บทที่ 14

หลังจากวันนั้น พี่เซจิก็เริ่มทำตัวแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ  ทุกเย็นหลังจากฉันกลับถึงคอนโดก็จะเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าห้องเป็นประจำ ไม่รู้ว่ามีธุระอะไรที่ห้องของฉันนักหนา วันนี้เองก็เช่นกัน

“พอดี พี่มารอเซนโตะน่ะ...”

“เซนโตะไปห้องแฟนค่ะ ไม่ได้อยู่กับน้อง” ฉันตอบกลับทันควันพลางเดินหลบเลี่ยงเขาเข้าไปในห้อง แต่พี่เซจิก็ยังไม่วายเดินตามเข้ามาในห้องจนได้

“ก็นั่นแหละ...พี่มารอมันที่ห้องเธอไง เดี๋ยวมันกลับมา”

“แล้วทำไมไม่ไปรอที่ห้องพี่ล่ะ ถ้าเซนโตะกลับมาก็ต้องกลับห้องพี่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ก็...เผื่อมันแวะห้องเธอก่อนไง”

เอาเถอะ ฉันไม่อยากซักไซ้ไร่เรียงความอะไรให้มันมากมายนักหรอก เขาอยากจะอยู่ก็ให้อยู่ไปแล้วกัน แต่วันนี้ฉันมีธุระต้องออกไปอ่านหนังสือที่หอสมุดตามที่นัดกับคิรันเอาไว้

เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว ฉันก็หยิบกระเป๋าสะพายพร้อมกับไอแพดเพื่อเตรียมตัวออกไปอ่านหนังสือ แต่พอฉันก้าวพ้นประตูห้องนอน พี่เซจิก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“ไปไหน?”

“นัดเพื่อนอ่านหนังือเอาไว้ที่หอสมุดค่ะ”

“ไปด้วย” ว่าพลางหยิบกุญแจรถของตัวเองแล้วเดินตามฉันออกมาจนถึงหน้าประตูห้อง

“พี่จะไปทำไม น้องไปอ่านหนังสือไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะ ออกจะน่าเบื่อ”

“เอ่อ...พอดีนึกขึ้นได้ว่าจะไปอ่านหนังสือเหมือนกันไง” พี่เซจิหลุบตามองไปทางซ้ายราวกับพยายามหาเหตุผลในการติดสอบห้อยตามฉํนออกไปด้วย

นี่ฉันไม่ได้คิดไปเองอีกแล้วใช่ไหมเนี่ยะว่าช่วงนี้ดูเหมือนว่าเขาจะตัวติดกับฉันตลอดเลย...แต่ก็อย่างว่า...ฉันมันชอบคิดไปเองจนระแวงความรู้สึกของตัวเองไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงไม่กล้าคิดฟันธงอะไรทั้งนั้น

“แล้วไม่รอเซนโตะแล้วเหรอคะ?”

“อ๋อ มันยังไม่มาหรอก เธอรีบไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ”

“....” ฉันยังหยุดยืนนิ่งแล้วมองเขาด้วยสายตาไม่ค่อยไว้ใจนัก

“จะได้ช่วยติวหนังสือให้เธอด้วยไง ไม่ดีเหรอ?” พี่เซจิว่าจากนั้นก็ดันตัวฉันให้เดินออกจากห้องไปพร้อมกัน จะว่าไปแบบนี้ก็เข้าท่าเหมือนกัน ฉันกับคิรันจะได้มีคนติวหนังสือให้ด้วย

แต่หลังจากมาถึงหอสมุด สิ่งที่ฉันคาดหวังว่าจะออกมาอย่างสวยงามกลับไม่เป็นไปตามคาดเสียอย่างนั้น เมื่อพี่เซจิกับคิรันเริ่มเปิดฉากแยกเขี้ยวใส่กันตลอดเวลา จนตอนนี้มีเพียงฉันที่จดจ่อกับการอ่านหนังสืออยู่เพียงคนเดียว

“นี่ ถ้าจะทะเลาะกันช่วยไปนั่งกันตรงนู้นได้ไหม” ฉันชี้ไปที่โต๊ะว่างตรงหน้าที่อยู่ห่างจากโต๊ะของพวกเราประมาณสองเมตร ทั้งคู่จึงเงียบปากลงทันที

“ของขวัญ นี่พี่ชายแท้ ๆ เธอเหรอ ดูไม่เหมือนเธอเลยนะ” คิรันว่าพลางส่งสายตามาถามฉัน จะเหมือนได้ยังไงล่ะ เป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน ลูกชายของเพื่อนสนิทแม่

“ไม่ต้องเสือกได้ป้ะ” นี่ก็ตอบแรงเหลือเกิ๊นนนนน

“พี่เซจิ คิรัน ถ้ายังไม่หยุดของขวัญจะลุกหนีไปนั่งที่อื่นแล้วนะ” ในเมื่อไล่แล้วไม่ไปก็จะลุกหนีซะเองเลย จบปัญหา “จะสอบกันอยู่แล้วมัวมานั่งเถียงกันจะได้อะไรไหม”

แบบนี้ต้องดุสักหน่อย ว่าจะมานั่งอ่านหนังสือเพื่อรีบเก็บเนื้อหาให้ครบก่อนสอบ แต่กลับรายล้อมไปด้วยปัญหาเสียอย่างนั้น

“จะอ่านหนังสือก็กลับไปอ่านที่คอนโดก็ได้หนิ” พี่เซจิบ่นแล้วเสนอขึ้นมาว่าให้ฉันรีบกลับ หรือว่าการรีบกลับจะดีกว่ามานั่งอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่สองคนนี้เป็นคนก่อนะ

แล้วทำไมสองคนนี้จะต้องตีกันด้วยเนี่ยะ...ฉันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก วันนี้ยิ่งรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวอยู่แล้วด้วย มาเจอแบบนี้ก็หัวเสียเข้าไปใหญ่น่ะสิ

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมกลับไปอ่านกับของขวัญที่คอนโดแล้วกัน”

“มึงเพ้อป้ะเนี่ยะ คิดว่ากูจะยอมให้มึงเข้าห้องของขวัญเหรอ?”

“แล้วพี่มีสิทธิ์อะไร เป็นเจ้าของห้องเหรอ?”

ฉันได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะรู้สึกปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน อาจเป็นเพราะเครียดเรื่องที่ว่าจะอ่านหนังสือสอบไม่ทันด้วย มันจึงเป็นสัญญาณส่งต่อไปทั่วร่างกาย

“โอ๊ย พอแล้ว ฉันจะกลับแล้ว ไม่ต้องตามกันมาด้วย ท้องก็ปวด พวกนายก็ยังจะทำฉันหงุดหงิดอีก!” ฉันลุกออกจากที่นั่งก่อนจะเดินไปตามทางเดินหอสมุดเพื่อกลับออกไป แต่ระหว่างทางก็ยังอยากแวะเข้าห้องน้ำก่อน

แต่เมื่อเข้าไปในห้องน้ำฉันก็พบถึงความวินาศครั้งใหญ่ ก่อนจะถึงบางอ้อว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกปวดหน่วงบริเวณท้องน้อยเมื่อเห็นเลือดสีแดงเปรอะตรงกระโปรงที่สวม ถึงแม้จะไม่มากนัก แต่ก็พอเห็นอยู่บ้าง โชคดีที่ตอนนี้เป็นช่วงกลางคืน คนจึงไม่ค่อยพลุกพล่านนัก ไม่อย่างนั้นมีหวังอายแย่เลย

         

          @Seiji Talk

ผมทำอะไรผิดไปอีกแล้วเนี่ยะ...ของขวัญลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินจำก้าวออกไป สีหน้าเธอดูซีดเซียวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามไปทันที ก่อนจะสังเกตเห็นว่า...เอาเถอะ เป็นสิ่งที่ผู้หญฺงก็คงรู้กันแหละนะ

ทำยังไงดีล่ะ...เธอเดินเข้าห้องน้ำไป มีหวังเห็นแล้วแน่เลย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกล้าเดินออกมาหรือเปล่าเนี่ยะสิ แต่ถ้าผมยื่นมือเข้าไปช่วย เธอจะรู้สึกอายจนวีนใส่ผมอีกรอบหรือเปล่านะ

[มึง อยู่ไหน]

[อยู่ห้องแฟน มีไร]

[มึง คืองี้...] ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เซนโตะฟัง ก่อนจะยกหูโทรศัพท์สุมหัวกันแก้ไขปัญหานี้ [เอาไงดีวะเนี่ยะ นี่เข้าไปนานแล้วด้วย สงสัยไม่กล้าออกมาแหงเลย]

[กูว่าบอกน้ำหวานหรือไอมิ้งให้เข้าไปช่วยได้ไหมวะ] เซนโตะเสนอ แต่ผมกลับไม่เห็นด้วยอย่างมาก

[แบบนั้นก็รู้ดิว่ากูเห็น]

[แล้วจะทำยังไงได้วะ]

[มึงนั่นแหละต้องมา มึงสนิทกับมันอะ]

[กูสนิท แต่เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัวของพวกผู้หญิงเขาหรือเปล่าวะ กูจะมาสนิทไปทุกเรื่องก็ใช่ว่า]

[แล้วนี่กูโทรหามึงทำไมวะเนี่ยะ ช่วยได้เยอะซะจริง]

[เห้ย เดี๋ยวนะ ว่าแต่...มึงไปอยู่กับของขวัญได้ไงวะนั่น]

[ใช่เวลามาตั้งคำถามไหมวะ ถ้าไม่มีปัญญาช่วยก็แค่นี้แหละ] ผมรีบกดตัดสายทันที ด้วยกลัวว่าน้องชายตัวแสบจะถามจ้อต่อไป ดูเหมือนว่าผมจะต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองแล้วสินะ

ผมขับรถออกไปหาซื้อกระโปรงตัวใหม่ให้เธอก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่โซน...ผ้าอนามัย...เอายังไงดีวะเซจิ ไม่เคยใส่เองด้วยแล้วจะรู้ไหมเนี่ยะว่าแบบไหนดี...

ผมมองสำรวจโดยรอบว่าส่วนใหญ่ผู้หญิงเขาเลือกแบบไหน ก่อนจะหยิบทุกชิ้นที่มีคนเลือกใส่ลงในตะกร้าอย่างไร้ความรู้ เอาเถอะ เอาไปกองตรงหน้าเดี่ยวเธอก็เลือกใช้เองนั่นแหละ...

จนกระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดี

“ซื้อไปให้แฟนเหรอคะ”

“เอ่อ...ให้น้องสาวครับ -///-” ผมตอบกลับไปแต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเหลือบมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยอายเกินกว่าจะทำอย่างนั้น

“ไม่ต้องเขินไปหรอกค่ะ สมัยนี้มีผู้ชายมาซื้อให้แฟนกันเยอะแยะ”

“ค...ครับ -///-”

“แนะนำเป็นยี่ห้อนี่ค่ะ เป็นยี่ห้อสามัญทั่วไปที่ผู้หญิงเลือกใช้”

“ข...ขอบคุณครับ -///-”

“อ่อ...แล้วก็ในตะกร้าพวกนั้น เอาไปเก็บนะคะ ไม่ต้องซื้อเยอะขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” เธอพูดพร้อมน้ำเสียงขำขันนิดหน่อย แต่ทำผมใบหน้าร้อนฉ่ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก

หลังจากยืนเลือกสิ่งของที่ยากที่สุดในชีวิตแล้ว ผมก็รีบขับรถมาที่หอสมุดมหาลัยตามเดิม ใช้เวลาไปกลับภายในยี่สิบนาทีเพียงเท่านั้น ด้วยกลัวว่าของขวัญจะทนอยู่ในห้องน้ำนานเกินไป

ผมอาศัยจังหวะที่คนไม่พลุกพล่านเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิง แล้วส่งกระโปรงตัวใหม่กับผ้าอนามัย...เข้าไปในห้องน้ำที่ประตูปิดค้างเอาไว้อยู่โดยไม่ได้ส่งเสียงสักแอะ

ภาวนาให้เป็นเธอแล้วกัน...แต่ก็คงใช่ เพราะว่าประตูปิดอยู่ห้องเดียวเท่านั้น เมื่อส่งของที่จำเป็นเสร็จ ผมก็รีบเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงทันที โชคดีที่เวลานี้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน จึงไม่เป็นที่สนใจสักเท่าไหร่นัก

ออกมาจากห้องน้ำเรียบร้อย ผมก็รีบไปหลบอยู่ตรงมุมเสาเพื่อรอสังเกตการณ์ว่าของขวัญจะออกมาเมื่อไหร่ และในไม่ช้า เธอก็เดินออกมาพร้อมกับมองไปทั่วบริเวณ สงสัยกำลังมองหาว่าใครเป็นคนเอาไปให้...

ขณะเดียวกัน ผมก็ได้แต่ยืนหลบสายตาของเธอที่กำลังมองหาอย่างไม่ลดละ แต่ดูเหมือนว่าจะหาไม่เจอสักที เธอจึงเดินกลับออกไปนอกหอสมุดแล้ว...

“โล่งอกไปทีนะ...ของขวัญ”