ตัวจริงของเธอ

ด้านของเชษฐ์: รายงานความผิดปกติให้กับอคิน

ที่กรุงเทพฯ อคิน วราธิป นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา ภายในคฤหาสน์วราธิป โต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสารและโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงของเข็มนาฬิกาที่เดินไปตามเวลา

เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น... วีดีโอคอลจากเชษฐ์

ชายหนุ่มกดรับสาย คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของ เชษฐ์ เลขาส่วนตัวของอธิป ที่ดูเต็มไปด้วยความกังวล

"มีอะไร?" อคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"คุณอคินครับ ผมมีเรื่องอยากเรียนให้ทราบ"

"ว่าไป"

เชษฐ์กลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเคร่งเครียด

"คือ… พักนี้คุณอธิปดูแปลกๆ ครับ"

"แปลกยังไง?"

"เขาคุยโทรศัพท์แทบจะตลอดเวลา… และผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน"

อคินชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

"หมายความว่าไง?"

เชษฐ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดต่อ "เขาเหมือน… เหมือนคนที่กำลังตกหลุมรักครับ"

อคินเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"แน่ใจเหรอว่ามันเป็นเรื่องจริง?"

"ครับ" เชษฐ์พยักหน้าแรง ๆ

"ปกติคุณอธิปเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับงานมาก แต่ตอนนี้… ถ้าเขาไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใครบางคน เขาจะหงุดหงิด และพาลใส่ผมแทบจะตลอด"

อคินเลื่อนมือขึ้นกดขมับ

"ใครกันที่ทำให้พี่ชายฉันเป็นแบบนี้?"

เชษฐ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก

"ผมยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นใคร… แต่จากเท่าที่สังเกต"

"พูดมา"

"เธอชื่อ ‘เพลงผ้า’ ครับ"

ชื่อที่ออกมาจากปากเชษฐ์ ทำให้อคินชะงักกึก

ดวงตาคมกริบของเขาเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นทันที

เพลงผ้า...นี่ยังไม่เลิกคุยกันอีกเหรอ

 สถานที่: คอนโดของแพรไหม

 กลางดึก แสงไฟจากจอมือถือ ส่องสะท้อนใบหน้าของเธอแพรไหมเอนกายพิงหัวเตียง ขณะที่ปลายนิ้วไล่เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ช้าๆริมฝีปากบางกระตุกยิ้มมุมปาก

เธอเข้าไปที่บัญชีโซเชียลมีเดียของตัวเอง บัญชีที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ "ล่าเหยื่อ" เธอ ‘ล็อก’ ทุกอย่าง ไม่มีใครเห็นโพสต์ของเธอ จะไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใคร นอกจาก "เหยื่อที่เธอเลือกเอง"

อธิป…ชายหนุ่มที่กำลังตกหลุมพรางของเธออย่างช้าๆ

เขาคิดว่าเขาเป็นคนที่เลือกเธอแต่แท้จริงแล้ว... แพรไหมคือคนที่เลือกเขา

 เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา เธอวางแผนทุกคำพูด ทุกการกระทำ และตอนนี้… เขากำลังเดินเข้าสู่โลกของเธออย่างเต็มใจ

เธอเปิดโฟลเดอร์ "เกมล่า" ในโทรศัพท์ ภาพข้อความเก่าที่เคยส่งให้เขา คำพูดหวานๆ ที่เธอจงใจพิมพ์ให้ดูจริงใจที่สุด

คลิปเสียงที่เธอฝึกซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะส่งให้เขา

และคลิปวิดีโอที่จะทำให้เขารู้สึกลุ่มหลงเธอมาขึ้น

"พี่อธิปคะ… หนูกำลังนั่งคิดถึงพี่เลย รู้ไหมว่าหนูนอนไม่หลับเลย ถ้าพี่ไม่บอกว่าฝันดี

ภาพที่ส่งให้เขาเธออยู่ในชุดนอนสีขาวบางเบา ผมยาวสยายบนหมอนแสงไฟในห้องทำให้ภาพนั้นดูละมุน อ่อนหวาน

น่าทะนุถนอมเธอรู้…ผู้ชายชอบความอ่อนแอที่เขาปกป้องได้

และเธอทำให้ตัวเองดูเป็นแบบนั้น

เธอไม่ได้หลงรักเขา แต่เธอทำให้เขาหลงรักเธอ

เธอจะทำให้เขารู้สึกว่า เธอ "ต้องการ" เขา ทำให้เขาคิดว่า เธอ "แตกต่าง" จากผู้หญิงที่เขาเคยเจอ ทำให้ให้เขา "เสพติด" ความออดอ้อนของเธอ

และเมื่อถึงจุดหนึ่ง...เขาจะรู้สึกว่า ไม่มีเธอไม่ได้

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเย็น เธอพิมพ์ข้อความสุดท้ายก่อนเข้านอน

 PLANG PHA:“ฝันดีนะคะพี่อธิป หนูคิดถึงพี่เสมอ…”

เธอรู้ว่า...เมื่อเขาเห็นข้อความนี้ เขาจะยิ้ม และคิดถึงเธอทั้งคืน

เธอปิดไฟ วางโทรศัพท์ลงข้างเตียง เกมของเธอกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์อีกไม่นาน... อธิปจะขาดเธอไม่ได้ และเขาจะลงแดงตาย ถ้าขาดเธอ

ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักสุดหรู กลิ่นอ่อน ๆ ของน้ำหอมปรับอากาศเกรดพรีเมียมลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ถูกจัดเรียงด้วยเอกสารอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบกับหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างอยู่

อคิน วราธิป นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังสีดำ ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ดวงตาคมจับจ้องอยู่ที่หน้าจอขณะที่ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถาม

หลังจากที่อธิปพูดถึง ‘เพลงผ้า’ มากขึ้นเรื่อย ๆ อคินเริ่มรู้สึกแปลก ๆ

พี่ชายของเขาไม่ใช่คนที่จะหลงผู้หญิงง่าย ๆ

แต่ทำไมครั้งนี้ถึงจริงจังนัก?

เขาไม่เคยสนใจเรื่องความสัมพันธ์ของอธิปมาก่อน เพราะสุดท้ายมันก็จบลงเหมือนเดิม...

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขาเลื่อนเมาส์ไปที่ช่องค้นหา พิมพ์ชื่อ ‘เพลงผ้า’ ลงไปแล้วกดค้นหา

หน้าจอแสดงผลโปรไฟล์ของหญิงสาวหลายคน

แต่มีอยู่บัญชีหนึ่งที่สะดุดตา‘PLANG PHA’  ใช้รูปหญิงสาวหน้าหวานเป็นโปรไฟล์ แต่โปรไฟล์นี้ ‘ล็อคไว้เป็นส่วนตัว’

ถ้าไม่ใช่เพื่อน จะดูอะไรไม่ได้เลย อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย

แปลก... ทำไมต้องล็อคบัญชีปิดไว้?

หากเธอไม่มีอะไรต้องปิดบัง ทำไมต้องตั้งค่าความเป็นส่วนตัวสูงขนาดนี้?

เขาไม่สามารถดูโพสต์เก่าได้ ไม่สามารถดูเพื่อนของเธอได้ และไม่สามารถดูข้อมูลอะไรได้เลย

อคินเลื่อนหน้าจอขึ้นลง ก่อนจะพบว่าบัญชีนี้ถูกสร้างขึ้นมาไม่นานเขาเม้มริมฝีปากแน่น เหมือนจงใจสร้างบัญชีมาเพื่อหลอกลวงคนอื่น

เขาลองค้นหาชื่อ ‘PLANG PHA’ บนแพลตฟอร์มอื่น แต่กลับพบว่าไม่มีข้อมูลใด ๆ ที่เชื่อมโยงไปถึงบุคคลในโปรไฟล์นี้ได

อคินไม่ใช่คนที่เชื่ออะไรได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพี่ชายของเขา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปหาอธิปเสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้ง ก่อนปลายสายจะรับ

“ว่าไงคิน?”

เสียงของอธิปฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ

“พี่อธิป” อคินพูดช้า ๆ

“พี่แน่ใจเหรอว่า ‘เพลงผ้า’ ที่พี่คุยอยู่ เป็นคนดีไม่ใช่มิจฉาชีพ?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อธิปจะพูดขึ้น

“ทำไม? แกอย่ามาพูดใส่ร้ายเพลงผ้าของฉันแบบนี้?”