ตอนที่ 5: ความหวาดระแวงของคนกลัวแพ้

ตอนที่ 5: ความหวาดระแวงของคนกลัวแพ้

แสงทองของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านแนวกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ทอดเงายาวพาดผ่านเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่และหลงเหลือกลิ่นไอความชื้นแฉะของค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น

เจตนิพัทธ์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน สิ่งแรกที่กระทบความรู้สึกไม่ใช่แสงแดดแยงตา แต่เป็นความเย็นชืดของพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ฟูกหนานุ่มฝั่งตรงข้ามไร้เงาของคนที่ควรจะนอนพักผ่อน มือหนายกขึ้นลูบผ่านผืนผ้าปูเตียง ความเย็นที่ซึมผ่านปลายนิ้วบอกชัดเจนว่าคนที่เคยนอนครางสะอื้นอยู่ใต้ร่างได้ลุกออกจากเตียงไปนานนับชั่วโมงแล้ว

เจตน์ยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นอกเปลือยเปล่ามีรอยข่วนตื้นๆ สองสามรอยที่แผ่นหลัง เขาสะบัดศีรษะไล่ความหนักอึ้ง พลางขมวดคิ้วแน่นเมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รอยช้ำใต้ร่มผ้า เสียงครางสั่นพร่าที่เขาบังคับให้เรียกชื่อ… และที่เลวร้ายที่สุด คือการที่เขาเป็นฝ่ายก้มลงไปบดจูบริมฝีปากคู่นั้นด้วยความกระหาย

ชายหนุ่มบดขากรรไกรแน่นจนเป็นสันนูน สบถออกมาเบาๆ ในลำคออย่างหงุดหงิดกับความไร้การควบคุมของตัวเอง

เขาก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมผ้าซาตินสีเทาเข้มมาสวมอย่างลวกๆ แล้วเปิดประตูก้าวออกจากห้องนอน กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยมาปะทะจมูกพร้อมกับเสียงน้ำเดือดปุดๆ จากฝั่งเคาน์เตอร์ครัว

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือธันยกรในสภาพที่ไร้ที่ติตั้งแต่หัวจรดเท้า

เลขาฯ หนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวใหม่ที่เตรียมไว้ในตู้เก็บของสำรอง กลัดกระดุมมิดชิดจนถึงคอหอย ผูกเนกไทสีกรมท่าเรียบร้อย กางเกงสแล็กเข้ารูปไร้รอยยับ ร่องรอยการตีตราอันป่าเถื่อน รอยฟัน และรอยจ้ำแดงเข้มที่เจตน์จงใจฝากไว้ทั่วแผ่นอกและไหปลาร้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถูกซ่อนไว้ใต้เนื้อผ้าอย่างมิดชิดราวกับไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ธันย์กำลังยืนรอให้น้ำร้อนหยดผ่านกาแก้วทรงกระบอก ใบหน้าขาวสะอ้านสงบนิ่ง แววตาหลังกรอบแว่นสายตาเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่นแห่งความอ่อนแอ

เจตน์หยุดยืนมองแผ่นหลังบางนั้นอยู่เงียบๆ ทันใดนั้น สายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นซองชาบนถาดไม้ข้างเตาไฟฟ้า

ชาขาวกลิ่นพีชผสมดอกคาโมมายล์

โดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากบอก สมองของเจตน์กลับประมวลผลรายละเอียดเหล่านั้นออกมาเองโดยอัตโนมัติ… ธันย์ไม่ดื่มกาแฟในตอนเช้าเพราะเคยเป็นแผลในกระเพาะอาหาร ธันย์ชอบชากลิ่นผลไม้ที่ไม่หวาน ธันย์จะแช่ถุงชาไว้เพียงสองนาทีครึ่งเพราะไม่ชอบรสฝาดติดโคนลิ้น และถ้าวันไหนต้องโหมงานดึก ธันย์จะหยดน้ำผึ้งป่าลงไปเพียงปลายช้อนชาเพื่อเคลือบกระเพาะ

ความคุ้นชินพวกนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเจตน์อย่างแม่นยำ ราวกับมันถูกบันทึกไว้ในรอยหยักสมองมานานนับปี

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ วินาทีนั้นเองที่ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วอกของซีอีโอหนุ่ม

เจตน์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยและน่ารังเกียจที่สุด

มันคือความหวาดระแวง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ชายคนนี้ได้?

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มรู้ว่าคนตรงหน้าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร หรือแม้กระทั่งรู้ว่าจังหวะการหลุบสายตาแบบไหนแปลว่าอีกฝ่ายกำลังเหนื่อยล้า?

คนอย่างเจตนิพัทธ์เติบโตมาในโลกธุรกิจที่อำมหิต ธนาธิปผู้เป็นพ่อตอกย้ำใส่หัวเขาทุกวันว่า ‘ความรู้สึกคือจุดอ่อนที่อันตรายที่สุด คนที่เริ่มแคร์คนอื่นคือคนที่ยื่นมีดให้ศัตรูมาจ่อคอตัวเอง’ ตลอดสามสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา เขาจึงยึดถือความสัมพันธ์แบบแลกเปลี่ยนมาโดยตลอด มีเงิน มีข้อตกลง มีผลประโยชน์ และเมื่อหมดสัญญาก็จบกันไปอย่างสะอาดสะอ้าน

แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับธันยกรในตอนนี้… มันกำลังล้ำเส้นความปลอดภัยที่เขาสร้างไว้

“ตื่นแล้วหรือครับ”

เสียงทักทายเรียบเรื่อยดึงเจตน์ออกจากภวังค์ ธันย์หันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ใบหน้าขาวสะอ้านส่งยิ้มตามมารยาทมาให้ เป็นรอยยิ้มระดับองศาเดียวกับที่ใช้ต้อนรับแขกวีไอพีในงานเลี้ยงธุรกิจ ไร้ร่องรอยของความผูกพัน ไร้ประกายของความชิดใกล้

“กาแฟดำของคุณเสร็จแล้วครับ อุณหภูมิกำลังพอดีดื่ม เอกสารสรุปงานโครงการบางนาที่ปรับแก้เมื่อคืน ผมพิมพ์ใส่แฟ้มวางไว้ให้บนโต๊ะทำงานตัวเล็กข้างหน้าต่างแล้วครับ”

ธันย์พูดพลางยกแก้วกาแฟเซรามิกมาวางลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน ท่วงท่าคล่องแคล่ว มือไม้นิ่งสนิท ไม่มีอาการขัดเขินหรือสั่นไหวให้เห็นแม้แต่น้อย ทั้งที่เมื่อคืนนี้คนตรงหน้าเพิ่งจะครางเรียกชื่อเขาจนแทบขาดใจอยู่บนเตียง

ความนิ่งเฉยที่ไร้รอยต่อยิ่งทำให้ความปั่นป่วนในอกของเจตน์ทวีความรุนแรงขึ้น

เจตน์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ รับแก้วกาแฟขึ้นมาจิบโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเลขาฯ “เมื่อคืน… พักผ่อนพอไหม”

คำถามหยั่งเชิงที่แฝงความหมายลึกซึ้งหลุดออกจากปาก ทว่าธันย์กลับเพียงแค่กะพริบตาเบาๆ สบตากับเขานิ่งผ่านเลนส์แว่นใส

“เรียบร้อยดีครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง” ธันย์ตอบสั้นห้วน ก่อนจะก้มลงหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเองขึ้นมาถือ “ถ้าท่านประธานไม่มีอะไรจะเรียกใช้เพิ่มเติมแล้ว ผมขอตัวเดินทางไปบริษัทก่อนนะครับ จะได้ไปเตรียมเอกสารสำหรับบอร์ดบริหารรอบเช้า”

“ธันย์” เจตน์เรียกเสียงเข้ม วางแก้วกาแฟกระแทกลงบนเคาน์เตอร์จนน้ำสีดำกระฉอกเปื้อนหินอ่อน

ธันย์ชะงักฝีเท้า หันกลับมาเอียงคอเล็กน้อยด้วยสีหน้าตั้งคำถาม “ครับ? มีงานอะไรตกหล่นหรือครับท่านประธาน”

สรรพนาม ‘ท่านประธาน’ ที่ถูกตอกย้ำซ้ำๆ ในพื้นที่ส่วนตัวอย่างเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ทำให้เจตน์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ทั้งที่เมื่อคืนเขาเพิ่งกอด เพิ่งจูบ และเพิ่งฝากรอยไว้ทั่วร่าง แต่อีกฝ่ายกลับสามารถดึงหน้ากากคนแปลกหน้ากลับมาสวมทับได้อย่างรวดเร็วและเลือดเย็น

เจตน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียว หวังจะเห็นเศษเสี้ยวของความน้อยใจ ความตัดพ้อ หรือความเรียกร้องแบบที่คู่นอนคนอื่นๆ มักจะแสดงออกมาหลังจากผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อน

แต่มันไม่มีเลย

แววตาของธันย์ว่างเปล่า สงบนิ่ง และเหินห่าง ราวกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งบนเตียงเมื่อคืนเป็นเพียงแค่ชั่วโมงการทำงานล่วงเวลาที่สิ้นสุดลงแล้ว

“ไม่มีอะไร” เจตน์เค้นเสียงตอบผ่านลำคอ ข่มความไม่พอใจไว้ใต้สีหน้าเคร่งขรึม “ไปได้แล้ว”

“ครับ ขอตัวครับ”

ธันย์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ประตูเพนต์เฮาส์ปิดลงพร้อมกับเสียงระบบล็อกอัตโนมัติ ทิ้งให้ความเงียบสงัดเข้ายึดครองพื้นที่ขนาดใหญ่รอบตัวเจตน์อีกครั้ง

เจตน์ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมดุจ้องมองแก้วชาขาวที่ยังคงมีควันกรุ่นลอยขึ้นมาจางๆ มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ

เขากำลังกลัว

ไม่ใช่กลัวว่าธันย์จะทรยศเรื่องงาน แต่เขากำลังกลัวความรู้สึกของตัวเอง

ความคิดที่ว่าตัวเองกำลัง ‘ติดใจ’ ร่างกายนี้ ความคิดที่ว่าตัวเองกำลังเคยชินกับการมีคนคนนี้อยู่รอบตัว และความจริงที่ว่าเมื่อคืนเขาเป็นฝ่าย ‘จูบ’ ธันย์ก่อน… ทั้งหมดนี้กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยในหัว

‘นายกำลังจะตกเป็นฝ่ายตาม เจตน์’ เสียงในหัวกระซิบบอกอย่างเย้ยหยัน ‘นายกำลังปล่อยให้ของเล่นชิ้นหนึ่งมีอิทธิพลเหนือความคิดของนาย’

ไม่ได้… เขาจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

สำหรับเจตนิพัทธ์ เขาต้องเป็นผู้ควบคุมเกมเสมอ เขาต้องเป็นฝ่ายกำหนดกฎเกณฑ์ เป็นคนเลือกว่าจะดึงใครเข้ามาหรือเขี่ยใครทิ้งไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับธันย์จะต้องเป็นเพียงเรื่องของความสะดวกสบายทางกายและผลประโยชน์ทางหน้าที่การงานเท่านั้น จะไม่มีความรู้สึกงี่เง่าแทรกซึมเข้ามาทำลายระบบที่เขาสร้างไว้

ความพิเศษที่เขารู้สึกกับธันย์… มันต้องเป็นแค่ภาพลวงตา

มันเป็นเพียงเพราะเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นมานานเกือบปี เป็นเพราะความใกล้ชิดบนโต๊ะทำงานที่ทำให้เกิดความเคยชินชั่วคราว ร่างกายของธันย์ไม่ได้วิเศษไปกว่าใคร และใครๆ ก็สามารถทำหน้าที่ระบายความเครียดนี้แทนได้

เจตน์ก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน คว้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวเครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอแล้วเลื่อนหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

สายตาของเขาหยุดลงที่ชื่อหนึ่ง

‘Vivian’

วริศรา หรือ วิเวียน ไฮโซสาวทายาทเจ้าของธุรกิจนำเข้าแบรนด์หรู และอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังที่มีใบหน้าสวยเฉี่ยว หญิงสาวที่เคยส่งสายตาทอดสะพานให้เขาในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผู้หญิงที่ฉลาด รู้จักวางตัวในแวดวงสังคม และที่สำคัญที่สุดคือ… เป็นคนที่เข้าใจกติกาสากลของความสัมพันธ์แบบฉาบฉวยเป็นอย่างดี

เจตน์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ปลายนิ้วโป้งกดโทรออกทันที

สัญญาณดังรอสายเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับพร้อมกับน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่แฝงความประหลาดใจ

(“สวัสดีค่ะคุณเจตน์… แปลกใจจังเลยนะคะที่เห็นเบอร์คุณโทรมาแต่เช้าแบบนี้”)

เจตน์ขยับตัวเดินไปหยุดยืนริมหน้าต่างบานยักษ์ มองลงไปยังการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง แววตาของเขากลับมาเฉียบคมและไร้หัวใจอีกครั้ง

“คืนวันศุกร์นี้ คุณว่างไหม” เจตน์เข้าประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทายเรื่องดินฟ้าอากาศ

ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ (“สำหรับคุณเจตน์… ต่อให้ไม่ว่าง วิเวียนก็พร้อมจะเคลียร์คิวให้เสมอค่ะ มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ”)

“ผมอยากชวนคุณไปดินเนอร์” เจตน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแววตากลับเย็นชาดั่งน้ำแข็ง “ที่ห้องอาหารฝรั่งเศสของโรงแรมแกรนด์ โอเชียน แล้วหลังจากนั้น… เราค่อยไปต่อกันที่ห้องสูทชั้นบน”

คำชวนที่ตรงไปตรงมาและไร้การอ้อมค้อมทำให้หญิงสาวปลายสายหลุดเสียงครางอย่างตื่นเต้น (“ตรงไปตรงมาแบบนี้ วิเวียนชอบจังค่ะ ตกลงค่ะ คืนวันศุกร์นี้… วิเวียนจะเป็นของคุณทั้งคืน”)

“แล้วเจอกันหนึ่งทุ่มตรง ผมจะให้เลขาฯ จัดการจองโต๊ะและห้องพักให้”

(“รับทราบค่ะสุดหล่อ… วิเวียนจะรอนะคะ”)

เจตน์กดตัดสายทิ้งทันที ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ถอนหายใจยาวออกมาเพื่อขับไล่ความอึดอัดที่ตกค้างอยู่ในอก

เขากระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มของคนที่เชื่อมั่นว่าตัวเองสามารถดึงทุกอย่างกลับเข้ามาอยู่ใต้การควบคุมได้สำเร็จ

การนัดหมายครั้งนี้ไม่ใช่แค่การหาคู่นอนคนใหม่ แต่มันคือ ‘การทดลอง’ เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าธันยกรไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษไปกว่าคนอื่น ธันย์เป็นเพียงเครื่องมือคลายเครียดชั่วคราวที่เขาสามารถหาใครมาทดแทนเมื่อไหร่ก็ได้

เมื่อเขาสามารถนอนกับวิเวียนได้… ความรู้สึกแปลกประหลาดที่คอยรบกวนจิตใจ ความคุ้นชินเรื่องกลิ่นชา หรือความต้องการที่จะจูบคนคนนั้น ก็จะสลายหายไปเอง

เจตน์เดินกลับไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มจนหมด รสชาติขมปร่าแล่นลึกไปทั่วลำคอ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงานอย่างมั่นใจ

โดยที่เขาหารู้ไม่เลยว่า… การตัดสินใจครั้งนี้ ไม่ใช่การกอบกู้อำนาจของตัวเองกลับคืนมา

แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการจุดไฟเผาสะพานเส้นสุดท้าย ที่จะบดขยี้หัวใจของคนที่ภักดีที่สุด และผลักดันตัวเองให้ตกลงสู่หุบเหวแห่งความสูญเสียอย่างที่ไม่มีวันหวนกลับ