Mag-log inShare
บทที่ 2/5 ความสุขที่หายไป
Petsa ng paglalathala:
2026-02-27 05:53:21“ฉันอยู่คนเดียวต่างหาก ฉันกลายเป็นส่วนเกินของคุณกับสิรีมากี่ปี หลังจากหย่ากัน ทรัพย์สมบัติคุณพอใจจะแบ่งให้ฉันกับลูกเท่าไหร่ หรือจะไม่แบ่งเลยก็ได้ ตามใจคุณ ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”
ภรรยาจริงจังเกินกว่าจะมองในแง่มุมประชด นายแพทย์สิทธิเดชไม่ต้องการให้เรื่องเป็นอย่างนี้เข้าไปคว้ามือ
“ผมไม่หย่ากับคุณเด็ดขาด เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีก”
“คุณไปได้แล้ว อยู่ที่นี่นานๆ สิรีจะไม่พอใจ”
ลากแขนสามีออกไป ปิดประตูกลับเข้ามา ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นบนเตียงกวาดเอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวลงไป
จัดได้ไม่ถึงครึ่งลดตัวลงมานั่งกอดเข่าร้องไห้ คนวัยนี้ควรเกษียณจากการทำงานมาใช้ชีวิตบั้นปลายกับลูกหลานให้มีความสุข แต่ความฝันนั้นช่างริบหรี่ ตราบใดที่ดื้อดึงอาศัยในบ้านหลังนี้ เมื่อต้องเลือกระหว่างความสุขที่เหลือกับเงินทอง กาญจนาในวัยนี้ขอเลือกความสุข ไม่อยากทนทุกข์ทรมานในสถานะเมียหลวงต่อไป
“ไปห้องนั้นไม่กี่นาที ทำไมหน้าเศร้ากลับมาล่ะคะคุณพี่”
สิรีข่มอารมณ์โกรธถามราวกับไม่รู้สึกรู้สาที่สามีไปหาภรรยาหลวง เธออาบน้ำเพิ่งเสร็จมานั่งสางผมหน้าโต๊ะกระจก แต่งตัวสวยสวมชุดนอนอวดสรีระ อายุแม้จะเข้าเลขห้า แต่เธอยังสาวยังสวยกว่าอายุจริงเนื่องจากดูแลตัวเองดี สิรีเคยเป็นนักแสดงตัวประกอบไม่โด่งดัง ชีวิตพลิกผันหลังได้รับการเลี้ยงดูจากเศรษฐีเจ้าของโรงพยาบาล เสียแต่ท่านมีภรรยาอยู่แล้ว ถูกนักข่าวรุมถามก็หาได้แคร์ เชิดหน้าใส่
นับว่าเป็นความโชคดีของเธอที่นายแพทย์สิทธิเดชเมตตา แม้จะให้ทะเบียนสมรสไม่ได้ แต่อนุญาตให้เข้ามาอยู่ในบ้านร่วมกับภรรยาหลวง ทอดทิ้งภรรยาหลวงย้ายของใช้ส่วนตัวมาหลับนอนกับเธอ ถึงวันนี้นานกว่ายี่สิบปี สิรีกล้าพูดเต็มปากว่าสามารถมัดใจนายแพทย์สิทธิเดชได้ แต่ไม่กล้าแสดงอิทธิฤทธิ์มากนัก ค้างคาใจกับบางเรื่อง หากนายแพทย์สิทธิเดชรักเธอ ทำไมถึงไม่หย่ากับภรรยาหลวง
“อย่าอยากรู้ไปหมดทุกเรื่องนักเลย”
นายแพทย์สูงวัยเดินผ่านเก้าอี้ที่เธอนั่งเข้าไปในห้องแต่งตัวดึงกระชากผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ
“ถามนิดหน่อยจะเป็นไรไปคะ พี่นาพูดอะไรกับคุณพี่”
สิรีตามหลังมาติดๆ จะเอาใจช่วยอาบน้ำ
แต่นายแพทย์สิทธิเดชปิดประตูก่อนเธอเข้าถึงตัว จากหัวไหล่ลงมาถึงแผ่นหลังสั่นสะท้าน เสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้ทุกคนในบ้านไม่มีความสุข มีลูกชายที่พอจะฝากความหวังไว้ได้คนเดียว กลับลั่นวาจาไม่เอาพ่อตัวเอง ตัดขาดสายสัมพันธ์ง่ายราวกับกรรไกรตัดกระดาษ ภรรยาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขและให้คำมั่นว่าจะรักกันไปจนวันสุดท้าย ก็ไม่สามารถทนอยู่ร่วมบ้านเดียวกันได้อีกต่อไป บอกจะขอหย่าขาด
นายแพทย์สิทธิเดชรู้ต้นเหตุเรื่องทั้งหมดมาจากตัวเอง มันลุกลามบานปลายไปไกล แม้แต่ท่านก็ทำให้กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้
เช้าวันต่อมา โรงพยาบาลยังคงวุ่นวายเนื่องจากมีคนไข้เข้ามารับการรักษาเป็นจำนวนมาก การบริหารจัดการดีเยี่ยม บุคลากรทางการแพทย์ ขยันขันแข็งช่วยเหลือคนไข้ ตรีวิทย์ยึกๆ ยักๆ ยืนดักหน้าห้องแห่งหนึ่งรอกันต์ดนัย เพื่อนสนิทงานล้นมือผ่าตัดคนไข้กลุ่มใหญ่ทั้งวันทั้งคืน ตาดำ ตาโบ๋เดินวนเวียนในโรงพยาบาลแต่ถึงอย่างนั้นก็หล่อมัดใจสาวๆ อยู่มือ เขาสิ นอนครบเจ็ดชั่วโมงหน้าใสปิ๊งสาวๆ ไม่ชายตามอง
“ขอเวลาสักครู่นะครับ” เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด พยาบาลอีกคนเอาแผ่นภาพเอกซเรย์กระดูกขาคนไข้รายอื่นไล่ตามมารายงาน
“กันต์ ปลื้มโทรหาหรือเปล่า โทรไม่ติดตั้งแต่เมื่อคืน”
“ไม่ได้โทร มันทะเลาะกับผู้อำนวยการออกจะบ่อย นายยังไม่ชินอีกเหรอ อย่าห่วงเลยน่า สบายใจเมื่อไหร่ก็กลับมาเอง”
“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ปลื้มจริงจังมาก แม่นาบอกมันประกาศตัดขาดพ่อ ท้าให้พ่อยกสมบัติให้คุณสิรี ส่วนตัวมันบอกว่าจะลาออก มันไม่มีความสุข ไม่อยากทะเลาะกับพ่อ ไม่อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ บอกตามตรง กลัวปลื้มไม่กลับมาว่ะ”
กันต์ดนัยเก็บมาคิด ลำบากใจตามไปด้วย
“ก็จริง พักหลังมานี้ปลื้มเศร้า เหงา หน้าตาไม่มีความสุข”
“สงสารมันว่ะ เครียดสะสมเรื่องเดิมๆ มาไม่รู้กี่ปี”
“ลองโทรถามน้องญาหรือยัง เผื่อมันไปหาลูกที่เชียงใหม่”
“เออ จริงด้วย ลืมไปเลย ฉลาดมากกันต์ ปลื้มอาจไปหาลูก ทำไมคิดไม่ได้ตั้งแต่ตอนไปส่งปลื้มที่สนามบินวะ”
ทำงานหนักจนสมองเบลอ หรือสมองเบลออยู่แล้วแต่แรก
“ลองโทร ได้ความยังไงส่งข้อความมาบอกด้วย”
“หมอกันต์! หมอกันต์อย่าเพิ่งไปค่ะ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์วิ่งผมม้าเปิดเข้ามาหา
“หมอตรีก็อยู่ด้วย โชคดีจังเลยที่เจอคุณทั้งสองคน”
“ผมยืนอยู่ก่อนหมอกันต์สิบนาทีได้แล้วคุณ”
อยากจะพูดคำว่าแหมลากยาวไปถึงสี่แยกไฟแดง ในสายตาสาวๆ มีแต่กันต์ดนัยหรือยังไง
“ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่มองเห็นหมอตรีจริงๆ”
“พูดธุระของคุณมาเถอะครับ ผมต้องรีบไปดูคนไข้”
“ได้ค่ะหมอกันต์ คือ เมื่อสักครู่หมอปลื้มโทรเข้ามาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ฝากดิฉันปรินต์เอกสารฉบับนี้มาให้หมอกันต์ไม่ก็หมอตรีเอาไปส่งให้ท่านผู้อำนวยการ”
“เอกสารอะไร” ได้ยินชื่อเพื่อนสนิทสองหนุ่มรับมาอ่าน พลันขนอ่อนลุกเกรียวมองกันและกัน
“ฉิบหาย” ตรีวิทย์หลุดปากสบถ คนมองกันเต็ม ลากแขนกันต์ดนัยไปคุยส่วนตัว
Pinakabagong kabanata
พิษรักพันธะวิวาห์ บทส่งท้าย
บทส่งท้าย“บ้านเงียบชอบกลน่าจะไม่มีใครอยู่ เราเลี้ยวรถกลับเลยดีไหม” “อ๊ะ! มาถึงขนาดนี้แล้วจะกลับไปทั้งที่ของเต็มมือได้ยังไงคะ จอดรถไว้หน้าบ้านนี่แหละค่ะ เข้าไปแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอก ดับรถแล้วลงมา”ดื้อเหลือเกินสามีเธอ ญาตาวีดับเครื่องยนต์แทนเสียเลย ปรเมศวร์มีสีหน้าหนักใจเล็กน้อยแต่เขาไม่ขัดใจ คว้าถุงของฝากจากห้างฯ เดอะแกรนด์ที่พวกเขาร่วมใจพิถีพิถันเลือกลงจากรถมากดกริ่งหน้าบ้านบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ในโครงการหมู่บ้านจัดสรรราคาหลักหนึ่งร้อยล้าน กว้างขวาง สวยงาม สมฐานะลูกชายคนรองของนายแพทย์สิทธิเดช มหาเศรษฐีเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ในประเทศไทยสุธีไม่ได้มีความสุขในการทำงานในโรงพยาบาลตามคำสั่งของบิดา ไม่ได้สุขใจกับการพาภรรยาย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ แต่เพราะไม่มีเงินทองมากมายมาตั้งต้นธุรกิจจึงต้องพึ่งพาอาศัยบารมีบิดา เมื่อถึงวันหนึ่งที่บิดาปล่อยวาง ยินยอมให้ลูกๆ ทุกคนดำเนินชีวิตตามความต้องการของตัวเองสุธีได้รับเงินทุนก้อนใหญ่ลงทุนเปิดร้านอาหารหลากหลายสไตล์ ได้รับการตอบรับดีเยี่ยม ขยายสาขารวดเร็วภายในระยะเวลาห้าปี มีเงินทองมากมายซื้อบ้านหลังใหญ่ และรับมารดาออกมาอาศัยด้วยกันน้าสิรีห่วงบิ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 20 เส้นทางสู่อนาคต
ในวันครบรอบสี่ขวบของน้องปริ๊นซ์ น้าสิรีเดินทางไกลจากกรุงเทพฯ มาถึงเชียงใหม่เพื่อขอคุยกับปรเมศวร์และครอบครัวน้าสิรีพูดกับเขาว่า ‘น้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อก่อกวน หรือหาเรื่องให้ปลื้มไม่สบายใจ น้าแค่อยากมาส่งข่าวให้ปลื้มรู้ อาการป่วยของคุณพ่อปลื้มทรุดลง ท่านไม่สามารถเครียดและทำงานเต็มตัวเหมือนเมื่อก่อน ตำแหน่งในโรงพยาบาลสั่นคลอน ท่านต้องการผู้สืบทอด ในบ้านเราเห็นจะมีแค่ปลื้มคนเดียว ที่จะเข้ามาบริหารโรงพยาบาลแทนคุณพ่อปลื้มได้ ถึงคุณพี่เดชจะไม่เคยขอร้องให้ปลื้มกลับไป แต่น้ามองออกว่าท่านคิดถึงปลื้มและอยากเจอหลานมาก ปลื้มออกจากบ้านมาเกือบ 5 ปี มันนานเกินไปแล้วนะปลื้ม’‘น้าเคยทำไม่ดีกับปลื้มไว้มาก น้ารู้ แต่ถ้าหากน้ามีสิทธิ์ขอปลื้มได้หนึ่งอย่าง น้าขอร้องให้ปลื้มพาลูกเมียกับคุณพี่นากลับไปอยู่กรุงเทพฯ กับพ่อปลื้มได้หรือเปล่า โรงพยาบาลต้องการคนสืบทอดกิจการ ปลื้มคือทายาทตัวจริง ปลื้มสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของคุณพี่เดช ปลื้มไม่ต้องกังวลว่าน้ากับน้องๆ จะมาเบียดเบียนปลื้ม พวกเรามีความสุขดี แล้วพวกเราก็อยากเห็นคุณพี่เดชมีความสุข อยากให้ท่านคืนดีกับลูกชายของท่าน น้าไปๆ กลับๆ ระหว่างบ้านธีกับบ้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 19 เด็กขี้แยแต่ก็รักนะ
“ธุรกิจร้านอาหารกำไรไม่ได้เยอะหรอกนะ ได้สัก 10% ต่อรายรับทั้งหมดต่อหนึ่งสาขาก็ถือว่าเพอร์เฟกต์มาก พี่กับฟ้าถึงต้องวางแผนขยายสาขาร้านออกไปให้ได้เยอะๆ ผลประกอบการโดยรวมจะได้โตตาม”“พูดจาดีมีหลักการ ร่ำรวยเมื่อไหร่ อย่าลืมน้องสาวคนนี้นะคะ”“งานยูทูบเบอร์ของจินก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอ รายได้โฆษณา รายได้สปอนเซอร์ รวมๆ รับต่อเดือนน่าจะหลายแสนเอาเรื่องอยู่ใช่ไหม ยังคุยกับฟ้าอยู่เลย จินเดือนทางบ่อยจะมีเวลาแวะมาเฝ้าไข้คุณพ่อหรือเปล่า”“เรื่องงานเรื่องเที่ยวจะสำคัญเท่าชีวิตคุณพ่อได้ยังไงคะ จินเลื่อนไปหมดแล้ว ถ้าพี่ธีมีงานด่วนปลีกตัวไปได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงคุณพ่อ”“มีพยาบาลสวยขนาดนี้คอยเอาใจ คุณพ่อมีหวังหายวันหายคืน”สุธีแซวน้องสาวคนรอง ขโมยผลไม้ที่เธอตั้งใจปอกเปลือกเก็บใส่ตู้เย็นรอป้อนบิดาที่อยู่ระหว่างการพักฟื้นหลังผ่าตัดบายพาสหัวใจ“พี่ธี! มือไม่ล้างมาหยิบกิน เชื้อโรคลงท้องคุณพ่อไปด้วยจะทำยังไง”“ชิ้นเดียวไม่เป็นไรหรอกน่า คุณพ่อนอนหลับ ไม่ตื่นมาบ่นพี่หรอก”“ใครว่าฉันไม่อยาก ฉันไม่มีแรงบ่นพวกแกต่างหาก”นายแพทย์สิทธิเดชตื่นมาส่งยิ้มให้ลูกๆท่านพักฟื้นในห้องไอซียูเจ็ดวัน ก่อนจะย้ายออกมานอนพักที่ห้องผู
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 18 รอยยิ้มที่แสนเศร้า
ในวัย 29 ปีบริบูรณ์ ลูกสาวเพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ปรเมศวร์บินไปประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนเจาะจงด้านการผ่าตัด เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้การเรียนและทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่าสองปีโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ในรัฐนั้นเสนอตำแหน่งงานให้เขา มีช่วงว่างหนึ่งเดือนสั้นๆ ให้พักผ่อนและตัดสินใจ ปรเมศวร์คิดถึงเพื่อนสนิททั้งสองเลือกใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นกลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ และครอบครัวกันต์ดนัยกับตรีวิทย์ไปรับถึงสนามบินไม่ได้พาไปกินเลี้ยงสังสรรค์อย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่พาเขามาบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ที่เขาเคยเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยซื้อให้ใครอาศัยในบ้านหลังนั้นเขามีโอกาสได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่โตขึ้นกว่าวันที่เขาไปจากประเทศไทย เธอน่าจะอายุย่าง 20 ปี จูงมือลูกสาววัย 2 ขวบออกมารับแขก เด็กผู้หญิงผิวพรรณดีหน้าตาน่ารักถอดพิมพ์เดียวกับเขา ยิ้มตาหยีหัวเราะดีใจที่เห็นว่าใครมา เด็กร้องเรียก พ่อ ไม่เต็มเสียง เพราะเพิ่งฝึกพูดไม่กี่คำ เท้าเล็กๆ เดินตรงมาทางเขาแต่ผ่านไปกอดกันต์ดนัยสลับกับตรีวิทย์ เพื่อนสนิททั้งสองมีของติดมือมาฝากเป็นขนมกับของเล่นเด็กหญิงจิ้มนิ้วลงบนซองขนมให้พ่อตรีช่วยแกะ ล้วงมือป้อมๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 17 แต่งงานกันนะ
ความสัมพันธ์เปราะบางระหว่างสองพ่อลูกจบลงอย่างไม่มีชิ้นดี นายแพทย์สิทธิเดชข้ามสะพานไม้กลับมาฝั่งตัวบ้านมองเห็นหลานสาว จะเรียกให้เข้ามาหาหลานสาวกลับหันหลังวิ่งหนีไปทางอื่น จุดจบคนจิตใจคับแคบไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ลูกชาย หลานสาว อาจจะรวมถึงหลานอีกคนที่กำลังจะเกิด จะไม่มีใครอยากกราบไหว้และเรียกท่านว่าปู่ชายสูงวัยยืนตัวตรงอยู่ดีๆ ตัวกลับเอียงไปทางด้านขวาซวนเซเกือบจะล้ม คว้าราวจับสะพานไว้ทันแต่มือข้างนั้นกลับหมดแรง ตัวท่านล้มลงเสียงดังโครม! “คุณเดช/ท่าน” ภรรยาหลวงกับสายฝนอับอายขายหน้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนรีบตามมา ทั้งสองคนช่วยกันออกแรงพยุงท่านให้กลับมายืน แต่นายแพทย์สิทธิเดชเกลียดชังเด็กสาวรุ่นลูกเหลือเกิน“สายฝน! อย่ามาแตะตัวฉัน นับต่อจากนี้ ห้ามติดต่อฉันมาอีก!”“โทษดิฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ! ดิฉันแค่ส่งข้อมูลให้ท่านทราบ หน้าที่ปักใจเชื่อหรือเปล่าเป็นของท่าน ดิฉันไม่ได้ผิด อย่ามาว่าดิฉัน!”“ฉันรู้ หนูฝน อย่าถือสาคุณเดชเลย มาช่วยฉันพยุงท่านออกไป”“เห็นแก่คุณกาญจนา ดิฉันจะช่วยค่ะ” สายตาสายฝนก้าวร้าว ในเมื่อแผนแยกปรเมศวร์ออกจากเด็กคนนั้นล่มไม่เป็นท่า เธอไม่มีความจำเป็นต้องพะเน้าพะนอเอาใจ ช
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 16 ฉีกหน้าลูกสะใภ้
‘ประกาศจากกัปตัน ขณะนี้ลมมรสุมพัดผ่านจังหวัดเชียงใหม่ ฝนตกหนัก ลมพัดแรง ท้องฟ้าเหนือท่าอากาศยานเชียงใหม่ปิด ย้ำ ท้องฟ้าปิด ทำให้ไม่สามารถนำเครื่องลงจอด กัปตันจะนำเครื่องบินวนรอสภาพอากาศเปิด แต่หากสุดวิสัยอาจจะต้องนำเครื่องกลับท่าอากาศยานต้นทาง...’ “ไม่ได้!”นายแพทย์สิทธิเดชร้อนใจอยากไปให้ถึงจุดหมายตามกำหนด เตรียมปลดสายรัดเข็มขัดประท้วงแต่ภรรยาหลวงคว้าแขนไว้“คุณเดช มันอันตราย”ท่านไม่พอใจ แต่เพราะเครื่องสั่นและทุกคนต่างหันมามอง ทำให้ท่านจำใจนั่งลงที่เดิมกอดอกรอคอยอย่างใจร้อน“เมื่อไหร่จะมาถึงสักที!”คนมารอรับ รอนานเข้าเริ่มอารมณ์เสียสายฝนสะบัดหน้าสะบัดตาอย่างคนโมโหร้าย แต่งตัวสวยเดินวนรอบโถงผู้โดยสารขาเข้าหลายสิบรอบ รอเที่ยวบินที่เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนโดยสารมาเชียงใหม่ รู้อย่างนี้ไม่รอเสียก็ดี คุณสิทธิเดชกำลังจะทำให้เธอพลาดไปร่วมงานแต่งกันต์ดนัย ระยะทางจากตัวเมืองเข้าไปในไร่อรุณรุ่งไกลเกือบสี่สิบกิโลเมตร กว่าจะไปถึงเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันมาอาจจะแยกย้ายไปหมด เสียงเรียกเข้าแผดลั่น เผลอดีใจนึกว่านายแพทย์สิทธิเดช ที่ไหนได้บิดาเธอนั่นเองที่โทรหา สายฝนกดรับสายอย่างไม่เต็มใจ เสียงเข้มๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 2/2 ความสุขที่หายไป
“ไม่อยากให้ป้าไป เพราะกลัวจะไปจ๊ะเอ๋สาวๆ หรือเปล่า”“อย่างอนสิครับ ไม่มีหรอก ผมชอบอยู่คนเดียว”“คุณหนูค้างสักคืนสิคะ ป้าให้เด็กเก็บกวาดห้องไว้รอ”“ไม่ล่ะครับ นอนไม่หลับกันพอดี”“คุณพี่อิ่มแล้วเหรอคะ เพิ่งกินไปนิดเดียวเอง”สิรีประจบเสียงหวาน เพิ่งเริ่มรับประทานไม่ทันไรสามีกลับวางช้อนคว้าแก้วมาดื่มน้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 2/1 ความสุขที่หายไป
แต่กว่าปรเมศวร์จะกลับบ้านก็เลยเวลาอาหารเย็นไปมาก สมาชิกหลายคนทนหิวหิ้วท้องรอเขาต่างชักสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์ ปรายสายตาเหยียดหยามไปทางปรเมศวร์ ที่พอมาถึงก็เลื่อนเก้าอี้ออกนั่งสั่งแม่นวลให้ตักข้าว เริ่มต้นกินไม่สนใจใคร ราวกับว่าบนโต๊ะอาหารมีเขาแค่คนเดียวสุธีกับสุจิรา ลูกนอกสมรสสบสายตามารดา หัวเสียที
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 1/4 เมียนอกสายตา
‘วันนี้เวลา 14 นาฬิกามีอุบัติเหตุใหญ่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร รถตู้บรรทุกผู้โดยสารเกินกำหนด คนขับหลับในประสานงานพุ่งชนรถโดยสารพลิกคว่ำ ผู้เคราะห์ร้ายเสียชีวิต...” นักข่าวเบี่ยงตัวให้กล้องเบนไปสำรวจความเสียหาย ในจุดเกิดเหตุทีมกู้ภัยยังอยู่ในพื้นที่จำนวนมากแม้ว่าจะลำเลียงผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตออกจ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 1/3 เมียนอกสายตา
“วันนี้แปลกๆ นะว่าไหม ไม่ได้ยินเสียงคุณแม่บ้านทะเลาะกัน” สาวรับใช้ประจำบ้านกระซิบใกล้ริมหูเพื่อนร่วมงาน ขณะเดียวกันก็เร่งมือจัดวางพืชผักสวนครัว เนื้อสัตว์ วัตถุดิบทำอาหารนานาชนิดบนโต๊ะทำครัวยาวสามเมตรให้เป็นระเบียบ“พูดเสียงดัง เดี๋ยวแม่ผ่องได้ยิน”อีกคนปรายสายตาไปทางแม่ผ่อง แม่บ้านคนสนิทของคุณผู้
Maaari mong magustuhan
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.0K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น114.2K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.2K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว276.4K viewsBAD AUCTION ผู้ชายประมูล
ไข่ดาวเบคอน45 viewsลุ้นรักทายาทมาเฟีย
เซนโด้25 viewsเรื่องสั้น HOT+++
RiTAA599 viewsคุณนายกับสามลุงชาวเล
กาสะลอง147 views
