บทที่ 92 — คนที่อยู่ใกล้ที่สุด

“ยกด้านซ้ายขึ้นอีกนิดเจ้าค่ะ”

เยว่ซีถอยหลบให้ผู้ช่วยขยับแคร่

ปลายไม้ติดอยู่กับธรณีประตู หญิงชราบนแคร่กำขอบผ้าแน่น นางจึงก้มลงบอกให้รอเพียงครู่เดียว โดยไม่เห็นแสงแดงที่สว่างขึ้นบนขื่อด้านหลัง

เสี่ยวถังเห็น

ตอนแรกนางคิดว่าเป็นประกายจากสนามลอดเข้ามาทางกระเบื้องแตก

แต่แสงนั้นขยับ

เศษสีคล้ำหลุดจากซอกไม้ ลอยค้างอยู่ชั่วพริบตา ก่อนเส้นดำจะเหยียดออกจากขอบคมราวกับถูกยิงจากคันธนู

ปลายของมันชี้ตรงกลางหลังเยว่ซี

“เยว่ซี!”

นางหันตามเสียงเรียกไม่ทัน

มือของเสี่ยวถังผลักเข้าที่หัวไหล่

เยว่ซีเซพ้นแนวประตู กระแทกผู้ช่วยคนหนึ่งจนทั้งคู่ล้มลงข้างแคร่

เสียงกระบี่ของจ้าวเฉิงฟันผ่านอากาศ

แสงสีเงินอมฟ้าพุ่งทะลุช่องหน้าต่างเข้ามาพร้อมกัน

แต่เสี่ยวถังอยู่ใกล้เยว่ซีเพียงช่วงแขน

นางก้าวเข้าขวางไปแล้ว

เสียงทึบสั้น ๆ ดังขึ้น

ร่างเพื่อนชะงัก

เยว่ซีเงยหน้าจากพื้น เห็นเสี่ยวถังยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่ตนเพิ่งยืน มือข้างหนึ่งยังยื่นมาทางนาง

ตรงใต้ชายโครงมีรอยคล้ำเล็ก ๆ

แล้วเลือดก็ซึมออกมา

คมปราณสีเงินตัดเส้นดำที่เชื่อมกับเศษอาคมขาดสะบั้น กระบี่ของจ้าวเฉิงกดเศษนั้นลงกับกรอบหน้าต่าง ขณะที่หลิงยวนเข้าถึงตัวเสี่ยวถังก่อนเข่าของนางจะกระแทกพื้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเสียงเรียกชื่อเมื่อครู่ยังเหมือนค้างอยู่ใต้หลังคา

เยว่ซีมองมือของเพื่อน

มันค่อย ๆ ตกลง

⸻

“เปิดทาง!”

หลิงยวนประคองเสี่ยวถังนอนลงบนพื้นเรียบข้างประตู แสงผนึกจากฝ่ามือปิดรอบบาดแผลทันที

จ้าวเฉิงยังตรึงเศษอาคมไว้

มันดิ้นอยู่ใต้กระบี่ พยายามดึงตัวกลับไปหาเสี่ยวถัง

ผู้อาวุโสสวี่วิ่งเข้ามาพร้อมหีบผนึก เขาตบแผ่นทองแดงทับ ก่อนครอบเศษนั้นลงในกล่องแล้วกดฝาปิดด้วยมือทั้งสอง

เสียงกระแทกดังจากข้างใน

ครั้งเดียว

จากนั้นแสงแดงก็ลอดออกมาตามรอยต่อฝา

“พาคนออกจากเรือนนี้!” เขาสั่งผู้คุม “อย่าหยุดตรงประตู!”

แคร่ที่ติดธรณีถูกยกพ้นไปแล้ว ผู้ช่วยรีบนำหญิงชราออก ส่วนคนอื่นถูกพาไปทางระเบียงอีกฝั่ง

เยว่ซียังนั่งอยู่บนพื้น

นางมองเลือดที่ไหลผ่านนิ้วหลิงยวน

ความคิดเหมือนหยุดลงตรงนั้น

เสี่ยวถังถูกทำร้าย

เมื่อครู่นางยังช่วยจัดเสื้อคลุมให้ตนเองอยู่

เยว่ซียันมือจะลุก ความเจ็บจากฝ่ามือแล่นขึ้นถึงข้อศอก แต่นางแทบไม่รู้สึก

“เสี่ยวถัง…”

เสียงของนางเบามาก

หลิงยวนเงยหน้าขึ้น

“เยว่ซี ถอยให้ผู้รักษาเข้ามาก่อน”

นางขยับตามทันที

เข่าเคลื่อนถอยไปบนพื้นโดยไม่ทันลุก จนอาจารย์ฉินเข้าถึงตัวเสี่ยวถังได้ เสิ่นซูเหอคุกเข่าลงอีกด้าน เปิดหีบยาแล้วตัดผ้ารอบแผลออก

เยว่ซีเห็นเลือดชัดขึ้น

นางรีบหันไปมองใบหน้าเพื่อนแทน

เสี่ยวถังลืมตาอยู่

ดวงตาคู่นั้นกำลังมองหานาง

เยว่ซีคลานเข้าไปทางหัวไหล่ด้านที่ไม่ขวางผู้รักษา

“ข้าอยู่นี่”

ริมฝีปากของเสี่ยวถังขยับ

ไม่มีเสียงออกมาในครั้งแรก

นางพยายามอีกครั้ง

“เจ้า…โดนหรือไม่”

เยว่ซีส่ายหน้ารวดเร็ว

“ข้าไม่เป็นอะไร”

เสี่ยวถังมองรอยเลือดบนแก้มนาง

เยว่ซียกมือแตะทันที

“แผลเดิม เป็นแผลเดิมจากเมื่อกลางวัน”

คำอธิบายหลุดออกมาอย่างร้อนรน

เพื่อนเหมือนจะพยักหน้า แต่ความเจ็บทำให้คิ้วขมวดเข้าหากัน ลมหายใจสะดุดจนหลิงยวนต้องเปลี่ยนตำแหน่งฝ่ามือ

“อย่าเพิ่งพูด” อาจารย์ฉินบอก “เก็บแรงหายใจ”

เสี่ยวถังหลับตาลงครึ่งหนึ่ง

เยว่ซียื่นมือไปหา ก่อนหยุดค้างเพราะไม่รู้ว่าจับตรงไหนแล้วจะทำให้เจ็บเพิ่มหรือไม่

เสิ่นซูเหอเห็น

“จับมือนางได้”

เยว่ซีจึงรับมือเพื่อนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

นิ้วของเสี่ยวถังเย็นกว่าตอนพานางขึ้นบันไดมาก

⸻

เยี่ยจื้อหยวนมาถึงพร้อมเจ้าสำนัก

หลิงยวนยังตรึงปราณอยู่รอบบาดแผล เขาตัดส่วนที่พยายามลามออกมาได้แล้ว แต่รอยคล้ำยังฝังลึกอยู่ใต้ผิว

เยี่ยจื้อหยวนก้มตรวจเพียงครู่เดียว ก่อนวางแผ่นผนึกเสริมตรงด้านข้างลำตัว

“ของที่พุ่งเข้าไปฝากปราณไว้ในแผล ต้องปิดไม่ให้มันไหลเข้าหัวใจ”

“ข้าตรึงอยู่” หลิงยวนตอบ

อาจารย์ฉินตรวจชีพจรแล้วหันหาเสิ่นซูเหอ

“เตรียมห้ามเลือดภายใน ข้าจะลงเข็ม”

เยว่ซีมองมือผู้รักษาที่เคลื่อนไหวรวดเร็ว

ไม่มีใครหยุดช่วย

ไม่มีใครยอมแพ้

แต่นางยังอยากได้ยินสักคนบอกว่าเสี่ยวถังจะไม่ตาย

“นาง…”

คำถามติดอยู่ในลำคอ

เสิ่นซูเหอเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง

“นางยังอยู่กับเรา เยว่ซี ให้ข้ารักษาก่อน”

เยว่ซีพยักหน้า

นางจะไม่ขวาง

จะไม่ร้องจนคนอื่นเสียสมาธิ

นางก้มมองมือที่ประคองอยู่ แล้วใช้หัวแม่มือลูบหลังมือเพื่อนเบา ๆ

“จำตอนฝึกแผ่นอาคมได้หรือไม่”

เสี่ยวถังลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง

เยว่ซีพยายามยิ้ม

“เจ้าบอกว่าซ้ายของเจ้ากับซ้ายของข้าไม่เหมือนกัน จ้าวเฉิงถูกควันรมจนต้องย้ายไปอยู่ข้างหน้าต่าง”

จ้าวเฉิงซึ่งยืนเฝ้าอยู่ใกล้ประตูหันมา

มือที่จับกระบี่ของเขาเกร็งแน่น

เยว่ซีไม่ได้มองเขา นางพูดกับเสี่ยวถังต่อ

“ครั้งสุดท้ายข้ามองไม่เห็นทาง แต่เจ้าบอกว่าแสงจะกลับมา…”

เสียงนางสั่น

“แล้วมันก็กลับมา”

นิ้วในมือนางขยับเล็กน้อย

เยว่ซีรีบก้มลงใกล้

เสี่ยวถังพยายามมองหน้านาง

“อย่า…ร้อง”

เยว่ซีเพิ่งรู้ว่าน้ำตาตกลงบนหลังมือเพื่อนแล้ว

นางยกแขนเช็ดอย่างรีบร้อน

“ได้ ข้าจะไม่ร้อง”

แต่น้ำตายังไหล

นางจึงหันหน้าไปเช็ดอีกครั้ง ไม่อยากให้เสี่ยวถังต้องเป็นฝ่ายปลอบทั้งที่กำลังเจ็บ

⸻

กล่องผนึกในมือผู้อาวุโสสวี่สั่นรุนแรงขึ้น

เขาถอยออกไปจากคนเจ็บ วางมันบนพื้นลานด้านนอก แล้วใช้แผ่นอาคมอีกสองแผ่นปิดทับ

แสงแดงยังลอดออกมา

เจ้าสำนักก้าวไปยืนข้างเขา ยกม่านกักรอบกล่องทันที

“ส่วนใหญ่ถูกทำลายไปแล้ว เหตุใดยังมีแรงถึงเพียงนี้”

ผู้อาวุโสสวี่มองรอยสลักที่ค่อย ๆ ปรากฏบนฝา

เส้นเดียวกันกำลังสว่างอยู่ใต้ผนึกตรงแผลเสี่ยวถัง

“มันยังเชื่อมกับปราณที่ฝากไว้ในร่างนาง”

หลิงยวนได้ยิน

เขาเปลี่ยนการกดปราณจากล้อมแผลเป็นตัดทางเชื่อมทีละเส้น

เสี่ยวถังสะดุ้ง

เสียงครางหลุดจากริมฝีปาก

เยว่ซีเงยหน้าขึ้นทันที

“ท่าน…”

“ข้าต้องแยกมันออก” หลิงยวนบอก “อาจเจ็บ แต่ปล่อยไว้ไม่ได้”

นางมองเขา

ใต้แสงอาคม ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเคร่งขรึมจนแทบไม่เคลื่อนไหว สายตาจับอยู่ที่บาดแผล ไม่ปล่อยผ่านแม้การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เยว่ซีก้มลงหาเพื่อนอีกครั้ง

“ข้าจับมือเจ้าอยู่”

เสี่ยวถังบีบนิ้วนางตอบ

เบามาก

หลิงยวนกดปราณลง

เส้นคล้ำเส้นหนึ่งขาดออกจากรอยแผล กลายเป็นควันดำ ก่อนถูกเยี่ยจื้อหยวนกักไว้ด้วยแผ่นผนึก

กล่องด้านนอกกระแทกพื้นดังปัง

พร้อมกันนั้น เสี่ยวถังก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่

เลือดไหลออกมาจากมุมปาก

เยว่ซีนิ่งไป

เสิ่นซูเหอรีบเช็ดออกให้นาง อาจารย์ฉินเลื่อนนิ้วตรวจชีพจร แล้วเปลี่ยนเข็มอีกตำแหน่งทันที

“ยังมีชีพจร” เขากล่าวชัด ๆ “หลิงยวน ตรึงไว้เช่นนั้น”

เยว่ซีได้ยิน

แต่ภาพเลือดบนริมฝีปากเพื่อนกลับไม่ยอมหายไปจากสายตา

⸻

ยายหวังมาถึงหน้าประตูหลังฝากผู้บาดเจ็บไว้กับผู้ช่วยแล้ว

นางเห็นเสี่ยวถังนอนอยู่บนพื้นก็หยุดกึก

มือจับกรอบประตูแน่น

จ้าวเฉิงรีบเข้าประคอง

“ผู้รักษากำลังช่วยอยู่ขอรับ”

หญิงชราพยักหน้า แต่ใบหน้าซีดลงจนเขาไม่กล้าปล่อยมือ

เยว่ซีหันไปมอง

พอเห็นยาย นางเหมือนจะเรียก แต่เสียงไม่ออก

ยายหวังเดินมาหยุดด้านหลัง ลูบเส้นผมของนางช้า ๆ

“ยายอยู่นี่”

เยว่ซีพยักหน้า

ครั้งนี้คำตอบคุ้นเคยไม่อาจทำให้มือหยุดสั่น

นางมองเสี่ยวถังอีกครั้ง

เพื่อนลืมตาไม่เต็มแล้ว

นิ้วที่เคยบีบตอบกำลังคลายออก

“เสี่ยวถัง”

เยว่ซีก้มลงเรียก

เปลือกตานั้นขยับน้อย ๆ

นางรอ

รอให้เพื่อนมองมาเหมือนทุกครั้ง

แต่เสี่ยวถังไม่ลืมตาขึ้น

“นางหมดสติ” เสิ่นซูเหอบอกทันที “อย่าเขย่าตัวนาง”

เยว่ซีหยุดมือที่กำลังจะยกไปแตะไหล่

นางไม่ได้เขย่า

เพียงประคองมือเพื่อนไว้เหมือนเดิม

แล้วความร้อนที่เคยสะเทือนอยู่ลึกใต้เส้นปราณก็พุ่งขึ้นมาถึงกลางอก

⸻

เยว่ซีหายใจไม่เข้า

เสียงรอบตัวถอยห่างออกไป ทั้งเสียงอาจารย์ฉินสั่งยา เสียงผู้อาวุโสสวี่กดกล่องผนึก และเสียงผู้คุมกันคนออกจากลาน

นางยังมองเห็นทุกคนเคลื่อนไหว

แต่กลับได้ยินเสียงหนึ่งชัดกว่าสิ่งใด

“เยว่ซี!”

เสียงเสี่ยวถังเรียกก่อนผลักนางออกจากทาง

เพื่อนมีเวลาเพียงเท่านั้น

ไม่มีเวลาคิดว่าจะเจ็บตรงไหน

ไม่มีเวลารอให้ใครมาช่วย

นางเห็นแล้วก็ก้าวเข้ามา

เยว่ซีก้มมองมือที่อยู่ในมือตนเอง

มือที่เคยช่วยแย่งผ้าเช็ดโต๊ะจากจ้าวเฉิง มือที่ยื่นข้ามฉากไม้มาแตะกับนางหลังฝึกสำเร็จ มือที่จับแขนนางไว้ตลอดทางในวันนี้

ตอนนี้มันไม่ขยับแล้ว

ความร้อนกลางอกเปลี่ยนเป็นแรงกดมหาศาล

นางพยายามผ่อนลมหายใจ

ทำเหมือนที่หลิงยวนสอน

แต่ทุกครั้งที่สูดเข้า ภาพเสี่ยวถังยืนรับการโจมตีก็กลับมาชัดขึ้น

“เยว่ซี”

หลิงยวนเรียกนาง

เขารับรู้การเปลี่ยนแปลงนั้นก่อนใคร

ปราณที่เคยสงบอยู่ใต้ผนึกกำลังกระแทกขึ้นมาจากภายใน ไม่ใช่ปราณไม้ที่นางใช้จนล้า และไม่ใช่กระแสน้ำที่นางเคยฝึกประคอง

มันลึกกว่านั้น

แรงกว่าที่ควรตื่นในเวลานี้

หลิงยวนยังต้องตรึงแผลเสี่ยวถังไว้ มืออีกข้างจึงยื่นไปแตะข้อมือเยว่ซีอย่างระมัดระวัง

“ฟังเสียงข้า”

นางเงยหน้า

ดวงตาเปียกชื้นมองเขาเหมือนคนที่พยายามจับบางสิ่งไว้ท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยว

“นางยังมีชีวิต” เขาพูดชัดทุกคำ “ข้ากำลังช่วยนางอยู่”

เยว่ซีพยักหน้า

นางได้ยิน

นางอยากเชื่อและรออย่างสงบ

แต่มือเสี่ยวถังยังเย็นอยู่ในอุ้งมือ

“ข้าไม่อยากให้นางตาย”

เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นลมหายใจ

หลิงยวนกำลังจะตอบ—

กล่องผนึกด้านนอกกระแทกม่านกักอย่างรุนแรง

รอยแดงบนแผลเสี่ยวถังสว่างวาบ

ร่างของเพื่อนเกร็งขึ้นอีกครั้ง แม้ยังไม่ได้สติ

เยว่ซีสะดุ้ง

นางรู้สึกถึงบางสิ่งในอกตนเองแตกร้าว

ไม่ใช่เสียงดัง

เป็นความรู้สึกเหมือนสิ่งที่กดทับมานานพลันขยับพ้นที่

ปราณมหาศาลทะลักขึ้นมาตามเส้นชีพจร

ผ้าพันแผลรอบมือสั่น

เศษฝุ่นบนพื้นลอยขึ้นจากแผ่นหินทีละเม็ด

เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้าทันที

หลิงยวนตวัดสายตาไปหาเจ้าสำนัก

“กั้นคนออกไป!”

เจ้าสำนักหันกลับมาแล้วกางม่านป้องกันโดยไม่ถาม

จ้าวเฉิงประคองยายหวังถอยออกจากแนวปราณ เสิ่นซูเหอก้มป้องตัวเสี่ยวถัง ขณะที่อาจารย์ฉินยังตรึงเข็มไว้ไม่ให้หลุด

เยว่ซีแทบไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น

สายตานางจับอยู่ที่รอยคล้ำบนร่างเพื่อน

มันยังเคลื่อนไหว

ยังทำให้นางเจ็บ

ความหวาดกลัวซึ่งบีบรัดหัวใจมาตลอดวันพลันกลายเป็นแรงผลักที่นางหยุดไม่ได้

พื้นหินใต้เข่าแตกร้าว

รอยร้าวพุ่งออกเป็นวง

หลิงยวนประคองเสี่ยวถังไว้แล้วกางม่านสีเงินอมฟ้ารอบผู้รักษา มืออีกข้างยังพยายามส่งปราณเข้าประคองเยว่ซี

แต่ครั้งนี้พลังจากร่างนางไม่ได้ไหลตามเขา

มันดันออกมาเอง

แสงสว่างลอดผ่านระหว่างนิ้วที่เยว่ซีกำมือเพื่อนไว้

นางค่อย ๆ เงยหน้าไปทางกล่องผนึก

“ปล่อยนาง”

สิ้นเสียงนั้น แผ่นหินรอบตัวนางก็ยกขึ้นจากพื้น.