บทที่ 15

ถึงแม้จะรู้สึกสงสัยว่าใครกันที่เป็นคนซื้อของพวกนี้มาให้ แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณมากยิ่งกว่า ให้ตายเถอะของขวัญ ลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไงกันว่าใกล้วันนั้นของเดือนแล้ว ควรจะพกผ้าอนามัยติดตัวเอาไว้เผื่อฉุกเฉินสิ

ฉันกลับมาถึงห้องของตัวเองโดยสวัสดิภาพ ก่อนจะพบว่าเซนโตะยืนรออยู่หน้าห้อง สีหน้าดูเป็นกังวลใจอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเห็นฉํนมันก็รีบเดินตรงเข้ามาหาทันที

“มึง ไม่เป็นไรนะ”

“อืม...” สงสัยหวานกับมิ้งเป็นคนบอก บังเอิญว่าฉันทักไปหาพวกมันพอดี จึงไม่แปลกที่เซนโตะจะรู้เรื่องนี้เข้า “กูไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่...กูสงสัยว่ะ ว่าใครซื้อผ้าอนามัยกับกระโปรงตัวใหม่มาให้กู”

“เออเอาเหอะมึง เรื่องแบบนี้ช่างแม่งเหอะ” เซนโตะพูดเหมือนต้องการตัดจบเรื่องนี้

“หรือมึงรู้ว่าใคร?” ฉันหรี่ตามองส่งสายตาจับผิดไปหามันทันที หรือว่า...ไม่หรอกมั้ง อย่างเขาคนนั้นจะมาใส่ใจฉันได้ยังไง

“กู...จะไปรู้ได้ไงเล่า เลิกพูดถึงเรื่องร้าย ๆ เถอะของขวัญ มีคนช่วย...ก็ดีแล้ว”

เซนโตะว่าพลางรอให้ฉันเปิดประตูเพื่อจะเดินเข้าไปในห้อง เอาอีกแล้ว สองพี่น้องนี่ชอบมาวุ่นวายที่ห้องฉันกันตลอดเลย

ก๊อก ก๊อก

เพิ่งปิดประตูลงได้ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ใครกันนะ ฉันมองดูนาฬิกาก่อนจะพบว่ามันเป็นเวลาสี่ทุ่มเข้าแล้ว มาหาเอาเวลานี้ซะด้วย

“เดี๋ยวมึง กูเปิดเอง...” เซนโตะที่เห็นว่ามันดึกมากแล้วจึงอาสาไปเปิดประตูให้แทน คงกลัวว่าจะเป็นโรคจิตมาเคาะประตูสินะ

ฉันพยักหน้ารับยอมให้มันเป็นฝ่ายเดินไปเปิด “มึงมาทำไมเนี่ยะ” แต่หลังจากฟังประโยคสนทนาและสีหน้าท่าทางของเซนโตะแล้ว แม้จะยังไม่เห็นหน้าฉันก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร

“พี่เซจิ?” จริงสิ เขาตามหาเซนโตะอยู่นี่นา คงมาตามตัวน้องชายถึงห้องฉันอย่างที่ว่านั่นแหละ จะเป็นเรื่องอื่นไปได้ยังไงกัน

“อันนี้ดาร์คช็อกโกแลต ส่วนอันนี้โกโก้ผง แล้วก็...” พี่เซจิเดินเอาของเข้ามาวางลงบนโต๊ะในครัวของฉัน โดยของแต่ละอย่างล้วนเป็นของที่ผู้หญิงอยากทานในช่วงวันนั้นของเดือนแทบทั้งนั้น ทำเอาฉันหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

“นี่ มึงบอกพี่เซจิเหรอ?” ฉันหันไปมองเซนโตะอย่างเอาเรื่อง มันก็รีบทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ทันที

“กูจะบ...”

“ใช่ ไอเซนมันฝากให้ซื้อมาให้” พี่เซจิรีบพูดแทรกเซนโตะที่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างมัน “มึงบอกกูไม่ใช่เหรอไอน้องรัก”

“ห๊ะ!? กูเนี่ยะ-/เออ มึงนั่นแหละ” พี่เซจิศอกเข้าตรงท้องของเนโตะ ถึงจะน่าสงสัยนิดหน่อยแต่สองพี่น้องอาจจะเล่นกันแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วก็ได้

“อ๋อ...ขอบคุณนะ ทั้งคู่เลย” ฉันบอกทั้งสองคนแล้วรีบเก็บของเข้าชั้นวางในครัวให้เรียบร้อย โดยมีพี่เซจิคอยเดินตามมาช่วยด้วย ฉันเอื้อมสุดแขนแต่ก็ยังไม่สามารถเปิดตู้เก็บของชั้นบนได้ พี่เซจิจึงคว้าของในมือฉันแล้วหยิบใส่ให้แทน

“เซนโตะกลับมาแล้วหนิคะ” ฉันท้วงทักเพราะเห็นว่าก่อนหน้านี้ที่มาวอแวหน้าห้องคือเขาต้องการตามหาเซนโตะ

“อ...อ๋อ...อืม...” พี่เซจิรับคำ หลังจากนั้นก็เดินออกจากโซนห้องครัวไปหาเซนโตะที่ยืนกอดอกมองเราทั้งสองคนอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

“กูว่าแปลก ๆ” เซนโตะกอดอกแล้วขมวดคิ้วพลางมองพี่ชายตัวเอง

“อะไรมึง”

“กูว่า...”

“กลับห้องได้แล้วมึงอะ” ว่าพลางดันหลังเซนโตะให้ออกจากห้องของฉันไป เฮ้อ...กว่าจะเงียบสงบลงได้เนี่ยะนะ เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่

ก๊อก ก๊อก

ผ่านไปสักชั่วโมงกว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง อะไรกันอีกเนี่ยะ ใครอีก! ไอเซนโตะแน่เลย มาช่วงที่ฉันกำลังนั่งพักผ่อนดูซีรี่ส์ด้วยเนี่ยะสิ มันน่าฉุนเฉียวจริง!

“มีอะไรอีกไอเซน...เอ๊ะ?” เมื่อปิดประตูออกและกำลังจะโวยมันอย่างเต็มสตรีม ฉันก็ต้องหุบปากลงทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ปรากฎตัวคือ...คิรัน...

“นายมาทำอะไรป่านนี้เนี่ยะ?” ฉันไม่ได้แปลกใจที่เขาหาที่อยู่ของฉันเจอ เพราะฉันเป็นคนบอกเขาไปเอง แต่ที่น่าประหลาดคือมาหากันในเวลาแบบนี้เนี่ยะแหละ

“คือ...เมื่อกี้เห็นว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะฉัน ก็เลยอยากจะมาขอโทษน่ะ” คิรันว่าพลางยื่นถุงขนมที่ซื้ออย่างเต็มไม้เต็มมือส่งมาให้

“ขอบคุณนะ” ฉันรับมันมาอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะเชื้อเชิญให้คิรันเข้ามาในห้องเพื่อนั่งพักก่อน จากนั้นฉันก็เดินไปรินน้ำมาให้

“ของขวัญอยู่คนเดียวเหรอ?”

“อื้ม...ก็ไม่เชิงหรอก ไอเซนโตะมันชอบแวะมาบ่อย ๆ น่ะ” ฉันบอกไปตามตรงก่อนจะนั่งลงข้างเขา

“เฮ้อ...อีกไม่นานก็สอบแล้ว เครียดเหมือนกันเนอะ” คิรันหันมองฉันพลางถอนหายใจออกมา ฉันเองก็แทบไม่ต่างกัน โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุดให้ได้อ่านหนังสือพอดี

“นั่นน่ะสิ แต่ยังไงก็ต้องผ่านไปให้ได้ ไม่อย่างนั้น...พังแน่” ฉันอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพว่าหากตัวเองสอบตกในวิชาพื้นฐานพวกนี้ ซึ่งเป็นเพียงเนื้อหาของชั้นปีหนึ่งเท่านั้น หากเป็นแบบนั้นจริง อนาคตของฉันคงมืดมนอย่างไม่ต้องคิดเลย

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาอ่านด้วยกันไหม?” คิรันกล่าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่น แต่ฉันกลับไฟมอดเสียอย่างนั้น อาจเป็นความอ่อนล้าด้วยความที่เป็นวันนั้นของเดือนด้วย

“ตอนนี้เหรอ?” น้ำเสียงของฉันไม่บอกก็รู้ว่าอิดโรยขนาดไหน แต่ถึงอย่างนั้นคิรันก็ยังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ พลางพูดกระตุ้นใส่ไฟฉันอีกครั้ง

“อื้ม ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็หยุดแล้ว เราก็มาอ่านเท่าที่ไหวแล้วพักกันให้เต็มที่เถอะ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้” เอาวะ ของขวัญ ยังไงก็ต้องรอด...จะมาล่วงตอนปีหนึ่งไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงเสียความตั้งใจแย่เลย

นั่งอ่านไปได้สักพัก ฉันก็เริ่มเลื้อยลงไปกับโต๊ะ ในขณะที่คิรันซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังนั่งอ่านอยู่อย่างไม่ลดละ สุดยอดไปเลยนะ...หลังจากคิดแบบนั้นภาพตรงหน้าฉันก็เริ่มดับไป...

“หลับแล้วเหรอของขวัญ...” ชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าฟุบนอนลงกับโต๊ะ ทันใดนั้น รอยยิ้มแสนเอ็นดูก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเขาเข้าอย่างจัง

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เขาก็ละความสนใจจากไอแพดที่ก้มอ่านอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ฟุบลงกับโต๊ะเฉกเช่นเดียวดัน แต่เป็นในทิศทางที่หันหน้าเข้าหาของขวัญ

สายตาของเขาจ้องมองดวงหน้าสวยที่กำลังหลับด้วยความหลงใหล และด้วยความที่อยากให้เกียรติเธออย่างถึงที่สุด เขาจึงไม่แม้แต่ที่จะเอื้อมมือไปแตะสัมผัสเธออย่างล่วงเกินเลยสักนิด มีเพียงสายตาที่เฝ้าเชยชมเท่านั้น ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาของตัวเอง

หลังจากพักสายตาได้สิบห้านาที คิรันก็ลุกขึ้นแล้วนั่งอ่านหนังสือต่อ ไม่นานนัก ของขวัญก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีหน้างัวเงีย

‘น่ารักที่สุดเลย’ คิรันครุ่นคิดในใจ แต่ถึงอย่างนั้นสายตาของเขาก็พยายามจ้องมองไอแพดของตัวเองต่อไป เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องอึดอัดใจ

“ฉันหลับไปนานแค่ไหนเนี่ยะ!?” เมื่อได้สติเธอก็โวยวายด้วยความร้อนรน ไม่ร็ว่าตัวเองหลับยันเช้าหรือเปล่า แบบนั้นคงน่าอายแย่ เพราะอุตส่าห์บอกเสียดิบดีว่าจะอ่านให้เต็มที่

“แปปเดียวเอง ฉันก็หลับไปนิดนึงเหมือนกัน”

“จริงเหรอ?”

“อื้ม ถ้าหายง่วงแล้วก็อ่านต่อกันเถอะ” ว่าพลางส่งยิ้มแล้วทำท่าเป็นกำลังใจให้ เฮ้อ ช่างเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเหลือเกิน

ทั้งสองอ่านต่อไปอีกไม่กี่ชั่วโมง ก่อนจะฟุบหลับกันจนถึงเช้าของอีกวัน และแล้วเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง เรียกสติของชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นก่อนเป็นคนแรก

คิรันลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดเมื่อยคอเป็นอย่างมาก หลังจากบิดขี้เกียจแล้วก็หันมองของขวัญที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่อีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง

“อ้าว ไอคิรัน มึงมาไงเนี่ยะ?” เป็นเซนโตะที่เอ่ยทักขึ้นมา ก่อนจะตามมาด้วยเซจิที่สีหน้าตอนนี้ดูไม่ค่อยสบอารมณ์อีกครั้ง เขาว่าจะมาดูอาการของยัยตัวแสบสักหน่อย ว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอไอ้หนุ่มนี่โผล่ออกมาจากห้องของเธอ

น่าหงุดหงิดชะมัด...

“มาอ่านหนังสือกับของขวัญน่ะ” คิรันตอบตามความจริง ซึ่งเซนโตะก็พยักหน้ารับทราบ เขาไม่ว่าอะไรอยู่แล้วหากเป็นเพื่อนคนนี้ เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นคนยังไง คิรันไม่มีทางล่วงเกินของขวัญแน่นอน ว่าแต่...นี่เพิ่งจะสิบโมงเองนะ ปกติของขวัญยังไม่ตื่นนี่นา หรือที่บอกว่าอ่านหนังสือนี่...คือโต้รุ่งด้วยกัน...

“นี่มึงอย่าบอกนะ...ว่ามาอยู่ที่ห้องของขวัญทั้งคืน?” ยังคงเป็นเซนโตะที่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ส่วนพี่ชายของเขานั้น เงียบกริบไปตั้งแต่เห็นหน้าคิรันโผล่ออกมาราวกับโดนกดปุ่มปิดคำพูดไปโดยเสียสิ้นเชิง

สายตาคมกริบจ้องมองหนุ่มหน้าใสภายในห้อง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แล้วของขวัญไปไหน”

“นอนอยู่ครับ” คิรันตอบเขาด้วยความสุภาพ ทั้งที่รู้ว่าอีกคนจ้องจะฆ่าเขาอยู่แล้ว พลางชี้ไปยังโต๊ะที่พวกเขานั่งอ่านหนังสือด้วยกัน

“เออ ดีแล้ว...ถ้าอย่างนั้น...กูฝากมึงด้วยแล้วกัน กูจะไปห้องแฟนละ” เซนโตะว่าพลางจะเดินออกไปนอกห้อง

“มึงจะไปไหน อยู่ดูของขวัญด้วยกันก่อน” เซจิกล่าวเสียงเข้ม ทำเอาน้องชายของเขาถึงกับขมวดคิ้วด้วยความฉงน เพราะปกติแล้วพี่ชายของเขาสนใจยัยของขวัญซะที่ไหนกันล่ะ

“เป็นพี่ชายที่ห่วงน้องสาวจังเลยนะครับ”

ไม่รู้สิ คำว่าห่วงกับหวงมันมีเส้นบาง ๆ ขีดอยู่นะ...หรืออาจจะหวงเกินพี่ชายไปแล้ว...

คิรันจ้องมองประสานสายตากับเซจิที่ยืนประชันหน้ากันอยู่ โดยมีเซนโตะยืนมองด้วยความฉงน สองคนนี้นี่ยังไง...ใกล้ขนาดนี้ ถ้าไม่จูบก็ต้องมีมวยสักยกแล้วล่ะ