ตอนที่11.

ตอนที่11.

“หึ.. แล้วเธอจะรู้ว่าการทำให้ฉันเจ็บมันเป็นอย่างไร และฉันยอมรับเลยว่าหน้าตัวเมียรังแกผู้หญิงมานี่เลย ยายตัวแสบ...”

พูดจบออสการ์ก็โผนเข้าหาร่างบาง เมวีหลบหลีกอย่างหวาดหวั่นแล้ววิ่งหนีเขาในขณะที่ชายหนุ่มก็พยายามวิ่งตามคนตัวเล็กที่วิ่งเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ภาพที่เห็นตอนนี้เหมือนเด็กสองคนกำลังวิ่งไล่กันอย่างสนุกสนานอยู่ริมชายหาดแต่ความแล้วจริงมันไม่ได้สนุกเลยสักนิด

“กรี๊ดดดด ไม่นะ ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยฉันนน...”

ในที่สุดเมวีก็ต้องตกอยู่ในวงแขนแข็งแรงอย่างเหนื่อยหอบแต่ไม่วายจะดิ้นรนให้พ้นพันธนาการนั้นแต่ออสการ์ยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้นจนเธอแทบหายใจไม่ออกจึงหยุดดิ้นทันที

“ฤทธิ์มากนักนะคุณหนูเม หึหึ บอกแล้วว่าเธอไม่มีทางหนีจากฉันไปได้หรอก เธอจะต้องได้ชดใช้ให้กับแนนนี่”

ชายหนุ่มพูดเสียงเข้มบีบคางมนให้หันมามองหน้าเขาแล้วรัดเอวบางเธอไว้กับร่างแกร่งของเขาเพียงแขนเพียงข้างเดียว

เมวีขึงตามองเขาอย่างเกลียดชังและพยายามหันหน้าหนีมือแกร่งราวคมเหล็กนั้นแต่ก็ไม่สำเร็จ ลมทะเลพัดกระทบกายที่เปียกชุ่มทำให้เธอรู้สึกหนาวจับใจแต่ก็ร้อนรุ่มแปลกๆ ตรงที่ร่างกายของเธอสัมผัสกับเขา... ไม่นะ เธอทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย หญิงสาวคิดอย่างโมโหตนเองแล้วหลับตาลงเพื่อปิดบังความรู้สึกของตัวเองที่เริ่มไม่มั่นคงและรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากจากเขาแต่กลายเป็นว่าเธอกับเขาเสียหลักล้มลงไปในน้ำทะเลและเธอก็เผลอซดน้ำทะเลไปหลายอึกทั้งยังเข้าหูเข้าตาจนรู้สึกแสบร้อนไปหมดทั้งใบหน้าและลำคอ...

“เฮือกกก แค่กๆๆ ฮือออ...”

เมื่อตะเกียกตะกายขึ้นมาพ้นน้ำเมวีก็สูดอากาศเข้าปอดและไอแค่กๆ หน้าแดงหน้าดำน่าดูน่าสงสารแต่ออสการ์กลับยิ้มเยาะและคว้าร่างบางแบกขึ้นบ่าเดินกลับเข้าบ้านไปโดยที่เมวีไม่อาจะทัดทาน...

“กรี๊ดดดด ปล่อยนะไอ้บ้า นายจะทำอะไร ว๊าย กรี๊ดดด...” เมวีกรีดเสียงร้องลั่นทั้งตกใจและเจ็บเมื่อเขาปล่อยร่างบางลงบนพื้นกระเบื้องลายสวยของมุมล้างตัวที่อยู่เยื้องกับบันไดอย่างไม่เบานักแล้วก็เปิดน้ำฝักบัวลงมารดคนที่นั่งแหมะอยู่กับพื้นดิ้นเร่าๆ อย่างฉุนเฉียวหลังจากที่พาร่างเปียกมอมแมมของเธอขึ้นมาจากชายหาด...

“ก็ล้างคาว ล้างคราบสกปรกจากตัวเธอน่ะสิ แต่ไม่รู้ว่าจะล้างออกรึเปล่า”

“ไอ้ทุเรศ คนบ้า ด่าฉันเหรอ....” หญิงสาวตะโกนออกมาทั้งที่น้ำยังรดรินร่างบางอยู่โดยไม่ทันสังเกตแววตาของคนตัวโตที่กอดอกมองเธออยู่

บ้าเอ๊ย นี่เขาทำผิดมหันต์เสียแล้ว... ออสการ์สบถในใจพยายามไม่รู้สึกอะไรกับร่างบางที่เปียกโชก เสื้อยืดสีขาวเมื่อเปียกน้ำก็ไม่สามารถปกปิดอะไรได้ ซ้ำทรวดทรงสาวอวบอิ่มยั่วตาล่อใจก็ทำให้ลมหายใจหนุ่มติดขัดขึ้นมาทันที...

“เอาล่ะ ล้างตัวเสร็จแล้วก็ขึ้นบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า น้ำมีอยู่จำกัดหากยังเห็นคุณค่าก็อย่าใช้ฟุ่มเฟือย” ชายหนุ่มตัดบทอย่างพยายามหักห้ามไม่ให้ความร้อนรุ่มเข้าสุมอกตน

“ฉันไม่ไป ฉันจะกลับบ้าน นายพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้านๆๆ” เมวีกรีดร้องโวยวายราวเด็กๆ 

“เธอไม่มีสิทธ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉันเมวี และหากไม่อยากนอนอยู่กลางดินกลางทรายแล้วโดนงูกัดก็ขึ้นบ้านซะ บอกไว้ก่อนว่าที่นี่งูชุมมากและมีแต่งูเห่าทั้งนั้น อ้อ.. ลืมบอกไปว่าเกาะนี้ชื่อว่า เกาะงูเห่า และที่นี่ก็มีฉันเท่านั้นที่เข้าออกได้...”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มพยายามซ่อนอารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นไว้ให้ลึกๆ แล้วเดินขึ้นบ้านไปก่อน ส่วนเมวีเองก็รีบเดินตามเขาไปทันทีโดยไม่ต้องให้เขาสั่งหรือพูดซ้ำเมื่อเขาพูดถึงงู ก็เพราะเธอกลัวงูจับใจ... แต่คนที่ลนลานขึ้นบ้านมาพร้อมกับเขานั้นก็ไม่ทันได้ดูหน้าดูหลังเมื่อเขาหยุดเดินเธอจึงชนแผ่นหลังกว้างของเขาเต็มเปาจนร่างบางเซถลาดีที่ว่าเขาคว้ามือบางไว้ได้ทันแต่แรงรั้งจากเขาก็ทำให้เธอไม่ล้มลงกับพื้นแต่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทน...

“อุ๊ย... นะ นาย... อื้อออ...” เสียงอุทานอย่างตระหนกตกใจดังขึ้นแต่เมวีก็ไม่มีโอกาสได้พูดต่อว่าอะไรเขาเพาะออสการ์หันมารวบร่างบางเปียกชื้นไว้ในวงแขนแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาทันทีก่อนจะกดริมฝีปากหยักได้รูปของตนลงไปบนกลีบปากงามที่กำลังจะประท้วงอย่างหักห้ามใจไม่ได้เมื่ออบนุ่มหยุ่นนั้นเบียดชิดอกแกร่ง

ลิ้นร้อนผ่าวสอดไซ้เรียวปากสาวให้เผยอเปิดทางให้เขาได้เขาไปดูดลิ้มชิมรสชาติหวานละมุนของเธอและเมวีก็เปิดทางให้เขาอย่างง่ายดาย หัวใจสาวเต้นระทึกหวั่นหวามไปกับเรียวลิ้นร้อนที่ดูดรักหยอกเย้าให้เธอเตลิดหลง แขนเรียวยกขึ้นเกาะเกี่ยวบ่ากว้างของเขาไว้อย่างหลงลืมตัวมือบางจิกเล็บลงบนบ่าของเขาเมื่อความซ่านรัญจวนเริ่มวิ่งพล่านไปทั้งกาย ความร้อนระอุก่อตัวขึ้นที่ใจกลางร่างสาวอ่อนไหวหมุนมวนให้หัวใจหวิวหวามจนเธออ่อนระทวยซวนซบกับอกกว้างของเขาที่กำลังพาเธอมาทรุดนั่งลงบนโซฟารับแขกตัวใหญ่กลางห้องโถงของบ้านหลังงาม เสียงคลื่นลมทะเลยังคงซาดซัดเข้าหาผืนทรายชายฝั่ง สายลมเย็นๆ ที่พัดไล้เรือนกายสาวไม่ได้ทำให้เมวีรู้สึกหนาวเหน็บเลยสักนิด เพราะความร้อนจากเพลิงเสน่หานั้นแผดไหม้เลือดในกายให้ผ่าวร้อน...

“อืมมมม นะ นาย ปละ ปล่อย...” แม้จะตกอยู่ในห้องพิศวาสเร่าร้อนแต่เมวีก็พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาและพยายามยกมือที่อ่อนแรงของตนผลักไสเขา แต่มันไม่มีผลอะไรกับคนตัวโตที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อยืดสีขาวของเขาออกจากกายแกร่งแล้วแนบกายที่ร้อนไม่แพ้กันลงมาแนบชิดกายสาวซึ่งบัดนี้ท่อนบนของเธอเปลือยเปล่าขาวลอออยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย ความงดงามของเธอกระตุ้นเร้าให้ออสการ์แทบอยากจะกระโจนใส่ร่างงามแล้วฝากฝังความปวดร้าวแกร่งกระด้างของตนไว้ในกายเธอ