4 โกรธที่ต้องรับผิดชอบ

บ้านมะปราง วันต่อมา

"อันที่จริงมะปรางไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบจากคุณไปร์ทเลยค่ะแม่" ก่อนที่แม่ของมะปรางจะถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยออกไป

"ในเมื่อคุณอังคณาเขาต้องการรับผิดชอบ ลูกก็อย่าปฏิเสธเขาเลย"

"ค่ะแม่ งั้นมะปรางไปแล้วนะแม่ อยู่ที่โน่นมะปรางจะโทรมาหาแม่บ่อยๆนะคะ"

"โชคดีนะลูก ไปอยู่กับคุณไปร์ทก็ต้องเชื่อฟังเขานะลูก เขาให้ทำอะไรลูกก็ต้องทำ เข้าใจไหมลูก" คนเป็นแม่เอ่ยพร้อมกับลูบหัวของลูกสาวด้วยความอ่อนโยน

"ค่ะแม่ งั้นมะปรางลานะคะ" หญิงสาวบอกพร้อมกับยกมือไหว้แม่ของตัวเอง ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกไปจากบ้านแล้วเดินไปยังบ้านของอังคณาที่อยู่ถัดไปจากบ้านของเธอสามหลัง

บ้านของมะปรางเป็นบ้านปูนชั้นเดียวที่มีขนาดเล็ก ซึ่งต่างจากบ้านของอังคณาที่เป็นสองชั้น มีเนื้อที่หลายร้อยตารางเมตร เธออยู่กับแม่มาเจ็ดปีแล้ว เพราะตอนที่เธอเรียนอยู่มอสี่พ่อไปมีภรรยาใหม่

บ้านอังคณา

หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ก็เห็นคนตัวสูงนั่งคุยอยู่กับแม่ของเขาในห้องรับแขก เมื่อเห็นอย่างนั้นเท้าเล็กจึงชะงักไว้เพราะรู้สึกประหม่าเมื่อเห็นเขา อังคณาที่หันมาเห็นเธอพอดีจึงเอ่ยขึ้น

"มานั่งนี่ก่อนสิมะปราง" ว่าแล้วมะปรางก็ก้าวเท้าเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาตัวที่ติดกับเขา อนาวินที่นั่งสีหน้าบึ้งตึงอยู่ไม่ได้ชายตามามองเธอ นั่นจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกเกร็งไม่น้อยกับท่าทีของเขา ก่อนเสียงของอังคณาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใจดี

"ก่อนไปสนามบินเดี๋ยวกินข้าวด้วยกันก่อนนะมะปราง" ก่อนเสียงทุ้มราบเรียบของอนาวินจะเอ่ยขึ้น

"งั้นแม่ก็กินเถอะ ผมไม่หิว"

"เมื่อกี้ไหนลูกบอกว่าจะกินข้าวกับแม่ก่อนไปไง"

"แต่ตอนนี้ผมกินไม่ลงแล้วครับ"

มะปรางที่ได้ยินก็รู้สึกจุกในอกเพราะที่เขาบอกว่ากินข้าวไม่ลงนั้นเป็นเพราะเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้น

"มะปรางกินมาจากบ้านแล้วค่ะ คุณป้ากับคุณอนาวินทานกันเถอะค่ะ" เธอจำต้องพูดโกหกออกไปเพราะอยากให้เขาทานข้าวกับแม่ของเขาก่อนไป

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นป้าขอตัวไปกินข้าวก่อนนะมะปราง"

"ตามสบายค่ะคุณป้า" ว่าจบอังคณาก็ลุกออกจากโซฟา จากนั้นเจ้าของความสูง187เซนติเมตรจึงลุกตามแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่ไม่ไกล

เวลาต่อมา

เมื่อแม่ลูกรับประทานอาหารเสร็จก็ร่ำลากัน ก่อนที่อนาวินจะออกจากบ้านไปขึ้นรถที่เขาเช่าตอนมาถึงภูเก็ตซึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน โดยมีร่างเล็กของมะปรางเข้ามานั่งในรถด้วยเช่นกัน

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงแต่เสียงของเครื่องปรับอากาศในรถเท่านั้นที่ดังออกมา มะปรางหันหน้ามองนอกรถ โดยร่างเล็กรู้สึกเกร็งไม่น้อยที่ต้องมาอยู่สองต่อสองกับเขาซึ่งกำลังโกรธที่ต้องมารับผิดชอบเธอ

เมื่อมาถึงสนามบินร่างสูงก็สาวเท้าเดินนำหน้าคนตัวเล็กไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ใส่ใจคนด้านหลัง ในขณะที่มะปรางนั้นต้องลากกระเป๋าขนาดยี่สิบนิ้ววิ่งตามเพราะกลัวจะไม่ทัน เนื่องจากแต่ละก้าวของเขานั้นแค่ก้าวเดียวก็เท่ากับสองก้าวของเธอ

ทั้งสองพากันมายังหน้าเคาน์เตอร์เช็คอิน อนาวินหยิบบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ยี่ห้อหรู ก่อนจะเอ่ยบอกกับร่างบางพร้อมกับยื่นมือรอรับสิ่งที่ตัวเองขอ

"เอาบัตรประชาชนมา" ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบบัตรประชาชนในกระเป๋าสตางค์ใบสวยแต่ราคาไม่แพงยื่นให้เขาไปจัดการเช็คอิน ร่างสูงรับตั๋วจากพนักงานมาสองใบและยื่นตั๋วที่มีชื่อของปันณ์ทิชาให้เธอ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเข้าเกทไป

เมื่อทั้งสองขึ้นมาบนเครื่องบิน ชายหนุ่มก็ยกกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดสิบแปดนิ้วของตัวเองขึ้นไปไว้ในที่เก็บสัมภาระซึ่งอยู่เหนือศีรษะ ก่อนจะหยิบกระเป๋าจากมือของมะปรางแล้วยกขึ้นไปเก็บรวมไว้กับกระเป๋าของเขา ฝ่ามือแกร่งดันร่างเล็กให้เข้าไปนั่งริมหน้าต่าง จากนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ

จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า เครื่องบินก็ลงจอดยังสนามบินสุวรรณภูมิ

อนาวินพาหญิงสาวไปขึ้นรถหรูที่ลูกน้องคนสนิทของเขาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เนื่องจากเขาได้ส่งข้อความไปบอกก่อนขึ้นเครื่องบินว่าจะมาถึงกี่โมง