Chapter 7 คนของผมคุณห้ามแตะ

บรรยากาศภายในห้องรับรอง ถ้าหากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงยิ้มแก้มปริ ที่มีคนคอยเอาอกเอาใจจนแทบจะป้อนอาหารให้เธออยู่แล้ว ทว่าเฌอรีนกลับพยายามหลีกเลี่ยง การแสดงออกของเธอที่ไม่เหมือนใคร ยิ่งส่งผลให้ธนภัทรอยากเข้าใกล้หลงใหลในความเป็นเฌอรีน                                      

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ อยากกลับไปพักผ่อน”                                         

“จะรีบไปไหน ยังไม่ดึกเลยเพิ่งจะห้าทุ่มเอง”                                 

“ปกติฉันนอนสามทุ่มค่ะ พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า”                            

“ผมเช็คดูตารางงานของคุณแล้วพรุ่งนี้ไม่มีประชุม”                        

“นี่คุณ!” หญิงสาวไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่าเขาดี แต่ก็แปลกที่พักนี้ธนภัทรหันมาสนใจธุรกิจมากกว่าเที่ยวเตร่ไปวัน ๆ                        

“ไวน์ขวดนี้ราคาไม่ใช่หมื่นสองหมื่น ดื่มหมดขวดนี้ผมจะปล่อยให้คุณกลับบ้านได้”              

“คุณคิดจะทำอะไร แค่จิบเบา ๆ ฉันก็เมาแล้วค่ะ” หญิงสาวรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย ถึงแม้เขาจะรวยล้นฟ้าหรือมีบารมีมากแค่ไหน คนไม่ใช่ยังไงก็ไม่มีผลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจ                                   

“ไม่เป็นไรคุณแค่จิบเป็นเพื่อนผมก็พอ”                                        

คราวนี้เฌอรีนได้แต่ทำตามเขาอย่างว่าง่าย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงตามตอแยไม่เลิก ทั้งที่หญิงสาวอุตส่าห์จดทะเบียนสมรส เพื่อเอามายืนยันในความสัมพันธ์ของเธอกับโรมราชัน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่แคร์มันเลยสักนิด                                                                                          

เวลาผ่านไปได้สักพัก ใบหน้าของเฌอรีนเริ่มแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ซึ่งหญิงสาวได้ดื่มไปหลายแก้วส่งผลให้เลือดลมในกายสูบฉีด และสติสัมปชัญญะลดลงตามปริมาณที่ได้รับ แต่เฌอรีนก็พยายามประคองสติให้มั่น                                                                                 

“ฉันดื่มไปหลายแก้วแล้ว กลับได้หรือยังคะ” ด้วยความที่อยากกลับบ้าน เธอคว้าไวน์มาดื่มอีกครั้งจนหมดแก้ว                                                      

“คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ”                            

“ฉันไม่ได้เกลียดคุณเลยค่ะ” หญิงสาวพูดพลางยิ้มออกมาพร้อมกับสายตาหวานหยาดเยิ้มตามอาการของคนกำลังเมาได้ที่                                

“ไม่เกลียดแต่ไม่เคยคิดที่จะรักผมเลยใช่ไหมเฌอรีน”                     

“ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้วค่ะ” คราวนี้หญิงสาวพูดพร้อมกับพยายามขยับเปลือกตา ก่อนที่เธอจะก้มหน้าฟุบลงไปกับโต๊ะ                         

“เฌอ! เฌอรีนแค่นี้ก็เมาแล้วเหรอ” เขาเอามือแตะลงบนไหล่มนเบา ๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปรั้งตัวหญิงสาวให้นั่งหลังตรง ทว่าคอพับจนหมดสภาพไม่เหลือเค้าท่านประธานบริษัทเทวาซีกรุ๊ปเลยสักนิด

“ทำไม เพราะอะไรคุณถึงเลือกเขา ผมไม่ดีตรงไหนเหรอเฌอรีน” ชายหนุ่มพูดพลางเอื้อมมือขึ้นมาแตะใบหน้างามเบา ๆ                                

“อย่างยุ่งน่า... ฉันจะนอน”                                                         

“คุณเมามากแล้วเดินไหวไหมเดี๋ยวผมไปส่ง”                                             

“กลับบ้าน... อืม ฉันอยากกลับบ้าน”                                           

“รู้แล้วน่า... อยู่นิ่ง ๆ แบบนี้ผมคงต้องอุ้มแล้วมั้ง” ชายหนุ่มพูดพลางโน้มตัวเข้าหาคนตัวเล็ก เธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาอยากปกป้อง                                                                                    

“หยุดนะ! อย่าแตะต้องเธอ!”                                                      

ในขณะที่ธนภัทรกำลังจะก้มลงไปช้อนตัวหญิงสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเขา น้ำเสียงไม่เกรี้ยวกราดหากแต่วางอำนาจอยู่ในทีดังขึ้น      

ซึ่งทำให้บรรดาบอดี้การ์ดรีบชักปืนออกมาอย่างไว ทุกคนเล็งไปยังโรมราชันพร้อมกระสุนเต็มแม็ก เพียงแค่ลั่นไกเขาก็จะไม่มีโอกาสได้เดินออกไปจากห้องนี้                                                                  

“นั่นใครน่ะ! สามี! ฉันง่วงแล้วที่รักพาฉันกลับบ้านที” เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ขนาดเมาหญิงสาวก็ยังจำเขาได้ทำให้ธนภัทรต้องยอมปล่อยเธอไปอย่างไม่เต็มใจ                                    

“ฉันเป็นลูกผู้ชายพอเธอแค่เมา นายพาเธอกลับบ้านเองแล้วกัน ฉันมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ”            

“ส่งเธอมาให้ผม”                                                                                   

“ฉันไม่รู้หรอกนะระหว่างนายกับเธอมีความสัมพันธ์กันแบบไหนแต่จงจำเอาไว้ผู้ชายอย่างฉันฆ่าได้แต่หยามเกียรติไม่ได้”                                    

“คุณเองก็จำเอาไว้อย่าคิดแตะเธออีกไม่อย่างนั้นผมไม่ปล่อยไว้แน่”                                    

“นายจะทำอะไรฉันได้ แค่มีทะเบียนสมรสมันก็ไม่ได้แปลว่าจะหย่าไม่ได้ซะเมื่อไหร่ สักวันฉันจะทวงทุกอย่างจากนายคืนทบต้นทบดอกเป็นร้อยเท่าพันเท่าเลยคอยดูสิ!”                                                     

ธนภัทรพูดพลางเรียกลูกน้องให้เดินตามออกไปจากห้องทุกคนรีบเก็บปืนอย่างไว ใครจะมองเขาว่าเป็นเสือผู้หญิงชอบทำตัวป่าเถื่อน แต่อย่างน้อยชายหนุ่มก็ไม่คิดจะขืนใจใคร                                           

“คุณเฌอรีนใครใช้ให้คุณดื่มหนักขนาดนี้เนี่ย”                              

“ก็นายนั่นแหละ”                                                                                  

“ก่อนจะโทษตัวเองต้องโทษคนอื่นก่อนใช่ไหม คุณนี่มันจริง ๆ เลยนะ”                                

“อืม... อุ้มหน่อย” ถึงแม้เขาจะโกรธเธอมากแค่ไหน แต่พอเจอลูกอ้อนแบบนี้ก็ทำให้โรมราชันไปไม่เป็นเหมือนกัน                                                          

“เฌอรีนเป็นไงบ้าง” รินลดาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับอามิทและมิลตัล                           

“เธอแค่เมา”                                                                              

“ขอโทษนะคะคุณโรม ฉันถูกกันให้ไปอยู่อีกห้องเลยดูแลเพื่อนไม่ได้”                                              

“คุณสองคนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” โรมราชันพูดพลางโน้มตัวลงไปช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเขา                                                

“ฉันว่าพวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ เห็นปืนผาหน้าไม้แล้วใจมันสั่นยังไงไม่รู้” อามิทพูดขึ้นพลางกุมมือรินลดาเอาไว้ไม่ให้ห่างกาย               

“ไปเถอะ! คนไม่มีคู่อย่างกูไม่อยากมายืนดูพวกมึงสองคนสวีทกัน”                                     

“มันใช่เวลาล้อไหมมิลตัล”                                                          

“แล้วมึงจะโกรธทำไมวะ! อามิท” มิลตัลพูดจบได้เดินนำหน้าทุกคนออกไปจากห้อง ปล่อยให้โรมราชันอุ้มเฌอรีนตามออกไปอย่างทุลักทุเล ถึงแม้เธอตัวเล็กแต่ก็หนักเอาการเหมือนกัน