9 นางบำเรอ

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของพีทแล้ว มะปรางก็ไปเดินเที่ยวดูนั่นดูนี่เพราะยังไม่อยากกลับ นานๆได้มาเดินห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพทั้งทีก็ต้องเดินให้คุ้มหน่อย แต่ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกเพราะไม่มีเงินพอที่จะซื้อ

ตอนนี้เธอมีเงินเหลือติดตัวอยู่ห้าพันบาท ดังนั้นเธอจะต้องประหยัดให้มากที่สุด เพราะยังอีกตั้งหนึ่งเดือนถึงจะได้รับเงินเดือน ไหนจะค่ากิน อีกทั้งค่ารถไปกลับจากที่ทำงานอีก ในระหว่างนี้คงต้องกินมาม่าไปก่อนเพื่อให้เงินห้าพันบาทที่ยังมีเหลืออยู่นี้ได้ใช้จ่ายไปจนถึงวันเงินเดือนออก

เมื่อมะปรางเดินดูนั่นดูนี่จนครบทุกชั้นแล้วก็รู้สึกหิว ดังนั้นเธอจึงเดินไปยังฟู๊ดเซนเตอร์ เธอสั่งข้าวราดแกงมากินพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด เมื่อกินเสร็จเธอก็หยิบน้ำที่ยังเหลือกลับมาด้วย ช่วงนี้อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ห้ามกินทิ้งกินขว้าง ปกติเธอก็ไม่ใช่คนที่กินทิ้งกินขว้างอยู่แล้ว เนื่องจากฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้มีเงินมากพอที่จะใช้จ่ายได้ตามอำเภอใจ

ก่อนเข้าคอนโดเธอก็แวะซื้อมาม่าที่เซเว่นมาหนึ่งแพค เพราะเธอคิดว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้จนถึงวันเงินเดือนออก ทุกตอนเย็นเธอจะกินมาม่าแทนข้าว ตอนเที่ยงที่ร้านจะให้พนักงานทุกคนกินฟรีคนละหนึ่งมื้อ ดังนั้นจึงเข้าทางเธอที่ยังเหลือเงินอยู่น้อยนิดเพื่อเอาไว้เป็นค่ารถไฟฟ้าไปกลับจากที่ทำงาน

ตอนเย็น

เมื่อร่างสูงกลับมาถึงคอนโดเขาก็ได้กลิ่นมาม่าโชยเข้ามาแตะจมูกของเขา ซึ่งปกติแล้วเขาจะไม่ชอบกลิ่นของมาม่า หลายคนชอบเพราะบอกว่ามันหอม แต่เผอิญว่าเขาไม่ชอบ

เรียวขายาวก้าวเดินไปยังกลิ่นที่ลอยมาจากในครัว เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งกินมาม่าอยู่จึงเอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มไม่พอใจ

"ฉันไม่ชอบกลิ่นมาม่า เททิ้งเดี๋ยวนี้"

"แต่มะปรางเพิ่งกินได้แค่คำเดียวเองนะคะ" เธอละจากชามมาม่าแล้วหันมาพูดกับร่างสูงที่ยืนสีหน้าขรึมใส่เธออยู่ ก่อนเรียวปากหยักสวยจะเอ่ยถาม

"วันนี้นึกยังไงถึงได้กินมาม่า"

"มันจำเป็นน่ะค่ะ"

"จำเป็นยังไง"

"ในระหว่างนี้มะปรางต้องกินมาม่าแทนข้าวทุกตอนเย็นค่ะ"

"ทำไม" ขมวดคิ้วสงสัย

"ตอนนี้มะปรางมีเงินอยู่ห้าพัน ดังนั้นกว่าเงินเดือนจะออกมะปรางก็ต้องกินมาม่าแทนข้าวไปก่อนค่ะ เพราะเงินที่มีอยู่นี้มะปรางต้องประหยัดไว้เป็นค่าเดินทางไปทำงานค่ะ" เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าและแววตาน่าสงสาร จนทำเอาอีกคนถึงกับชะงักแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

"วันนี้เธอไปสมัครงานมาเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"งานอะไร"

"เป็นแคชเชียร์ในร้านอาหารที่อยู่ในห้างค่ะ"

"ปกติเธอชอบกินมาม่าหรือเปล่า"

"ไม่ได้ชอบค่ะ แต่ถ้ามันจำเป็นก็ต้องกินค่ะ"

"ถ้าไม่ชอบก็เททิ้งซะสิ"

"ถ้ามะปรางเททิ้ง มะปรางก็ไม่มีอะไรกินสิคะ ตอนนี้มะปรางก็หิวมากด้วย"

"เดี๋ยวฉันจะสั่งข้าวมากิน และจะสั่งมาเผื่อเธอด้วย"

"ขอบคุณนะคะคุณอนาวิน" เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานจนแก้มแทบปริที่เขามีน้ำใจกับเธอ

"งั้นเธอก็เทมาม่าสิ เพราะฉันไม่ค่อยชอบกลิ่นมันเท่าไหร่"

"ได้ค่ะ" จากนั้นเธอก็เทมาม่าลงในถังขยะ ก่อนที่อนาวินจะจัดการสั่งอาหารในโทรศัพท์

หนึ่งอาทิตย์ที่เธอมาอยู่กับเขา ทุกตอนเย็นเขาจะไปรับปัทที่ทำงานแล้วพาออกไปทานข้าวข้างนอกตามประสาคนที่กำลังคบหาดูใจกัน

มะปรางออกจากครัวมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาในห้องโถง เธอรอของกินอย่างใจจดใจจ่อ เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเขาสั่งอะไร เพราะเมื่อกี้เขาไม่ได้ถามว่าเธอจะกินอะไร แต่ไม่ว่าเขาจะสั่งอะไรมาให้ เธอก็กินได้ทั้งนั้นเพราะตอนนี้เธอหิวมากเลย

เวลาต่อมา

ชายหนุ่มลงไปเอาของกินข้างล่างแล้วกลับเข้าห้องมา มะปรางที่นั่งอยู่ก็รีบลุกไปหาเขาทันที แววตาของเธอเป็นประกายเมื่อได้กลิ่นอาหารและเห็นถุงของกินหลายอย่างที่อยู่ในมือของเขา

"เอามาค่ะ เดี๋ยวมะปรางจะเอาไปใส่จานให้ค่ะ"

"หิวมากเลยเหรอ" เขายกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทีของเธอ ซึ่งเขาดูออกว่าเธอคงหิวมาก

"หิวมากค่ะ" ว่าแล้วเขาก็ยื่นถุงของกินให้เธอ มะปรางถือเข้าไปในครัวแล้วเทใส่จาน ก่อนจะยกออกมาวางบนโต๊ะข้างนอก จากนั้นจึงเดินไปหาเขาที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่

'งั้นแค่นี้นะปัท เดี๋ยวพี่ขอไปกินข้าวก่อน'

มะปรางที่ได้ยินนึกสงสัยว่าคนชื่อปัทคือใคร เธอคิดว่าคนในสายคงเป็นผู้หญิงแน่นอน ก่อนเสียงทุ้มจะหันถามยังร่างบางที่ยืนอยู่

"เอาของกินใส่จานเสร็จแล้วเหรอ"

"เสร็จแล้วค่ะ" บอกจบร่างเล็กก็หมุนตัวก้าวเดินไปยังโต๊ะอาหาร ก่อนที่อนาวินจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปหย่อนกายนั่งตรงข้ามเธอ จากนั้นทั้งสองจึงรับประทานอาหารไปจนเสร็จ โดยมะปรางก็มีความประหม่าเล็กน้อยที่ต้องนั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับเขาเป็นครั้งแรก

ห้องนอน

เมื่อมะปรางอาบน้ำใส่ชุดนอนเสร็จก็มานอนบนเตียงอย่างเช่นหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอทิ้งตัวนอนตะแคงหันหน้าออกนอกเตียง ซึ่งทุกคืนเธอมักจะนอนท่านี้

อนาวินที่กึ่งนั่งกึ่งนอนแชทไลน์อยู่กับปัทหันมามองร่างเล็กที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ พลางคิดในใจว่าถ้าเขาจะทำแบบนั้นกับเธออีกก็ไม่ได้ผิดอะไร ก็ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนตั้งแต่แรก

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วขยับเข้าไปใกล้กับหญิงสาว มะปรางที่รู้สึกเหมือนกับว่าเขาขยับเข้ามาใกล้จึงรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย พลันร่างของเธอเกร็งอย่างอัตโนมัติ เมื่อลำแขนหนารวบร่างของเธอเข้าไปแนบชิดกับอกแกร่งของเขา จนทำเอาเธอถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"คุณอนาวิน!"

"ตกใจทำไม คืนนั้นตอนที่ฉันจะทำ ทำไมเธอถึงไม่ตกใจล่ะ" ลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสกับหลังคอระหงพลางเสียงทุ้มที่เอ่ยชิดกับใบหูทำเอาขนกายสาวลุกชัน

"คืนนั้นมะปรางทั้งผลักทั้งดิ้นแล้วแต่คุณก็ยังจะทำ มะปรางสู้แรงของคุณไม่ได้เลยค่ะ"

"คิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ"

"คืนนั้นมะปรางไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปนอนในห้องของคุณจริงๆนะคะ แต่มะปรางก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามะปรางเข้าไปนอนในห้องของคุณได้ยังไง"

"เลิกโกหกได้แล้ว เพราะถ้าเธอยิ่งพูดก็เท่ากับว่าเธอกำลังแก้ตัว"

"..." เธอเงียบเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้มีเจตนาจะเข้าไปในห้องนอนของเขา แต่เธอก็บอกไม่ได้ว่าเธอไปนอนในห้องของเขาได้ยังไง

"ในเมื่อเธอเลือกที่จะใช้วิธีเข้าหาฉันด้วยการเข้าไปนอนในห้องของฉันจนได้มาอยู่กับฉัน เพราะงั้นงานที่ฉันจะให้เธอทำไม่ใช่มีแต่เฉพาะงานบ้านหรอกนะ แต่ฉันยังมีงานอีกอย่างที่เธอจะต้องทำ"

"งานอะไรเหรอคะ"

"เธอรับปากมาก่อนสิว่าเธอจะทำ"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นคำพูดของแม่ในวันนั้นก็ฉายเข้ามาในหัวทันที

'ไปอยู่กับคุณไปร์ทก็ต้องเชื่อฟังเขานะลูก เขาให้ทำอะไรลูกก็ต้องทำ เข้าใจไหมลูก'

"ว่าไง" เขาถามย้ำ

"ตกลงค่ะ ไม่ว่าคุณอนาวินจะให้มะปรางทำอะไร มะปรางก็จะทำค่ะ ว่าแต่...งานอะไรเหรอคะที่คุณจะให้มะปรางทำ"

"ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอของฉันจนกว่าฉันจะได้แต่งงาน"

"นางบำเรอ?" เรียวปากสวยพึมพำออกมา เธอรู้สึกอึ้งกับคำว่านางบำเรอ ซึ่งเธอรู้ความหมายดี

"เธอคงรู้ดีนะว่านางบำเรอหมายถึงอะไร"

"มะปรางรู้ค่ะ ว่าแต่...คุณมีผู้หญิงที่อยากจะแต่งงานด้วยแล้วเหรอคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว พลางริมฝีปากสั่นระริกด้วยความรู้สึกสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าเขามีคนที่อยากจะแต่งงานด้วยแล้ว แสดงว่าที่ผ่านมาเธอแอบชอบคนที่มีเจ้าของแล้วอย่างนั้นเหรอ

"ใช่" เสียงทุ้มตอบกลับไป แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่าในอนาคตเจ้าสาวของเขาจะเป็นใคร

"ถ้าคุณมีคนที่จะแต่งงานด้วยแล้ว งั้นมะปรางจะกลับไปอยู่บ้านค่ะ" เมื่อรู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว เธอจึงคิดว่าไม่ควรจะอยู่กับเขาอีกแล้ว

"ตอนนี้เธอยังกลับไม่ได้"

"ทำไมล่ะคะ"

"ถ้าเธอกลับไปตอนนี้ แม่ฉันก็ต้องไม่สบายใจน่ะสิ เพราะฉะนั้นเธอต้องอยู่กับฉันไปสักพักก่อน"

"แต่คุณมีแฟนแล้ว"

"แต่ฉันก็จะให้เธออยู่"

"แล้วมะปรางจะต้องอยู่กับคุณไปอีกนานแค่ไหนคะ"

"ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้ว่านานแค่ไหน เอาไว้ถึงเวลาฉันจะบอกเธอเอง"

"..." เธอนิ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไร พลางสีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความผิดหวังเมื่อรู้ว่าต่อไปเขาจะแต่งงาน ส่วนเธอก็แค่นางบำเรอในสายตาของเขา

"แต่ในระหว่างที่เธอยังเป็นนางบำเรอของฉันอยู่ ฉันก็จะใช้ร่างกายเธอให้คุ้มค่า ให้สมกับที่เธออุตส่าห์เอาร่างกายมาประเคนให้ฉันถึงในห้องนอน" สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย ริมฝีปากของเธอก็สั่นระริกด้วยความสะเทือนใจกับคำถ้อยคำที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยามเธอ ก่อนที่มือแกร่งจะจับร่างบอบบางที่นอนตะแคงอยู่ให้พลิกมานอนหงาย