Chapter 04

"ฉันไม่ใช่พ่อพระที่จะมานั่งรอให้อารมณ์ของเธอพร้อม" ภีมวัฒน์ก้าวประชิดตัวเธอในชั่วพริบตา มือหนาข้างหนึ่งคว้าเอวบางคอดกิ่วแล้วกระชากร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มหยุ่นกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งดั่งหินผาของเขา

"อ๊ะ!" รินรดาหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ สองมือรีบดันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับไม่อาจขยับร่างสูงใหญ่ตรงหน้าได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

"จำเอาไว้ให้ดี รินรดา" เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนละเอียดจนร้อนวูบวาบ "เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง ไม่มีสิทธิ์ร้องขอ และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการ... หน้าที่ของเธอคือยอมรับมัน"

มืออีกข้างของเขาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมนุ่มสลวยด้านหลัง ล็อกท้ายทอยของเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกอันดุดันจะฉกวูบลงมาครอบครองกลีบปากอิ่มอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

สัมผัสนั้นรุนแรงและป่าเถื่อนในคราแรก รสชาติของวิสกี้ชั้นดีผสมกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้ามาในโพรงปาก รินรดาพยายามเบี่ยงหน้าหนีและเม้มปากแน่น ทว่าเขากลับใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอเผลอร้องครางออกมา และนั่นคือจังหวะที่เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาสำรวจอย่างย่ามใจ

จูบของเขาไม่ได้มีความอ่อนหวาน มีเพียงการตักตวง การลงโทษ และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ลิ้นหนากวาดต้อนความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย บดขยี้จนรินรดารู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง สมองของเธอขาวโพลนไปหมด แรงต้านทานที่มีค่อยๆ อ่อนระทวยลงเพราะออกซิเจนที่ถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น

เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มทรุดลงเพราะขาดอากาศหายใจ ภีมวัฒน์จึงยอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ ทิ้งไว้เพียงสายใยบางๆ และเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของหญิงสาวที่ซบหน้าอยู่กับอกเสื้อของเขา

ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อและพวงแก้มที่แดงซ่านด้วยความพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับยังคงเย็นชา

"นั่นคือมัดจำสำหรับคืนนี้" เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางปล่อยมือออกจากร่างของเธอ ทำให้รินรดาต้องรีบก้าวถอยหลังไปเกาะเสาเตียงไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มพับลงกับพื้น

"ไปอาบน้ำซะ" ภีมวัฒน์สั่งเสียงเฉียบขาดพลางหันหลังเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ในห้องนอน รินเหล้าลงแก้วอีกครั้ง "ในตู้เสื้อผ้ามีชุดที่ฉันเตรียมไว้ให้ ถ้าอีกสิบห้านาทียังไม่ออกมา... ฉันจะเข้าไปลากเธอออกมาด้วยตัวเอง"

รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้รสฝาดของคาวเลือดในปาก ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของมัจจุราชในคราบเทพบุตรด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เธอสูดหายใจลึกรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แล้วรีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบหนีสายตาคู่นั้นไปให้พ้น แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นเพียงการยื้อเวลาได้แค่ชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น

บานประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำปิดลงพร้อมเสียงล็อก รินรดาทรุดตัวลงนั่งพิงประตู ยกสองมือขึ้นปิดหน้าร่ำไห้ออกมาอย่างไร้เสียง ความเจ็บแค้นและอัปยศแล่นริ้วไปทั่วหัวใจ เธอไม่รู้เลยว่าคืนนี้และวันพรุ่งนี้... เธอจะมีชีวิตรอดต่อไปในกรงเล็บของพยัคฆ์ร้ายอย่างเขาได้อย่างไร

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวเรนชาวเวอร์โปรยปรายลงมาชโลมร่างบอบบางที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ละอองน้ำ รินรดาหลับตาแน่น ปล่อยให้หยาดน้ำชำระล้างคราบน้ำตาและความหวาดหวั่นที่เกาะกุมในหัวใจ ทว่าสิ่งที่ไม่ว่าสายน้ำจะไหลรินเพียงใดก็ไม่อาจลบล้างออกไปได้ คือรสสัมผัสจากริมฝีปากดุดันของภีมวัฒน์ที่ยังคงร้อนผ่าวและทิ้งรอยชาหนึบไว้บนกลีบปากของเธอ

ความทรงจำถึงแรงบีบที่ปลายคาง สัมผัสป่าเถื่อน และดวงตาดำขลับลึกซึ้งคู่นั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว เธอพยายามสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติที่แตกกระเจิงให้กลับคืนมา เตือนตัวเองซ้ำๆ ว่าที่เธอยอมเอาชีวิตและอิสรภาพมาทิ้งไว้ที่นี่ ก็เพื่อแลกกับลมหายใจของมารดาเพียงคนเดียว

สิบห้านาที... เวลาที่มัจจุราชหนุ่มกำหนดไว้บีบคั้นเข้ามาทุกที

รินรดารีบปิดฝักบัว คว้าผ้าขนหนูผืนหนานุ่มมาซับหยดน้ำตามร่างกายอย่างเร่งรีบ เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่แบบบิลต์อินในห้องแต่งตัว เธอกลับต้องชะงักงันไปอีกครั้ง

เสื้อผ้าที่แขวนเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบไม่มีชุดนอนผ้าฝ้ายมิดชิดแบบที่เธอคุ้นเคยเลยแม้แต่ชุดเดียว หากแต่มีเพียงชุดคลุมผ้าซาตินเนื้อบางเบาสีงาช้าง และชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีดำขลับที่ตัดเย็บอย่างประณีต ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่า เว้าหลังลึกจนแทบเปลือยเปล่า

มือบางสั่นเทาขณะหยิบชุดนอนผ้าไหมสีดำขึ้นมาพิจารณา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายหนุ่มจงใจเตรียมเสื้อผ้าพวกนี้ไว้เพื่อตอกย้ำสถานะของเธออย่างไม่ต้องสงสัย สถานะที่ไม่ได้สูงส่งไปกว่า 'นางบำเรอ' ที่เขาซื้อมาด้วยเศษเงินแปดสิบล้าน

แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น รินรดาจึงจำใจต้องสวมใส่ชุดนอนตัวนั้นอย่างเสียไม่ได้