บทที่ 96 — คนเจ็บไม่ใช่สิ่งของ

“ข้าบอกแล้วว่าอาจารย์ของเขาสั่งให้มารับ”

ชายในเสื้อคลุมสีเทายื่นป้ายประจำสำนักให้เสิ่นซูเหอเป็นครั้งที่สอง

นางไม่ได้รับ

“และข้าก็บอกแล้วว่าเขายังเดินทางไม่ได้”

ด้านหลังชายผู้นั้นมีคนหามเปลสองคนยืนรอ ผ้ารองเปลสะอาด พับผ้าห่มเรียบร้อย แม้แต่หมอนรองศีรษะก็เตรียมมาพร้อม

ทุกอย่างดูเหมาะกับการรับผู้ป่วย

ยกเว้นคนที่มารับไม่เคยถามเลยว่าผู้ป่วยเจ็บตรงไหน

“เรานำยามาด้วย” ชายชุดเทากล่าว “ระหว่างทางจะมีคนดูแล ไม่รบกวนสำนักชิงเสวียนอีก”

“ยาชนิดใด”

เขาชะงักเล็กน้อย

เสิ่นซูเหอยื่นมือ

“ให้ข้าดู”

ชายผู้นั้นล้วงขวดจากแขนเสื้อ แต่ก่อนจะวางลงบนฝ่ามือนาง เสียงลงกลอนก็ดังจากประตูด้านหลัง

คนหามเปลหันขวับ

ศิษย์หอวินัยสองคนเข้ายืนขวางทางออก

“ขอตรวจป้ายและหนังสือคำสั่งอีกครั้ง” ผู้คุมกล่าว

ชายชุดเทาค่อย ๆ เก็บขวดยากลับ

“เมื่อครู่ตรวจแล้ว”

“ตอนนี้ได้รับคำสั่งให้ตรวจซ้ำ”

ความเงียบกดลงกลางโถง

บนเตียงด้านใน บุรุษผู้ใช้กระบี่หนักพยายามยันตัวลุก เสิ่นซูเหอหันไปกดไหล่เขาไว้ก่อน

“นอนลง”

“ข้ารู้จักเขา…”

สายตาทุกคู่หันไปทันที

ชายชุดเทาถอนหายใจคล้ายหมดความอดทน

“เห็นหรือไม่ พวกเรามิใช่คนแปลกหน้า”

แต่คนเจ็บกลับมองเขาอย่างสับสน

“ท่านดูแลคลังอาวุธ เหตุใดอาจารย์จึงส่งท่านมารับข้า”

มือของชายชุดเทาหยุดอยู่ข้างเอว

“คนอื่นไม่ว่าง”

“แล้วอาจารย์อยู่ที่ใด”

“รอเจ้าอยู่ข้างล่าง”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากประตู

“เช่นนั้นให้ท่านขึ้นมารับด้วยตนเอง”

โม่หลิงยวนก้าวผ่านผู้คุมเข้ามา ผู้อาวุโสสวี่ตามหลังพร้อมกล่องเครื่องมือ

ชายชุดเทายกมือคารวะ

“ศิษย์พี่โม่ เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้—”

หลิงยวนรับป้ายจากมือเขา พลิกดูทั้งสองด้านแล้วส่งให้ผู้คุม

“ไปเทียบกับบัญชีแขก เรียกคนจากสำนักของเขามายืนยัน”

จากนั้นจึงหันไปมองเปล

“วางลง”

คนหามทั้งสองไม่ขยับ

หลิงยวนเงยหน้าขึ้น

“ข้าจะไม่พูดครั้งที่สาม”

⸻

จ้าวเฉิงเพิ่งพาเยว่ซีกลับถึงทางเดินเรือนพัก เมื่อศิษย์หอวินัยวิ่งสวนไป

ประตูเชื่อมเรือนรักษาถูกปิดตามหลัง เสียงสั่งห้ามแขกเข้าออกดังชัดจนทั้งสองหยุดเดิน

เยว่ซีหันมองทันที

“เสี่ยวถังอยู่เรือนข้างกัน”

จ้าวเฉิงถามผู้คุมหน้าทางเดิน ได้ความว่ามีคนมารับผู้ป่วยโดยคำสั่งยังไม่ได้รับการยืนยัน หลิงยวนกำลังตรวจอยู่

เขาหันกลับมา

“ข้าจะพาเจ้าไปหาเสี่ยวถังทางระเบียงด้านใน ไม่ผ่านโถงนั้น”

เยว่ซีพยักหน้า

เมื่อเข้าไปถึง เหยียนอวี้หนิงอยู่ในห้องแล้ว นางเพิ่งวางถ้วยยาของเสี่ยวถังลง

“เกิดอะไรขึ้น”

“มีคนมารับคนเจ็บ” จ้าวเฉิงตอบ “ศิษย์พี่กำลังตรวจ”

เสี่ยวถังขยับตัวทันที เยว่ซีจึงกดผ้าห่มไว้

“เจ้าไม่ต้องลุก”

“ข้าเพียงจะนั่งให้ตรง”

อวี้หนิงหยิบหมอนรองหลังให้ ก่อนหันไปปิดหน้าต่างด้านที่ติดโถง

เสียงโลหะกระทบพื้นดังมาจากอีกเรือน

ทุกคนเงียบ

จ้าวเฉิงวางมือบนด้ามกระบี่แล้วขยับไปที่ประตู

เยว่ซีรู้สึกว่ามือเสี่ยวถังจับชายแขนเสื้อนางไว้

ไม่แน่นนัก

แต่พอนางก้มมอง เพื่อนก็กล่าวก่อน

“ครั้งนี้นั่งกับข้า”

เยว่ซีเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้เตียง

“ข้าอยู่ตรงนี้”

⸻

ใต้ผ้ารองเปลมีสายหนังสี่เส้น

ผู้อาวุโสสวี่ใช้ปลายเครื่องมือยกผ้าขึ้น เผยหัวหมุดทองแดงซึ่งฝังอยู่ในคานไม้ รอยสลักเชื่อมจากหมุดแต่ละตัวเข้าหากันตลอดแนวเปล

ชายชุดเทารีบกล่าว

“เอาไว้รัดคนเจ็บไม่ให้ตกตอนลงเขา”

“สายรัดไม่จำเป็นต้องกดเส้นปราณ” ผู้อาวุโสสวี่ตอบ

เขาแตะรอยสลักด้วยแท่งตรวจ แสงแดงเรื่อปรากฏขึ้นทันที

ผู้ใช้กระบี่หนักมองเปล ใบหน้าซีดลงอีก

“เหตุใดต้องใช้ของเช่นนี้กับข้า”

ชายชุดเทาไม่มองเขา

หลิงยวนยื่นมือ

“ขวดยา”

อีกฝ่ายถอยครึ่งก้าว

เพียงครึ่งก้าวนั้น ผู้คุมทั้งสองก็ชักกระบี่

ชายชุดเทาสะบัดแขนทันที!

ขวดยาพุ่งเข้าหาพื้น ขณะเดียวกันคนหามเปลด้านซ้ายก็เตะคานไม้ใส่ผู้คุมแล้วชักมีดจากใต้ด้ามจับ

หลิงยวนตวัดฝักกระบี่รับขวดไว้กลางอากาศ

มืออีกข้างสะบัดแสงสีเงินอมฟ้าเข้าปิดปากขวด ก่อนส่งให้ผู้อาวุโสสวี่

เสียงคมมีดกระแทกกระบี่ดังลั่น

คนหามเปลอีกคนไม่เข้าช่วยพวกเดียวกัน กลับพุ่งตรงไปยังเตียงผู้ป่วย!

เสิ่นซูเหอผลักโต๊ะเล็กขวางทาง ถ้วยน้ำตกแตก ชายผู้นั้นกระโดดข้ามโต๊ะ มือเหยียดไปคว้าคอคนเจ็บ

หลิงยวนก้าวตัดเข้ามา

ฝักกระบี่กระแทกข้อศอกคนร้ายจนแขนพับผิดทิศ ก่อนเขาจะหมุนตัวกดอีกฝ่ายลงกับขอบโต๊ะ

มีดสั้นหลุดจากแขนเสื้อตกพื้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นในสองลมหายใจ

ชายชุดเทาเห็นทางหน้าเข้าไม่ได้จึงกระชากแผ่นยันต์ออกมา ฟาดลงบนตะเกียงข้างเสา

เปลวไฟพุ่งสูง!

“ปิดห้องคนเจ็บ!” เสิ่นซูเหอตะโกน

ผู้คุมคนหนึ่งถอยไปดึงประตูกั้นโถง ขณะที่หลิงยวนยกกระบี่ขึ้น

คมสีเงินอมฟ้าฟันผ่านอากาศ

แผ่นยันต์ขาดจากกันก่อนเปลวไฟจะถึงชายคา ปราณของเขากดไฟลงกับพื้นจนดับ เหลือควันขาวพุ่งจากไม้ไหม้

ท่ามกลางควัน คนหามเปลที่ยังยืนอยู่พุ่งเข้าระเบียงด้านข้าง

หลิงยวนกำลังตรึงชายชุดเทาซึ่งชักอาวุธอีกเล่มเข้าหาคนเจ็บ

เขาจึงหันไปสั่งผู้คุมทันที

“ทางเชื่อมเรือน!”

⸻

ประตูห้องเสี่ยวถังถูกกระแทกจากด้านนอก

จ้าวเฉิงยันเท้ารับไว้ เสียงคมอาวุธแทงทะลุเนื้อไม้ตรงข้างใบหน้า

อวี้หนิงคว้าแขนเยว่ซีให้ถอยพ้นแนวประตู

“อยู่หลังเสา!”

เยว่ซีไม่ปล่อยมือเสี่ยวถัง นางดึงผ้าห่มออกจากขาเพื่อนแล้วหันเรียกศิษย์ผู้ช่วยในห้อง

“ช่วยข้าเลื่อนเตียง พ้นแนวประตูก็พอ อย่ายกตัวนาง!”

ทั้งสองออกแรงดันขาเตียง เสี่ยวถังกัดริมฝีปากแน่นขณะไม้ครูดพื้น

ประตูถูกกระแทกอีกครั้ง

จ้าวเฉิงจงใจถอนแรงรับแล้วก้าวหลบ

บานไม้เปิดผาง คนข้างนอกเสียหลักเข้ามาครึ่งตัว คมกระบี่ของจ้าวเฉิงพุ่งตัดเข้าข้อมือทันที

คนร้ายบิดแขนหลบได้ แต่ถูกฝักกระบี่กระแทกชายโครงจนเซ

เขาเห็นหญิงสาวสองคนข้างเตียง

สายตาหยุดที่เยว่ซี

“หลิน—”

จ้าวเฉิงฟันซ้ำ ไม่ปล่อยให้พูดจบ

คนร้ายยกมีดรับแล้วถอยออกสู่ระเบียง เขาไม่คิดสู้ต่อ กระโดดข้ามราวหมายลงลานด้านหลัง

อวี้หนิงกดฝ่ามือลงกับพื้น

ดินใต้จุดที่เขากำลังจะลงเท้ายุบวูบ

ขาข้างหนึ่งจมถึงเข่า ร่างเสียหลักกระแทกขอบทาง จ้าวเฉิงตามลงไป กดปลายกระบี่ตรงต้นแขนก่อนอีกฝ่ายจะดึงขาขึ้นได้

“วางมีด”

คนร้ายเหวี่ยงอาวุธสวน

จ้าวเฉิงเบี่ยงตัวแล้วกระแทกด้ามกระบี่ลงบนข้อมือ

มีดตกพื้น

ศิษย์หอวินัยวิ่งมาถึง เข้าตรึงแขนและผนึกปราณทันที

จ้าวเฉิงยังไม่ถอนกระบี่จนตรวจค้นเสร็จ

เมื่อเงยหน้ากลับไป เขาเห็นเยว่ซียืนข้างเสา มือประคองไหล่เสี่ยวถังซึ่งยังอยู่บนเตียง

นางไม่ได้วิ่งตามออกมา

เขาจึงค่อยผ่อนลมหายใจ

“ไม่มีใครโดนใช่หรือไม่”

เยว่ซีส่ายหน้า ก่อนมองเลือดที่มือเขา

“แต่เจ้าโดน”

จ้าวเฉิงก้มดู รอยบาดจากเศษไม้พาดอยู่บนหลังมือ

“นิดเดียว”

อวี้หนิงเดินลงบันไดมาเก็บมีดด้วยผ้า

“เมื่อครู่ถ้าเจ้าถอนแรงช้ากว่านั้น มันแทงถูกหน้าแน่”

เขาเหลือบมองนาง

“เจ้าชมคนเป็นหรือไม่”

“เมื่อครู่เจ้าหลบทัน”

“ดีขึ้นมาก”

เยว่ซีอยากหัวเราะ แต่เมื่อมองประตูที่ถูกแทงทะลุ เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ

เสี่ยวถังบีบมือนางเบา ๆ

ครั้งนี้มือเพื่อนยังอุ่น

เยว่ซีจึงค่อย ๆ คลายนิ้วที่กำแน่นอยู่

⸻

คนร้ายทั้งสามถูกจับเป็น

อาจารย์ฉินตรวจเสี่ยวถังทันที แผลไม่ปริ ส่วนผู้ใช้กระบี่หนักตกใจจนหอบ แต่ไม่มีอันตรายเพิ่ม

หลิงยวนมาถึงหน้าห้องหลังส่งตัวผู้ต้องหาให้หัวหน้าหอวินัย

สายตาเขากวาดผ่านประตู เตียงที่ถูกเลื่อน และมือเยว่ซี

“ข้าไม่ได้ใช้ปราณ” นางบอก

เขาเข้ามาตรวจชีพจร

จังหวะเต้นเร็ว แต่กระแสยังสงบ

“รู้สึกร้อนหรือไม่”

“ตอนประตูถูกแทง ข้ารู้สึกนิดหนึ่ง”

“แล้วเจ้าทำอย่างไร”

เยว่ซีมองเสี่ยวถัง

“ข้านับลมหายใจ ระหว่างช่วยเลื่อนเตียง”

หลิงยวนพยักหน้าแล้วปล่อยข้อมือ

เสี่ยวถังยกมืออีกข้างขึ้นให้ดู

“ข้าช่วยจับนางไว้ด้วย”

“เจ้าไม่ต้องช่วยถึงขั้นลุกจากเตียง” เสิ่นซูเหอกล่าวขณะเข้ามา

เสี่ยวถังรีบวางมือกลับบนผ้าห่ม

จ้าวเฉิงนั่งให้ศิษย์ช่วยทำแผลอยู่ริมหน้าต่าง เห็นหลิงยวนดึงเก้าอี้ให้เยว่ซีก็หันกลับไปมองมือของตน

ผ้าพันแผลยังไม่ทันผูก เยว่ซีก็เรียก

“จ้าวเฉิง”

เขาเงยหน้าทันที

“คราวหน้าอย่าเอาหน้ารับประตู”

อวี้หนิงหลุดหัวเราะ

จ้าวเฉิงมองนางอย่างคาดโทษ ก่อนหันกลับมา

“ข้าช่วยเจ้าทั้งที ไม่มีคำเพราะกว่านี้หรือ”

เยว่ซีสบตาเขา

“ขอบใจที่ไม่ให้มันเข้ามาถึงพวกเรา”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

แล้วจึงก้มมองปมผ้าบนมือ

“เช่นนี้ค่อยฟังรื่นหูหน่อย”

⸻

อาจารย์ของผู้ใช้กระบี่หนักมาถึงพร้อมเจ้าสำนักในเวลาต่อมา

เมื่อเห็นลูกศิษย์ยังนอนอยู่บนเตียง ชายวัยกลางคนก็เดินเข้าไปจับไหล่ทันที

“บาดเจ็บเพิ่มหรือไม่”

คนเจ็บส่ายหน้า แต่กำชายแขนเสื้ออาจารย์ไว้แน่น

“ข้าคิดว่าท่านให้คนมารับจริง ๆ”

“ข้าไม่ได้สั่ง”

น้ำเสียงนั้นสั่นด้วยความโกรธ

เขาหันไปมองป้ายประจำสำนักที่วางบนโต๊ะ

ป้ายเป็นของจริง คนดูแลคลังอาวุธก็เป็นคนในสำนักจริง

คำสั่งรับตัวเท่านั้นที่ถูกปลอมขึ้น

“ข้าจะเปิดบัญชีคลังให้ตรวจทั้งหมด” เขาบอกเจ้าสำนักชิงเสวียน “และขออยู่เฝ้าศิษย์ของข้าคืนนี้”

เจ้าสำนักพยักหน้า

ผู้ใช้กระบี่หนักไม่ยอมปล่อยแขนอาจารย์ จนอีกฝ่ายนั่งลงข้างเตียง

เยว่ซีมองภาพนั้นจากหน้าประตู

ในลานประลอง บุรุษผู้นี้เคยเหวี่ยงกระบี่หนักจนพื้นสะเทือน

ตอนนี้เขากลับถามอาจารย์เสียงเบาว่า

“ข้ายังกลับไปฝึกได้หรือไม่”

“รักษาให้หายก่อน”

“คนในสำนักจะกลัวข้าหรือเปล่า”

อาจารย์ของเขามองรอยผนึกบนแขนลูกศิษย์ ก่อนดึงแขนเสื้อลงให้

“ข้าจะกลับไปอธิบายเอง”

เยว่ซีค่อย ๆ ถอยออกจากประตู ให้ทั้งสองได้คุยกันตามลำพัง

⸻

ในห้องตรวจของกลาง ผู้อาวุโสสวี่เปิดขวดยาที่หลิงยวนยึดไว้ภายในอาคมป้องกัน

อาจารย์ฉินตรวจแล้ววางฝาปิดทันที

“ยากดสติ คนอ่อนแรงเช่นนั้นกินเข้าไปจะปลุกยากมาก”

ข้างขวดคือสายหนังจากเปลและแผ่นคำสั่งปลอม

เจ้าสำนักฟังรายงานการจับกุมจนจบ แล้วหันไปหาหลิงยวน

“เผยเหวินซูรู้เรื่องการมารับตัวก่อนเราตรวจพบ”

“ใช่ขอรับ”

“ข้อมูลสองบรรทัดแรกก็ตรง?”

ผู้อาวุโสสวี่พยักหน้า

“ตรงกับของที่เราตามพบแล้ว”

ผู้อาวุโสผู้เคยคัดค้านยังมีสีหน้าระแวง

“แสดงว่าเขารู้มากกว่าที่เคยสารภาพ”

“ต้องสอบเรื่องนั้นด้วย” เจ้าสำนักกล่าว “แต่คืนนี้คำเตือนของเขาช่วยให้เราหยุดการส่งตัวได้ทัน”

เยว่ซีนั่งฟังอยู่ข้างประตู นางขออยู่จนทราบว่าคนเจ็บปลอดภัย ก่อนเสิ่นซูเหอจะพากลับ

หลิงยวนหันมาหานาง

“คนที่กินยาจะได้รับการตรวจต่อ อาจารย์ของพวกเขาจะต้องยืนยันการรับตัวด้วยตนเอง”

นางพยักหน้า แล้วถามสิ่งที่ค้างอยู่

“เผยเหวินซูขออะไรแลกหรือไม่”

“ยังไม่ได้ขอ”

เยว่ซีเงียบไปครู่หนึ่ง

“หากไปพบเขาอีก ฝากบอกด้วยว่าช่วยคนไว้ทัน”

ผู้อาวุโสฝั่งตรงข้ามมองนาง

“เจ้าเชื่อเขาแล้วหรือ”

“ข้ายังต้องดูสิ่งที่เขาทำต่อไปเจ้าค่ะ” นางตอบ “แต่คนเจ็บรอดจากการถูกพาตัวไปจริง เรื่องนี้ก็ควรบอกเขา”

ไม่มีใครกล่าวค้าน

เจ้าสำนักจึงสั่งให้รวบรวมสำเนาที่เหลือสำหรับสอบถามในวันรุ่งขึ้น พร้อมส่งคำเตือนไปยังสำนักที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางส่งยา

ก่อนเลิกประชุม ผู้อาวุโสฝ่ายจัดงานเข้ารายงานเรื่องลานฝึกด้านเหนือ

อาคมยังสมบูรณ์ แต่ต้องเปลี่ยนตำแหน่งผู้คุมและตรวจอุปกรณ์ทั้งหมดก่อนกำหนดวันแข่งต่อ

“ดำเนินการให้เรียบร้อย” เจ้าสำนักสั่ง “รอบที่เหลือกับพิธีมอบรางวัลยังต้องจัด เราจะให้ทุกคนกลับบ้านโดยรู้ผลที่แน่นอน”

เยว่ซีเหลือบมองหลิงยวน

เขาเห็นสายตานั้น จึงก้มลงกล่าวเบา ๆ

“ข้ายังจำได้ว่าเจ้ารอดูอยู่”

⸻

คืนนั้น หลิงยวนกลับไปยังที่คุมขังอีกครั้ง

เผยเหวินซูยังนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กระดาษที่ได้รับอนุญาตให้ใช้วางตรงหน้า เขาเขียนบางอย่างไว้หลายบรรทัด

เมื่อประตูเปิด เขาลุกขึ้น

“คนเจ็บเล่า”

“ปลอดภัย จับผู้มารับได้ทั้งสามคน”

ไหล่ที่เกร็งอยู่ค่อย ๆ ลดลง

หลิงยวนวางสำเนาบันทึกเพิ่มบนโต๊ะ แต่ยังไม่เลื่อนไปให้

“เยว่ซีให้ข้าบอกว่า ช่วยไว้ทัน”

เผยเหวินซูเงยหน้าทันที

คำถามมาถึงริมฝีปากแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น

หลิงยวนเห็น แต่ไม่ได้ช่วยถามแทน

ครู่หนึ่ง เผยเหวินซูจึงก้มมองมือตนเอง

“นางรู้ว่าพวกท่านมาถามข้าหรือ”

“รู้”

เสียงโซ่เครื่องผนึกดังเบา ๆ ขณะเขาขยับกระดาษที่เขียนไว้ ส่งออกมาตามช่องใต้แนวอาคม

“นี่คือสิ่งที่ข้ายังจำได้ จุดรับของ ชื่อที่ใช้แทนคน และรหัสที่ข้าเคยเป็นผู้แก้เอง”

หลิงยวนรับมาอ่าน

บางบรรทัดมีรอยขีดฆ่า บางชื่อมีคำกำกับว่าไม่แน่ใจ

“เหตุใดไม่บอกทั้งหมดตั้งแต่แรก”

เผยเหวินซูเงียบอยู่นาน

“เพราะบางชื่อพิสูจน์ได้ว่าข้ารู้เรื่องคนที่ถูกส่งไป มากกว่าที่เคยยอมรับ”

หลิงยวนเงยหน้าจากกระดาษ

คนหลังแนวอาคมไม่ได้หลบตา

“สอบเพิ่มได้” เผยเหวินซูกล่าว “ข้าจะให้การ”

หลิงยวนพับกระดาษเก็บ

ก่อนหมุนตัวออกไป สายตาเขาหยุดที่ชื่อสถานที่บรรทัดหนึ่ง

ข้างชื่อนั้นมีรหัสส่งยาซึ่งตรงกับขวดที่เพิ่งยึดในคืนนี้

ส่วนด้านล่าง เผยเหวินซูเขียนไว้ด้วยลายมือหนักแน่น

เคยส่งคนเข้าไปสิบเจ็ดคน

ข้ายังไม่เคยเห็นชื่อผู้ใดถูกส่งกลับ