ตอนที่ 5 : สาวใช้คนใหม่ NC+

“สาหร่าย!”

เสียงเข้มของนิพนธ์ดังขึ้นทันทีที่เขาเดินเข้ามาในห้องรับรองแขก ทำให้สาวใช้ที่นั่งอยู่รีบกุลีกุจอลุกขึ้นจากพื้นหินอ่อนแทบจะทันที พร้อมกวักมือเรียกเพื่อนให้ลุกตามอย่างลนลาน

“คะ คุณท่าน!?”

“เดี๋ยวไปบอกป้าดวงว่าไม่ต้องทำอาหารเย็นนะ” นิพนธ์เอ่ยสั่งเรียบ ๆ แต่สายตากลับมองเลยไปยังหญิงสาวตัวเล็กอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง “วันนี้ฉันจะพาลูกๆออกไปดินเนอร์ข้างนอก”

“ค่ะ!” สาหร่ายรับคำอย่างรวดเร็ว

“แล้วก็...” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “พาเพื่อนไปรอที่ห้องทำงานของฉัน”

“ได้เลยค่ะ”

ทว่า... ยังไม่ทันที่นิพนธ์จะเดินออกไป เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาอีกครั้ง

“อ้อ แล้วก็บอกทะเลกับภาด้วยนะ เมื่อกี้ฉันลืมบอก”

“ค่ะคุณท่าน”

นิพนธ์เดินขึ้นชั้นสองของบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาของน้ำชาที่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไม่วาง ริมฝีปากเล็กค่อย ๆ ยกยิ้มมุมปากบาง ๆ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนเธอจะเดินตามสาหร่ายออกไปทางห้องครัว

บนชั้นสอง ห้องทำงานของนิพนธ์เป็นเพียงห้องเดียวในบ้านที่ไม่มีระบบสแกนลายนิ้วมือ เพราะมันแทบไม่มีของมีค่าหรือเอกสารสำคัญอะไรอยู่เลย ทุกอย่างถูกเก็บไว้ในตู้เซฟขนาดใหญ่ภายในห้องนอนของเขาแทน จึงทำให้ห้องนี้กลายเป็นพื้นที่ที่ใคร ๆ ก็สามารถเข้าออกได้โดยไม่ต้องระวังมากนัก

“แกรอคุณท่านอยู่ตรงนี้นะ” สาหร่ายบอกเพื่อน พลางวางถาดกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน

“แล้วอย่ามือไวล่ะ บ้านนี้กล้องเยอะจะตาย”

“เออ ๆ” น้ำชาตอบปัด ๆ แต่สายตากลับกวาดมองรอบห้องอย่างสนใจ ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนอีกครั้ง

“แล้วเรื่องนั้นล่ะ...” เธอลดเสียงลง “ถ้าฉันทำให้คุณท่านพอใจ เขาจะรับฉันเข้าทำงานไหม?”

สาหร่ายหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอียงหน้าไปทางมุมเพดานที่ซ่อนกล้องวงจรปิดเอาไว้

“แกอายกล้องไหมล่ะ?”

น้ำชามองตามสายตาเพื่อน ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย สาหร่ายอาจดูใสซื่อในสายตาคนอื่น แต่เรื่องบนเตียง เธอสุดๆราวกับนางเสือ

เงินเดือนที่สูงกว่าเดิม กับการแลกบางอย่างที่ไม่เคยมีใครบอกตรง ๆ สำหรับเด็กผู้หญิงที่ต้องดิ้นรนหาเงินเลี้ยงตัวเอง มันก็คุ้มพอจะเสี่ยงอยู่แล้ว

“แกนี่มันร้ายจริง ๆ อีสาหร่าย”

“หึ... ไม่ต้องห่วงหรอก” สาหร่ายยักไหล่ “บ้านนี้ทุกอย่างเป็นความลับ คุณท่านดูแลพวกเราอย่างดี ถ้าใครกล้าเอาเรื่องคลิปไปปล่อย คนนั้นไม่ตายดีแน่”

“ก็จริง...” น้ำชาพยักหน้าเบา ๆ “ใครมันจะอยากเสียชื่อกัน”

“แกก็แค่ทำตัวดี ๆ ให้ท่านเอ็นดูเข้าไว้” สาหร่ายพูดต่อ พลางจับมือเพื่อน “แล้วป้าๆที่ดูถูกแกจะหุบปากหมดเลยแหละ”

“อือ... ขอบใจมากนะ ที่ช่วยฉัน”

สองสาวโอบกอดกันแน่น ก่อนสาหร่ายจะเดินออกจากห้องไป พร้อมเสียงประตูที่ปิดลงเบา ๆ น้ำชาถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสติให้ตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้เตรียมใจนานนัก

แกร๊ก... เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะคุณท่าน”

เธอรีบยกมือไหว้ชายวัยกลางคนอย่างนอบน้อม และทันทีที่นิพนธ์พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต น้ำชาก็ค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา

“เป็นเพื่อนสาหร่ายเหรอ?” นิพนธ์ถาม พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ แล้วเดินมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับหญิงสาว

“ค่ะ เรียนมาด้วยกัน”

“งั้นก็คงสนิทกันมาก” เขาวางแก้วลงเบา ๆ ก่อนทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ “แล้วสาหร่ายไม่ได้บอกเหรอ ว่าฉันไม่รับญาติหรือเพื่อนสนิทของคนในบ้านเข้ามาทำงาน”

“คุณท่านอย่าว่าสาหร่ายเลยนะคะ” น้ำชารีบลุกเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าเขา มือทั้งสองพนมแน่น สีหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด “หนูเป็นคนขอให้มันช่วยเอง”

นิพนธ์มองเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง โน้มตัววางแก้วกาแฟลง ก่อนเอนตัวพิงพนักโซฟาช้า ๆ

“ถ้าฉันรับเธอเข้ามา...” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก “เธอก็ต้องทำงานหนักกว่าสาหร่าย ทนได้ไหมล่ะ?”

“ได้ค่ะ” เสียงหวานตอบกลับทันที ดวงตาเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ขณะเธอเงยหน้ามองเขาอย่างอ้อนวอน “หนูทำได้ทุกอย่างค่ะ... ไม่ว่าคุณท่านจะสั่งอะไร”

นิพนธ์เหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าเพียงเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะฝั่งเดียวกับที่น้ำชานั่งอยู่ขึ้นมา เขาเปิดซองออกอย่างไม่รีบร้อน แล้วดึงเอกสารด้านในขึ้นมาอ่านทีละแผ่น

นัยน์ตาคมกวาดมองข้อมูลในประวัติอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่สำเนาบัตรประชาชน ประวัติการศึกษา ไปจนถึงผลตรวจสุขภาพ ก่อนจะพลิกไปยังเอกสารหน้าถัดไป

“ตรวจเลือดมาเมื่อวาน?” นิพนธ์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ พลางเหลือบสายตามองหญิงสาวผ่านขอบกระดาษ “สาหร่ายบอกมาดีนะเนี่ย”

ว่าจบ เขาก็โยนเอกสารลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก แม้น้ำเสียงก่อนหน้าของนิพนธ์จะฟังดูเรียบเฉย แต่กลับทำให้น้ำชารู้สึกกดดันจนเผลอกำชายกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว

ผู้ชายคนนี้ดูน่าเกรงขามเกินกว่าจะสบตาตรง ๆ ได้นาน ทั้งท่าทาง น้ำเสียง และสายตา ล้วนแฝงอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเหมือนถูกกดเอาไว้ตลอดเวลา

แต่เพียงไม่กี่วินาที แววตาประหม่าของน้ำชาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป หญิงสาวยืดตัวขึ้นช้า ๆ ราวกับเรียกความมั่นใจของตัวเองกลับมาได้อีกครั้ง

“แต่หนูมีดีมากกว่าสาหร่ายอีกนะคะ”

นิพนธ์ยกยิ้มมุมปากบาง ๆ ทันที สิ่งที่ทะเลพูดไว้ ดูเหมือนจะจริงทุกอย่าง ผ่านไปไม่ถึงนาที น้ำชาก็เริ่มเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาแล้ว ทั้งความทะเยอทะยานและความต้องการจะก้าวขึ้นมาเหนือคนอื่น

“ลูกสาวฉันบอกว่าเธอดูไม่น่าไว้ใจ” เขาเอ่ยเรียบ ๆ พลางมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง

“แต่หนูชอบคุณทะเลนะคะ” น้ำชาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนเดินเข้ามาใกล้เขาช้า ๆ น้ำเสียงหวานลงอย่างจงใจ “เธอดูมั่นใจ... สวย... แล้วก็มีเสน่ห์มาก”

นิพนธ์ยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากเท่านั้นที่บอกว่าเขากำลังมองเกมของเธอออกทุกอย่างและเขาก็พร้อมจะเล่นเกมกับเธอเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ถอดสิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของนิพนธ์ดังขึ้นช้า ๆ หนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ ขณะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาคมมองหญิงสาวผ่านขอบแก้วนิ่ง ๆ ราวกับกำลังทดสอบว่าเธอจะกล้าทำได้จริงแค่ไหน

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กับหัวใจของน้ำชาที่เต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวค่อย ๆ เลื่อนไปจับชายเสื้อของตัวเอง แววตาที่เคยมั่นใจเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาของเขากดดันอย่างเงียบ ๆ

นิพนธ์ยังคงนั่งเอนหลังอยู่ที่เดิม สีหน้าเรียบนิ่งจนเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ยิ่งเขานิ่งมากเท่าไร มันกลับยิ่งทำให้น้ำชารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกควบคุมมากขึ้นเท่านั้น

“แต่หนูอยากให้คุณท่านถอดให้มากกว่านะคะ...”

น้ำเสียงหวานแฝงความยั่วยวนดังขึ้นเบา ๆ ขณะน้ำชาก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะถือวิสาสะแย่งแก้วกาแฟออกจากมือของนิพนธ์ แล้วนำไปวางลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงกลัว

นิพนธ์เหลือบตามองการกระทำนั้นเล็กน้อย ก่อนเอนตัวพิงพนักโซฟา สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ

“เธอคิดว่าคนอย่างฉัน... จะถูกสั่งได้งั้นเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน จนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกบีบเอาไว้ทั้งตัว

แม้น้ำชาจะหวั่นกับสายตาของเขาอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองถอยไม่ได้แล้ว ในเมื่อเลือกก้าวเข้ามาเอง ก็ไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก

“ก็หนูแค่อยากให้คุณท่านสนใจนี่คะ” หญิงสาวยิ้มบาง ๆ พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองช้า ๆ และเดินเข้าไปนั่งคร่อมตักของเขาอย่างใจกล้า

สองแขนโอบล้อมต้นคอของชายวัยกลางคน และจงใจบดเบาๆให้ใจกลางสาวโดนท่อนเอ็นใหญ่ที่กำลังขยายตัวอยู่ภายใต้กางเกงวอล์มสีเข้มของเขา

“อ่ะ....” น้ำชาตกใจครางออกมาเบาๆ เมื่อจู่ๆ นิพนธ์ก็แยกขาออกกว้าง ทำให้เธอที่นั่งคร่อมเขาอยู่ ขาฉีกออกกว้างไม่ต่างกัน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยและตามมาด้วยเสียงพ่นลมหายใจออกเบาๆ

ยิ่งสัมผัสจากมือหนาค่อยๆลูบไล้ไปตามความยาวของต้นขาขาวเนียน หัวใจดวงน้อยๆก็เต้นแรงมากขึ้น ผีเสื้อนับล้านกำลังบินวนอยู่ในท้องของเธอ

“อื้อออออ คุณท่าน”

มือหนาข้างถนัดล้วงเข้าไปด้านในกระโปรงพีทตัวจิ๋ว ลูบไล้เบาๆ และจงใจบดเม็ดทับทึบสีแดง เพียงเท่านั้นเสียงครางของน้ำชาก็ดังลั่น เธอเกร็งไปหมดจนเผลอบีบมือตัวเองอย่างแน่น

“เธอถอดออกตั้งแต่เมื่อไร?” เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วสอดนิ้วใหญ่เข้าไปด้านในช่องทางชุ่มช่ำของเธอ ท่านี้มันทำให้เขาสอดใส่ได้ง่ายมากและยิ่งเธอไม่ตอบ นิ้วร้ายก็ขยับอย่างรวดเร็วๆ

“อะ อะ อะ คุณท่านนนน อื้ออออออ”

ร่างบางสั่นสะท้าน ตัวเกร็งจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ยิ่งนิ้วยาวกระแตก กระทันเข้าหนักหน่วงมากเท่าไร น้ำสีใสกระเซ็น กระจายออกมาเต็มไปหมดจนเธอกระตุก เสร็จสมคานิ้วของเจ้านาย