5 ต้องทนอยู่ไปก่อน

คอนโดอนาวิน

อนาวินพามะปรางเข้ามาในห้องคอนโดหรูที่มีขนาดใหญ่ซึ่งมีพื้นที่ใช้สอยหนึ่งร้อยตารางเมตร มีหนึ่งห้องนอนใหญ่ขนาดสี่สิบตารางเมตร ส่วนที่เหลือก็เป็นห้องโถง ห้องครัวและอื่นๆ

"ในนี้มีห้องนอนอยู่ห้องเดียว ดังนั้นมันจึงจำเป็นที่ฉันจะต้องให้เธอเข้ามานอนในนี้ด้วย แต่ถ้ามีสองห้องนอนเธอก็อย่าหวังว่าฉันจะให้เธอมานอนกับฉัน" เมื่อเขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนใบหน้าหล่อก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเจือไว้ด้วยความไม่พอใจ

"มะปรางต้องขอโทษนะคะที่มารบกวนคุณอนาวิน" เธอก้มศีรษะอย่างเกรงใจพร้อมกับพูดออกไป

"ถ้าเมื่อวานเธอปฏิเสธไม่รับความรับผิดชอบกับแม่ฉันอย่างจริงจัง ฉันก็คงไม่ต้องพาเธอมาอยู่ด้วยแบบนี้หรอก"

"เมื่อวานคุณก็ได้ยินนี่คะว่ามะปรางปฏิเสธความรับผิดชอบจากคุณป้าไปแล้ว" ก่อนที่อนาวินจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆแล้วพูดออกมา

"แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะถือว่าที่ต้องพาเธอมาอยู่ด้วยก็เป็นเพราะฉันอยากให้แม่สบายใจ แม่อยากให้ฉันรับผิดชอบที่เธอต้องเสียครั้งแรกให้กับฉัน แต่ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะรับผิดชอบผู้หญิงใจง่ายอย่างเธอหรอกนะ"

"..." เธอเม้มปากแน่นพลางรู้สึกอัดอั้นในใจเมื่อเขาหาว่าเธอง่าย เขารู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกของเธอ ถ้าเธอเป็นคนง่ายอย่างที่เขาว่าจริงเธอคงไม่รักษาพรหมจรรย์มาจนถึงอายุยี่สิบสองปีหรอก

"ปกติฉันจะจ้างแม่บ้านของคอนโดมาทำความสะอาดห้อง แต่ต่อไปต้องเป็นหน้าที่ของเธอ"

"ได้ค่ะคุณอนาวิน" เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมาก เพราะเธอเตรียมใจมาจากบ้านแล้ว ไม่ว่าเขาจะใช้ให้เธอทำอะไรเธอก็จะทำ เผื่อบางทีเขาอาจจะเห็นใจเธอและหายโกรธเธอก็ได้

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของอนาวินก็มีสายเรียกเข้ามา เขาหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของหญิงสาวที่ตัวเองคบหาดูใจมาห้าเดือนแล้วจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความอารมณ์ดีพร้อมกับกดรับสายทันที

'ฮัลโหลปัท'

'พี่ไปร์ทกลับมากรุงเทพแล้วใช่ไหมคะ'

'ใช่'

'วันนี้พี่ไปร์ทจะมาหาปัทไหมคะ'

'ไปสิ แต่คงเป็นช่วงบ่ายนะ วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญที่จะบอกปัทด้วย'

'เรื่องอะไรเหรอคะพี่ไปร์ท'

'เอาไว้พี่ค่อยบอกตอนไปหาปัทก็แล้วกัน เพราะเรื่องนี้ต้องพูดกันยาวหน่อย'

'อ๋อได้ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่ไปร์ท'

'ครับ' รับคำเสร็จนิ้วหนาก็กดวางสาย ก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียง เขารู้สึกว่าอยากหลับเพราะเมื่อคืนเขาคิดไม่ตกที่อยู่ๆต้องมารับผิดชอบผู้หญิงที่เขาไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับเธอ

เขาคิดว่าอยู่กับเธอไปสักพักแล้วหลังจากนั้นค่อยให้เธอกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่ในระหว่างนี้ต้องทนอยู่กับเธอไปก่อนเพื่อให้แม่สบายใจ เขาไม่อยากขัดใจแม่ เพราะพ่อเคยทำให้แม่เสียใจมาแล้วครั้งนึงโดยการแอบไปมีเมียน้อย ดังนั้นเพราะเหตุนี้เขาจึงอยากทำตามความต้องการของแม่ ถึงแม้ว่าเขาจะต้องฝืนใจก็ตาม

มะปรางที่เห็นว่าเขาขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นเธอจึงออกไปข้างนอกเผื่อว่าในครัวพอจะมีกับข้าวให้เธอทำกินได้บ้าง แต่แล้วในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าเท่านั้น

ตอนนี้เธอหิวมาก ดังนั้นเธอจึงออกไปจากคอนโดเพื่อไปหาของกิน แต่พอลงมาถึงชั้นล่างก็ไม่มีร้านอาหารแม้แต่ร้านเดียว เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงถามยามที่อยู่ตรงประตูทางเข้าคอนโด

"พี่ยามคะ ไม่ทราบว่าแถวนี้พอจะมีร้านอาหารบ้างไหมคะ"

"มีอยู่ร้านนึงครับ เกือบถึงปากซอย"

"ไกลไหมคะ"

"ก็เกือบกิโลนะน้อง"

"อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ยาม" ว่าจบมะปรางก็สาวเท้าเดินออกไปจากคอนโดอย่างเร่งรีบเพราะตอนนี้เธอหิวจนตาลาย และกระเพาะของเธอก็เริ่มร้องประท้วงแล้ว

กรอด

ร้านอาหาร

แฮ่ก

มะปรางใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เดินมาถึงร้านอาหารด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ อีกทั้งยังมีเหงื่อไหลออกมาจนใบหน้าและผมเปียกชุ่มไปหมด ก่อนจะเอ่ยบอกกับเจ้าของร้านออกไปด้วยน้ำเสียงที่ยังหอบอยู่

"พี่คะเอาผัดพริกแกงรวมมิตรราดข้าวแล้วก็ไข่ดาวด้วยนะคะ"

"ได้จ้ะ" แม่ค้ารับคำเสร็จก็จัดการทำทันที ก่อนจะยกออกมาวางบนโต๊ะที่หญิงสาวนั่งอยู่

ทันทีที่จานข้าวถูกวางลงตรงหน้า มะปรางที่หิวจนแสบท้องมานานแล้วก็ลงมือกินทันทีโดยไม่ได้เงยหน้ามองใครเลย

มะปรางกวาดข้าวในจานจนหมดเกลี้ยงโดยไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว จากนั้นจึงยกเหยือกน้ำรินลงในแก้วที่มีน้ำแข็ง ก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างกระหายจนหมดแก้วแล้วเอ่ยถามยังแม้ค้าที่กำลังทำอาหารอยู่หน้าร้าน

"เท่าไหร่คะพี่"

"ของน้องหกสิบบาทค่ะ" ว่าแล้วมะปรางก็หยิบเงินจำนวนหกสิบบาทยื่นให้แม่ค้า ก่อนที่เธอจะออกจากร้านไป เมื่อเห็นเซเว่นเธอก็แวะซื้อของใช้จุกจิกส่วนตัวและขนม เสร็จแล้วจึงเดินกลับคอนโดไปด้วยท่าทีสบายอกสบายใจเมื่อท้องอิ่มแล้ว