Chapter 03

หยาดน้ำหมึกสีดำขลับซึมลงบนเนื้อกระดาษอย่างเชื่องช้า ลายเซ็นของรินรดาที่สลักลงท้ายเอกสารสัญญาทาสทั้งสามฉบับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ปลายปากกาทองคำในมือเธอหนักอึ้งราวกับแท่งเหล็กหลอม ทุกตัวอักษรที่ตวัดลงไปเปรียบเสมือนการตัดโซ่ตรวนแห่งอิสรภาพแล้วนำมาคล้องคอตัวเองไว้ด้วยมือของเธอเอง

ภีมวัฒน์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาอย่างไม่คิดจะปลอบประโลม เมื่อเธอวางปากกาลง เขาก็ดึงเอกสารกลับไปตรวจดูความเรียบร้อยอย่างไม่รีบร้อน

"ดีมาก การตัดสินใจที่ฉลาดจะช่วยต่อลมหายใจให้แม่ของเธอได้อีกนาน" ชายหนุ่มเก็บเอกสารใส่แฟ้มหนังสีดำ ก่อนจะหันไปสั่งการการ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู "วิทย์ จัดการประสานงานกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ให้ย้ายแม่ของรินรดาไปที่ห้องไอซียูพิเศษชั้นบนสุด สั่งยาและทีมแพทย์ที่ดีที่สุดเข้าไปดูแล อย่าให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว"

"รับทราบครับนาย" บอดี้การ์ดคนสนิทก้มศีรษะรับคำสั่งแล้วล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

รินรดาลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยที่สุด ลมหายใจของมารดาก็ปลอดภัยแล้วในตอนนี้ แม้ว่าราคาที่เธอต้องจ่ายเพื่อแลกมันมาจะหมายถึงชีวิตและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอก็ตาม

"ส่วนเธอ..." เสียงทุ้มต่ำดึงสติของหญิงสาวให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายอีกครั้ง ภีมวัฒน์เดินกลับมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นโคโลญจน์ประจำตัวของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ห้องพักเดิมของเธอไม่ต้องกลับไปอีกแล้ว ข้าวของจำเป็นของเธอ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปขนมาเก็บไว้ที่นี่"

"อะไรนะคะ?" รินรดาเบิกตากว้าง สบสายตาคมดุอย่างตกใจ "แต่ฉันต้องกลับไปเก็บของส่วนตัว แล้วก็...เอกสารสำคัญ..."

"ฉันบอกว่าไม่ต้อง ก็คือไม่ต้อง" น้ำเสียงของเขาไร้แววประนีประนอม "ข้าวของขยะพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เธอต้องเสียเวลากลับไป สิ่งเดียวที่เธอต้องใส่ใจตั้งแต่วินาทีนี้ คือการทำหน้าที่ของตัวเองให้สมกับเงินแปดสิบล้านที่ฉันต้องจ่ายทิ้งไป"

ภีมวัฒน์เดินนำเธอออกจากห้องทำงาน ผ่านห้องโถงกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก ทุกชิ้นงานประดับประดาบ่งบอกถึงรสนิยมอันสูงส่งและความมั่งคั่งระดับมหาศาล เขาพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ที่อยู่ปีกขวาสุดของชั้น

มือหนาผลักบานประตูไม้สักแกะสลักเปิดออก เผยให้เห็นห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมขนาดมหึมา เตียงนอนคิงไซส์สีเทาควันบุหรี่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้อง กระจกบานใหญ่ด้านหลังเผยให้เห็นวิวทิวทัศน์แสงสีของเมืองหลวงในค่ำคืนที่สายฝนเริ่มซาลง

"คืนนี้เธอนอนที่นี่" เขาพูดพลางปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วโยนมันลงบนโซฟาหนังปลายเตียงอย่างไร้ความใส่ใจ

รินรดาตัวแข็งทื่อ ขาคู่สวยก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "นอน...ที่นี่เหรอคะ? แต่ในสัญญาบอกว่าฉันทำงานเป็นเลขาฯ..."

"และเป็น 'คนของฉัน' ยี่สิบสี่ชั่วโมง" ภีมวัฒน์แทรกขึ้นมาทันควัน ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มปลดเนกไทผ้าไหมสีดำออกจากคอเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและแนวกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า "หรือเธอคิดว่าเงินแปดสิบล้านที่พ่อเธอโกงไป จะแลกมาแค่การพิมพ์งานส่งเอกสารในเวลาราชการเก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น?"

สายตาคมกริบของเขากวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตานั้นเปล่งประกายลึกล้ำราวกับเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำแข็ง รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตาอันดุดันคู่นั้น ความกลัวแล่นพล่านจนขนลุกชันไปทั่วร่าง

"คุณภีมวัฒน์... ขอร้องล่ะค่ะ อย่างน้อยก็ขอเวลาให้ฉันได้ทำใจ..." เธอเอ่ยขอเสียงสั่น แววตาคู่สวยสั่นระริกสะท้อนความสิ้นหวัง