บทที่ 12

“มึง นั่นพี่เซจิป่าววะ” น้ำหวานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น บังเอิญว่าเป็นทิศที่หันหน้าเขาหาเขาพอดี น้ำหวานจึงต้องเห็นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว และหลังจากได้ยินแบบนั้นทุกคนก็พากันหันไปมอง แต่ก็ไม่ได้พรวดพราดหันไปหรอกนะ เพราะกลุ่มเพื่อนของฉันมีวิธีหันอย่างแนบเนียนอยู่แล้ว

“เออว่ะ ใช่จริงด้วย ว่าแต่พี่เขาเปลี่ยนคนควงอีกแล้วเหรอวะ”

ฉันปรายตามองเขาอีกครั้งก่อนจะเห็นท่าทางยิ้มแย้มรวมถึงสายตาที่เขาใช้มองผู้หญิงคนนั้น มันช่าง...อบอุ่นเหลือเกิน เป็นสายตาที่ฉันคงไม่มีวันได้รับจากเขา

“ของขวัญ มึงจะกินอะไรเนี่ยะ กูเรียกหลายรอบแล้วนะ”

“อ๋อ...เอาตามมึงละกัน” ฉันบอกกล่าวหลังจากเรียกสติคืนมาได้

“เออ จะได้รีบสั่ง หิวกันจะตายแล้ว”

“เห้ย นั่นคิรัน เดือนคณะมึงป้ะของขวัญ” มิ้งส่งสายตาไปยังทิศสิบสิงนาฬิกาข้างหลังของฉัน ก่อนที่พวกเราจะค่อย ๆ ลอบมองอย่างแนบเนียนแล้วหันกลับมาพูดจาชุมนุมกันอีกครั้ง

“เออว่ะ” ว่าจบ พวกมันก็ส่งสายตามาทางฉันอย่างมีเล่ศ์นัย อะไรกันอีกล่ะเนี่ยะ

“อะแฮ่ม...ของขวัญ...”

“?”

“ฉันว่าคิรันมองเธออยู่นะ”

“บ้าหน่า เขาอาจจะแค่ตกใจที่พวกเราแห่กันหันไปมองก็ได้” ฉันว่าพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบเป็นการเลี่ยงบทสนทนาต่อจากนี้ แต่ก็ยังไม่วาย เมื่อได้ยินที่เพื่อนสาวในกลุ่มพูดฉันก็หันมองคิรันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ค่อนข้างโจ่งแจ้งหน่อย ส่วนอีกฝ่ายก็หันมามองฉันเช่นกัน พลางยกยิ้มให้

ฉันมองเขาด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่คิรันจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเกินตรงมา…ทางนี้!!!

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาทั้งหล่อทั้งเท่ห์ในเวลาเดียวกัน สันกรามคมชัดส่งให้ดวงหน้าของเขาดูมีมิติ ชนิดที่ว่านั่งมองทั้งวันก็คงไม่มีเบื่อ

“ของขวัญ…“ เสียงทุ้มละมุนหูเอ่ยขึ้นหลังจากเดินมาถึงโต๊ะ

ว่าแต่…เขารู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ!

”ห…ห๊ะ?“ ฉันไม่รู้จะตอบอะไร เพราะไม่ทราบว่าเขามีธุระอะไรกันแน่ จึงได้แต่รับคำเรียกขานของเขา

“คือ…ฉันเห็นว่าช่วงนี้เธออ่านหนังสือเยอะมาก ตอนพักก็ไปอ่านที่หอสมุดมหาลัย” ฉันขมวดีิ้วงุ่นด้วยความสงสัย แต่ดูเหมือนว่าช่วงนี้ฉันจะทำอย่างนั้นนะ เพราะใกล้สอบไงล่ะ

“อ๋อ แล้ว…นายมีอะไรเหรอ?”

“ขอไปอ่านด้วยได้ไหมครับ” เขาถามตรงประเด็นด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล คนอะไรหล่อแล้วยังอบอุ่นเป็นที่สุด “เพราะยังไงเธอก็ไปอ่านคนเดียวอยู่แล้ว”

“เอ่อ…ฉันก็ไม่ติดอะไรนะ ไว้ถ้าเจอที่หอสมุดก็เข้ามาอ่านด้วยกันได้เลย”

“หมายถึง ขออ่านด้วยทุกวันเลยได้ไหม”

พอคิรันพูดจบ เพื่อนในโต๊ะก็พากันยกมือปิดปากแล้วร้องกรี๊ดออกมาราวกับรู้สึกฟิน แต่ก็เรียกรอยยิ้มของคิรันออกมาได้ ช่างเป็นรอยยิ้มฤดูใบไม้ผลิของจริงเลย

“คือนายอยากจะนัดอ่านหนังสือกับฉันเหรอ?”

“ใช่ครับ” เขาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาพร้อมรอยยิ้ม ประกอบกับความสุภาพของเขา ทำเอาใบหน้าของฉันร้อนฉ่าขึ้นมาในทันที

“ได้สิ”ฉันตอบรับคำอย่างหนักแน่น ในเมื่อเลือกที่จะมูฟออนแล้ว ก็ต้องเปิดใจยอมรับอะไรใหม่ ๆ บ้างเป็นธรรมดา ใช่ไหม ของขวัญ…

“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจอกันนะครับ”กรี๊ด สุภาพที่สุด! แต่เดี๋ยวก่อนนะ…ที่ฉันตอบตกลงไปนี่ ถ้าไอเซ็นโตะมันรู้เข้า จะว่าอะไรหรือเปล่านะ

แต่ก็ช่างมันเถอะ เพราะในอนาคต เราแต่ละคนก็ต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง จะมามัวรอเพื่อนชี้นิ้วกำหนดเส้นทางไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวจะกอดคอกันขึ้นคานพอดี

เมื่อตกลงนัดหมายกันเรียบร้อย คิรันก็ไม่ลืมที่จะขอข้อมูลการติดต่อของฉันก่อนจะเดินกลับไปนั่งทานอาหารที่โต๊ะของตัวเอง

“โหยยย อยากอยู่คณะเดียวกับมึงบ้างจัง”

“แล้วมึงไม่สอบเข้ามาแต่แรกล่ะ”

“โอ้โห มึงคิดว่าง่ายมากมั้ง”

“ละนี่ กูจะบอกผัวมึง ว่ามึงมากรี๊ดเดือนคณะกู”

“เห้ยๆๆ พอเลย”

พวกสาว ๆ พากันพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า อีกมุมหนึ่งมีคนกำลังจับจ้องมาด้วยสายตาเคร่งขรึม เขาจ้องมองโต๊ะที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเองซึ่งห่างออกไปเพียงไม่เท่าไหร่อย่างไม่วางตา ในใจร้อนรนราวกับมีไฟลุกโชนท่วมท้น

@ Seiji Talk

ผมนั่งมองโต๊ะของพวกเพื่อนของขวัญที่กำลังกรี๊ดไอหนุ่มหน้าอ่อนนั่น ดูเหมือนว่ามันจะเดินมาขอไลน์ของขวัญและคุยอะไรกันก็ไม่รู้ เพราะจุดที่ผมนั่งอยู่ไกลเกินที่จะได้ยิน

แล้วไอเซนโตะหายไปไหนเนี่ยะ

ผมกวาดสายตามองหาน้องชายของตัวเองที่ปกติจะตัวติดกับของขวัญอยู่ไม่ห่าง แต่ตอนนี้กลับไร้วี่แววเสียอย่างนั้น

[มึงอยู่ไหนวะ?] ผมรีบคว้าโทรศัพท์มากดส่งไลน์หามัน รู้สึกร้อนรนยังไงไม่รู้

[มีอะไร?]

[แล้วทำไมมึงปล่อยของขวัญอยู่คนเดียว?]

[เจอกันเหรอ?]

[เออ ละมึงไปไหน ไม่คุมประพฤติมันเหรอ]

[เอ้า กูไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่ผัวมันไหมวะ]

[//ส่งรูปที่แอบถ่ายเมื่อกี้ไปให้]

[อ่อ คิรัน คนนี้กูให้ผ่าน รูปหล่อ อบอุ่น นุ่มนวล ปลอดภัยหายห่วง]

[หายห่วงบ้านพ่อมึงสิ]

[เอ้า เออ บ้านกูก็บ้านมึงเหมือนกันอะ พ่อเดียวกัน ละมึงเป็นไรเนี่ยะ ผีเข้าอ่อ]

[สรุป มึงจะไม่มาไล่ไอ้หมอนั่นออกไปใช่ป้ะ]

[อะไรของมึง น้องมันจะมีผัวก็ปล่อยมันเถอะ คนนี้กูว่าโอเคกว่าคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาเลย แค่นี้แหละ กูจะไปอยู่กับแฟน]

[ถ้ามึงไม่มาคืนนี้ไม่ต้องเข้าห้อง กูจะเปลี่ยนรหัส]

[กูนอนห้องแฟนได้ ละอีกอย่าง กูจะฟ้องแม่ด้วย ที่มึงเปลี่ยนรหัสไม่ให้กูเข้า] ไม่ว่าทางไหนผมก็พ่ายแพ้ไอ้เซ็นโตะลูกรักของที่บ้านตลอดเลยสินะ

[เดี๋ยวกูกลับไปรับมันไปส่งที่คอนโดเอง มึงจะทำอะไรก็ไปทำ อะไรวะเนี่ยะ อยู่ ๆ มาเล่นบทพี่ชายหวงน้องสาวเฉย] //บ่นยาว

[กูไม่ได้หวงเว้ย แค่ไม่อยากให้มันโดนผู้ชายหลอกหรอก ละมึงไม่ต้องมาแล้ว เดี๋ยวกูเอากลับเอง]

เถียงกันผ่านข้อความเสร็จผมก็วางโทรศัพท์ลงก่อนจะมองตรงไปยังโต๊ะเป้าหมายตรงหน้า เตรียมพร้อมพุ่งชน!

“เซจิ ถ้าอย่างนั้นเรากลับก่อนนะ ขอบคุณมากที่วันนี้มาช่วยติวให้“ นับดาว เพื่อนผู้หญิงในคณะของผมบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือลา คงเห็นว่าผมดูเหมือนจะยุ่ง

“เราไปส่งได้นะ“ เป็นเพราะฟ้ามืดแล้ว และกำลังจะกลับพอดีผมจึงอาสาแบบนั้น นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนที่ผมจะต้องจับคู่ขึ้นวอร์ดในปีสี่ด้วย และด้วยคำกล่าวที่ว่า ’เรียนหมอจะเรียนคนเดียวไม่ได้นะ ต้องร่วมด้วยช่วยกันกับเพื่อน‘ ดังนั้นผมจึงคิดว่าคงเป็นการดี หากพวกเราผูกมิตรกันเอาไว้เสียแต่เนิ่น ๆ

ใช่แล้ว เราไม่ค่อยสนิทหรือพูดคุยกันเท่าไหร่ แต่แล้วอยู่ ๆ วันนี้ ขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในหอสมุด เธอก็เดินเข้ามานั่งด้วยพร้อมกับบอกว่า ”ช่วยติวพาโธ(*1)ให้หน่อยได้ไหม เห็นว่านายคะแนนดีน่ะ“ และหลังจากติวเสร็จ เราก็มาจบที่ร้านอาหารร้านนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอของขวัญที่นี่ด้วย

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะ” นับดาวกล่าวอย่างสุภาพ ผมจึงลุกขึ้นยืนตามเธอแต่ก่อนจะเดินออกจากร้านผมก็ไปหยุดที่โต๊ะหนึ่งก่อน

“กินเสร็จรึยัง?” ผมถามเสียงเรียบ ตอนนี้มาหยุดอยู่ตรงโต๊ะเป้าหมายที่จด ๆ จ้อง ๆ เมื่อสักครู่เป็นที่เรียบร้อย ทุกตนในโต๊ะต่างหันมองผมด้วยความฉงน แต่พวกเธอก็พอจะรู้ได้ว่าผมกำลังคุยกับใคร

”(‘ ’) (. .) (‘ ’)“ เจ้าของใบหน้าตากลมแป๋วดุจดั่งตุ๊กตาพยักหน้าหนึ่งครั้งเป็นคำตอบให้ผม แต่แววตาของเธอก็ยังดูฉงน

“กินเสร็จแล้วก็ตามมา จะกลับคอนโดแล้ว”

“แต่เซนโตะบอกว่า…”

“ฉันบอกมันแล้ว ตามมา…”

ร่างบางหันมองไปทั่วบริเวณ เมื่อเห็นว่านับดาวยืนอยู่ข้างผม เธอก็จดจ้องราวกับช่างใจว่าจะตามมาด้วยดีไหม

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวของขวัญกลับ-/กรี๊ด พี่เซจิทำอะไร!”

ผมไม่รีรอให้เธอปฏิเสธจนจบประโยคก็เข้าไปช้อนตัวเธอขึ้นพาดบ่าแล้วเตรียมจะเดินพาไปขึ้นรถของผม สายตาคนในร้านอาหารมองมากันเต็มไปหมด แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

แต่แล้ว…

“ทำอะไรครับ” ไอหน้าอ่อนชื่อคิรันเข้ามายืนขวางเอาไว้

“ไม่เกี่ยวกับมึง หลบไป”

“เกี่ยวสิ ก็พี่จะพาของขวัญไป”

“น้องสาวกู มึงไม่เกี่ยว” พูดจบผมก็รีบพาของขวัญเดินเลี่ยงมันแล้วออกจากร้านมา ขณะที่จะก้าวไปถึงรถ นับดาวก็เรียกผมก่อน

“เอ่อ…เซจิ ฉันว่าฉันกลับเองดีกว่า” เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้านอาหารแล้วยืนโบกมือลาผมแทน ราวกับกลัวผมอย่างนั้นแหละ

“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวล่ะ” ผมตอบเธอกลับไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก เอาเถอะ ผมไม่ได้อยากจะไปส่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดีเหมือนกัน จะได้รีบกลับไปจัดการยัยเด็กนี่ให้รู้แล้วรู้รอด