Chapter 02

“แปดสิบล้านบาท ถ้าให้เธอทำงานงกๆ ไปจนแก่ตาย ชาตินี้ฉันก็ยังไม่ได้ทุนคืน” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มขาวเนียน แววตาของเขาไม่มีความปรานี มีเพียงความต้องการที่จะบดขยี้ “คนอย่างฉันไม่เคยทำธุรกิจที่ขาดทุน โดยเฉพาะกับสายเลือดของคนที่เคยหักหลังครอบครัวฉันจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัวในอดีต”

“คุณ...ต้องการอะไรกันแน่” รินรดาเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ปลายคางของเธอเจ็บแปลบจากแรงบีบที่ไม่มีการผ่อนปรน ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจซ่อนมิด

ภีมวัฒน์มองแววตาตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนความถือดีเอาไว้แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วหัวแม่มือของเขาเลื่อนขึ้นไปแตะไล้ที่ริมฝีปากล่างของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าคุกคามจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“ข้อเสนอของฉันง่ายมาก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ “เธอต้องมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็ม ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่งโดยไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ไม่ว่าจะในห้องทำงาน... หรือบนเตียงนอน”

รินรดาเบิกตากว้าง เลือดในกายพลันเย็นเฉียบก่อนจะเดือดพล่านขึ้นมาด้วยความโกรธ เธอสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงทันที

“ไม่!” เธอแผดเสียงออกมา ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันตกลงจะทำงานชดใช้หนี้สินให้คุณ แต่ไม่ได้ขายศักดิ์ศรีเพื่อมาเป็นนางบำเรอของคุณ! ถ้าคุณต้องการคนนอนด้วย คุณก็เอาเงินของคุณไปซื้อผู้หญิงคนอื่นเถอะ!”

แทนที่จะโกรธเกรี้ยว ภีมวัฒน์กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมปลาบทอประกายพึงพอใจราวกับกำลังมองแมวตัวน้อยที่พยายามแยกเขี้ยวขู่พยัคฆ์ เขาผละออกช้าๆ ล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานขึ้นมา ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะหงายหน้าจอให้เธอเห็น

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ดิ่งลงสู่ความมืดมิดในชั่วพริบตา

มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์... ภายในห้องพักฟื้นพิเศษของศูนย์ดูแลผู้ป่วยติดเตียง หญิงวัยกลางคนที่มีสายระโยงระยางนอนหลับใหลอยู่อย่างสงบ ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก แม่ของเธอ

“คุณทำอะไรแม่ฉัน?!” รินรดาถลาเข้าไปเกาะขอบโต๊ะทำงาน ตะโกนถามด้วยความตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม

“ฉันไม่ได้ทำอะไร... ยังไม่ได้ทำ” ภีมวัฒน์ตอบเสียงเรียบ แววตาไร้ความรู้สึก “แต่เธอคงลืมไปว่า ศูนย์ดูแลผู้ป่วยพิเศษแห่งนั้น อยู่ภายใต้มูลนิธิในเครือของตระกูลอัครเดชโภคิน ค่ารักษาพยาบาล ค่ายาปฏิชีวนะชั้นดี และเครื่องช่วยหายใจที่ยื้อชีวิตแม่เธออยู่ทุกวันนี้ ล้วนเบิกจ่ายผ่านบัญชีของพ่อเธอที่ถูกสั่งอายัดไปหมดแล้ว”

“อย่านะ... ได้โปรด อย่าทำอะไรแม่ฉัน” น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้หยดแหมะลงบนโต๊ะทำงาน ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี มีเพียงความเว้าวอนและสิ้นหวัง

ภีมวัฒน์หยิบปากกาหมึกซึมปลอกทองคำสลักลวดลายประณีตวางลงตรงหน้าเธอ ถัดจากเอกสารสัญญาเล่มหนาที่ร่างเงื่อนไขผูกมัดชีวิตเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันยังไม่ได้ลายเซ็นยินยอมบนสัญญาฉบับนี้... ไม่ใช่แค่พ่อของเธอที่จะถูกตามล่าอย่างพลิกแผ่นดิน แต่ค่ารักษาและเครื่องช่วยหายใจของแม่เธอ จะถูกสั่งตัดทิ้งทั้งหมดภายในคืนนี้ทันที” ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สบตาเธอด้วยสายตาเฉียบขาดไร้ความปรานี

“จะเซ็นเพื่อแลกกับลมหายใจของแม่เธอ... หรือจะกอดศักดิ์ศรีโง่ๆ ของเธอไว้ แล้วยืนดูแม่ตายไปต่อหน้าต่อตา เลือกเอา รินรดา”

ความเงียบงันกลับเข้าครอบงำห้องทำงานอันโอ่อ่าอีกครั้ง มีเพียงเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่บาดลึกเข้าไปในใจของหญิงสาว รินรดามองปากกาด้ามนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าหากจรดปลายปากกาลงไป อิสรภาพทั้งชีวิตของเธอจะดับวูบลงทันที แต่เบื้องหน้าของเธอ... ไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่อีกแล้ว