Semua Bab พันธนาการรักใต้เงากระบี่: Bab 1 - Bab 10

เช้าวันแรกในสำนัก หลินเยว่ซีถูกเรียกตัวก่อนจะได้กินข้าวศิษย์ผู้มาส่งคำสั่งยืนรอหน้าประตูเรือนพัก มองผ้าพันมือของนางแล้วกล่าวว่า“นำป้ายผ่านการทดสอบมาด้วย”เสี่ยวถังซึ่งกำลังกัดหมั่นโถวหยุดเคี้ยว“เรียกไปเรื่องใดหรือศิษย์พี่”“หอวินัยจะตรวจผลการสอบเมื่อวาน”เมื่อเขาเดินออกไป เสี่ยวถังก็รีบยัดหมั่นโถวอีกลูกใส่มือเยว่ซี“กินก่อน อย่างน้อยถูกดุก็อย่าให้ท้องร้อง”เยว่ซีรับไว้ แต่ยังไม่ทันกัดก็ได้ยินเสียงคนคุยกันตรงลาน“ข้าบอกแล้ว คนไม่มีปราณจะผ่านได้อย่างไร”“ศิษย์พี่โม่เข้าไปช่วยเองเชียวนะ”นางก้มมองป้ายสีขาวในมือ ก่อนเก็บมันไว้กับตำราของบิดา“ฝากหมั่นโถวด้วย”เสี่ยวถังรับกลับอย่างไม่เต็มใจ“อย่าช้านัก ข้าหิวแล้ว”“ข้าฝากไว้ ไม่ได้ยกให้”⸻ภายในหอวินัยมีผู้รออยู่ห้าคนชายวัยกลางคนในชุดเทานั่งหลังโต๊ะ ศิษย์ข้างกายเรียกเขาว่าอาจารย์ฉิน ส่วนผู้คุมสอบเมื่อวานยืนอยู่ทางซ้าย สีหน้าเคร่งเครียดลั่วชิงเหยาอยู่ข้างหน้าต่างเมื่อเห็นเยว่ซี นางเลื่อนสายตาไปยังผ้าพันมือเพียงครู่เดียว“ไม่ต้องกังวล” นางกล่าว “สำนักเพียงต้องทำให้ทุกคนยอมรับผลการสอบ”เยว่ซีคารวะ แล้ววางป้ายลงบนโต๊ะอาจารย์ฉินถามทันที“

“เหตุใดท่านพ่อจึงห้ามเปิดเส้นปราณให้ข้า”เยว่ซีถามโดยยังมองจดหมายบนโต๊ะเจ้าสำนักกับหลิงยวนสบตากันเพียงครู่เดียว แต่คราวนี้นางทันเห็น“ข้าไม่ได้ไม่มีพลัง ใช่หรือไม่เจ้าคะ”ความเงียบยืนยันสิ่งที่นางสงสัยหลิงยวนเลื่อนเก้าอี้ออก“นั่งก่อน”“ข้านั่งมานานแล้ว”เขาชะงักมือเยว่ซีสูดลมหายใจ พยายามให้เสียงตนเองมั่นคง“หินตรวจปราณไม่สว่าง ทุกคนบอกว่าข้าฝึกไม่ได้ แต่ท่านพ่อกลับเตือนไม่ให้ใครเปิดเส้นปราณ ข้าขึ้นทางทดสอบแล้วอาคมย้อนใส่ ยังมีคนวางยันต์รอข้าที่ศาลาอีก”นางเงยหน้ามองเขา“สิ่งที่คนเหล่านั้นต้องการอยู่ในตัวข้าใช่หรือไม่”“ใช่”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้นางเตรียมคำถามถัดไปไม่ทันหลิงยวนกล่าวต่อ“เจ้าเคยใช้ปราณได้มากกว่าหนึ่งสาย ตั้งแต่ยังเด็ก”“มากกว่าหนึ่ง… กี่สายเจ้าคะ”“เท่าที่เคยปรากฏ ห้าสาย”เยว่ซีมองมือของตนเมื่อวานนางยังคิดว่าจะทำอย่างไรให้หินตรวจปราณสว่างแม้เพียงนิดเดียว“แล้วมันหายไปไหน”“ถูกผนึกไว้”“ใครผนึก”“ข้า”นางเงยหน้าทันทีเจ้าสำนักขยับจะกล่าวบางอย่าง แต่หลิงยวนพูดต่อเสียก่อน“ร่างกายเจ้าในตอนนั้นรับมันไม่ไหว พ่อแม่เจ้าต้องการให้ปิดพลังไว้ก่อน”“รวมถึงความทรงจำด้วยหรือไม่

เผยเหวินซูกลับถึงเรือนรับรองหลังระฆังยามค่ำหน้าประตูมีศิษย์หอวินัยรออยู่สองคนเขาหยุดเพียงครู่เดียว ก่อนยิ้มตามปกติ“มีเรื่องใดหรือ”“อาจารย์ฉินเชิญไปพบขอรับ”“ตอนนี้?”“ตอนนี้ขอรับ”เหวินซูมองประตูห้องตนเองแล้วลดมือลง เขาไม่ได้ขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อ เพียงวางกระบี่ไว้กับศิษย์ผู้หนึ่งแล้วเดินตามไปเมื่อถึงหอวินัย โม่หลิงยวนนั่งรออยู่ด้านข้างโต๊ะกลางโต๊ะมีป้ายผ่านประตูหนึ่งแผ่นเผยเหวินซูจำรอยบิ่นตรงมุมได้ทันที“ป้ายของเรือนรับรอง” เขากล่าวอาจารย์ฉินเลื่อนใบเบิกมาให้“ลายมือเจ้า?”“ขอรับ”“เจ้าส่งผู้ใดไปหมู่บ้านชิงลั่ว”เหวินซูอ่านเอกสารอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้า“ข้าอนุญาตให้ขบวนรับยาลงเขา แต่ไม่ได้สั่งให้ไปชิงลั่ว”“ชื่อหมู่บ้านอยู่ในรายการ”“ข้าไม่ได้เป็นผู้กรอกเส้นทาง”อาจารย์ฉินวางใบรายการอีกแผ่นข้างกัน“เช่นนั้นผู้ใดกรอก”“ผู้ดูแลขบวน น่าจะเป็นเฉินฝู ข้าขอพบเขาเพื่อสอบถามได้หรือไม่”“เขาไม่กลับขึ้นเขา”รอยยิ้มของเผยเหวินซูจางลงอย่างเหมาะเจาะ“ข้าจะให้คนตามหา”“หอวินัยส่งคนไปแล้ว”หลิงยวนกล่าวเป็นครั้งแรกเหวินซูหันมองเขาคนทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหวินซูจะพยักหน้า“เช่นนั้น

รอยล้อรถสิ้นสุดลงกลางลำธารศิษย์หอวินัยสองคนแยกกันตรวจริมฝั่ง ส่วนโม่หลิงยวนย่อตัวลงมองหินใต้น้ำตะไคร่บนก้อนหนึ่งถูกครูดออกเป็นทางเขาเงยหน้ามองต้นหลิวฝั่งตรงข้าม กิ่งต่ำสุดมีเศษผ้าสีเทาติดอยู่ แต่พื้นด้านล่างกลับไม่มีรอยเท้า“พวกมันขึ้นฝั่งตรงนั้นหรือขอรับ” ศิษย์คนหนึ่งถามหลิงยวนส่ายหน้า“ผ้าถูกผูกไว้”เขาชี้ปลายกิ่ง เศษผ้าไม่ได้เกี่ยวค้าง แต่พันรอบกิ่งเป็นปมเล็กคนตามรอยทั่วไปย่อมขึ้นฝั่งไปตรวจและเสียเวลาอยู่ที่นั่นหลิงยวนลุกขึ้น เดินทวนน้ำไปอีกหลายก้าว ก่อนพบรอยขอบล้อบนทรายใต้ตลิ่งรถไม่ได้ข้ามลำธารมันแล่นไปตามน้ำเพื่อกลบรอย แล้วขึ้นฝั่งเดิมไกลออกไป“ส่งข่าวกลับสำนักว่าเปลี่ยนทางไปทางตะวันตก” เขากล่าว “อีกสองคนตามข้ามา”คราวนี้เขาไม่รอให้เห็นรอยล้อครบทุกช่วงบนทางแคบซึ่งมีรถเพียงคันเดียวผ่าน พุ่มไม้ที่ถูกกดกับรอยดินใหม่บอกทิศทางได้มากพอแล้ว⸻ในรถม้าที่โยกคลอน ซูหว่านชิงกำมือซึ่งพันผ้าไว้บนตักปลายนิ้วของนางไม่มีความรู้สึกมาหลายชั่วยาม แต่ทุกครั้งที่ล้อกระแทกหลุม ความปวดกลับแล่นขึ้นมาถึงข้อศอกเฉินฝูนั่งตรงข้าม เขาเก็บห่อเอกสารไว้ใต้เสื้อคลุม ไม่ยอมให้นางละสายตาไปทางหน้าต่าง“ห