บทที่ 16

“ก็กูจะใช้...”

“แต่ผมหยิบก่อน”

“กูจำเป็นต้องใช้ตอนนี้...เดี๋ยวผัดผักมันไหม้”

“ผมก็จำเป็นเหมือนกัน เดี๋ยวไข่ไหม้”

ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงเอะอะโวยวายดังไปทั่วบริเวณ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าพี่เซจิและคิรันกำลังเข้าครัวทำอาหารด้วยกันอยู่ ถึงแม้จะดูเหมือนคนกำลังจะเปิดศึกฆ่าแกงกันมากกว่าก็เถอะ

“ทำอะไรกัน?” ฉันเดินงัวเงียเข้ามาในห้องครัวเรียกความสนใจจากทั้งคู่ได้ทันควัน ก่อนจะจ้องมองสิ่งที่อยู่ในกะทะเริ่มเกรียมเข้าไปทุกที ฉันจึงต้องรีบเข้าไปคว้าตะหลิวในมือของคิรันออกมาถือไว้เอง ด้วยกลัวว่าทั้งคู่จะทำห้องฉันไฟลุกแทนที่จะได้นั่งทานข้าวกันอย่างปกติสุข

“ออกไปทั้งคู่เลย” ฉันชี้นิ้วไปทางโซนห้องนั่งเล่น ทั้งสองพากันคอตกแล้วเดินออกไปอย่างว่าง่าย ไม่นานอาหารก็ถูกยกออกมาตั้งวางไว้บนโต๊ะ

“แล้วเซนโตะล่ะคะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?” ฉันถามถึงเพื่อนสนิทตัวดี ที่ตอนนี้หายหน้าหายตาและส่งพี่ชายตัวเองมาคุมประพฤติฉันแทน

“ไปห้องแฟนแล้ว” พี่เซจิตอบพร้อมทำสีหน้าหน่าย ๆ ช่วงนี้ดูเหมือนเซนโตะจะติดแฟนสาวคนนี้มากเป็นพิเศษ หรือว่ามันจะเจอคนที่ใช่แล้วจริง ๆ นะ สงสัยต้องหาเวลาให้มันมานั่งชี้แจงสักหน่อยแล้ว

“อ่อ...” ฉันพยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัวและจัดการธุระให้เรียบร้อย หลังจากกลับออกมาก็พบว่าทั้งคู่กำลังยืนเถียงกันอีกตามเคย

“ส่งทัพพีมา กูจะตักข้าวให้ของขวัญเอง”

“ผมจับก่อน เดี๋ยวผมตักให้เอง” จากนั้นก็แย่งยื้อกันอยู่นาน

เฮ้อ...อยู่ ๆ ก็มีคนมาเอาอกเอาใจถึงสองคนได้ยังไงเนี่ยะของขวัญ...ฉันสบถในใจก่อนจะเดินตรงไปหาทั้งคู่แล้วคว้าทัพพีจากมือของคิรันมาถืออีกครั้ง

“เลิกตีกันได้แล้ว” ฉันว่าพลางใช้ทัพพีตักข้าวใส่จานให้แต่ละคนแล้วทั้งคู่ก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารอย่างเป็นระเบียบเหมือนเด็กอนุบาลไม่มีผิด

ก็อยากจะขำอยู่หรอกนะ แต่สถานการณ์แบบนี้ไม่น่าจะเหมาะ ฉันต้องทำตัวให้เคร่งขรึมเข้าไว้จึงจะคุมความประพฤติของทั้งคู่ได้อยู่หมัด ไม่อย่างนั้น ถ้าตีกันจนห้องฉันพังขึ้นมาจะแย่เอาได้

ทุกคนอยู่ในความสงบและนั่งลงทานข้าวด้วยกัน หลังจากทานเสร็จเรียบร้อย คิรันก็อาสาจะล้างจานให้ ซึ่งฉันก็ไม่ได้คัดค้าน ส่วนพี่เซจิก็ตามไปคอยช่วยคิรันอีกแรง

ฉันจ้องมองแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยความฉงน เป็นอะไรกันไปหมดนะ... ทุกคนทำตัวแปลกมาก คิรันจากที่ปกติวางตัวดีไม่วุ่นวายก็จะเอาชนะพี่เซจิให้ได้อยู่ตลอด แต่คนที่แปลกที่สุดก็คือพี่เซจิเนี่ยะแหละ เมื่อก่อนไม่เห็นจะมาใส่ใจเรื่องของฉันเลยสักนิด แต่ตอนนี้กลับต่างออกไป ถ้าจะมาคุมประพฤติกันจริงต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

“ถ้าอย่างนั้นเรากลับก่อนนะของขวัญ” คิรันบอกแล้วโบกมือลา “เดี๋ยวยังไงคืนนี้อาจจะแวะมา”

“ไม่ต้องมาหรอก คืนนี้ของขวัญไม่วาง”

“?” ไอคนที่เอ๊ะก็คือฉันเนี่ยะแหละ เพราะจำได้ว่าคืนนี้ตตารางของฉันก็ไม่ได้ติดธุระอะไรสักหน่อย แต่พี่เซจิก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมไปมากกว่านี้

แต่ถึงอย่างนั้นคิรันก็ไม่ได้ถามซักไซ้แต่อย่างใด

“อ้าวเหรอ...ถ้าอย่างนั้น เจอกันที่คณะพรุ่งนี้นะของขวัญ” ว่าจบเขาก็หันมาโบกมือลาอีกครั้ง

“โอเค” ฉันโบกมือให้คิรันอีกครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากห้องไป สิ้นเสียงปิดประตูฉันก็หันมองอีกคนที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

“ไม่กลับเหรอคะ?”

“อ๋อ...เดี๋ยวก็จะไปแล้ว...” เขาพูดเสียงเบา แล้วชี้ไปที่ประตู “งั้นพี่ไปก่อนนะ”

ฉันพยักหน้ารับทราบแล้วมองตามแผ่นหลังของเขาที่หายวับไปหลังจากประตูปิดลง และแล้วภายในห้องก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ฉันโหยหามาตั้งแต่เมื่อคืนวาน

แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[สอบวันไหน?] ถามแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เซจินั่นแหละ นี่ฉันเริ่มแปลกใจจริง ๆ แล้วนะเนี่ยะ ว่าเขาจะมาสนใจอะไรชีวิตของฉันนักหนา

[พรุ่งนี้ค่ะ] ตอบไปตามมารยาทหรอกนะ

[ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ตอนเย็นทำตัวให้ว่างแล้วกันนะ]

[มีธุระอะไรเหรอคะ?]

[ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอก แค่ทำตัวให้ว่างก็พอ]

ฉันส่งสติกเกอร์โอเคกลับไปเพียงเท่านั้น และหลังจากนั้นก็ไปนั่งอ่านหนังสือคนเดียวต่อ เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น หลังจากสอบเสร็จฉันก็รู้สึกโล่งใจที่ทำข้อสอบได้ค่อนข้างเยอะพอสมควรจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

“ของขวัญ มึงกลับเองได้ใช่ไหมวันนี้อะ กูต้องรีบไปหาแฟน”

“ค่ะ ว่าแต่...แฟนมึงนี่คนไหนวะ ไม่เห็นพามาเปิดตัวบ้าง”

“เออ ไว้ก่อน เดี๋ยววันเกิดกูจะพามาแนะนำทุกคนอย่างเป็นทางการ”

“จริงจังเลยดิ คนนี้?”

“เออ...ลูกสาวเพื่อนแม่อะ เจอกันตอนไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันครั้งก่อน”

“รักแรกพบว่างั้น?” ฉันเอ่ยแซวมันก่อนจะพยักหน้ารับทราบข่าวคราวที่มันอุตส่าห์บอก ก็ดีแล้วล่ะที่คนอย่างมันร็จักเป็นฝั่งเป็นฝาสักที ตอนนี้ทุกคนในกลุ่มก็มีแฟนกันหมดแล้วเหลือแค่ฉันคนเดียว

ถึงว่าทำไมช่วงนี้เหงาจังเลยเรา...

ฉันโบกมือให้เซนโตะรีบไปก่อนจะเดินออกมารอรถตรงหน้ามหาลัย แต่ในขณะที่กำลังจะขึ้นรถประจำทางเพื่อกลับคอนโด รถหรูคันหนึ่งก็เข้ามาจอดเทียบตรงหน้าฉันพอดี

กระจกรถถูกเลื่อนลง ตามมาด้วยเสียงคุ้นเคยจากคนที่อยู่ในรถ “ขึ้นมาสิ”

“ขึ้นได้เหรอคะ?” ฉันมองคนตรงหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะครั้งล่าสุดที่ขึ้นไปนั่งบนรถของเขา บรรยากาศค่อนข้างอึมครึมเป็นอย่างมาก

“บอกว่าให้ขึ้นมาไง” เนี่ยะ ชอบออกคำสั่งอีกแล้ว! และฉันก็ต้องรู้สึกเกร็งทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ แต่ก็นะ...เอาวะของขวัญ...ขึ้นก็ได้ แต่ก็แค่ไม่อยากให้เสียน้ำใจหรอกนะ -_-

“ค่ะ” ฉันจึงรีบก้าวขึ้นรถตามคำสั่งของพี่เซจิ เมื่อคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วฉันก็เอ่ยปากคนที่ควบคุมพวงมาลัยรถอีกครั้ง “จะพาน้องไปไหนเหรอคะ?”

“ดูหนัง”

“ห...ห๊ะ?”

@ M Cinema

ยังไม่ทันหายตกใจฉันก็มาโผล่ที่โรงภาพยนตร์เป็นที่เรียบร้อย เราสองคนมาหยุดยืนอยู่ตรงบอร์ดฉายโปรแกรมหนัง พี่เซจิกวาดสายตามองมันสักครู่ก่อนจะหันมองฉันอีกครั้ง

“พี่เซจิอยากดูหนังเรื่องไหนเหรอคะ? อาทิตย์นี้มีแต่หนังผีกับหนัง...รัก” ฉันถามพี่เซจิก่อนเพื่อเป็นการรักษามารยาท เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นฝ่ายชวนมา เพราะฉะนั้นควรให้เขาเป็นฝ่ายได้เลือกก่อน

“เธออยากดูเรื่องไหนล่ะ” ถามแบบนี้คงจะตามใจกันสินะ

“หนังผีก็ได้ค่ะ หนังรักมันน่าเบื่อ มีแต่พวกคลั่งรัก...ไม่ได้เรื่องเลย” ฉันบอกไปก่อนจะเหลือบมองพี่เซจิที่อยู่ ๆสีหน้าก็ซีดเซียวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “พี่เซจิคงไม่กลัวใช่มั้ยคะ” ยิ้มร้าย

กรี๊ด!

“ตัวเองดูท่าจะกลัวกว่าแท้ ๆ”

“กลัวแค่บางช่วงเฉย ๆ ค่ะ -0-” เพราะหนังผีเรื่องนี้มีจังหวะสะดุ้งบ่อยหรอก -//-

“หึหึ!” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทำเอาฉันแอบเสียเซลฟ์ไปเลย ปกติหนังผีมันก็ต้องมีฉากน่ากลัวอะไรแบบนี้อยู่แล้ว มันก็ต้องมีกลัวกันบ้างสิ -_-

“พี่ขำอะไร ไม่ตลกนะ -*-”

ฉันเผลอตีไหล่เขาเบา ๆ อย่างลืมตัว จนทำให้เขาหยุดหัวเราะแล้วหันมามองหน้าฉันแทน นี่ฉันทำอะไรไม่ถูกหรือเปล่านะ

“ขอโทษค่ะ...” ระหว่างที่เราสองคนมองหน้ากันและฉันกำลังคิดคำขอโทษดี ๆ ที่เผลอตีไหล่เขา แต่แล้วอยู่ ๆ เขาก็เอาแขนกั้นเบาะขึ้นแล้วขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราสองคนแนบชิดกัน

“แบบนี้คงหายกลัวบ้างนิดนึงแหละมั้ง” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่จอฉายหนังอยู่ไม่ขาด

ตึกตัก-ตึกตัก

ขณะที่ฉันกำลังหันมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนัง หัวใจเจ้ากรรมก็เริ่มเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง อาการแบบนี้มันเป็นสัญญาณอันตรายชัด ๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันจึงรีบหันหน้ากลับไปมองจอฉายต่อทันที

อย่านะ...ของขวัญ...ไม่ได้นะ จะต้องให้ตัวเองช้ำใจเพราะคน ๆ นี้อีกกี่รอบถึงจะรู้จักจดจำใส่ใจสักที

‘ว่าแต่...ทำไมอยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากให้หนังเรื่องนี้มีสักยี่สิบสี่ชั่วโมงขึ้นมาเสียอย่างนั้นล่ะ...’