All Chapters of พี่ชาย(ข้างบ้าน)ที่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

Happy birthday to you… happy birthday to you ~ภายในบ้านหลังใหญ่ ใจกลางห้องโถงของตัวบ้านถูกตกแต่งไปด้วยลูกโป่งและของตกแต่งหลากสีสัน แต่เพียงชั่วพริบตา ไฟที่ส่องสว่างก็มืดดับลงไปเสียหมด เหลือเพียงแสงสว่างจากดวงเทียนเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนเข้ามา เพื่อให้เด็กหญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาในวัย 8 ขวบที่กำลังตื่นเต้นได้เป่ามันให้มอดดับลงแต่ภายในห้องโถงนั้นไม่ได้มีเธอแค่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในการเป่าเทียนในครั้งนี้ เพราะยังมีอีกคนหนึ่ง ซึ่งเกิดในวันเดียวกับเธอเด็กหญิงละสายตาจากแสงเทียนสลัวไปหาเด็กชายวัย 10 ขวบที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงประหนึ่งไม่ค่อยพอใจกับการจัดงานวันเกิดร่วมกับเธอสักเท่าไหร่นัก เขาพยายามบอกแม่เสมอว่าอยากจัดแยก แต่ด้วยความที่ครอบครัวของทั้งสองสนิทสนมกันมาก นอกจากนี้บ้านยังอยู่ใกล้กันอีกด้วย ความปรารถนาของเขาจึงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะถึงอย่างไร ทางผู้ใหญ่ก็ไม่มีวันแยกจัดงานวันเกิดให้เขาอยู่แล้ว‘จัดรวมกันไปเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลา’ พ่อของเซจิเอ่ยขึ้น ความเยือกเย็นจากน้ำเสียงนั้นยิ่งทำให้เซจิไม่อยากจะเซ้าซี้สักเท่าไหร่นัก จึงต้องลงเอยด้วยการจัดงานวันเกิด

“ไอเซนโตะ ใช่….ร้านนี้จริงๆ เหรอวะ? ที่หวานมันบอกว่าจะเลี้ยงเหล้าพวกเราอ่ะ” ของขวัญสาวสวยในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปและกางเกงยีนส์ขาสั้นหันไปสะกิดเซนโตะที่เอาแต่ส่งสายตาหว่านเสน่ห์ผู้หญิงไปทั่วสาเหตุที่ถามเป็นเพราะเริ่มไม่แน่ใจ เธอไม่รู้ว่านี้คือร้านที่เพื่อนในกลุ่มนัดมาพบปะกันหรือเปล่า นอกจากนี้ยังเป็นร้านที่เธอไม่เคยมาและไม่คุ้นตาสักเท่าไหร่นักด้วย แถมยังอยู่ไกลจากร้านประจำ อีกทั้งยังมีแต่เด็กมหาลัยเสียส่วนใหญ่ด้วยหลังจากจัดงานวันเกิดเสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ซึ่งของขวัญเองก็มีฉลองวันเกิดกับกลุ่มเพื่อนของเธอด้วยเช่นกัน และพวกเธอก็เลือกร้านนี้ เพราะเห็นว่าเป็นร้านที่มีเด็กมหา’ลัย BK เยอะมาก พวกเธอนัดกันเอาไว้ว่าจะพากันเข้าที่ BK ให้ได้ และครั้งนี้ก็มาเพื่อดูลาดเลาเอาไว้ก่อน เพราะคิดว่าหากติดมหา’ลัย BK กันครบองค์ประชุม แล้วร้านนี้ก็อาจจะเป็นร้านประจำสำหรับกลุ่มของพวกเธอในอนาคตก็เป็นได้“เออดิ! มึงดูดิ มีแต่เด็ก BK ทั้งนั้นเลย กูแม่งอยากรีบขึ้นปี 1 เร็ว ๆ แล้วเมื่อไรจะเปิดรับสักทีวะ” เซนโตะบ่นพึมพำ“ไอ้เซนโตะ! มึงได้ฟังที่กูพูดมั้ยเนี่ย?”“ห๊ะ? มึงว่าไงนะ…ของขวัญ”“ก็กูถามว่า...” เธอพ

@ห้างC“ไอ้เซน! พี่เซจินัดกี่โมงเนี่ย?”“มันบอกกูว่าบ่ายสองนะ”“นี่ก็บ่ายสองครึ่งแล้วนะ กูว่าพวกเรากลับกันเถอะ พี่เซจิคงไม่มาแล้วล่ะ” ฉันชูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาบ่ายสองครึ่งให้เซนโตะที่นั่งดูดน้ำอยู่ข้าง ๆ พิจารณา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากร้าน แต่ทว่า...พลั่ก!“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” ฉันเดินไปชนกับแผงอกของใครเข้าเต็มปัง กลิ่นน้ำหอมของเขามันช่างดูคุ้นจัง แต่ชนเขาเสียขนาดนั้นฉันก็ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย จึงได้แต่เดินเลี่ยงไปอีกฝั่งแทนแต่แล้วมือหนาของใครบางคนก็คว้าจับแขนของฉันเอาไว้เสียก่อน ฉันจึงรีบหันขวับกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าคนนั้นก็คือพี่เซจินั่นเอง‘เขาสัมผัสตัวฉันด้วยล่ะ…’“จะไปไหน” ร่างสูงจ้องหน้าฉันพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ“ของขวัญคิดว่าพี่เซจิจะไม่มาแล้ว ก็เลย...” ฉันเงยหน้าไปมองร่างสูงพลางมองมือหนาที่กำลังจับแขนของฉันเอาไว้ด้วยสายตานิ่ง ทั้งที่ตอนนี้เสียงในหัวใจฉันมันเต้นโครมครามดังก้องไปหมดแล้ว“ของขวัญ!” เสียงของเซนโตะดังไล่ตามฉันมาติด ๆ พี่เซจิจึงรีบสะบัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปมองยังร่างสูงด้านหลังฉันแทน“กว่าจะมาเนอะ มึงนัดพวกกูบ่ายสอง แล้วดูดิมึงมากี่โมง”

@CLUB JBแล้วในที่สุดฉันก็มาที่ผับเดิมอีกจนได้ แต่โชคร้ายหน่อยที่ลากหวานมาได้แค่คนเดียว เพราะพี่ไอเท็มแฟนมันก็มาที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งพี่ไอเท็มเองก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่เซจิด้วย นั่นหมายความว่าพี่เซจิก็อยู่ที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน แต่ว่าโต๊ะของเขาห่างจากโต๊ะของฉันพอสมควร แต่ด้วยสกิลของฉันที่มักจะทำแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ต่อให้โต๊ะไกลแค่ไหนฉันก็มองเห็นเขาได้อยู่ตลอด เรียกได้ว่าเขาอยู่ในสายตาของฉันแทบตลอด“ของขวัญ แล้วไอ้เซ็นมันรู้หรือเปล่าว่ามึงมานี่อะ”“หึ!”“กรรม! แล้วกูจะโดนหางเลขด้วยมั้ยเนี่ย”“ไม่หรอกน่า... มึงว่าเบนจามินเป็นไงบ้าง”“กูว่าก็ดีนะดูเป็นมิตรไม่มีพิษมีภัยด้วย” หวานมันบอกพลางกระซิบกระซาบกับฉันระหว่างที่เบนจามินไปคุยกับเพื่อนโต๊ะอื่นอยู่“เนอะ! กูไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เซ็นมันต้องกันท่าด้วยวะ เบนเขาก็แลเป็นคนดี”“....”“เดี๋ยวกูมานะมึง” แล้วไอ้หวานมันก็เดินไปที่โต๊ะของแฟนมัน ส่วนฉันก็จ้องภาพพี่เซจิกับผู้หญิงคนนั้นกำลังคุยกันอย่างถูกคอ ทั้ง ๆ ที่จริงพี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยซ้ำ ยิ่งคุยกับฉันแทบนับประโยคได้เลย“มองอะไรอยู่เหรอ ของขวัญ” เสียงของเบนจามินทำให้ฉันละสายตาจ

วันต่อมา...“ขอบคุณมากนะมึง... เออเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้า”เสียงคุยจากนอกห้องนอนปลุกฉันให้ตื่นจากฝันขึ้น ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียพลางมองสำรวจโดยรอบ ห้องสีขาวที่ไม่คุ้นตา แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นห้องของใครฉันจำภาพเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด เพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เท่านั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าฉันจะไว้ใจคนผิด ทำไมเบนจามินถึงทำแบบนี้กับฉันได้ลงคอ ฉันหลงคิดว่าเราอาจเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ทำไมเขาต้องวางยาฉันด้วย หรืออาจจะไม่ใช่เขากันนะ แต่สิ่งที่น่าสงสัยก็คือ ในเวลานั้นเขาหายไปไหนกันล่ะ?หากไม่ได้พี่เซจิช่วยเอาไว้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ ฉันแม่งโคตรคิดผิดเลยที่หนีเซนโตะออกมาเที่ยว ถ้าร็ว่าจะเป็นแบบนี้ นอนอยู่ที่บ้านคงดีซะกว่าทว่าในความโชคร้ายมันก็ยังมีความโชคดีอยู่นะจริงมั้ย…ฉันจำเหตุการณ์ได้ว่าเมื่อคืนฉันกับพี่เซจิ เราสองคน...กัน ถึงแม้ว่ามันจะน่าอายมาก แต่ว่าอย่างน้อยฉันก็เสียจูบแรกให้กับพี่เซจิ คนที่ฉํนแอบชอบมาเนิ่นนาน และตอนนี้ฉันก็ยังได้นอนอยู่บนเตียงของพี่เขาด้วย หมอนนี้ช่างหอมจัง…แกร่ก!เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของพี่เซจ