LOGINShare
บทที่ 2/6 ความสุขที่หายไป
publish date:
2026-02-27 05:53:36“เอกสารอะไร” ได้ยินชื่อเพื่อนสนิทสองหนุ่มรับมาอ่าน พลันขนอ่อนลุกเกรียวมองกันและกัน
“ฉิบหาย” ตรีวิทย์หลุดปากสบถ คนมองกันเต็ม ลากแขนกันต์ดนัยไปคุยส่วนตัว
“บอกแล้วว่าปลื้มเอาจริง เห็นไหม ไม่ทันข้ามวันร่อนจดหมายลาออกส่งตรงถึงโรงพยาบาล อยากจะบ้า ทำยังไงดี ฉีกทิ้งดีไหม”
“อย่า! บ้าเหรอ มีลายเซ็นปลื้มแนบมาด้วยนายก็เห็น”
“ถ้าเอาไปส่งผู้อำนวยการจะไม่บ้ากว่าเหรอ”
“ปลื้มขอลาออก ส่วนจะให้ออกหรือเปล่า อยู่ในดุลพินิจผู้อำนวยการ มันอยู่นอกเหนือการตัดสินใจของเรา”
“ถ้าอย่างนั้นนายเอาไปส่งแล้วกัน ฉันไม่กล้า”
ตรีวิทย์ไวปานลิง คว้าได้แค่สายลม
“เฮ้ย! โยนกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ”
ไม่มีคำจะพูด งานล้นมือยังไม่ได้นอนเต็มตาตั้งแต่เมื่อคืน ต้องรีบไปตรวจคนไข้ กลับต้องรับหน้าที่ส่งจดหมาย คนที่พอมีเวลาว่างกลับวิ่งหนี ช่างเป็นเพื่อนที่รักเพื่อนเสียจริง เขาประชด!
ก๊อก ก๊อก!
ไม่รอเจ้าของโรงพยาบาลอนุญาตเปิดประตูเข้าไป
“ขออนุญาตครับ”
“รอเป็นไหม” ตำหนิเพื่อนสนิทลูกชายคนโต ในห้องไม่ได้มีแค่ท่าน แต่มีญาติคนป่วยมาขอคำปรึกษาส่วนตัว
“ขอโทษครับ ผมมีเรื่องสำคัญอยากรายงานให้ท่านทราบ”
“จะด่วนแค่ไหนก็ควรมีมารยาท ออกไปก่อน”
นายแพทย์สิทธิเดชขับไล่กันต์ดนัย กลับมาคุยแนวทางการรักษากับญาติคนไข้ ทว่ากันต์ดนัยไม่มีทีท่าจะออกไป
“เด็กสมัยนี้ไม่มีมารยาทกันหมดหรือไง มีอะไรก็ว่ามา”
“ผมมาส่งกระดาษแผ่นเดียวครับ”
“วางไว้บนโต๊ะ แล้วออกไป”
“ได้ครับ ผมวางจดหมายลาออกปลื้มไว้ตรงนี้นะครับ”
เจ้าของโรงพยาบาลมีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม ขอจบการสนทนาเพื่อพูดคุยกับกันต์ดนัยตามลำพัง หลังจากได้อ่านเนื้อหาทั้งหมดเส้นเลือดบนขมับนูนเด่น ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะขยุ้มลงบนกระดาษจนเละคามือ โกรธหน้าแดงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เมื่อลูกชายคนโตผู้เป็นความหวังเดียวในการรับช่วงสืบทอดบริหารธุรกิจ ส่งจดหมายลาออกจากโรงพยาบาล
“ชักจะเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวัน! อย่าเพิ่งให้เรื่องแพร่งพรายออกไป ฉันจะโทรคุยกับมันให้รู้เรื่อง”
“ไม่มีประโยชน์หรอกครับ ไม่มีใครติดต่อปลื้มได้”
“เพื่อนนายส่งเอกสารบ้าๆ มาตั้งแต่ตอนไหน!”
“ไม่ทราบว่าส่งมาตอนไหน ผมเพิ่งได้รับจากเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เมื่อสักครู่ ทันทีที่ทราบเรื่องก็นำมารายงาน”
“อยากลาออกก็ตามใจ จะไปทำงานที่ไหนก็เรื่องของมัน!”
“ท่านยินยอมที่จะตัดขาดกับปลื้มใช่ไหมครับ”
“มันพูดเอง ไม่ใช่ฉันเป็นฝ่ายเริ่ม! ฉันไม่เคยมีปัญหา มันต่างหากชอบหาเรื่องทะเลาะ เรียกกลับมาก็ทะเลาะกันเหมือนเดิม อยากลาออกนักก็ให้ออกไป!”
“ท่านปรึกษาปลื้มหรือเปล่า ก่อนให้ธีเข้ามาทำงาน”
“ปรึกษาทำไม ธีกับปลื้มทำงานคนละส่วน”
“ทำงานองค์กรเดียวกัน จะอ้างว่าทำคนละส่วนไม่ได้หรอกครับ ท่านอนุญาตให้ธีเข้ามาแสดงบทบาทอำนาจเป็นใหญ่ในการบริหาร ใส่ใจความรู้สึกธีมากกว่าปลื้ม ทั้งที่ท่านทราบว่าสองคนไม่ถูกกัน ปลื้มหันหลังให้ปัญหาทางบ้านตั้งใจทำงานมาตลอด จนถึงวันที่ท่านเอาธีเข้ามาระรานบีบให้ปลื้มไม่มีที่ยืน กลับบ้านก็เจอพวกนั้น มาทำงานก็ยังเจอ ท่านรู้ปัญหา แต่ปิดหูปิดตาทำเหมือนไม่มีอะไร คับที่ไม่ลำบากเท่าคับใจ ถ้าผมเป็นปลื้มผมก็ลาออกเหมือนกัน”
“เธอจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อทุกคนคือครอบครัว!”
“ผมทราบครับ ว่าปลาทุกตัวอาศัยในน้ำ แต่ไม่ใช่ทุกชนิดจะอยู่รวมกันได้ ท่านไม่มีทางจับปลาพันธุ์ดุสองชนิดมาอยู่ด้วยกัน แล้วคาดหวังว่าพวกมันจะไม่ทำร้ายหรือกินกันเอง เพราะไม่มีทางเป็นไปได้ ผมเด็กเกินกว่าจะพูดให้ท่านเข้าใจ ขอตัวก่อนนะครับ”
กันต์ดนัยบีบมือจนเจ็บ กลัวควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้พลั้งปากเสียใส่ผู้อำนวยการ เข้าใจปรเมศวร์ในฐานะที่บิดามีเมียน้อยเหมือนกัน
คล้อยหลังประตูปิดลง นายแพทย์สิทธิเดชหยิบแผ่นกระดาษยับยู่ยี่มาอ่านอีกครั้ง สายตาท่านสะดุดเข้าที่ลายเซ็นเล็กๆ เขียนโดยลายมือลูกชาย เมียหลวงกับเมียน้อยจัดอยู่ในประเภทปลาพันธุ์ดุทั้งคู่ เพราะเหตุนี้บ้านถึงได้เละเทะมากทุกวัน หรือท่านเอง ที่เป็นคนผิด?
Latest chapter
พิษรักพันธะวิวาห์ บทส่งท้าย
บทส่งท้าย“บ้านเงียบชอบกลน่าจะไม่มีใครอยู่ เราเลี้ยวรถกลับเลยดีไหม” “อ๊ะ! มาถึงขนาดนี้แล้วจะกลับไปทั้งที่ของเต็มมือได้ยังไงคะ จอดรถไว้หน้าบ้านนี่แหละค่ะ เข้าไปแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอก ดับรถแล้วลงมา”ดื้อเหลือเกินสามีเธอ ญาตาวีดับเครื่องยนต์แทนเสียเลย ปรเมศวร์มีสีหน้าหนักใจเล็กน้อยแต่เขาไม่ขัดใจ คว้าถุงของฝากจากห้างฯ เดอะแกรนด์ที่พวกเขาร่วมใจพิถีพิถันเลือกลงจากรถมากดกริ่งหน้าบ้านบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ในโครงการหมู่บ้านจัดสรรราคาหลักหนึ่งร้อยล้าน กว้างขวาง สวยงาม สมฐานะลูกชายคนรองของนายแพทย์สิทธิเดช มหาเศรษฐีเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ในประเทศไทยสุธีไม่ได้มีความสุขในการทำงานในโรงพยาบาลตามคำสั่งของบิดา ไม่ได้สุขใจกับการพาภรรยาย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ แต่เพราะไม่มีเงินทองมากมายมาตั้งต้นธุรกิจจึงต้องพึ่งพาอาศัยบารมีบิดา เมื่อถึงวันหนึ่งที่บิดาปล่อยวาง ยินยอมให้ลูกๆ ทุกคนดำเนินชีวิตตามความต้องการของตัวเองสุธีได้รับเงินทุนก้อนใหญ่ลงทุนเปิดร้านอาหารหลากหลายสไตล์ ได้รับการตอบรับดีเยี่ยม ขยายสาขารวดเร็วภายในระยะเวลาห้าปี มีเงินทองมากมายซื้อบ้านหลังใหญ่ และรับมารดาออกมาอาศัยด้วยกันน้าสิรีห่วงบิ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 20 เส้นทางสู่อนาคต
ในวันครบรอบสี่ขวบของน้องปริ๊นซ์ น้าสิรีเดินทางไกลจากกรุงเทพฯ มาถึงเชียงใหม่เพื่อขอคุยกับปรเมศวร์และครอบครัวน้าสิรีพูดกับเขาว่า ‘น้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อก่อกวน หรือหาเรื่องให้ปลื้มไม่สบายใจ น้าแค่อยากมาส่งข่าวให้ปลื้มรู้ อาการป่วยของคุณพ่อปลื้มทรุดลง ท่านไม่สามารถเครียดและทำงานเต็มตัวเหมือนเมื่อก่อน ตำแหน่งในโรงพยาบาลสั่นคลอน ท่านต้องการผู้สืบทอด ในบ้านเราเห็นจะมีแค่ปลื้มคนเดียว ที่จะเข้ามาบริหารโรงพยาบาลแทนคุณพ่อปลื้มได้ ถึงคุณพี่เดชจะไม่เคยขอร้องให้ปลื้มกลับไป แต่น้ามองออกว่าท่านคิดถึงปลื้มและอยากเจอหลานมาก ปลื้มออกจากบ้านมาเกือบ 5 ปี มันนานเกินไปแล้วนะปลื้ม’‘น้าเคยทำไม่ดีกับปลื้มไว้มาก น้ารู้ แต่ถ้าหากน้ามีสิทธิ์ขอปลื้มได้หนึ่งอย่าง น้าขอร้องให้ปลื้มพาลูกเมียกับคุณพี่นากลับไปอยู่กรุงเทพฯ กับพ่อปลื้มได้หรือเปล่า โรงพยาบาลต้องการคนสืบทอดกิจการ ปลื้มคือทายาทตัวจริง ปลื้มสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของคุณพี่เดช ปลื้มไม่ต้องกังวลว่าน้ากับน้องๆ จะมาเบียดเบียนปลื้ม พวกเรามีความสุขดี แล้วพวกเราก็อยากเห็นคุณพี่เดชมีความสุข อยากให้ท่านคืนดีกับลูกชายของท่าน น้าไปๆ กลับๆ ระหว่างบ้านธีกับบ้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 19 เด็กขี้แยแต่ก็รักนะ
“ธุรกิจร้านอาหารกำไรไม่ได้เยอะหรอกนะ ได้สัก 10% ต่อรายรับทั้งหมดต่อหนึ่งสาขาก็ถือว่าเพอร์เฟกต์มาก พี่กับฟ้าถึงต้องวางแผนขยายสาขาร้านออกไปให้ได้เยอะๆ ผลประกอบการโดยรวมจะได้โตตาม”“พูดจาดีมีหลักการ ร่ำรวยเมื่อไหร่ อย่าลืมน้องสาวคนนี้นะคะ”“งานยูทูบเบอร์ของจินก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอ รายได้โฆษณา รายได้สปอนเซอร์ รวมๆ รับต่อเดือนน่าจะหลายแสนเอาเรื่องอยู่ใช่ไหม ยังคุยกับฟ้าอยู่เลย จินเดือนทางบ่อยจะมีเวลาแวะมาเฝ้าไข้คุณพ่อหรือเปล่า”“เรื่องงานเรื่องเที่ยวจะสำคัญเท่าชีวิตคุณพ่อได้ยังไงคะ จินเลื่อนไปหมดแล้ว ถ้าพี่ธีมีงานด่วนปลีกตัวไปได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงคุณพ่อ”“มีพยาบาลสวยขนาดนี้คอยเอาใจ คุณพ่อมีหวังหายวันหายคืน”สุธีแซวน้องสาวคนรอง ขโมยผลไม้ที่เธอตั้งใจปอกเปลือกเก็บใส่ตู้เย็นรอป้อนบิดาที่อยู่ระหว่างการพักฟื้นหลังผ่าตัดบายพาสหัวใจ“พี่ธี! มือไม่ล้างมาหยิบกิน เชื้อโรคลงท้องคุณพ่อไปด้วยจะทำยังไง”“ชิ้นเดียวไม่เป็นไรหรอกน่า คุณพ่อนอนหลับ ไม่ตื่นมาบ่นพี่หรอก”“ใครว่าฉันไม่อยาก ฉันไม่มีแรงบ่นพวกแกต่างหาก”นายแพทย์สิทธิเดชตื่นมาส่งยิ้มให้ลูกๆท่านพักฟื้นในห้องไอซียูเจ็ดวัน ก่อนจะย้ายออกมานอนพักที่ห้องผู
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 18 รอยยิ้มที่แสนเศร้า
ในวัย 29 ปีบริบูรณ์ ลูกสาวเพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ปรเมศวร์บินไปประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนเจาะจงด้านการผ่าตัด เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้การเรียนและทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่าสองปีโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ในรัฐนั้นเสนอตำแหน่งงานให้เขา มีช่วงว่างหนึ่งเดือนสั้นๆ ให้พักผ่อนและตัดสินใจ ปรเมศวร์คิดถึงเพื่อนสนิททั้งสองเลือกใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นกลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ และครอบครัวกันต์ดนัยกับตรีวิทย์ไปรับถึงสนามบินไม่ได้พาไปกินเลี้ยงสังสรรค์อย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่พาเขามาบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ที่เขาเคยเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยซื้อให้ใครอาศัยในบ้านหลังนั้นเขามีโอกาสได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่โตขึ้นกว่าวันที่เขาไปจากประเทศไทย เธอน่าจะอายุย่าง 20 ปี จูงมือลูกสาววัย 2 ขวบออกมารับแขก เด็กผู้หญิงผิวพรรณดีหน้าตาน่ารักถอดพิมพ์เดียวกับเขา ยิ้มตาหยีหัวเราะดีใจที่เห็นว่าใครมา เด็กร้องเรียก พ่อ ไม่เต็มเสียง เพราะเพิ่งฝึกพูดไม่กี่คำ เท้าเล็กๆ เดินตรงมาทางเขาแต่ผ่านไปกอดกันต์ดนัยสลับกับตรีวิทย์ เพื่อนสนิททั้งสองมีของติดมือมาฝากเป็นขนมกับของเล่นเด็กหญิงจิ้มนิ้วลงบนซองขนมให้พ่อตรีช่วยแกะ ล้วงมือป้อมๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 17 แต่งงานกันนะ
ความสัมพันธ์เปราะบางระหว่างสองพ่อลูกจบลงอย่างไม่มีชิ้นดี นายแพทย์สิทธิเดชข้ามสะพานไม้กลับมาฝั่งตัวบ้านมองเห็นหลานสาว จะเรียกให้เข้ามาหาหลานสาวกลับหันหลังวิ่งหนีไปทางอื่น จุดจบคนจิตใจคับแคบไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ลูกชาย หลานสาว อาจจะรวมถึงหลานอีกคนที่กำลังจะเกิด จะไม่มีใครอยากกราบไหว้และเรียกท่านว่าปู่ชายสูงวัยยืนตัวตรงอยู่ดีๆ ตัวกลับเอียงไปทางด้านขวาซวนเซเกือบจะล้ม คว้าราวจับสะพานไว้ทันแต่มือข้างนั้นกลับหมดแรง ตัวท่านล้มลงเสียงดังโครม! “คุณเดช/ท่าน” ภรรยาหลวงกับสายฝนอับอายขายหน้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนรีบตามมา ทั้งสองคนช่วยกันออกแรงพยุงท่านให้กลับมายืน แต่นายแพทย์สิทธิเดชเกลียดชังเด็กสาวรุ่นลูกเหลือเกิน“สายฝน! อย่ามาแตะตัวฉัน นับต่อจากนี้ ห้ามติดต่อฉันมาอีก!”“โทษดิฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ! ดิฉันแค่ส่งข้อมูลให้ท่านทราบ หน้าที่ปักใจเชื่อหรือเปล่าเป็นของท่าน ดิฉันไม่ได้ผิด อย่ามาว่าดิฉัน!”“ฉันรู้ หนูฝน อย่าถือสาคุณเดชเลย มาช่วยฉันพยุงท่านออกไป”“เห็นแก่คุณกาญจนา ดิฉันจะช่วยค่ะ” สายตาสายฝนก้าวร้าว ในเมื่อแผนแยกปรเมศวร์ออกจากเด็กคนนั้นล่มไม่เป็นท่า เธอไม่มีความจำเป็นต้องพะเน้าพะนอเอาใจ ช
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 16 ฉีกหน้าลูกสะใภ้
‘ประกาศจากกัปตัน ขณะนี้ลมมรสุมพัดผ่านจังหวัดเชียงใหม่ ฝนตกหนัก ลมพัดแรง ท้องฟ้าเหนือท่าอากาศยานเชียงใหม่ปิด ย้ำ ท้องฟ้าปิด ทำให้ไม่สามารถนำเครื่องลงจอด กัปตันจะนำเครื่องบินวนรอสภาพอากาศเปิด แต่หากสุดวิสัยอาจจะต้องนำเครื่องกลับท่าอากาศยานต้นทาง...’ “ไม่ได้!”นายแพทย์สิทธิเดชร้อนใจอยากไปให้ถึงจุดหมายตามกำหนด เตรียมปลดสายรัดเข็มขัดประท้วงแต่ภรรยาหลวงคว้าแขนไว้“คุณเดช มันอันตราย”ท่านไม่พอใจ แต่เพราะเครื่องสั่นและทุกคนต่างหันมามอง ทำให้ท่านจำใจนั่งลงที่เดิมกอดอกรอคอยอย่างใจร้อน“เมื่อไหร่จะมาถึงสักที!”คนมารอรับ รอนานเข้าเริ่มอารมณ์เสียสายฝนสะบัดหน้าสะบัดตาอย่างคนโมโหร้าย แต่งตัวสวยเดินวนรอบโถงผู้โดยสารขาเข้าหลายสิบรอบ รอเที่ยวบินที่เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนโดยสารมาเชียงใหม่ รู้อย่างนี้ไม่รอเสียก็ดี คุณสิทธิเดชกำลังจะทำให้เธอพลาดไปร่วมงานแต่งกันต์ดนัย ระยะทางจากตัวเมืองเข้าไปในไร่อรุณรุ่งไกลเกือบสี่สิบกิโลเมตร กว่าจะไปถึงเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันมาอาจจะแยกย้ายไปหมด เสียงเรียกเข้าแผดลั่น เผลอดีใจนึกว่านายแพทย์สิทธิเดช ที่ไหนได้บิดาเธอนั่นเองที่โทรหา สายฝนกดรับสายอย่างไม่เต็มใจ เสียงเข้มๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/3 คิดถึงสุดหัวใจ
“ไม่ต้องร้อง...”พูดไม่ออกกอดลูกสาวร้องไห้น้ำตาซึมไปด้วยกัน ช่วงที่พยายามรักษาสภาพจิตใจของตัวเองอยู่นั้น ปรเมศวร์เอื้อมมือมาวางบนลาดไหล่ลากมือลูบลงมาจนกระทั่งถึงต้นแขนเธอจุกจนพูดไม่ออก เธอเคยฝันว่าอยากจะมีเขาอยู่เคียงข้าง คอยปลอบโยน คอยให้กำลังใจ ผู้หญิงไร้ที่พึ่ง แค่อยากได้รับเศษเสี้ยวความรักเลี้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/2 คิดถึงสุดหัวใจ
“คุณแม่ไปไหน หนูอยากหาคุณแม่ ฮือ...” ลูกสาวแผดเสียงร้องไห้ดังผ่านประตูออกมาถึงตำแหน่งที่ญาตาวียืน ลูกพยายามจะลงจากเตียงทว่าถูกพยาบาลยืนล้อมไว้ทุกทิศทาง มือเล็กเหยียดยื่นจะให้แม่เข้าไปหา“ขอให้ฉันเข้าไปหาลูกเถอะนะคะ ได้โปรด ฉันจะอยู่เงียบๆ ไม่รบกวนพวกคุณ คุณได้ยินไม่ใช่เหรอคะ ลูกร้องไห้หาฉัน”ใจจะข
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/1 คิดถึงสุดหัวใจ
‘หย่ากันแล้วจะลงเอยกันได้ยังไง จบไม่แฮปปี้ ขอเท!’‘นางเอกโง่ แทนที่จะบอกพระเอกว่าตัวเองท้อง’‘พล็อตน้ำเน่า! อ่านมาร้อยเรื่องเขียนเหมือนกันหมด’ลงตัวอย่างนิยายเรื่องใหม่สี่ตอนแรกคอมเมนต์มาเป็นร้อย อย่าว่าแต่นักอ่านที่สงสัยเรื่องราวจะจบลงอย่างไร ญาตาวีเขียนบางส่วนอิงมาจากชีวิตจริงตัวเอง ไม่รู้เช่นกัน
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 4/4 เก่าของใครใหม่ของเขา
กลวัชรมีศักดิ์เป็นลูกชายนอกสมรสของพ่อเลี้ยงเกริก บุตรชายคนเดียวของคุณย่าสมสมัย แม่เขาเป็นเพียงแม่บ้านในไร่ ถึงแม้ชาติตระกูลทางแม่จะไม่ได้ดี คุณย่าก็ให้ความรักและเลี้ยงเขามาเป็นอย่างดี ปัจจุบันคุณพ่อเกริกเสียชีวิตไปแล้ว แม่หลวง แม่แท้ๆ ของกฤตพลกับกันต์ดนัยย้ายไปอยู่ที่อื่น ส่วนแม่เขาทำงานเป็นแม่บ้าน
You May Also Like
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.1K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.0K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่600.5K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี59.9K viewsฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี
จิตจักร์81 viewsฮอตเนิร์ดคนนั้นของเจ๊
นรกสร้าง57 viewsสัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย
มะที570 viewsรีเทิร์นรักมัดใจนายวิศวะ
PR Star Ploy77 views
