ตอนที่ 4 : วัยกำลังโต NC+

กางเกงขาสั้นสีดำของเธอถูกดึงลงไปอยู่ที่ปลายเท้า เสื้อกล้ามรัดรูปถูกถลกขึ้นไปกองอยู่ที่ลำคอ เสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกมาทุกครั้งที่ปากหนาสีธรรมชาติของเขาดูดดึงยอดหน้าอก และตวัดเลียอย่างหื่นกระหาย

“อื้ออออออ พี่ภา”

ทะเลเชิดหน้าขึ้น หายใจสะดุดเป็นช่วง ๆ มือทั้งสองจิกลงบนแขนแกร่งของภาคินแน่น จนเล็บสีอ่อนฝังลงบนผิวที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ ใบหน้าสวยเหยเกอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาคู่หวานปรือสั่น ขณะที่เธอพยายามกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพื่อกลั้นเสียงครางที่แทบจะหลุดออกมา

ลมหายใจร้อนของคนทั้งคู่ปะปนกันอยู่ภายในรถที่คับแคบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและร้อนรุ่ม จนแม้แต่ภาคินเองก็เริ่มควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ

“แน่นฉิบหายเลย” เขาเองก็ไม่ต่างกัน สีหน้าทรมานนั้นแทบจะขาดใจ แค่หัวยักเข้าไปในช่องคับแคบได้ ก็แทบจะระเบิดน้ำออกมา ของเธอมันแน่นและตอดรัดไปหมด

ปึก!!

“พี่ภา....อื้ออออออ”

ภาคินโน้มตัวจูบทะเลด้วยจังหวะที่แสนหวาน ปลอบประโลมเธอให้หายเจ็บ จากการที่เมื่อกี้เขาตัดสินใจกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปด้านช่องทางรักของเธอ เสียงขาดเบาๆ ด้านใน ทำให้ชายหนุ่มมากประสบการณ์รู้ได้อย่างทันทีว่าเขาได้พรากสิ่งนั้นมาจากเธอได้เป็นคนแรกและนั้นก็ทำให้ครั้งแรกของเธอมันเจ็บมากกว่าอื่นได้

“ช้าๆนะพี่ภา”

“เอ่อๆ แค่นี้ก็จะแตกแล้วเนี่ย”

เขาสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆขยับเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ หลังจากที่กดแช่ตัวตนอยู่พักนึง ทุกจังหวะที่ท่อนเอ็นใหญ่กระแทกโดนพนัง เสียงร้องครางใสของทะเลก็ดังมากขึ้น

“อะ อะ พี่ภา เอาออกไปก่อน!!!”

ทะเลดันอกแกร่งของเขาเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าภายในตอดรัดอย่างรุนแรง และร่างกายเกร็งกระตุกจนถึงที่สุด ก่อนปลดปล่อยความสุขออกมาอย่างเหลือล้นจนเขาแทบจะถอดถอนตัวตนออกไม่ทัน

“ฉี่แตกเลยเหรอ... หืม?” น้ำเสียงติดแซวของภาคินยิ่งทำให้ใบหน้าของทะเลร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย ก่อนกระชากเขาเข้ามาจูบอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากนุ่มบดเบียดกับเขาราวกับต้องการปิดคำพูดน่าหมั่นไส้นั้นให้หมด

มือใหญ่เลื่อนขึ้นลูบแผ่นหลังของหญิงสาวช้า ๆ ขณะทะเลขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของเขา ท่ามกลางพื้นที่คับแคบภายในรถ ลมหายใจของทั้งคู่ร้อนระอุจนกระจกเริ่มขึ้นฝ้า

“อ่าส์!!!! ทะเล”

ภาคินร้องคำรามออกมาอย่างชอบใจ สองมือจับที่เอวบางของเธอช่วยประคองเอาไว้ ในขณะที่นัยน์ตาคมจ้องมองและสูดปากเป็นระยะด้วยความเสียว เพราะเธอกำลังทำให้เขาคลั่งแทบจะตาย

“อื้ออออออ แน่นจัง”

เธอค่อยๆ กดตัวลงมาอย่างช้าๆ ให้ร่องสวาทค่อยๆกลืนกินเจ้าท่อนเอ็นสีธรรมชาติที่หลายล้อมไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดนูน มันใหญ่และขยายตัวขึ้นจนทำให้ด้านในของเธอมันแน่นและอึดอัดไปหมด

“อะ อะ อะ อื้อ......”

“โอ้!!! โคตรเสียวเลยทะเล”

ภาคินร้องครางออกมาอย่างชอบใจ มือหนาทั้งสองกอบกุมหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่พอดีตัวของเธอ ทุกครั้งที่เขาบีบ เนื้อนุ่มๆก็ปลิ้นออกมาตามง้ามมือหนา ปลายนิ้วสากทั้งเขี่ย ทั้งบดขยี้ยอดหัวจนมันแข็งขึ้นเป็นไต

ในขณะที่ทะเลกำลังสนุกกับการได้เป็นฝ่ายคุมเกม เธอขย่มเป็นจังหวะขึ้นลงอย่างช้าๆ และแอบแกล้งเขาด้วยการหมุนควงไปมา สร้างความเสียวซ่านให้ทั้งตัวเองและเขาเป็นอย่างมาก จนได้ยินเสียงอันหน้าพึงพอใจ

“อ่าส์ ทะเล....เธอแม่งยั่วเก่งฉิบหาย”

ภาคินแอบกระแทกสวนขึ้นมาอย่างเน้นๆ ใบหน้าหล่อยกยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อเห็นคนสวยใบหน้าเหยเกเพราะความจุก ครั้งแรกของเธอมันทั้งเจ็บ เสียวและตื่นเต้นแบบสุดๆ อีกใจก็กลัวคนมาเห็น แต่อีกใจก็ตื่นเต้นอย่างมาก

รถ BMW สีดำที่จอดอยู่ข้างบ้าน สั่นสะเทือนเป็นระยะ ราวกับมีใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้นเป็นเวลานาน แม้บริเวณด้านหลังจะไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น โดยเฉพาะรอบบ้านที่ทุกมุมถูกติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้แทบทั้งหมด

และตอนนี้ ภายในห้องควบคุมของระบบรักษาความปลอดภัย พนักงานสามคนก็กำลังเหลือบมองภาพจากจอด้วยสีหน้าแปลก ๆไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาตรง ๆ แต่จากสายตาและรอยยิ้มมุมปากของแต่ละคน ก็ดูเหมือนว่าจินตนาการของพวกเขาจะแล่นไปไกลเกินกว่าภาพรถที่สั่นไหวอยู่บนหน้าจอเรียบร้อยแล้ว

“คุณหนูคะ”

เสียงของสาหร่าย ทำให้ทะเลที่เดินก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายพร้อมกับหัวคิ้วที่ชนกันเป็นเชิงตั้งคำถาม

“นี่เพื่อนหร่ายเองค่ะ” เธอดันหลังของเพื่อนสาวตัวเล็กให้เดินขึ้นมาข้างหน้า “ชื่อน้ำชา”

“สวัสดีค่ะ”

หญิงสาวร่างเล็ก ผมสั้นประบ่า ใบหน้าจิ้มลิ้มแบบสาวหมวย ยกมือไหว้ทะเลอย่างมีมารยาท ท่าทางดูเรียบร้อยและอ่อนน้อม หากแต่ดวงตากลมใสคู่นั้นกลับแฝงความทะนงและความผยองเอาไว้

“อื้อ” ทะเลครางรับเบาๆ ก่อนหันไปหาสาหร่าย “เดี๋ยวพาเพื่อนไปนั่งรอที่ห้องรับแขกนะ”

“ได้ค่ะ”

ทันที่สาหร่ายรับคำ ทะเลก็เดินเบี่ยงไปอีกทาง มุ่งหน้าไปยังสวน เพราะต้องไปบอกเรื่องนี้ให้กับประมุขของบ้านได้รับรู้เสียก่อน

“โอ้โห...” ทะเลอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าสวนอังกฤษแสนสวยถูกคนงานรื้อออกหมด ตอนนี้เหลือเพียงกองดินกับอุปกรณ์ทำสวนวางกระจัดกระจายเต็มพื้นที่

ยิ่งไปกว่านั้น นิพนธ์ที่ปกติมักดูสมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้กลับมีคราบดินเปื้อนอยู่ตามแขนเสื้อและกางเกง แม้แต่รองเท้าหนังราคาแพงก็ยังเลอะโคลนจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้

“ทำอะไรกันคะเนี่ย?” ทะเลถามพลางมองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจ เขาดูจริงจังกับมันมากเสียจนเธออดสงสัยไม่ได้ ว่าหรือจริง ๆ แล้วเธอแค่ไม่เคยเห็นมุมนี้ของเขามาก่อน

ที่ผ่านมา นิพนธ์มักเป็นคนออกคำสั่ง คอยควบคุมและจัดการทุกอย่างอยู่ห่าง ๆ มากกว่า แต่ครั้งนี้เขากลับลงมือคลุกดินอยู่กับคนงานเองอย่างไม่ถือเนื้อถือตัว

“ทะเลมาพอดีเลย” นิพนธ์เดินเข้ามาหา ก่อนโอบเอวบางของลูกสาวเอาไว้แน่น แล้วดันเบา ๆ ให้เธอเดินเคียงข้างไปด้วยกัน “ป๋ากำลังจะจัดสวนใหม่... เลว่าควรปลูกอะไรดี”

“อื้อ...” ทะเลครางเบา ๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนเงยหน้าสบตากับเขา แต่สายตาคมของนิพนธ์กลับไม่ได้มองมาที่ดวงตาของเธอ หากแต่หยุดอยู่ตรงช่วงอกภายใต้เสื้อสายเดี่ยวบางเบาแทน “ดอกไม้ก็ได้นะคะ จะได้เอาไปจัดแจกันในบ้านด้วย”

นิพนธ์รีบยกยิ้มแล้วเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตาเธอทันที ก่อนหันไปสั่งงานชาญกับลูกน้องคนอื่น ๆ ที่กำลังช่วยกันปรับหน้าดินต่อ

เมื่อครู่ เขาเกือบเผลอหลุดอารมณ์ออกมาอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะรูปร่างเย้ายวนของทะเลเพียงอย่างเดียว แต่เป็นรอยจาง ๆ บริเวณเหนืออกของเธอต่างหาก ที่ดูคล้ายคราบจากจูบของใครบางคน และมันทำให้สีหน้าเรียบนิ่งของเขาเย็นลงอย่างช้า ๆ

“เอ่อ... ป๋าคะ” ทะเลเอ่ยขึ้นเบา ๆ ระหว่างเดินเคียงข้างเขา ดวงตาคู่สวยเหลือบมองสีหน้าของนิพนธ์เล็กน้อย “พอดีว่า... เพื่อนของสาหร่ายอยากมาทำงานที่บ้านเราค่ะ”

“แล้วลูกว่ายังไง?” นิพนธ์ถามกลับทันที น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกลับจับจ้องเธออย่างอ่านความคิด เพราะจากท่าทีของทะเล เขาดูออกว่าเธอไม่ได้เต็มใจนัก

“เลว่า...” หญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนตอบตามตรง “ไม่น่าค่อยไว้ใจเท่าไรค่ะ กลัวว่าจะเข้ามาสร้างปัญหาให้เรามากกว่า”

“ไม่เป็นไร” เขาพูดเสียงนุ่ม พลางยกมือลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ“เดี๋ยวป๋าจัดการเอง” แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูปะปนกับความครอบครองบางอย่างที่ทะเลเองก็เริ่มชินชาไปแล้ว

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าสวนพอดี นิพนธ์หันไปมอง ก่อนรอยยิ้มตรงมุมปากจะชัดขึ้นเล็กน้อย

“อ่า... ภามาพอดีเลย”

ทะเลหันไปมองตามสายตาของนิพนธ์ ก่อนจะเห็นรถของภาคินแล่นเข้ามาจอดหน้าพวกเขา เธอเผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ภายในใจจะยังเต้นระส่ำไม่หยุด

ยิ่งนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ ภาพที่เธอกับภาคินแอบไปพลอดรักกันอยู่ในรถคันนั้น ก็ยิ่งทำให้รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปไหมหรือทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม

“หวัดดีพ่อ” ภาคินก้าวลงจากรถ ก่อนยกมือไหว้ผู้เป็นพ่ออย่างเคย แล้วสายตาคมก็เหลือบมองหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ในอ้อมแขนของนิพนธ์

“มาช่วยพี่ยกของดิเล ยืนเป็นหมามองเจ้านายอยู่ได้”

“อ่า! ปากแบบนี้ไง ใครอยากช่วย” ทะเลสวนกลับทันที แต่กลับแอบโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเห็นว่าเขายังทำตัวเหมือนเดิม ยังชอบแขวะ ชอบยั่วประสาทเธอเหมือนทุกครั้ง ความกังวลก่อนหน้าจึงค่อย ๆ จางหายไป

“มาเร็ว ๆ” ภาคินเร่ง พลางโน้มตัวมุดเข้าไปหยิบของจากเบาะหลังรถ

“งั้นเดี๋ยวพ่อเข้าบ้านก่อนนะ” นิพนธ์เอ่ยขึ้น ทำให้ทะเลรีบหันกลับไปหาเขา

“ป๋าอย่าลืมนะ เลให้เขาไปนั่งรอที่ห้องรับแขก”

“ได้ ๆ เดี๋ยวป๋าจัดการเอง” นิพนธ์ยิ้มให้ลูกสาว ก่อนเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปช้า ๆ

เขาไม่ได้โง่จนมองอะไรไม่ออก สายตา ท่าที หรือแม้แต่บรรยากาศแปลก ๆ ระหว่างภาคินกับทะเล มันชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่าแค่พี่น้อง

คนวัยเขาผ่านอะไรมาเยอะ จะดูไม่ออกได้ยังไง แต่ถึงอย่างนั้น นิพนธ์ก็พอเข้าใจได้อยู่บ้าง ทั้งสองไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน และทะเลเองก็อยู่ในวัยที่กำลังอยากรู้อยากลอง

เพียงแต่ ในความคิดของเขา ถ้าจะมีใครเป็นคนสอนเธอเรื่องพวกนั้น คนคนนั้นก็ควรเป็นเขามากกว่าใครทั้งหมด