EPISODE 08 หนูขออนุญาต

เช้าวันต่อมา...

‘9 โมงเช้าฉันจะรออยู่ที่ห้องรับแขก’

‘คะ?’ น้ำมนต์มองไปยังร่างสูงที่นั่งทานข้าวอยู่ตรงหน้าของเธออย่างไม่เข้าใจ

‘ฉันจะพาเธอไปซื้อชุดนักศึกษา’

‘พี่เพิร์ชจะพาหนูไปซื้อชุด?’

‘เธอจะพูดตามฉันทำไม?’

‘อะ อ่อค่ะ’

‘อย่ามาสายล่ะ ฉัน ไม่ ชอบ’

‘...’ น้ำมนต์พยักหน้าเบาๆ ให้กับเขา ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปจากห้องรับประทานอาหารทันทีโดยไม่หันกลับมาสนใจเธออีก

“อย่ามาสายล่ะฉันไม่ชอบ ชิ!!” น้ำมนต์พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่แขนเรียวของเธอจะถูกยกขึ้นมากอดอกของตัวเองเอาไว้

“บ่นอะไรของเธอ?”

“หูดีซะด้วย”

“น้ำมนต์”

“รีบไปกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวรถติดนะคะ” ร่างบางเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่เธอจะรีบเดินนำเขาออกไปในทันที

“จะรีบไปไหน? เธอรู้รึไงว่ารถจอดอยู่ไหน?”

“นี่ไงคะโรงรถ นี่ก็รถ นั่นก็รถ” น้ำมนต์เอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าก่อนที่เธอจะหันไปมองรถหรูเกือบ 20 คันที่จอดอยู่ตรงหน้าของเธอ ปกติโรงจอดรถของเขาถูกปิดเอาไว้ตลอดจนกระทั่งวันนี้....

“โห่~~ รถเยอะจัง พี่เพิร์ชขับคนเดียวหมดเหรอคะ?” น้ำมนต์เอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่หันกลับไปมองรถที่จอดนิ่งอยู่ตรงหน้าอีกครั้งอย่างตื่นเต้น...

“...”

“ปกติหนูเคยเห็นแต่ในทีวี” น้ำมนต์ยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะเดินดูรถหรูของเขา

“เดี๋ยวนี้ยังมีคนดูทีวีอยู่อีกเหรอ?”

“มีค่ะ ที่บ้านหนูไง”

“หึหึ เธออยากนั่งคันไหน?” เพิร์ชเผลอยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

เพิร์ชยอมรับว่าตัวเองรู้สึกผิดต่อเธออยู่มากที่วันนั้นเขาเอ่ยปากว่าเธอออกไป ทั้งๆ ที่เด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ

“หนูเลือกได้เหรอคะ?”

“ได้สิ”

“งั้นหนูขอเลือกคันนี้ค่ะ” น้ำมนต์เอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงสดใส พร้อมกับยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะนี่จะเป็นการนั่งรถซุปเปอร์คาร์ครั้งแรกของเธอ ‘เป็นบุญตูดของเธอแล้วน้ำมนต์ แต่เดี๋ยวนะ...’ รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กสาวค่อยๆ จางหายไป ร่างบางหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธออีกครั้ง

“ใจดีกับหนูแบบนี้ พี่เพิร์ชไม่ได้วางแผนแกล้งหนูอยู่ใช่ไหมคะ?” เด็กสาวเอ่ยถามหมอหนุ่มออกไปอย่างไม่ไว้ใจ

“ฉันดูเป็นคนแบบนั้นรึไง?”

“ก็ไม่รู้สิคะ หนูต้องระวังตัวไว้ก่อน”

“หึหึ ขึ้นรถได้แล้ว” เสียงหัวเราะดังออกมาจากลำคอของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับน้ำมนต์เสียงเรียบ

“ค่ะ”

บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งก่อนที่รถซุปเปอร์คาร์จะขับออกไปจากบริเวณคฤหาสน์หลังงาม ดวงตางามค่อยเบิกขึ้นด้วยความตกใจปนหวาดกลัว ก่อนที่หญิงสาวจะหันไปสบตากับหญิงสาวผมยาวลากพื้น เธอสวมใส่ชุดสีดำสนิทกำลังจ้องเขม่งมาที่เธอกับพี่เพิร์ช

“พะ พี่เพิร์ชคะ”

“มีอะไร?”

“นะ หนูขอจับมือพี่ได้ไหม?”

“...”

“นะคะ” น้ำมนต์เอ่ยขออนุญาตเขาอีกครั้ง ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังดวงวิญญาณดวงนั่น ‘โหงพราย’ น้ำมนต์พึมพำภายในใจก่อนที่เจ้าของรถหรูจะร้องออกมาด้วยความตกใจ น้ำมนต์จึงรีบเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้ในทันทีด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

‘มองไปข้างหน้า / ระวัง’ เสียงของใบเงินและใบทองดังเข้ามาในหัวของน้ำมนต์

เอี๊ยดดดดด~~

“อะไรวะ?”

“พี่เพิร์ช”

เสียงล้อรถเสียดสีกับถนนดังลั่นไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถหรูจะจอดนิ่งสนิทอยู่กลางถนนในทันที พร้อมกับเสียงของเพิร์ชอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเห็น ก่อนที่ตาคมจะเหลือบมามองมือบางที่จับแขนแกร่งของเขาเอาไว้แน่น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวข้างกายอีกครั้งพร้อมกับมุมปากหนาที่ค่อยๆ ยกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”

“...”

“พี่เพิร์ชขับรถออกไปก่อนนะคะ”

เพิร์ชทำตามที่หญิงสาวข้างกายเอ่ยบอกอย่างว่าง่าย ก่อนที่รถหรูจะเลี้ยวเข้าถนนใหญ่ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ ร่างบางจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“...” เพิร์ชขับรถไปเงียบๆ ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังถนนตรงหน้าสลับกับมองมาที่มือบางของเด็กสาวที่ยังคงจับแขนแกร่งของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“พี่เพิร์ชจะเลี้ยวไปไหนเหรอคะ?”

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“คะ?”

รถหรูเลี้ยวเข้าไปจอดยังลานจอดรถของคาเฟ่แห่งหนึ่ง ‘Café of Love (coffee and bakery)’ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปด้านในโดยที่ไม่ได้มีใครเอ่ยคำใดออกมาจนกระทั่ง...

“ลุงเพิร์ชค้าบ”

“เฮกเตอร์พึ่งตื่นเหรอครับ”

“ครับ สวัสดีครับพี่สาว” เด็กชายพยักหน้าให้กับลุงของเขา ก่อนที่เขาจะหันไปทักทายหญิงสาวที่เดินตามเข้ามาเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ

“สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” น้ำมนต์ทักทายเด็กชายกลับไป ก่อนที่เธอจะไหว้ทักทายหญิงสาวอีกคนอย่างนอบน้อม น้ำมนต์เดาว่าพวกเขาน่าจะรู้จักกันเป็นอย่างดีดูจากท่าทางที่สนิทสนมของพวกเขา

“สวัสดีจ้ะ...วันนี้พี่เพิร์ชพาสาวสวยมาคาเฟ่ด้วย”

“นี่ตะวัน ส่วนตะวันนี้น้ำมนต์ครับ...”

“แฟนพี่เพิร์ชเหรอคะ”

“มะ ไม่ใช่นะคะ หนูเป็นแค่เด็กที่มาอาศัยอยู่ในบ้านพี่เขาเฉยๆ ค่ะ” น้ำมนต์ตอบหญิงสาวตรงหน้ากลับไปเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ

“เด็กในบ้านเหรอคะ?”

“ออเดอร์เข้าแล้วตะวัน เดี๋ยวพี่เลี้ยงเฮคให้ก่อน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคค่ะ อยู่กับลุงเพิร์ชกับน้าน้ำมนต์ก่อนนะลูก”

“ครับ”

“นั่งสิ”

“เชิญนั่งครับ...คุณลุงอย่าดุพี่สาวสิครับ” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับร่างสูงเสียงอ่อน ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับพี่สาวตรงหน้าอีกครั้ง

“ลุงไม่ได้ดุครับ”

“พี่สาวย้ายมาอยู่บ้านข้างเฮคเหรอครับ”

“อะ เอ่อ?”

“บ้านเฮคเตอร์อยู่ข้างๆ บ้านของเรา” เพิร์ชอธิบายให้กับร่างบางตรงหน้าฟัง ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหยอกล้อกับหลานชายที่นั่งอยู่บนตักแกร่งของเขา

“...” น้ำมนต์มองไปยังภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น ‘ผู้ชายเย็นชาอย่างเขาก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย’ น้ำมนต์ยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะชะงักไปทันทีที่ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าเธอ

10 นาทีผ่านไป...

หลังจากที่ตะวันอุ้มเฮคเตอร์ออกไปแล้ว เพิร์ชจึงเอ่ยถามร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเขาออกมาทันทีด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้เขาเข้าใจมาตลอดว่าตัวเองตาฝาด หรืออาจจะนอนไม่พอ แต่ภาพวันนี้มันชัดมากเขามั่นใจว่าสิ่งที่เขาเห็นมันคือเรื่องจริง

เพิร์ชเห็นผู้หญิงยืนอยู่ริมถนน แต่พอรถเขาขับเข้ามาใกล้เธอก็วิ่งเข้ามาตัดหน้ารถของเขา แต่ทันทีที่น้ำมนต์สัมผัสโดนตัวของเขาร่างนั้นก็สลายหายไปในทันที

“พร้อมอธิบายให้ฉันฟังรึยัง?”

“อธิบาย?”

“ใช่”

“พี่เพิร์ชจะเชื่อหนูเหรอคะ”

“ลองพูดมาก่อนเดี๋ยวฉันตัดสินใจเองว่าจะเชื่อหรือไม่”

“เอ้า...” น้ำมนต์ยู่หน้าเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหยิบแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาดื่มพร้อมกับหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“น้ำมนต์”

“เฮ้อ...พี่เพิร์ชเห็นอะไรละคะถึงได้เบรกรถกะทันหันแบบนั้น?”

“ผู้หญิง”

“หนูก็เห็นเธอเหมือนกันค่ะ”

“แล้วเธอหายไปไหน?”

“พี่เพิร์ชเห็นกับตาของตัวเองกลางวันแสกๆ แบบนี้พี่ยังคิดว่าเธอเป็นคนอยู่อีกเหรอคะ?” น้ำมนต์เอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกไปอีกครั้ง พร้อมกับมองไปที่เขานิ่งๆ อย่างรอคำตอบ

“มันไม่มีเหตุผล”

“เรื่องบางเรื่องก็ไม่มีเหตุผลหรอกค่ะ”

“เธอเห็นเหมือนฉันจริงๆ เหรอ?” เพิร์ชเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปอีกครั้ง

“หนูเห็นมากกว่าที่พี่เห็นอีกค่ะ”

“ฉันไม่อยากจะเชื่อ”

“หนูเข้าใจค่ะ แต่ถ้าพี่เพิร์ชจะไม่เชื่อก็ช่วยรับฟังหนูสักหน่อยนะคะ” น้ำมนต์เอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน

“สำหรับฉันมันยากที่จะเชื่อ”

“พี่ไม่เชื่อแม้แต่ในสิ่งที่ตัวเองเห็นเหรอคะ?”

“มีงานวิจัยอธิบายเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติพวกนี้ มันอาจจะมาจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า หรืออาจจะเป็นการขาดออกซิเจนในสมอง”

“เอาเป็นว่าหนูเข้าใจที่พี่เพิร์ชพูดนะคะ และหนูก็ไม่ขอให้พี่เชื่อหนูด้วย แต่หนูขออย่างเดียว...”

“...”

“พี่เพิร์ชอย่างประมาทเด็ดขาด และต้องมีสติให้มากๆ เข้าใจที่หนูพูดไหมคะ?”

“หึหึ สอนฉันให้มีสติตัวเธอเองมีหรือยังหืม?” เพิร์ชหัวเราะออกมาก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“แฮร่...หนูไม่มีสติจนชินแล้วน่ะค่ะ”

“...” เพิร์ชยกยิ้มหวานออกมาก่อนที่เขาจะชะงักไปทันที ราวกับว่าเขาพึ่งนึกได้ว่าตัวของเขาเองทำอะไรพลาดไป

“พี่เพิร์ชยิ้มแบบนี้แสดงว่าอารมณ์ดีแล้วใช่ไหมคะ?”

“อืม มีอะไรจะพูดก็ว่ามา”

“คือว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วหนูมีเรื่องจะขอร้องพี่เพิร์ชค่ะ” น้ำมนต์ยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะเอ่ยปากบอกกับเขาถึงสิ่งที่เธอต้องการเสียงอ่อน พร้อมกับขยับเข้าไปนั่งใกล้ชายหนุ่มมากกว่าเดิม

“เธอต้องการอะไร?”

“อย่างน้อยเรื่องวันนี้ก็ทำให้พี่เพิร์ชเห็นแล้วว่าสิ่งที่หนูพูดมีที่มาที่ไป หนูอยากให้พี่เพิร์ชเปิดใจรับฟังเรื่องที่หนูกำลังจะบอกต่อไปนี้ค่ะ”

“...”

“ตั้งแต่หนูจำความได้ทุกๆ วันพระหนูจะเห็นสิ่งที่คนทั่วไปเรียกว่าดวงวิญญาณ ทูต หรือผีค่ะ แต่หลังจากที่หนูได้อยู่ใกล้พี่หนูก็เห็นพวกเขาโดยไม่เลือกว่าเป็นวันพระหรือไม่”

“เธอกำลังจะบอกว่าฉันเป็นตัวดึงดูดวิญญาณพวกนั้นมาหาเธออย่างงั้นเหรอ?”

“ค่ะ ตอนแรกหนูก็คิดแบบนั้น แต่วันนั้นที่มือของหนูบังเอิญสัมผัสโดนร่างกายของพี่ พวกดวงวิญญาณพวกนั้นก็สลายหายไปในทันทีเลย”

“เพราะแบบนี้เธอถึงได้ขอฉันจับมือสินะ”

“ใช่ค่ะ”

“...”

“หนูขออนุญาตจับพี่เพิร์ชได้ไหมคะ? ...นิดเดียวก็ได้ค่ะ”

“ทุกวันพระเธอต้องเห็นดวงวิญญาณพวกนั้นอยู่แล้ว และฉันไม่ได้อยู่ใกล้เธอ เธอจะทำอย่างไร?”

‘ดวงวิญญาณอื่นแค่หนูทำเป็นไม่เห็นก็จบ แต่ดวงวิญญาณที่ตามพี่อยู่เขาไม่จบกับหนูด้วยนี่สิคะ’ น้ำมนต์เอ่ยออกมาภายในใจ เธอไม่กล้าที่จะบอกกับเขาออกไปตรงๆ ว่ารอบตัวของเขามีอะไรติดตามอยู่ น้ำมนต์คิดว่าต่อให้เธอบอกกับเขาออกไป...เขาก็คงจะไม่เชื่อเธออยู่ดี

“หนูจัดการกับพวกเขาได้ค่ะ”

“แล้วทำไมตอนอยู่กับฉันเธอจัดการไม่ได้?”

“ถ้าหนูพูดอะไรออกไปพี่จะเชื่อหนูไหมคะ?” น้ำมนต์เอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“พูดมา...”

“ผีที่ตามพี่เพิร์ชอยู่น่ากลัวกว่าค่ะ”

“ไร้สาระ”

“เห็นไหมพอหนูบอกกับพี่ พี่ก็ไม่เชื่อหนู” น้ำมนต์ยู่หน้าเล็กน้อยก่อนที่เธอจะยกแขนเรียวขึ้นมากอดอกเอาไว้ พร้อมกับทิ้งตัวไปด้านหลังกับพนักพิง สีหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังโกรธเคืองเขาอยู่ ทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

“ได้ เธออยากจะจับเมื่อไหร่ก็จับ”

“จริงเหรอคะ?”

“อืม ไหนๆ แม่ของฉันก็ไปป่าวประกาศจนทั่วแล้วว่าเราจะหมั้นกัน”

“ชื่อเสียงของฉันคงเสียหายไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

“จิ๊!!! ชื่อเสียงของพี่ไม่ได้เสียหายคนเดียวสักหน่อย”

“น้ำมนต์...”