Chapter 05

เนื้อผ้าเนียนลื่นแนบสนิทไปกับทรวดทรงองค์เอวอ้อนแอ้น ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดสลัว เธอรีบคว้าเสื้อคลุมผ้าซาตินตัวยาวมาสวมทับอีกชั้น ผูกสายรัดเอวไว้อย่างแน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อสร้างเกราะป้องกันบางๆ ให้กับตัวเอง

แกร๊ก...

เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ รินรดาก้าวเท้าเปล่าออกมาบนพรมขนนุ่มอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวดั่งกลองศึก

ภายในห้องนอนกว้าง แสงไฟดวงใหญ่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงสีส้มสลัวที่ทอดเงายาวไปตามพื้นห้อง กลิ่นควันซิการ์และแอลกอฮอล์จางหายไปแล้ว แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสบู่และไออุ่น

ภีมวัฒน์ไม่ได้นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์อีกต่อไป เขาสวมเพียงกางเกงขายาวผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเนื้อดี ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึง แผ่นอกกว้างที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณสีข้างบ่งบอกถึงชีวิตที่ผ่านศึกอันตรายมาไม่น้อย หยดน้ำประปรายยังคงเกาะอยู่ตามไรผมสั้นระต้นคอ แสดงว่าเขาเพิ่งจัดการตัวเองในห้องน้ำอีกห้องหนึ่งเสร็จเช่นกัน

เขากำลังยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ในมือถือแท็บเล็ตตรวจดูเอกสารบางอย่างอย่างตั้งใจ ท่วงท่าที่ดูสงบนิ่งแต่แผ่รังสีแห่งอำนาจออกมาอย่างล้นเหลือ ทำให้รินรดาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

"ตรงเวลาดี" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันกลับมามอง ราวกับเขามีตาทิพย์ที่รับรู้การเคลื่อนไหวของเธอได้ทุกย่างก้าว

ภีมวัฒน์วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันกลับมาสบสายตากับร่างบางที่ยืนลีบอยู่ริมประตูห้องน้ำ ดวงตาคู่คมปลาบกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่ใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอาง ลำคอระหง ไล่ลงมาตามทรวดทรงที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมผ้าซาติน แววตาของเขาประกายวาววาบขึ้นมาชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว

"มานี่สิ" เขาออกคำสั่งสั้นๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงคิงไซส์

ขาของรินรดาเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น เธอรวบสาบเสื้อคลุมที่อกไว้แน่น "คุณภีมวัฒน์... ถ้าคืนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอนอนที่โซฟาได้ไหมคะ"

ภีมวัฒน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเยือกเย็นปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน "ดูเหมือนบทเรียนเมื่อกี้จะยังไม่ซึมเข้าสมองของเธอสินะ รินรดา... ฉันบอกว่าคำสั่งของฉันคือเด็ดขาด เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนจ่ายค่าเครื่องช่วยหายใจให้แม่เธอ?"

คำขู่ที่แทงใจดำทำให้น้ำตาของรินรดาเอ่อรื้อขึ้นมา เธอสูดหายใจสะกดกลั้นความขมขื่น ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาเขาอย่างเชื่องช้า ทุกก้าวหนักอึ้งราวกับกำลังเดินขึ้นแท่นประหาร

เมื่อเธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ภีมวัฒน์ก็เอื้อมมือหนาไปจับปมเชือกผูกเอวของเสื้อคลุมผ้าซาติน เพียงแค่กระตุกเบาๆ ปมผ้าก็คลายตัวออก เผยให้เห็นชุดนอนผ้าไหมสีดำตัวสั้นที่แนบเนื้อและเน้นหน้าอกอิ่มคัพซีที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ

รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกไว้ ทว่ามือแกร่งของเขากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย

"อย่าทำตัวเหมือนเด็กไร้เดียงสาไปหน่อยเลย" ภีมวัฒน์เอ่ยเสียงพร่า สายตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก "เธอโตพอที่จะรู้ว่าการกู้หนี้ยืมสินแปดสิบล้าน มันไม่มีทางจบลงด้วยคำว่าขาวสะอาดหรอก"

เขาออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางก็เสียหลักเซถลาล้มลงมานั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขา ความร้อนผ่าวจากผิวกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าไหมบางเบาจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวของเธอจะลุกไหม้ กลิ่นกายอันตรายของพยัคฆ์ร้ายล้อมกรอบตัวเธอไว้ทุกทิศทาง

"ปล่อยนะคะ..." เธอส่งเสียงประท้วงแผ่วเบา สองมือที่ถูกพันธนาการพยายามบิดออก

"อย่าดิ้น ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันจบเร็วกว่าที่คิด" ภีมวัฒน์กระซิบดุชิดริมใบหู ปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ ทว่ามือหนาอีกข้างกลับเลื่อนลงไปโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น บังคับให้สะโพกกลมกลึงแนบชิดกับหน้าตักของเขาจนไม่อาจขยับหนี

ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขายกขึ้นแตะที่รอยแผลเป็นเล็กๆ บริเวณไหปลาร้าของเธอ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความคุกคามทำให้รินรดาสะท้านเยือก

"พรุ่งนี้ แปดโมงเช้า เธอต้องเข้าประชุมบอร์ดบริหารกับฉันในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว" ภีมวัฒน์เริ่มพูดเรื่องงานด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทั้งๆ ที่มือของเขายังคงลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอผ่านรอยเว้าของชุดนอน "เอกสารสรุปโครงการร่วมทุนมูลค่าสองพันล้านวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอต้องอ่านและจำรายละเอียดทั้งหมดให้ได้ก่อนรุ่งสาง"

รินรดาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู "สองพันล้าน? คืนเดียวเนี่ยนะ คะ? คุณจะบ้าเหรอ ฉันไม่ใช่..."

"ถ้าทำไม่ได้ หรือทำให้ฉันเสียหน้าในที่ประชุมแม้แต่นิดเดียว..." ภีมวัฒน์โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างหนักหน่วงจนเกิดรอยแดงจางๆ ก่อนจะกระซิบคำขาดที่แสนเลือดเย็น "ฉันจะตัดงบนำเข้ายารักษาแม่เธอลงครึ่งหนึ่งทันทีในวันพรุ่งนี้"

"คุณภีมวัฒน์! คุณมันไม่ใช่คน คุณมันปีศาจ!" รินรดาแผดเสียงทั้งน้ำตา ความโกรธแค้นทะลักล้นจนเธอเผลอยกมือขึ้นจะฟาดใบหน้าคมคายนั้น

ทว่าภีมวัฒน์กลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขากระชากร่างบางให้นอนหงายราบลงไปบนฟูกนอนหนานุ่ม ก่อนจะทาบทับร่างสูงใหญ่ตามลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่าง แววตานักล่าไร้ความปรานีสะท้อนชัดในความสลัว

"ใช่ ฉันมันปีศาจ... และจำไว้ว่าปีศาจตนนี้แหละ ที่เป็นเจ้าชีวิตของเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"