Chapter  7/2 คนของผมคุณห้ามแตะ2  

พอมาถึงรถต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป ขณะที่โรมราชันได้ขับรถหรูของหญิงสาวพาเธอกลับมาที่คอนโด ฯ ของเขา โรมราชันวางหญิงสาวลงบนเตียงอย่างเบามือ                                                    

“ผมแทบคลั่งเมื่อเห็นข้อความจากคุณ อย่าทำแบบนี้อีกนะเข้าใจไหม ท่าทางเขาไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด” ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ พลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล โรมราชันกุมมือหญิงสาวเขาไว้ด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ                                                                                                     

“นายห่วงฉันเหรอ... หืม” น้ำเสียงออดอ้อนดังขึ้นเบา ๆ                              

“สร่างเมาแล้วเหรอ”                                                                   

“ก็ไม่ได้เมาหัวราน้ำสักหน่อยนี่นา”                                              

“แต่ไม่ยอมเดินเองเนี่ยนะ”                                                         

“ก็นายอยากแบกฉันมาเองช่วยไม่ได้”                                          

“โอเคผมผิดเอง ที่คิดว่าคุณเมาผิดเองที่ห่วงคุณเกินไป”                              

“ขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้นายต้องมาลำบากเพราะฉัน” หญิงสาวถึงกับแสดงสีหน้าสำนึกผิด           

“ช่างเถอะคุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อาบน้ำก่อนดีไหม เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้ทานหิวหรือเปล่า ทำงานมาทั้งวันยังต้องไปเจอกับเรื่องบ้า ๆ พวกนั้นอีก คุณไหวใช่ไหม” การเอาใจใส่ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทำให้หญิงสาวยิ้มแก้มปริ                                                                                   

เธอไม่เคยได้รับความอ่อนโยนแบบนี้จากใครมาก่อน เพราะมัวแต่ทำตัวแข็งแกร่ง จนคนรอบข้างรวมทั้งคุณย่าก็ยังคิดว่าเธอเป็นสตรีเหล็กไปแล้ว                                                                                       

“อยากกินโจ๊กร้อน ๆ มีไหมล่ะ”                                                   

“เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ คุณอาบน้ำรอได้เลย ชุดอยู่ในตู้ตัวไหนคุณใส่ได้ก็เลือกเอาเลย เดี๋ยวผมมานะ”

“อืม...” หญิงสาวไม่ชินกับการอยู่กันสองต่อสองแบบนี้ เธอรู้สึกเขินอายจนหน้าแดง ก่อนจะพยักหน้าให้กับเขาเป็นคำตอบ                                              

เมื่อโรมราชันเดินออกไปจากห้อง เฌอรีนจึงเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาหาชุดที่พอใส่ได้ ในที่สุดก็ได้เสื้อคอกลมกับกางเกงเอวยืดขนาดคิงไซซ์ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เปลี่ยน                                                                     

เวลาผ่านไปได้สักพัก โรมราชันกลับมาพร้อมกับโจ๊กสองถุง เขาแอบอมยิ้มเมื่อเห็นเฌอรีนอยู่ในชุดของตัวเอง ที่ดูเทอะทะไม่พอดีตัว                                

“ยิ้มอะไร”                                                                                 

“เปล่า... รีบกินสิกำลังร้อน ๆ”                                                     

“อืม...” ครั้งแรกที่เฌอรีนรู้สึกว่าโจ๊กอร่อยมากแค่ไหน เพราะมีผู้ชายอย่างโรมราชันนั่งกินด้วยกัน

            เวลาผ่านไปสักพัก หลังจากคนทั้งคู่กำลังถกเถียงกันเรื่องที่นอน เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องแพงของหญิงสาวได้ดังขึ้น ซึ่งคนโทรเข้ามาคือธนภัทรชายหนุ่มผู้ตกหลุมรักเฌอรีน                                      

Rrrr!!!                                                                                      

“ทำไมไม่รับสักที ใครโทรมาเหรอ”                                                           

“ไม่เกี่ยวกับนาย” น้ำเสียงแข็งดังขึ้น ซึ่งทำให้เขาถึงกับงงในอารมณ์ของเธอ                         

“เป็นวันนั้นของเดือนหรือไง”                                                       

“นายไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี หรือบริการผู้หญิงบ่อยจนช่ำชองรู้ดีไปซะทุกเรื่อง” เฌอรีนเพิ่งสังเกตเห็นลิปสติกกับกิ๊ฟติดผมของผู้หญิง วางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งแน่นอนว่ามันคงไม่ใช่ของโรมราชัน เขาต้องเคยพาผู้หญิงมาค้างที่นี่อย่างแน่นอน จึงทำให้เธอเกิดความหึงหวงอย่างไม่มีเหตุผล       

“งานของผมอาจไม่มีเกียรติ แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายกับใคร”                  

“วันนี้เพิ่งไปเอากับใครมาล่ะ”                                                                 

“คุณพูดแบบนี้ได้ไง ผมเป็นสามีของคุณนะ”                                 

“สามีอย่างนายฉันหาได้ทุกที่ อย่าคิดว่าตัวเองลงนามในสัญญามีทะเบียนสมรสแล้วฉันจะไม่กล้าไปเอากับใคร”                                             

“ก็ลองดูสิ!”                                                                               

“นายจะทำอะไร” หญิงสาวถึงกับถอยหลังกรูด เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีวางอำนาจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน                              

ดวงตากลมโตประสานเข้ากับสายตาอันแหลมคมอย่างไม่ทันระวังตัว จนเฌอรีนรู้สึกเย็นเยียบชวนให้หนาวสะท้าน รอบกายแผ่รังสีอำมหิตคุกคามออกมา ราวกับเขาคือศูนย์กลางของจักรวาล ที่สิ่งมีชีวิตบนโลกต้องยอมจำนนให้กับโรมราชันแต่เพียงผู้เดียว                                                                    

ภายใต้บรรยากาศที่กำลังถูกปกคลุมไปด้วยโทสะ ทำให้คนตัวเล็กหัวใจเต้นแรงและเร็วขึ้น เธอไม่น่ายั่วโมโหเขาตั้งแต่แรก แล้วใครจะอดใจไหวในเมื่อเขาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ก็ต้องคิดหาทางทำให้อีกฝ่ายตกหลุมพรางที่วางเอาไว้                                                                          

“ถอยไปเลยนะ!”            หญิงสาวตวาดเขาเสียงดังลั่น ทว่าโรมราชันกลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ่าเล่ห์                

“คุณไม่ชอบเหรอ” เขาเอียงคอถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม ราวกับคาดคั้นอยากได้คำตอบ  

“ฉันไม่ใช่ลูกค้าของนายนะ”                                                       

“ผมยกให้คุณอยู่ในตำแหน่งวีไอพีเหมาทั้งปีเลยนะครับคุณเฌอรีน” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบา ๆ แล้วยังขยับตัวเข้าหาจนสัมผัสได้ถึงความลมหายใจอุ่น ๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับขนลุกสู้เลยทีเดียว ซึ่งเธอพยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติ ทั้งที่จังหวะการเต้นของหัวใจถ้าเปรียบกับแผ่นดินไหวคงวัดได้หลายริกเตอร์                               

“นี่นายถอยไปเลยนะ ฉันหายใจไม่ออก”                                     

“ผมช่วยผายปอดให้เอาไหม”                                                      

“พูดบ้าอะไรของนาย”                                                                

“ผู้ชายอย่างผมลองได้สัมผัสแล้วคุณจะติดใจ” เขาไม่พูดเปล่าได้โน้มตัวเข้าหาคนตัวเล็ก ทำเอาหญิงสาวถึงกับหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง 

“อืม... อื้อ” ริมฝีปากร้อนฉ่าถือวิสาสะทาบทับลงมายังเรียวปากอิ่มน้ำ กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ทำให้เลือดลมในกายของชายตัวโตสูบฉีด เขามีความปรารถนาในตัวเธอทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ                             

จากที่พยายามผลักไสโรมราชันออกห่าง ในทางกลับกันเฌอรีนกำลังโอบกอดอีกฝ่ายเข้าหา เพื่อให้ได้องศาจูบอย่างดื่มด่ำ ท่ามกลางอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ ทว่าร่างกายของคนทั้งคู่กลับร้อนวูบวาบ

รสจูบแสนหวานเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ประหนึ่งพร้อมใจสานสัมพันธ์อยากกลืนกินกันและกัน หลังจากเฝ้ารอมาหลายวัน                                 

เมื่อโรมราชันเห็นว่าเฌอรีนหยุดต่อต้านแล้ว เขาจึงรั้งเธอมานอนราบกับเตียงนุ่ม พลางลูบไล้ใบหน้างามเบา ๆ จากนั้นได้ทำการกดจูบริมฝีปากอิ่มน้ำ หญิงสาวเผลอลืมตัวเผยออ้ารับลิ้นอุ่นด้วยความเต็มใจ  

“อืม...” เสียงครางดังออกมาจากลำคอ เพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายรุกหนักขึ้น ซึ่งชายหนุ่มเริ่มปลุกเร้าเพียงไม่นาน คนตัวเล็กใต้ร่างก็คล้อยตาม เธอตอบสนองอย่างไร้เดียงสาจนเขาแทบคลั่ง                               

“ไม่เคยเลยเหรอ...” เสียงทุ้มถามเอ่ยขึ้นข้างหูแผ่วเบา ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกเขินอายไม่กล้าสบตา เปิดโอกาสให้โรมราชันกดจูบลงไปอีกครั้ง ทว่าครานี้กลับรุนแรงเร่าร้อนกว่าเดิม เลือดลมในกายเริ่มสูบฉีดยากจะหาสิ่งใดมาฉุดรั้งความปรารถนาเอาไว้ได้อีก