บทที่ 3/1 เลิกราแต่ไม่เลิกรัก

“ผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลย ใคร คนรู้จักแกเหรอยัยจ๋า”

นักศึกษาแพทย์ยื่นหน้ามาถาม เมื่อเพื่อนสนิทแอบมองชายคนหนึ่งไม่ละสายตาแม้ว่าเขาจะเดินผ่านหน้าร้านไป อีกทั้งยังมีปฏิกิริยาทางร่างกายวางเสื้อเด็กที่ตั้งใจจะซื้อไปฝากหลาน พี่ธี พี่ชายยัยจ๋ากำลังจะเป็นพ่อคน เร็วๆ นี้พี่สะใภ้จะคลอด ยัยจ๋าค่อนข้างงก ไม่ซื้อราคาเต็ม มาหาของใหม่และถูกเก็บไว้รอให้วันคลอด

“แกรอตรงนี้ก่อนนะ แป๊บเดียวเดี๋ยวฉันกลับมา”

สุชาดากึ่งเดินกึ่งวิ่งเร็วจนหอบเหนื่อย ร้องเรียกชื่อเล่นปรเมศวร์ซ้ำๆ จนกระทั่งร่างกายแข็งแรงหยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาสุชาดาสว่างสดใส เมื่อชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพี่ชายคนโต

“ใช่พี่ปลื้มจริงด้วย”

ปรเมศวร์เป็นบุคคลที่เจอตัวยาก สุชาดาเรียนคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่หลายปี กลับบ้านเฉพาะช่วงปิดเทอมเฉลี่ยหนึ่งถึงสองครั้งต่อปี แทบจะไม่มีโอกาสได้เจอหน้าเขา

ปรเมศวร์ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกตั้งแต่สุชาดายังเด็ก และถ้าหากไม่ถูกบังคับ เขาจะไม่กลับบ้านเป็นอันขาด สาเหตุหลักที่ทำให้เขาเกลียดชังบ้าน คือการมีอยู่ของครอบครัวภรรยาน้อยคุณพ่อ

พี่ชายคนโตที่ไม่ค่อยสนิทกันมากนักมองด้วยสายตารับรู้ว่ามาทักทาย แต่แล้วยังไง ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย จะมาทำให้เขาเสียเวลาทำไม สุชาดาอ่านประโยคนั้นได้จากสายตา ตั้งต้นมาทัก แต่หญิงสาวกลับเป็นฝ่ายประหม่าเสียเอง

“ขอโทษนะคะที่มาทัก จ๋าไม่คิดว่าจะเจอพี่ปลื้มเลยแปลกใจ”

ปรเมศวร์เงียบ ไม่ตอบกลับแม้แต่คำทักทาย สุชาดาเสียใจที่ไม่เคยทำลายกำแพงหัวใจพี่ชายได้เลย

“พี่ปลื้มมากับใครคะ คุณพ่อกับคุณแม่นามาด้วยหรือเปล่า”

“กลับไปหาเพื่อนเถอะ เพื่อนรอ” เขาตัดบทไร้เยื่อใย

ปรเมศวร์เพิ่งทะเลาะกับบิดาและมารดาเธอมาหมาดๆ ไม่อยากคุยด้วย เซ็งไม่น้อยที่บังเอิญเจอกันไม่อยากให้สุชาดาเอาเรื่องที่เขามาเชียงใหม่ไปบอกบิดา ตั้งท่าเตรียมจะเดินหนีแต่กลุ่มเพื่อนน้องสาวตามมา ผู้หญิงแต่ละคนไม่ปิดบังว่าอยากรู้อยากเห็น

“ใครเหรอจ๋า” สามสาวหน้าตาน่ารักข่มเสียงกรี๊ด มีสีหน้าตื่นเต้น หัวใจเต้นแรงเมื่อพบชายหนุ่มหน้าตาดีประดุจพระเอกซีรีส์เกาหลี นักศึกษาสาวบางคนสูงเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร สูงกว่าค่าเฉลี่ยสาวไทย แต่ยืนต่อหน้าเขากลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมขึ้นมาทันที เพื่อนๆ รุมเขย่าแขนเสื้อหนักขึ้น สุชาดาอึดอัด เอียงใบหน้าใสใต้แมสก์มองกลุ่มเพื่อนสลับกับพี่ชาย

“พี่ปลื้ม พี่ชายเราเอง”

สิ้นเสียงเพื่อนๆ เขย่าแขนแรงขึ้นอีก เก็บอารมณ์ไม่ไหวจะละลายตรงหน้าผู้ชายหล่อ สุชาดาเอียงหน้ากลับไปดุ แต่ไม่มีใครสนใจเธอ ทุกคนคอยแต่จ้องปรเมศวร์

“พี่ชายจ๋า พี่ธีไม่ใช่เหรอ หรือว่าเป็นญาติกัน”

“อย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้ไหม”

เอ็ดเพื่อนๆ หน้าตาซีเรียส ด้วยความรู้สึกเกรงใจปรเมศวร์ แต่สติยัยพวกนี้ไม่เหลือไม่มีใครมองเห็นความเดือดเนื้อร้อนใจบนใบหน้าเธอ

สุชาดากลัวแทบตาย ตอนที่เพื่อนหลุดปากพูดถึงสุธีพี่ชายอีกคน เพื่อนๆ เขย่าแขนต่อเนื่องจนสุชาดารำคาญ

“พี่ปลื้ม เพื่อนๆ ของจ๋าค่ะ นิน รัก จ๋อม แล้วก็พี่สายฝน พี่ฝนเป็นหมอประจำโรงพยาบาลที่จ๋ากับเพื่อนๆ ฝึกงาน” ทนแรงรบเร้าไม่ไหวเริ่มต้นแนะนำ แพทย์หญิงสายฝนชำระค่าเสื้อผ้าเพิ่งเสร็จตามมารวมกลุ่ม สุชาดาถือโอกาสแนะนำคุณหมอสาวเป็นคนสุดท้าย

“พี่ชื่อปลื้ม ยินดีที่ได้รู้จัก”

ปรเมศวร์ไม่ได้อยากรู้จักเด็กๆ กลุ่มนี้ แต่เขาไม่ได้แสดงอาการต่อต้าน รับไหว้เด็กๆ ทุกคน ส่วนผู้หญิงคนสุดท้ายแค่ก้มหน้าทักทาย ดูจากรูปร่างหน้าตาหญิงสาวน่าจะอายุใกล้เคียงกัน

“บังเอิญจังเลยที่เจอกัน สบายดีหรือเปล่า”

แต่หญิงสาวกลับทักทายเป็นกันเอง ราวกับรู้จักกันมาก่อน

ปรเมศวร์ไม่อยากมองหน้า แต่มีความรู้สึกเล็กๆ ที่อยากรู้อยากเห็น ปรายหางตามองหญิงสาวคนนั้น พินิจพิจารณาว่าเคยรู้จัก หรือเคยพบเจอหน้ากันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

“โธ่ ปลื้ม อย่าบอกนะว่าจำฝนไม่ได้”

เขาไม่ตอบหญิงสาวแปลกหน้าหันไปมองน้องสาว ดวงหน้าที่คล้ายบิดามากกว่าสิรียิ้มใต้แมสก์ดวงตาแคบลง

“พี่ฝน ลูกสาวอาสายชล เพื่อนรุ่นน้องที่คุณพ่อสนิทยังไงล่ะคะ จ๋ารู้จักพี่ฝนช่วงฝึกงาน พี่ฝนเล่าให้ฟังว่าเคยเรียนที่เดียวกับพี่ปลื้มด้วยนะ ตอนที่แนะนำให้รู้จักจ๋านึกว่าพี่ปลื้มจำได้”

“รู้จักอาสายชล แต่จำคุณไม่ได้ เราเรียนด้วยกันที่ไหนเหรอ” เขาเพ่งมอง ไม่คุ้นหน้าหญิงสาวแม้แต่น้อยเลือกที่จะถามตรงๆ

“ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ จำชื่อจำหน้าคนไม่เคยได้” ใบหน้ากลมอมยิ้มขำขัน สายฝนไม่ใช่ผู้หญิงสวยสะดุดตา แต่ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ถึงขั้นทุกคนมองผ่าน บวกกับอาชีพที่ทำเสริมให้เธอมีเสน่ห์มากขึ้น

“จำไม่ได้ครับ ผมเรียนต่อหลายที่มีเพื่อนเยอะ”

เขาเรียนจบในไทยก่อนไปเรียนต่อเฉพาะทางด้านโรคหัวใจและหลอดเลือดที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เรียนจบกลับมายังคงเรียนและทำงาน ถ้าเป็นเรื่องงานเขาค่อนข้างจริงจังตั้งใจ ผู้ใหญ่ในวงการแพทย์หลายคนมักจะแนะนำลูกสาวหลานสาวให้รู้จัก หวังพึ่งพาฐานะและบารมีพ่อเขา เพราะน้อยคนจะรู้ว่าเขาจดทะเบียนสมรสกับญาตาวีและมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน ในชีวิตพบเจอคนมากจะจำทุกคนได้ยังไง

“เราเรียนมหา’ลัยเดียวกัน ชั้นปีเดียวกัน ปลื้ม ฝน ตรี กันต์ แล้วก็แฟนกันต์ ทำงานกลุ่มด้วยกันตลอด ใจร้ายจังเลยนะที่จำฝนไม่ได้ ทั้งที่พ่อฝนก็สนิทกับพ่อปลื้ม”

“ไม่เคยรู้ว่าคุณเป็นลูกสาวอาสายชล”

“ฝนว่าปลื้มรู้ แต่จำไม่ได้มากกว่า เราไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่เรียนจบ ไปยังไงมายังไง สบายดีหรือเปล่า”

“ก็ดี คุณล่ะ” ถามกลับตามมารยาท ที่จริงไม่อยากรู้

“สบายดี แต่เพิ่งจะสบายไม่ถึงเดือน ก่อนหน้านั้นอกหักไม่เป็นอันกินอันนอน จับได้ว่าแฟนนอกใจ ร้ายกว่านั้นคืออะไรรู้ไหม แฟนใหม่ของแฟนเก่าทำงานโรงพยาบาลเดียวกับฝน เจอหน้ากันทุกวัน ยิ้มให้กันทุกวัน ไม่น่ามาแทงข้างหลังกันอย่างนี้”

ตอบแค่สบายดีก็พอแล้ว ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเล่ารายละเอียดปลีกย่อยให้ฟัง ปรเมศวร์ไม่สนใจ กดดันกลุ่มเพื่อนน้องสาวด้วยการดูเวลาผ่านนาฬิกาข้อมือ ถ้าสาวๆ รู้จักเกรงใจจะไม่เซ้าซี้ถาม

“ถ้าพี่ปลื้มมีธุระไปทำได้เลยนะคะ จ๋ากับเพื่อนแวะมากินข้าว ตอนบ่ายเราต้องกลับโรงพยาบาล”

สุชาดาสังเกตสีหน้าพี่ชาย ไม่อยากรบกวนเขา

“ยัยจ๋า ทำไมให้พี่ปลื้มกลับเร็วนักล่ะ น่าจะชวนกินข้าวด้วยกันก่อน/ใช่ๆ ชวนเลยสิ” รักเสนอ เพื่อนคนอื่นสนับสนุน