซี คลายมือก่อน” เสิ่นซูเหอบอก “ให้ข้าดูแลนาง”

หญิงสาวไม่ได้หันมา

สายตาของนางจับอยู่ที่กล่องผนึกกลางลาน ด้านในมีเสียงกระแทกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่มันขยับ รอยดำตรงชายโครงเสี่ยวถังก็เต้นตาม

เยว่ซีเห็นแล้ว

สิ่งนั้นยังทำร้ายเพื่อนของนางอยู่

นางค่อย ๆ วางมือเสี่ยวถังลงข้างตัวเพื่อน ก่อนลุกขึ้นอย่างไม่มั่นคง

หินที่ลอยอยู่รอบกายแตกเป็นผง

หลิงยวนกางปราณสีเงินอมฟ้ารับแรงด้านข้าง เปลี่ยนแนวที่กำลังพุ่งเข้าหาคนเจ็บให้เบนออกสู่ประตู

บานไม้ทั้งสองกระแทกหลุดจากกรอบ!

ผู้อาวุโสสวี่ถอยพ้นแนวกล่องได้เพียงก้าวเดียว คลื่นแสงก็ซัดผ่านธรณีประตูออกไป

พื้นลานถูกเปิดเป็นร่องยาว

กล่องผนึกกระเด็นขึ้นกลางอากาศ ฝาโลหะบิดงอ อักขระสีแดงบนเศษแกนด้านในสว่างจัด ก่อนเสียงกรีดร้องแหลมจะดังจนศิษย์หลายคนต้องยกมือปิดหู

เงาดำพุ่งออกจากรอยแยก

เยว่ซียื่นมือไปข้างหน้า

นางไม่ได้เรียกรากไม้ ไม่ได้ดึงน้ำจากที่ใด ไม่มีแม้แต่กระบวนท่าที่เคยฝึก

มีเพียงภาพเสี่ยวถังล้มลงซ้ำอยู่ในหัว

เจ้า…โดนหรือไม่

เพื่อนถามถึงนาง ทั้งที่เลือดของตนกำลังไหลผ่านนิ้วคนช่วย

“หยุดเสียที!”

แสงจากร่างเยว่ซีระเบิดออก

เงาดำที่เพิ่งพ้นกล่องถูกกลืนหายกลางอากาศ เศษแกนสั่นอย่างรุนแรง รอยสลักบนผิวหลุดลอกทีละเส้น ก่อนตัวมันจะร้าวจากด้านใน

เสียงกรีดร้องขาดห้วง

แล้วเศษแกนก็แตกละเอียด

คลื่นปราณกวาดผ่านผงสีดำจนไม่เหลือสิ่งใดจับตัวได้อีก พุ่งต่อเข้ากำแพงเตี้ยซึ่งกั้นลานกับสนามประลองว่างเปล่า

กำแพงพังลงทั้งแถบ

แผ่นหินบนสนามพลิกขึ้นราวถูกมือขนาดใหญ่กระชากจากใต้ดิน เสาธงข้างลานหักกลางต้น ราวไม้ที่ไม่มีผู้คนอยู่แล้วแตกกระจายไปกับฝุ่น

“ก้มลง!”

เจ้าสำนักกดฝ่ามือลง ม่านป้องกันโค้งรับเศษหินที่พุ่งมาทางผู้ชม เสียงกระแทกดังถี่จนแทบแยกไม่ออก

เหยียนอวี้หนิงดึงศิษย์เด็กสองคนลงหลังฐานบันได ส่งปราณดินยกสันหินขึ้นปิดช่องต่ำซึ่งเศษไม้กำลังลอดเข้ามา ความเจ็บที่แผ่นหลังทำให้นางกัดฟัน แต่ยังยันแขนไว้

จ้าวเฉิงพายายหวังถอยถึงหลังเสา เขาใช้ตัวบังหญิงชราแล้วตวัดกระบี่ปัดเศษกระเบื้องที่หล่นจากชายคา

สายตาของเขายังมองผ่านฝุ่นไปหาเยว่ซี

นางยืนอยู่ตรงประตูในแสงสว่างนั้น เสื้อและเส้นผมสะบัดจนมองแทบไม่เห็นใบหน้า

เขาอยากเข้าไปหา

แต่ยายหวังจับแขนเขาแน่น ข้างเท้ายังมีคนเจ็บซึ่งลุกเองไม่ได้

จ้าวเฉิงจึงคุกเข่าลงช่วยดึงเปลให้พ้นแนวหลังคา มือที่จับกระบี่เกร็งจนข้อขาว

⸻

เส้นดำใต้ผิวเสี่ยวถังหยุดเคลื่อนไหว

อาจารย์ฉินก้มมองทันที

รอยที่ทอดขึ้นไปหาอกจางลงจากปลายเส้น ไล่กลับเข้าหาบาดแผลราวหมึกถูกชะออก เขาขยับเข็มตามจังหวะชีพจร แล้วสั่งเสิ่นซูเหอเปลี่ยนผ้าห้ามเลือด

“ปราณมารคลายแล้ว!”

เยี่ยจื้อหยวนกดอักขระดวงสุดท้ายลงเหนือแผล ส่วนปราณสีเงินอมฟ้าที่หลิงยวนทิ้งไว้คอยกั้นหัวใจก็ค่อย ๆ หุบเข้ามา บีบสิ่งตกค้างออกจากเส้นปราณ

ควันคล้ำลอยขึ้นเพียงสายเดียว ก่อนสลายไปเมื่อสัมผัสแสงนอกม่านป้องกัน

เสี่ยวถังสูดลมหายใจเฮือก

อาจารย์ฉินแตะชีพจรนางอีกครั้ง

“ยังเสียเลือดมาก ยกผ้าสะอาดมา!”

เสิ่นซูเหอรับผ้าจากศิษย์ด้านหลังโดยไม่ละสายตาจากคนเจ็บ

พลังมารหมดไปแล้ว

แต่บาดแผลยังอยู่

⸻

เยว่ซีไม่ได้ยินคำสั่งเหล่านั้นชัดเจน

เสียงทุกอย่างเหมือนดังมาจากใต้น้ำ มีเพียงหัวใจตนเองที่กระแทกจนเจ็บหน้าอก นางมองตำแหน่งกล่องซึ่งกลายเป็นหลุมตื้น แต่ความร้อนในร่างยังไม่หยุด

ไม่มีสิ่งใดเหลือให้โจมตีแล้ว

พลังกลับยังไหลออกมา

นางพยายามกำมือ ทว่าปลายนิ้วชาไปหมด ความเจ็บแล่นจากข้อมือถึงหัวไหล่ ราวเส้นปราณถูกยืดจนใกล้ขาด

“หลิงยวน…”

เสียงของนางเบาจนแทบหายไปในลม

คนที่อยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาทันที

คลื่นปราณกระแทกแขนเสื้อเขาจนฉีกตรงตะเข็บ หลิงยวนยกกระบี่ขึ้นปักลงข้างธรณีประตู แสงสีเงินอมฟ้าแผ่ออกเป็นแนวโค้ง เบนแรงส่วนเกินไปยังสนามว่าง ขณะที่มืออีกข้างจับข้อมือนางไว้

“ข้าอยู่นี่”

เยว่ซีหันมามองเขา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตายังไหลแต่ใบหน้ากลับซีดลงเรื่อย ๆ

“ข้าหยุดไม่ได้”

“อย่าฝืนกดทั้งหมดกลับลงไป”

เขาขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว ใช้ฝ่ามือประคองกลางหลังนาง ส่งปราณเข้าไปเพียงสายบางตามทางที่คุ้นเคย

ความร้อนกระแทกสวนทันที

หลิงยวนเปลี่ยนตำแหน่งนิ้ว ไม่บังคับปิดรอยที่เพิ่งเปิด แต่ประคองกระแสซึ่งกำลังไหลผิดทางให้กลับเข้าสู่เส้นปราณหลัก

เยว่ซีสะดุ้ง เผลอคว้าแขนเสื้อเขาแน่น

“เจ็บ…”

“ตรงไหน”

นางยกมือแตะใต้ลิ้นปี่

หลิงยวนลดแรงลงทันที

“ตามปราณข้ามาทีละน้อย ไม่ต้องรีบ”

พื้นใต้เท้าทั้งสองสั่นอีกครั้ง รอยร้าวลามไปชนฐานเสาด้านข้าง ผู้อาวุโสสวี่รีบตรึงฐานไว้ด้วยแผ่นอาคม ส่วนเจ้าสำนักเคลื่อนแนวป้องกันออกไปอีกชั้น

เยว่ซีพยายามทำตาม

นางเคยฝึกเช่นนี้มาหลายครั้ง เคยรู้ว่าต้องปล่อยลมหายใจตรงไหน ต้องคลายมือเมื่อใด

แต่คราวนี้ทุกครั้งที่หลับตา นางกลับเห็นเลือดของเสี่ยวถัง

ลมหายใจขาดสะดุด

พลังพุ่งขึ้นอีกระลอกจนหลิงยวนต้องกระชับแขนรับร่างนางไว้

“ข้าพานางกลับมาแล้ว…”

เยว่ซีพูดทั้งที่มองไม่ชัด

“ข้าเพิ่งได้นางกลับมา…”

หลิงยวนก้มลงใกล้ ให้เสียงตนถึงนางโดยไม่ต้องตะโกน

“เสี่ยวถังยังอยู่ข้างหลังเจ้า อาจารย์ฉินกำลังรักษานาง”

หญิงสาวส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว

“เมื่อครู่นางไม่ตอบข้า”

“นางหมดสติ”

“แต่มือนางเย็น…”

คำสุดท้ายหายไปในเสียงสะอื้น

หลิงยวนไม่ได้บอกให้นางหยุดร้อง เขาประคองมือที่เปื้อนเลือดของนางไว้ แล้วหันไปหาเสิ่นซูเหอ

หญิงผู้นั้นเข้าใจทันที

“เยว่ซี!” นางเรียก “เสี่ยวถังหายใจได้ดีขึ้นแล้ว เจ้าได้ยินข้าหรือไม่”

สายตาเยว่ซีขยับผ่านไหล่หลิงยวน

ในม่านปราณที่ยังคุ้มกันอยู่ เสี่ยวถังนอนบนผ้าสะอาด อาจารย์ฉินก้มทำแผล เสิ่นซูเหอประคองข้อมือเพื่อนของนางไว้

แล้วเยว่ซีก็เห็น

อกของเสี่ยวถังยกขึ้นช้า ๆ

ลดลง

ก่อนยกขึ้นอีกครั้ง

นางเฝ้ามองจนแน่ใจว่าไม่ได้เห็นเพราะน้ำตาพร่า

แรงที่กำแขนเสื้อหลิงยวนค่อย ๆ คลาย

“นางยังหายใจ…”

“ใช่” เขาตอบ “ตอนนี้เจ้าหายใจตามข้า”

คราวนี้เยว่ซีทำได้

ลมหายใจแรกสั่นจนเจ็บคอ ครั้งต่อมาจึงยาวขึ้นเล็กน้อย นางจับปราณสายบางของเขาได้ท่ามกลางความปั่นป่วน แล้วค่อย ๆ ผ่อนกระแสของตนตาม

แสงรอบกายลดลง

เศษหินซึ่งยังลอยอยู่ตกกระทบพื้น เสียงสุดท้ายดังใกล้ปลายเท้าก่อนทุกอย่างสงบ

เยว่ซีเข่าอ่อนทันที

หลิงยวนช้อนร่างนางไว้ก่อนทรุดลงบนหินแตก

⸻

ฝุ่นยังไม่ทันจาง เสียงคนเรียกหากันก็ดังขึ้นรอบสนาม

เจ้าสำนักสั่งตรวจแนวอาคารและนับผู้บาดเจ็บ ผู้อาวุโสสวี่เดินเข้าไปถึงตำแหน่งกล่อง ใช้เครื่องมือตรวจทั้งหลุมและเศษโลหะที่กระจายอยู่

เยี่ยจื้อหยวนตามไปตรวจซ้ำ

ไม่มีแรงตอบกลับ

ไม่มีปราณมารจับตัวอยู่ใต้พื้น

“แกนถูกทำลายหมดแล้ว” เขาบอกเจ้าสำนัก

ผู้อาวุโสสวี่เก็บเศษกล่องที่เหลือ ก่อนหันมองร่องยาวจากประตูไปถึงสนามประลอง

ริมร่องนั้นมีแผ่นหินหนาซึ่งขาดออกจากกัน ผิวแตกเรียบในบางส่วน อีกหลายก้อนกลายเป็นผงละเอียด

เขาเคยเห็นเยว่ซีฝึกควบคุมรากไม้จนเหงื่อเต็มหน้า

พลังที่เพิ่งออกจากร่างนางแตกต่างจากสิ่งนั้นเหลือเกิน

บนทางเดินด้านนอก เจ้าสำนักจากต่างถิ่นผู้หนึ่งยกแขนเสื้อบังฝุ่น มองเสาธงที่หักแล้วหันไปถามผู้อาวุโสข้างกาย

“หากเมื่อครู่ไม่มีม่านป้องกัน คนที่อยู่ใกล้จะเป็นอย่างไร”

อีกฝ่ายไม่ตอบ

สายตาของเขาเลยผ่านซากกำแพงไปยังหญิงสาวในอ้อมแขนโม่หลิงยวน

“นางยังฝึกไม่ถึงปีหรือ”

เจ้าสำนักผู้นั้นหันมองเขาทันที

คำถามนั้นไม่ได้เอ่ยถึงคนเจ็บเลย

ห่างออกไป ศิษย์เด็กที่อวี้หนิงช่วยไว้กำลังพยายามลุกขึ้น เขามองสนามเสียหายด้วยใบหน้าซีด ก่อนหันไปทางประตู

“ศิษย์พี่หลินเป็นอะไรหรือไม่”

อวี้หนิงยื่นมือให้เขาจับ

“หลีกทางให้หมอก่อน”

เด็กพยักหน้าแล้วรีบช่วยพาเพื่อนถอยออกไป

อวี้หนิงมองตามแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาเยว่ซี

นางยังจำความรู้สึกตอนชนะอีกฝ่ายบนลานได้ จำได้ด้วยว่าตนเคยหงุดหงิดเพียงใดที่ทุกคนคอยดูแลศิษย์ใหม่ผู้นี้

แต่ตอนนี้เยว่ซีไม่ได้มองว่าตนทำสิ่งใดสำเร็จ

นางพยายามยกศีรษะจากอกหลิงยวนเพื่อหาเพื่อนเพียงคนเดียว

อวี้หนิงจึงเก็บกระบี่แล้วเดินไปช่วยเปิดทางสำหรับเปล

⸻

“ข้ายังไม่หลับ”

เยว่ซีบอกเมื่อหลิงยวนประคองนางนั่งบนม้านั่งซึ่งศิษย์ยกมา

เขาคุกเข่าตรงหน้า ใช้นิ้วตรวจชีพจรนาง

จังหวะเต้นเร็วและเบา แต่กระแสที่ปั่นป่วนเริ่มสงบลงแล้ว ผนึกส่วนที่เหลือยังอยู่ มีเพียงช่องหนึ่งซึ่งไม่อาจกลับเป็นเช่นเดิม

เขาปรับปราณประคองรอบช่องนั้น ก่อนถอนมือออกช้า ๆ

“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าลืมตา”

“ท่านมองเหมือนกำลังจะให้ข้านอน”

“เพราะเจ้าจะล้มอยู่แล้ว”

เยว่ซีอยากเถียง แต่ทันทีที่ขยับ โลกตรงหน้าก็เอียง หลิงยวนรับไหล่นางไว้โดยไม่พูดซ้ำ

ยายหวังมาถึงข้างตัวพอดี

หญิงชราใช้ผ้าเช็ดฝุ่นบนแก้มให้ ระวังไม่แตะรอยแผลเดิม มือของยายสั่นเล็กน้อยจนเยว่ซีรีบจับไว้

“ยาย…”

“ยายอยู่ตรงนี้”

นางมองหญิงชราตั้งแต่ใบหน้าถึงแขนเสื้อ

“โดนหินหรือไม่เจ้าคะ”

“จ้าวเฉิงบังไว้ให้แล้ว”

เยว่ซีหันไปหาเขา

ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างเสา เสื้อเต็มไปด้วยฝุ่น ปลายแขนมีรอยถลอกเล็กน้อย เขาเห็นนางมองจึงขยับแขนให้ดูว่าตนยังใช้ได้

คราวนี้เขาไม่ได้พูดเล่น

“ทุกคนอยู่ครบ” เขาบอก “ข้านับแล้ว”

ริมฝีปากเยว่ซีสั่น

นางก้มมองมือที่ยังเปื้อนเลือด ก่อนถามเสียงเบา

“เสี่ยวถังเล่า”

จ้าวเฉิงหลบไปด้านข้าง เปิดให้เห็นอาจารย์ฉินซึ่งกำลังลุกจากพื้น

หมอเช็ดมือแล้วเดินเข้ามา

“ห้ามเลือดได้แล้ว ชีพจรดีขึ้น แต่คืนนี้ยังต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด”

เยว่ซีเกือบลุก หลิงยวนจึงประคองเอวไว้

“ข้าไปดูนางได้หรือไม่เจ้าคะ”

อาจารย์ฉินมองใบหน้าซีดของนาง แล้วถอนหายใจ

“ไปนั่งข้าง ๆ ได้ ห้ามส่งปราณให้นางอีก ตอนนี้เจ้ากับนางต่างต้องพัก”

หลิงยวนช่วยพานางไปถึงเปล

เสี่ยวถังยังหลับตา ใบหน้าซีดจนน่ากลัว แต่คราบเลือดตรงมุมปากถูกเช็ดออกแล้ว ผ้าพันแผลใหม่แนบอยู่ใต้ผ้าห่ม

เยว่ซีนั่งลงข้างเปลอย่างระมัดระวัง

นางยื่นมือไป แต่หยุดก่อนสัมผัสเพื่อน

เมื่อครู่มือคู่นี้ทำให้หินทั้งลานแตก

เสิ่นซูเหอเห็นอาการลังเลนั้น จึงจับข้อมือเสี่ยวถังวางลงบนฝ่ามือเยว่ซีเบา ๆ

“จับได้”

เยว่ซีประคองมือเพื่อนไว้ด้วยสองมือ

ไม่มีแสงออกมาอีก

มีเพียงนิ้วเย็น ๆ ที่นางคุ้นเคย

นางก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งตกบนหลังมือเสี่ยวถัง แล้วอีกหยดก็ตามมา

“คราวหน้าเรียกข้าก็พอ…”

คำพูดขาดห้วง นางต้องกลืนสะอื้นก่อนจะพูดต่อ

“เจ้าผลักข้าล้มก็ได้ ข้าจะไม่โกรธ”

ไม่มีเสียงตอบ

เยว่ซีใช้นิ้วเช็ดหยดน้ำออกจากมือเพื่อนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่เช็ดเท่าไรก็มีหยดใหม่ตกลงมา

หลิงยวนนั่งข้างนาง ปล่อยให้นางเอนพิงโดยไม่เร่งให้พูดสิ่งใด

ครู่หนึ่ง อาจารย์ฉินให้คนเตรียมย้ายเปลเข้าเรือนรักษาที่ปลอดภัย

เยว่ซีจึงก้มลงใกล้เพื่อนอีกนิด

นิ้วที่อยู่ในมือนางขยับเบามาก

เยว่ซีหยุดหายใจ

นางเงยหน้ามองเสิ่นซูเหอทันที อีกฝ่ายเข้ามาตรวจ ก่อนพยักหน้าให้นางเงียบ ๆ

เสี่ยวถังยังไม่ลืมตา

แต่นิ้วของเพื่อนงอเข้าหาฝ่ามือนางอีกครั้ง

ครั้งนี้เยว่ซีร้องไห้ออกมาโดยไม่พยายามกลั้น

⸻

เมื่อเปลถูกยกออกจากลาน ผู้คนถอยเปิดทาง

บางคนมองเยว่ซีแล้วคารวะ บางคนยังหลบสายตาเมื่อเห็นรอยแตกใต้เท้า ส่วนแขกหลายคนเฝ้ามองนางนานกว่าที่ควร

เยว่ซีไม่ทันสังเกต

นางเดินช้า ๆ ข้างเปล มือข้างหนึ่งยังจับเสี่ยวถัง อีกข้างมีหลิงยวนประคองไว้

ใต้ชายคาฝั่งตรงข้าม บุรุษผู้ติดตามเจ้าสำนักแห่งหนึ่งก้มลงพูดกับผู้เป็นอาจารย์

“เด็กที่บาดเจ็บเป็นญาตินางหรือขอรับ”

“ได้ยินว่าเป็นเพื่อนร่วมสำนัก”

ผู้ติดตามมองหลุมกลางลานอีกครั้ง

“เพียงเห็นเพื่อนบาดเจ็บ ก็ปล่อยพลังได้ถึงเพียงนี้…”

เจ้าสำนักผู้นั้นยกมือห้ามไม่ให้พูดต่อ

ผู้อาวุโสสวี่กำลังเดินผ่าน เขาจึงเปลี่ยนไปสั่งศิษย์ช่วยขนคนเจ็บ น้ำเสียงสุภาพดังเช่นแขกคนอื่น

ทว่าสายตายังติดตามหญิงสาวทั้งสองจนพ้นประตู

เมื่อครู่เขามองเพียงพลังของหลินเยว่ซี

บัดนี้เขาจำใบหน้าของคนที่นางไม่ยอมปล่อยมือได้แล้ว