EPISODE 07 คนนิสัยไม่ดี

คฤหาสน์หรูของเพิร์ช

“หนูน้ำมนต์พออยู่ได้ไหมลูก” แมรี่พาว่าที่ลูกสะใภ้เดินชมรอบคฤหาสน์หลังงาม ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมายังห้องนอนหรูที่ถูกตกแต่งสไตล์มินิมอลอย่างที่น้ำมนต์ชอบ

“อยู่ได้ค่ะ มีโซนวาดภาพด้วยเหรอคะ?” น้ำมนต์เอ่ยขึ้นมาเสียงใส ก่อนที่ร่างบางจะวิ่งไปดูโต๊ะทำงานของเธออย่างตื่นเต้น

“ใช่จ้ะ แม่รู้ว่าหนูชอบ...”

“แม่?” น้ำมนต์หันกลับไปมองแมรี่อีกครั้งอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพึ่งเอ่ยออกมา

“คิดเสียว่าแม่เป็นแม่อีกคนของหนูเถอะ หนูจะได้อยู่บ้านหลังนี้อย่างสบายใจ”

“ขอบคุณมากนะคะที่เอ็นดูหนูขนาดนี้” น้ำมนต์ยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“แม่ถูกชะตากับหนูตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันแล้ว แม่รู้สึกว่าหนูก็เหมือนกับลูกสาวของแม่จริงๆ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกล้วนะอยู่ที่นี่แม่จะคอยปกป้องหนูแทนครอบครัวของหนูที่อยู่ทางโน้นเอง”

“...”

“หนูชอบที่นี่ไหมลูก”

“หนูชอบมากเลยค่ะ” น้ำมนต์ยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะตอบคำถามของคนตรงหน้ากลับไปเสียงดังฟังชัด ถึงที่นี่จะไม่มีอะไรเหมือนกับที่บ้านของเธอเลยก็ตาม

“ดีแล้วล่ะจ้ะ”

“ว่าแต่คุณป้า...”

“หืม?”

“คุณแม่อยู่โซนนี้เหมือนกันรึเปล่าคะ?” น้ำมนต์เอ

“แม่ไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้หรอกลูก บ้านหลังนี้เป็นของพี่เพิร์ช”

“คะ?” น้ำมนต์มองไปยังคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจอีกครั้ง พร้อมกับคิวเรียวของเธอขมวดผูกกันเป็นปม

“แม่เห็นว่ามหาวิทยาลัยของหนูอยู่ใกล้บ้านของพี่เขาเลยขอให้หนูมาอยู่ที่นี่ แต่หนูไม่ต้องห่วงนะลูกแม่จะให้ป้าบัวมาคอยดูแลหนู ถ้าหนูต้องการอะไรก็บอกป้าบัวได้เลยนะลูก”

“อะ อ่อค่ะ” น้ำมนต์พยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจดีในสิ่งที่คนตรงหน้าเอ่ยบอกกับเธอ เธอรู้เต็มอกว่าผู้ใหญ่พยายามจะจับคู่เธอกับพี่เพิร์ช ดังนั้นไม่ว่าในตอนนี้เธอจะพูดอะไรออกไปคนตรงหน้าก็ต้องหาเหตุผลมาขัดค้านเธออย่างแน่นอน เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องลำบากใจกับเรื่องนี้น้ำมนต์จึงจำใจอยู่ที่นี่ไปก่อนและค่อยหาทางออกไปทีหลังก็ยังไม่สาย

“ขอบคุณมากนะคะ”

“ด้วยความยินดีจ้ะ...พักผ่อนนะลูกพึ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ”

หลังจากที่แมรี่ออกไปจากห้องพักของน้ำมนต์แล้ว ร่างบางก็ทั้งตัวลงนอนบนโซฟาทันทีอย่างหมดแรง พร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงดังลั่น

“เฮ้อ~ น้ำมนต์นะน้ำมนต์ ก่อนหน้านี้ชีวิตเธอสงบสุขเกินไปรึไง...”

‘ต่อไปนี้เธอห้ามมาโดนตัวของฉันอีกไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน’

“งานหนักแล้วล่ะน้ำมนต์ เจ้าของบ้านที่เธอกำลังอาศัยอยู่ดูท่าเขาจะไม่ค่อยชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่” น้ำมนต์บ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเหม่อมองออกไปโคมไฟตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง

 “จริงด้วยลืมบอกคุณตาเจ้าที่...” เด็กสาวพึมพำออกมาก่อนที่เธอจะวิ่งลงไปยังชั้นล่างในทันทีที่เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างบางเขาไปขอธูปและดอกไม้สดจากป้าบัวแม่บ้านที่แมรี่ส่งมาให้คอยดูแลน้ำมนต์

หญิงสาวเดินตรงไปยังศาลเจ้าที่ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลทามกลางสายตาของเหล่าแม่บ้าน และคนสวนที่มองตามแผ่นหลังบางเดินออกไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้มีใครกล้าเอ่ยถามคำใดออกมา...

“ไม่มีอะไรหรอกแยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” ป้าบัวแม่บ้านอาวุโสประจำตระกูลธาดาศิริกุลเอ่ยบอกกับเด็กภายในบ้าน ในขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปปยังแผ่นหลังบางตรงหน้า มุมปากเหี่ยวย่นยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเดินตามคนอื่นๆ เข้าไปภายในบ้าน

“ลูกขออนุญาต นำกุมารทองชื่อใบเงิน และใบทองเข้ามาบูชาที่บ้านนี้ เพื่อช่วยเรื่องการปกป้องคุ้มครอง ขอให้เจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าที่เจ้าทาง ช่วยเปิดทางให้กุมารของข้าพเจ้าได้เข้าออกที่นี่ด้วยเถิด” ธูป 16 ดอกปักลงที่กระถางตรงหน้าอย่างตั้งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นมาไหว้ชายสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งอย่างนอบน้อม หนวดเครา และผมขาวที่ยาวลงมาถึงอก รวมถึงแสงที่ส่องสว่างออกมาจากตัวของท่านทำให้น้ำมนต์รู้ได้ในทันทีว่าท่านน่าจะปกปักรักษาที่นี่มานานแล้ว

‘เจ้าหนู 2 คนนี้มากับเจ้าเองรึ’

“เจ้าค่ะ”

‘พลังงานดี...พวกเจ้าเข้ามาอยู่ที่นี่ได้’

‘ขอบพระคุณขอรับ / ขอบพระคุณขอรับ’

‘เรียกข้าว่าปู่ และก็ไม่ต้องใช้คำอะไรพวกนี้หรอก’ ปู่เจ้าที่เอ่ยบอกน้ำมนต์ และกุมารทองทั้งสองเสียงเรียบ ถึงภายนอกท่านจะดูดุดัน แต่ความเป็นจริงท่านเป็นเจ้าที่ที่ใจดีอีกตนที่เธอได้มีอากาศคุยด้วยเลยก็ว่าได้

‘ขอรับปู่ / ขอรับปู่’

“ท่านปู่เจ้าขาหนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมจ๊ะ?”

‘อยากรู้เรื่องผู้หญิงที่ตามเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่ไหมล่ะ?’

“เจ้าค่ะ”

‘กรรมใครกรรมมัน เมื่อมีชะตากรรมร่วมกันแล้วก็ยากที่จะหนีกันพ้น’

“...”

‘ปู่บอกหนูได้แค่ว่า...ผีผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตามเขาตลอดเวลา และพลังงานของเธอก็ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้หนูไม่ต้องห่วง’

“เจ้าค่ะ”

‘แต่กับอีกดวงวิญญาณก็ไม่แน่ ปู่สัมผัสได้ว่าช่วงหลังๆ มานี้ดวงจิตของมันจะแข็งแรงขึ้น’

“อีกดวงวิญญาณ...”

‘มันคือโหงพราย ก่อนหน้านี้มันไม่เคยเข้าใกล้เขามันเฝ้าดูเขาอยู่ห่างๆ จนกระทั่ง...’

“โหงพรายทำให้เขาประสบอุบัติเหตุเหรอจ๊ะ?”

‘ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่บริเวณบ้านหลังปู่ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้แล้ว’

“เพราะแบบนี้สินะยายถึงได้ย้ำกับหนูนักหนา...”

‘เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง และหนูกับเขาจะผ่านเรื่องนี้ไปได้’

เสียงของยายแม้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของน้ำมนต์ ใจหนึ่งเธอก็ไม่ได้อยากยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก แต่อีกใจเธอก็ไม่สามารถปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปโดยที่เธอไม่ทำอะไรเลยไม่ได้เหมือนกัน

‘อย่าลังเลเลยหนู เขาเหลือแค่หนูคนเดียว’

“แต่เขาปากร้ายมากนะคะปู่”

‘ฮ่าฮ่าฮ่า ปู่ไม่เคยเห็นว่าเขาจะด่าใคร เขาเป็นเด็กที่อ่อนน้อมถ่อมตน...เขาด่าหนูรึ?’

“เขาด่าหนูนี่แหละจ้ะ”

“เธอคุยอยู่กับใคร?” เสียงเรียบดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของเจ้าของเสียงกำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของน้ำมัน

“ไม่ได้ยินรึไง ฉันถามว่าเธอคุยกับใคร?”

“คุยกับใคร...หนูไม่ได้คุยกับใครเลยนะคะ”

“โกหก”

“...”

“เป็นเด็กเป็นเล็กก็หัดโกหกแล้วรึไง?”

“หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ อีกไม่กี่เดือนก็ 20 แล้วนะคะ” น้ำมนต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่เธอจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงของเพิร์ช ริมฝีปากบางเอ่ยบอกกับเขาอย่างไม่ยอม

‘คำก็เด็กสองคำก็เด็ก’ ใครๆ ก็บอกว่าน้ำมนต์เป็นเด็ก แต่ทุกคนก็เอาแต่ฝากความหวังไว้ที่เด็กอย่างเธอเสมอ...

“ยอมรับแล้วว่าโกหก”

“หนูไม่อยากคุยกับพี่เพิร์ชแล้วค่ะ” พูดจบร่างบางก็เดินหนีเขาไปทันที

“เดี๋ยว!! สรุปเธอคุยกับใครกันแน่”

ข้อมือบางถูกคว้าเอาไว้อย่างแรงก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางของหญิงสาวเข้าหากายหนา พร้อมกับแขนแกร่งอีกข้างของเขากอดรัดเอวบางของเธอเอาไม่แน่น

“ปล่อยหนูนะ”

“เธอก็ตอบคำถามของฉันมาก่อนสิ”

“...”

“ว่าไง?”

“หนูคุยกับท่านปู่เจ้าที่ค่ะ”

“ห๊ะ?”

“เห็นไหมหนูพูดไปพี่เพิร์ชก็ไม่เชื่อ”

“เพ้อเจ้อ สมองของเธอยังมีอยู่ไหม” เพิร์ชเอ่ยบอกกับร่างบางในอ้อมกอดของเขาเสียงเรียบ พร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจับผิด

“...” น้ำมนต์หยุดดิ้นก่อนที่เธอจะจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้ากลับไปเช่นกัน

เขาเป็นคนอย่างไงกัน...พอเธอไม่พูดเขาก็บังคับให้เธอพูด แต่พอเธอพูดเขาก็มาบอกว่าเธอโกหกบ้างแหละ เธอเพ้อเจ้อบ้างแหละ...

“มองหน้าฉันทำไม”

“พี่เพิร์ชลืมไปแล้วเหรอคะ...”

“ลืม?”

“พี่เพิร์ชเคยบอกกับหนู... ‘ห้ามมาโดนตัวของฉันอีกไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน’ จำได้ไหมคะ?”

“รู้ตัวไหมคะ? ตอนนี้พี่กำลังกอดหนูอยู่”

น้ำมนต์เอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงเรียบ คำพูดของเธอทำให้เขาชะงักนิ่งงันไปในทันที

ปึก!! เท้าเรียวกระทืบลงที่เท้าหนาของร่างสูงตรงหน้าอย่างแรง จนเขาเผลอปล่อยร่างบางของเธอเป็นอิสระ

“อ๊ะ!!”

“ขอตัวก่อนนะคะ”

พูดจบร่างบางก็รีบวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ในทันที ในขณะที่ชายหนุ่มก็ยังคงมองตามแผ่นหลังบางไปจนลับตา

“...” ชายหนุ่มหันกลับมามองศาลเจ้าที่อีกครั้ง เขาไม่เคยมีความเชื่อในเรื่องของเจ้าที่เจ้าทาง หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับสิ่งลี้ลับเลยแม้แต่น้อย เขาเชื่อในวิทยาศาสต์ที่สามารถอธิบายได้ตามหลักของเหตุและผล

อย่างศาลเจ้าที่ที่ตั้งอยู่นี้แม่ของเขาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เพราะถ้ารอเขาจนตอนนี้ก็คงยังไม่ได้ตั้ง

“ยัยเด็กนั้นจะเห็นจริงๆ เหรอวะ เพ้อเจ้อชิบ” ชายหนุ่มพึมพำออกมา ก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้ายังยังคฤหาสน์หลังงามของเขาตามเดิม

‘นังหนูน้อยน่าจะเจองานใหญ่เสียแล้ว หึหึ’

‘ไอ้หน้าอ่อนนั่นมันกอดหลานเรานะเว้ยไอ้ทอง’

‘เออข้าก็เห็น...พวกหนูไปทำให้ไอ้หนุ่มนั่นเห็นดีไหมจ้ะปู่’

‘นั่นสิ...จะได้เชื่อน้ำมนต์สักที’

‘ปล่อยให้หนูน้ำมนต์จัดการไปเถอะ ว่าแต่พวกเองเล่นหมากรุกเป็นไหมล่ะ’

‘เป็นจ้ะ’

‘มาดวนกันสักตา’

‘ปู่จะสู่พวกหนูได้เหรอจ๊ะ’

‘นั่นสิจ๊ะ พวกหนูไม่อยากลังแกคนแก่หรอกนะจ๊ะ’

‘อุบ๊ะ!!! ไอ้พวกนี้’

ดวงจิตทั้งสามหายวับไปก่อนที่บรรยากาศโดยรอบจะกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ใบไม้ยังคงปลิวไสวไปตามแรงลม เหล่านกน้อยใหญ่ยังคงขับขานท่วงทำนองที่แสนไพเราะออกมาตามธรรมชาติของพวกมัน

“ฮึ่ย!!! ‘8 เดือนใช่ไหมที่ฉันต้องอดทนกับเธอ’ หนูก็ต้องอดทนกับพี่เหมือนกันไม่ใช่แค่พี่อดทนกับหนูคนเดียวซะหน่อย” น้ำมนต์เรียนแบบเสียงของเพิร์ชที่เคยพูดไว้กับเธอก่อนหน้านี้ หญิงสาวพึมพำออกมาเสียงใสพร้อมกับยู่หน้าเล็กน้อยให้กับภาพของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกตรงหน้า

“คนนิสัยไม่ดี”