บทที่ 2/5 ความสุขที่หายไป

“ฉันอยู่คนเดียวต่างหาก ฉันกลายเป็นส่วนเกินของคุณกับสิรีมากี่ปี หลังจากหย่ากัน ทรัพย์สมบัติคุณพอใจจะแบ่งให้ฉันกับลูกเท่าไหร่ หรือจะไม่แบ่งเลยก็ได้ ตามใจคุณ ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”

ภรรยาจริงจังเกินกว่าจะมองในแง่มุมประชด นายแพทย์สิทธิเดชไม่ต้องการให้เรื่องเป็นอย่างนี้เข้าไปคว้ามือ

“ผมไม่หย่ากับคุณเด็ดขาด เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีก”

“คุณไปได้แล้ว อยู่ที่นี่นานๆ สิรีจะไม่พอใจ”

ลากแขนสามีออกไป ปิดประตูกลับเข้ามา ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นบนเตียงกวาดเอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวลงไป

จัดได้ไม่ถึงครึ่งลดตัวลงมานั่งกอดเข่าร้องไห้ คนวัยนี้ควรเกษียณจากการทำงานมาใช้ชีวิตบั้นปลายกับลูกหลานให้มีความสุข แต่ความฝันนั้นช่างริบหรี่ ตราบใดที่ดื้อดึงอาศัยในบ้านหลังนี้ เมื่อต้องเลือกระหว่างความสุขที่เหลือกับเงินทอง กาญจนาในวัยนี้ขอเลือกความสุข ไม่อยากทนทุกข์ทรมานในสถานะเมียหลวงต่อไป

“ไปห้องนั้นไม่กี่นาที ทำไมหน้าเศร้ากลับมาล่ะคะคุณพี่”

สิรีข่มอารมณ์โกรธถามราวกับไม่รู้สึกรู้สาที่สามีไปหาภรรยาหลวง เธออาบน้ำเพิ่งเสร็จมานั่งสางผมหน้าโต๊ะกระจก แต่งตัวสวยสวมชุดนอนอวดสรีระ อายุแม้จะเข้าเลขห้า แต่เธอยังสาวยังสวยกว่าอายุจริงเนื่องจากดูแลตัวเองดี สิรีเคยเป็นนักแสดงตัวประกอบไม่โด่งดัง ชีวิตพลิกผันหลังได้รับการเลี้ยงดูจากเศรษฐีเจ้าของโรงพยาบาล เสียแต่ท่านมีภรรยาอยู่แล้ว ถูกนักข่าวรุมถามก็หาได้แคร์ เชิดหน้าใส่

นับว่าเป็นความโชคดีของเธอที่นายแพทย์สิทธิเดชเมตตา แม้จะให้ทะเบียนสมรสไม่ได้ แต่อนุญาตให้เข้ามาอยู่ในบ้านร่วมกับภรรยาหลวง ทอดทิ้งภรรยาหลวงย้ายของใช้ส่วนตัวมาหลับนอนกับเธอ ถึงวันนี้นานกว่ายี่สิบปี สิรีกล้าพูดเต็มปากว่าสามารถมัดใจนายแพทย์สิทธิเดชได้ แต่ไม่กล้าแสดงอิทธิฤทธิ์มากนัก ค้างคาใจกับบางเรื่อง หากนายแพทย์สิทธิเดชรักเธอ ทำไมถึงไม่หย่ากับภรรยาหลวง

“อย่าอยากรู้ไปหมดทุกเรื่องนักเลย”

นายแพทย์สูงวัยเดินผ่านเก้าอี้ที่เธอนั่งเข้าไปในห้องแต่งตัวดึงกระชากผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ

“ถามนิดหน่อยจะเป็นไรไปคะ พี่นาพูดอะไรกับคุณพี่”

สิรีตามหลังมาติดๆ จะเอาใจช่วยอาบน้ำ

แต่นายแพทย์สิทธิเดชปิดประตูก่อนเธอเข้าถึงตัว จากหัวไหล่ลงมาถึงแผ่นหลังสั่นสะท้าน เสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้ทุกคนในบ้านไม่มีความสุข มีลูกชายที่พอจะฝากความหวังไว้ได้คนเดียว กลับลั่นวาจาไม่เอาพ่อตัวเอง ตัดขาดสายสัมพันธ์ง่ายราวกับกรรไกรตัดกระดาษ ภรรยาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขและให้คำมั่นว่าจะรักกันไปจนวันสุดท้าย ก็ไม่สามารถทนอยู่ร่วมบ้านเดียวกันได้อีกต่อไป บอกจะขอหย่าขาด

นายแพทย์สิทธิเดชรู้ต้นเหตุเรื่องทั้งหมดมาจากตัวเอง มันลุกลามบานปลายไปไกล แม้แต่ท่านก็ทำให้กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้

เช้าวันต่อมา โรงพยาบาลยังคงวุ่นวายเนื่องจากมีคนไข้เข้ามารับการรักษาเป็นจำนวนมาก การบริหารจัดการดีเยี่ยม บุคลากรทางการแพทย์ ขยันขันแข็งช่วยเหลือคนไข้ ตรีวิทย์ยึกๆ ยักๆ ยืนดักหน้าห้องแห่งหนึ่งรอกันต์ดนัย เพื่อนสนิทงานล้นมือผ่าตัดคนไข้กลุ่มใหญ่ทั้งวันทั้งคืน ตาดำ ตาโบ๋เดินวนเวียนในโรงพยาบาลแต่ถึงอย่างนั้นก็หล่อมัดใจสาวๆ อยู่มือ เขาสิ นอนครบเจ็ดชั่วโมงหน้าใสปิ๊งสาวๆ ไม่ชายตามอง

“ขอเวลาสักครู่นะครับ” เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด พยาบาลอีกคนเอาแผ่นภาพเอกซเรย์กระดูกขาคนไข้รายอื่นไล่ตามมารายงาน

“กันต์ ปลื้มโทรหาหรือเปล่า โทรไม่ติดตั้งแต่เมื่อคืน”

“ไม่ได้โทร มันทะเลาะกับผู้อำนวยการออกจะบ่อย นายยังไม่ชินอีกเหรอ อย่าห่วงเลยน่า สบายใจเมื่อไหร่ก็กลับมาเอง”

“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ปลื้มจริงจังมาก แม่นาบอกมันประกาศตัดขาดพ่อ ท้าให้พ่อยกสมบัติให้คุณสิรี ส่วนตัวมันบอกว่าจะลาออก มันไม่มีความสุข ไม่อยากทะเลาะกับพ่อ ไม่อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ บอกตามตรง กลัวปลื้มไม่กลับมาว่ะ”

กันต์ดนัยเก็บมาคิด ลำบากใจตามไปด้วย

“ก็จริง พักหลังมานี้ปลื้มเศร้า เหงา หน้าตาไม่มีความสุข”

“สงสารมันว่ะ เครียดสะสมเรื่องเดิมๆ มาไม่รู้กี่ปี”

“ลองโทรถามน้องญาหรือยัง เผื่อมันไปหาลูกที่เชียงใหม่”

“เออ จริงด้วย ลืมไปเลย ฉลาดมากกันต์ ปลื้มอาจไปหาลูก ทำไมคิดไม่ได้ตั้งแต่ตอนไปส่งปลื้มที่สนามบินวะ”

ทำงานหนักจนสมองเบลอ หรือสมองเบลออยู่แล้วแต่แรก

“ลองโทร ได้ความยังไงส่งข้อความมาบอกด้วย”

“หมอกันต์! หมอกันต์อย่าเพิ่งไปค่ะ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์วิ่งผมม้าเปิดเข้ามาหา

“หมอตรีก็อยู่ด้วย โชคดีจังเลยที่เจอคุณทั้งสองคน”

“ผมยืนอยู่ก่อนหมอกันต์สิบนาทีได้แล้วคุณ”

อยากจะพูดคำว่าแหมลากยาวไปถึงสี่แยกไฟแดง ในสายตาสาวๆ มีแต่กันต์ดนัยหรือยังไง

“ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่มองเห็นหมอตรีจริงๆ”

“พูดธุระของคุณมาเถอะครับ ผมต้องรีบไปดูคนไข้”

“ได้ค่ะหมอกันต์ คือ เมื่อสักครู่หมอปลื้มโทรเข้ามาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ฝากดิฉันปรินต์เอกสารฉบับนี้มาให้หมอกันต์ไม่ก็หมอตรีเอาไปส่งให้ท่านผู้อำนวยการ”

“เอกสารอะไร” ได้ยินชื่อเพื่อนสนิทสองหนุ่มรับมาอ่าน พลันขนอ่อนลุกเกรียวมองกันและกัน

“ฉิบหาย” ตรีวิทย์หลุดปากสบถ คนมองกันเต็ม ลากแขนกันต์ดนัยไปคุยส่วนตัว