บทที่12 แมวเมากาว

ดวงตาคู่หวานทอดสายตามองปลาสวยงามในตู้ปลาตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ว่างานจะหนักแค่ไหนเธอก็ไม่เคยเหนื่อยล้าและหมดแรงเท่าตอนนี้เลย ตอนรู้ความสัมพันธ์ของพงศ์พยัคฆ์และหญิงสาวอีกคนก็ช็อคแล้วยิ่งได้เห็นทั้งคู่เดินจับจูงมือกันอีกยิ่งรู้สึกเสียใจ

“ยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนหมาเปิดปลากระป๋องไม่ได้อีกเหรอคุณ” น้ำเสียงยียวนเอ่ยทักจากด้วยหลังทำให้คนยืนมองตู้ปลาอยู่ต้องละลายตาไปมอง “อุตส่าห์พาไปเลี้ยงข้าวปลอบใจถึงที่บ้านคุณยังไม่หายเศร้าอีกเหรอ อะไรจะอกหักเบอร์นั้นครับหมอฟ้ารดา”

“ยุ่ง” คนโดนถามว่าแล้วก็หัวกลับไปดูปลาในตู้ต่อไป “เป็นปลานี่ดีเนอะ ไม่เห็นจะอกหักรักคุดเหมือนคนเลย”

“อกหักแล้วเพี้ยนก็มีด้วยเว้ยเห้ย ไปกันใหญ่ ปะ ไปกินข้าวบ้านผมดีกว่าวันนี้ม้าผมทำแต่ของอร่อย เผื่อจะหายจากอาการอกหักบ้าง” ว่าแล้วก็ดันไหล่หญิงสาวจากด้านหลังออกไปจากโรงพยาบาลทันที ที่รีบก็เพราะเขากลัวสาวเจ้าจะได้เห็นภาพบาดตาเข้าอีกน่ะสิ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่บ้านเกตทิวรากุลได้ต้อนรับแขกสาวอีกครั้งหลังจากที่เมื่อวานนี้ได้ต้อนรับไปแล้วทว่าคุณหญิงปริศนากลับไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรแม้แต่น้อย ออกจะชอบใจเสียด้วยที่ปัญจวัตรพาคุณหมอสาวมาอีกครั้งให้เธอได้สำรวจมากขึ้น

“ม้าดูไว้ดี ๆ นะ คนนี้ล่ะว่าที่สะใภ้ม้า” น้ำเสียงที่เขาบอกมารดาเมื่อวันนั้นดังขึ้นในหัว วันนั้นเขาแอบกระซิบบอกคนเป็นแม่ไว้อย่างนั้นและสักวันเขาจะทำให้สำเร็จ

คุณหญิงปริศนาเองก็จำถ้อยคำที่ลูกายพูดได้แม่น เมื่อมีโอกาสเธอจึงลอบทอดสายตามองหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ บุตรชายอย่างสำรวจอีกรอบก่อนจะถอนหายใจโดยไม่ให้คุณหมอสาวได้ยิน เธอรู้จากลูกชายมาบ้างว่าหญิงสาวคนนี้มีใจให้กับพงศ์พยัคฆ์การจะตัดใจจากใครสักคนคงต้องใช้เวลาทำใจสักพัก เธออยากให้ฟ้ารดาตัดใจได้ไว ๆ และเปิดใจให้ใครสักคนบ้าง อย่างลูกชายเธอคนนี้ที่รอโอกาสอยู่

“ทานเยอะ ๆ นะจ๊ะหนูฟ้า” หญิงชราเอ่ยบอกก่อนที่จะตักผัดผักที่ลงมือทำเองกับมือให้กับหญิงสาวแต่ก่อนที่ฟ้ารดาจะได้ขอบคุณในน้ำใจของเจ้าบ้านเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างล้อเลียน

“ว้าว วันนี้เฮียปัญจ์พาสาวมาด้วย สงสัยฝนฟ้าจะตกแฮะ” 

“เกินไปแล้ว เกินไป ไม่ต้องมาทำแซวกลบเกลื่อน ทำไมวันนี้กลับเสียมืดค่ำบอกมายัยปิ่น” ปัญจวัตรถามคนมาใหม่อย่างเอาเรื่องจนคนมาใหม่อย่างปรียาภัทรหรือปิ่นน้องสาวเพียงคนเดียวได้แต่ทำหน้าจ๋อยไม่รู้จะตอบอย่างไร 

เธออุตส่าห์กลบเกลื่อนด้วยการแซวแล้วแท้ ๆ คิดว่าพี่ชายหรือหญิงสาวแปลกหน้าจะต้องเขินจนพี่ชายหลงลืมคำถามที่จะถามเธอทุกครั้งที่กลับบ้านมืดค่ำไปซะอีก...ดันไม่ได้ผลซะงั้น

“ว่ายังไง?”

“ก็ทำงานไงเลยกลับค่ำ ทีเฮียยังกลับบ้างไม่กลับบ้างเลย”

“เฮียเป็นหมอแต่เราเป็นเลขายัยปิ่น เหมือนกันที่ไหน ไม่ต้องมาแถ เมื่อวานก็ด้วย วันนี้ก็ด้วยไปไหนต่อกับไอ้บอสดี้นั่น” คนเป็นพี่ถามทันทีอย่างตรงประเด็นเสียจนคนเป็นน้องอยากจะกระโดดหนี ช่างเป็นพี่ชายที่ถามได้น่ากลัวเสียจริง

“บอสเขาชื่อพี่ทอม ไม่ได้ชื่อดี้บอกแล้วไม่จำ เฮ้ย อารมณ์เสียกับคงกับข้าวไม่กินมันแล้ว” ปรีญาภัทรแสร้งเอ่ยเสียงโมโหก่อนที่จะพาตัวเองออกจากห้องอาหารอย่างว่องไว 

“ยัยน้องบ้า อย่ามาทำโมโหกลบเกลื่อนแล้วหนีนะ มันน่าตีนักเชียว” คนเป็นพี่ได้แต่บ่นอุบตามหลัง ถ้าไม่ติดว่าฟ้ารดาอยู่ตรงนี้ด้วยเขาจะตามขึ้นไปคาดคั้นให้รู้เรื่อง คิดว่าเขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าไปกินข้าวดูหนังกับเจ้านายหนุ่มมาน่ะ ‘มันต้องมากกว่าเจ้านายลูกน้องเพื่อนน้องสาวกับพี่ชายเพื่อนแน่ ๆ ถึงได้เฉไฉไม่พูดให้เคลียร์แบบนี้น่ะ’

“เอานา อย่าถือสาน้องเลย ทานข้าวกันต่อดีกว่า” คุณหญิงปริศนาส่งเสียงปรามก่อนจะชวนลูกชายและหญิงสาวทานอาหารต่อ เธอไม่คิดว่าเรื่องการไปทานข้าวดูหนังของลูกสาวกับเจ้านายหนุ่มจะเป็นเรื่องผิด เธอมองว่าเป็นเรื่องของหนุ่มสาวทั่ว ๆ ไปถ้าวันหนึ่งทุกอย่างชัดเจนปรียาภัทรก็คงจะพามาแนะนำให้เธอและสามีรู้จักเองนั่นแหละ แต่ปัญจวัตรนั้นไม่ใช่ ลูกชายคนนี้รักและหวงน้องสาวมากเกินความพอดีไปสักหน่อยมากจนปรียาภัทรไม่อยากให้รู้เรื่องแฟนเลยล่ะ ‘ปวดหัวกับพี่น้องคู่นี้จริง ๆ คนพี่ก็หวงอยากรู้เรื่องน้อง คนน้องก็ไม่อยากให้พี่รู้ เฮ้อ’

“เออ แล้วหนูทรายเป็นไงบ้างได้ไปเยี่ยมบ้างไหมปัญจ์” คุณหญิงปริศนารู้ว่าลูกชายยังคงจดจ่อกับเรื่องของน้องสาวจึงเปลี่ยนเรื่องไปถามถึงพิมพ์พิชชาแทน นอกจากเป็นการถามเปลี่ยนเรื่องแล้วยังเป็นการถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงด้วย

“ก็ไปเมื่อวานนะ ก็เห็นยังร่าเริงเหมือนเดิม ไม่น่ามีอะไรผิดปกติ”

“แต่คนที่หนักใจที่สุดคงหนีไม่พ้นเสือ ไหนจะหนูแพร สิงห์กับพราวอีก...เอาอย่างนี้ดีพรุ่งนี้สาย ๆ แม่กับปิ่นจะไปเยี่ยมสักหน่อยดีกว่า” คุณหญิงปริศนาเอ่ยบอกก่อนที่จะหันมาชวนแขกของบ้านคุยเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวยามเธอพาดพิงถึงใครอีกคนของฟ้ารดา “หนูฟ้าชอบทานอาหารจีนไหมลูก”

“ชอบค่ะ ทุกวันหยุดฟ้าจะต้องพาคุณพ่อกับคุณแม่ไปทานอาหารจีนอยู่เป็นประจำเลยค่ะ เรียกว่าชอบมากถึงมากที่สุดเลย” ฟ้ารดาตอบกลับราวกับว่าในใจไม่ได้คิดเรื่องอะไรอยู่ ปัญจวัตรมองแล้วก็คีบอาหารจีนฝีมือคุณหญิงปริศนาให้หญิงสาว

“เอา ๆ กินนี่ อาหารจีนบ้านนี้ไม่ต้องเสียเงิน ไม่แพง ขอแค่ไม่กัดลูกชายเจ้าของบ้านก็มีสิทธิ์กินฟรีได้ตลอดชาติ”

“แค่ฟรีบางวันก็พอ ใครจะบ้ามากินฟรีบ้านคนอื่นได้ทุกวัน” กุมารแพทย์สาวเอ่ยก่อนที่จะยิ้มเกรงใจเมื่อมองไปทางมารดาของหมอหนุ่ม 

“ก็มาเป็นเขยเป็นสะใภ้บ้านนี้สิจ๊ะ แบบนั้นล่ะมากินอาหารจีนที่นี่ได้ตลอดเลย ลูกเขยคงไม่ได้...เป็นสะใภ้บ้านนี้ไหมจ๊ะหนูฟ้า” คุณหญิงปริศนาเอ่ยบอกในขณะที่คนเป็นลูกชายนั้นถึงกับทำตะเกียบหลุดมือ คุณหมอสาวเองก็อยู่ในอาการตกตะลึงเช่นกัน 

“เรื่องชงนี่ไม่เป็นรองใครเลยจริง ๆ” คุณหมอหนุ่มพึมพำเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยโวยวายเสียงดัง “เป็นสะพงสะใภ้อะไรของม้าเนี่ย ม้าก็พูดเล่นไปเรื่อย ดูดิหมอฟ้าตกใจเป็นจริงเป็นจังจนหน้าเหมือนแมวเมากาวเลยเห็นมั้ยเนี่ย”

“หน้าฉันเหมือนแมวเมากาวตรงไหนยะ” คนโดนหาว่าหน้าเหมือนแมวเมากาวหันจวับมาแหวใส่ทันที ให้ตายเถอะอย่างกับตัวเองเคยเห็นแมวเมากาวอย่างนั้นล่ะ แล้วหน้าตัวเองตกใจน้อยกว่าเธอที่ไหนกัน

“ก็ส่องกระจกดูตัวเองตอนตกใจดิ แล้วคุณจะเห็น หน้าเนี่ยแมวเมากาวชัด ๆ ”

“อีตาบ้า คุณเคยเห็นแมวเมากาวรึไงหา” เธออยากจะข่วนหน้าอีตาหมอปลื้มนี่นักกล้าดียังไงมาว่าหน้าเธอเหมือนแมวเมากาว

“เคย หน้าเหมือนคุณนี่แหละ” ปัญจวัตรตอบกลับทั้งที่ความจริงแล้วหน้าแมวเมากาวเขาก็ไม่เคยเห็นหรอก 

“คุณน้าดูสิคะ ลูกชายคุณน้าปากแบบนี้ล่ะคุณน้าถึงไม่มีสะใภ้สักที” เมื่อเถียงไม่ได้ฟ้ารดาได้แต่หันไปฟ้องแม่ของหมอหนุ่มด้วยสีหน้าคล้ายคนถูกรังแก  “ฟ้าไม่ได้หน้าเหมือนแมวเมากาวใช่ไหมคะคุณน้า?”

“ไม่หรอกจ้ะ ลูกชายน้ามันปากเสียไปอย่างนั้นเอง” คุณหญิงปริศนาเอ่ยอย่างไม่เข้าข้างชายหนุ่ม 

“ม้าอะ นี่ลูกม้านะ ม้าต้องบอกว่าหน้าหนูเหมือนแมวเมากาวอย่างที่ลูกชายน้าพูดนั่นล่ะจ๊ะสิม้า”  คนเป็นลูกทำเสียงงอแงก่อนจะโดนมารดาถลึงตาใส่

“ดัดจริตจริง ๆ  ลูกชายฉัน จริตมารยาน่ะเป็นผู้ชายอย่าให้มันเยอะนัก มันน่าหมั่นไส้” คนเป็นมารดาบ่นให้กับความงอแงดัดจริตของคนเป็นลูกในขณะที่ฟ้ารดานั้นหลุดหัวเราะออกมา 

“เหมือนน้องชายฟ้าเลยค่ะคุณน้า คุณแม่นี่บ่นประจำว่าดัดจริตเกินผู้หญิง มารยาหญิงพันเล่มเกวียนยังไม่สู้”  เธอบอกเมื่อนึกไปถึงน้องชายที่กิริยามารยาในบางช่วงเวลาชวนคันมือ

กริ่ง

“ตายยากจริง ๆ” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เมื่อพ่อน้องชายเจ้ามารยาโทรศัพท์มาหา “ว่าไงไฟ”

“พี่สาวอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับอีกนี่ไฟกับวีดามานั่งรอตั้งแต่เลิกงานแล้วนะ” ปลายสายถามมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงและหวง “ไม่ได้ไปเดตหรอกใช่ไหม”

“เพ้อแล้วไฟ พี่สาวไม่ได้ไปเดต พอดีมาทำธุระน่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว ไฟกลับบ้านเลยนะไม่ต้องรอพี่สาว มืดค่ำแล้วยังไม่พาวีดากลับไปส่งพ่อแม่วีดาจะเป็นห่วงเอานะ” ฟ้ารดาตอบกลับน้องชายอย่างนายแพทย์อัคนีหรือหมอไฟอายุรแพทย์หนุ่มฮอตที่อายุน้อยกว่าเธอ2ปีด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ อัคนีนั้นหวงพี่สาวอย่างเธอจนเกินพอดีในบ้างครั้งจนเธอรู้สึกว่าเจ้าน้องชายหวงยิ่งกว่าพ่อเสียอีก ตั้งแต่โตเป็นสาวมาเธอถึงไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ลองบอกว่ามากินข้าวบ้านเพื่อนสิอัคนีได้ซักฟองจนขาวแน่ว่าเพื่อนคนไหน ผู้ชายผู้หญิง พอบอกว่าเป็นชายบอกได้อย่างเดียวเลยว่าปัญจวัตรมีสิทธิ์โดนจอมหวงหาเรื่องก่อกวน

“ก็ได้ ไฟฝากของฝากไว้กับพี่ร.ป.ภ.เขาแล้วกัน ซื้อขนมมาฝาก” อัคนีเอ่ยบอกด้วยเสียงคล้ายเด็กขี้งอนก่อนที่จะตัดสายไป

“แฟนก็มีแล้วแต่ทำไมยังมาหวงพี่สาวนักหนานะ ผู้ชายนี่เขาหวงพี่สาวน้องสาวกันทุกคนรึเปล่าเนี่ย” ฟ้ารดาได้แต่ตั้งคำถามขึ้นแล้วก็ส่ายหน้ากับความคิดเพ้อเจ้อของเธอ ใครจะเป็นได้ขนาดอัคนีกันล่ะ

“ตาปัญจ์ของน้านี่คนหนึ่งล่ะจ้ะหนูฟ้า ไม่รู้ทำไมถึงได้หวงน้องนัก น้องสมควรมีแฟนได้แล้วก็ยังไม่มี ใครเข้ามาจีบเป็นต้องโกยหนีเพราะตาคนนี้ล่ะ” คุณหญิงปริศนาเอ่ยอย่างจิกกัดพ่อลูกชายตัวดีจอมหวงไปด้วย สามีเธอยังไม่หวงลูกสาวเท่าปัญจวัตรหวงน้องเลย

“สงสัยจะไม่ปกติค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นมาบังใบหน้าในทิศทางที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ก่อนที่จะกระซิบบอกแม่ของชายหนุ่ม

“น้าก็คิดว่าอย่างนั้นล่ะ”

“ผมได้ยินครับอย่านินทาระยะเผาขนกันแบบนี้” เขาบอกก่อนที่หนึ่งหญิงชรา และหนึ่งหญิงสาวจะหัวเราะคิกคักให้กัน ปัญจวัตรอยากจะสวนกลับแต่พอได้เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะของคนอกหักก็เป็นอันต้องพับเก็บ เขาหวังแค่เธอยิ้มออกมาและหัวเราะได้นี่นะ