บทที่ 11

“วันนี้ดูอารมณ์ดีเนอะมึงอ่ะ” เซ็นโตะนั่งท้าวคางมองฉันที่กำลังหั่นผักเตรียมทำอาหารอยู่ในห้องของมัน

“ยังไงวะ กูก็ยิ้มแบบนี้ทุกวันมั้ยล่ะ”

“ไม่อ่ะ กูรู้สึกว่าวันนี้มึงยิ้มมากกว่าปกติ เหมือน....”

“เหมือนอะไร?”

“...คนบ้า”

“ไอ้%#@$%$” ฉันบ่นมันอุบอิบแล้วจัดการทำกับข้าวของตัวเองต่อไป โดยสายตาเจ้ากรรมก็ยังไม่วายเหลือบมองพี่เซจิอยู่ตลอด พี่เซจิที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วย สงสัยช่วงนี้สอบถี่ เพราะตั้งแต่มาถึงที่ห้องฉันก็เห็นเขาก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ตลอดเวลา

แต่ในวันนี้เขาดูเงียบลงกว่าเมื่อคืนเยอะเลย ไม่แม้แต่จะทักทายอะไรฉันด้วยซ้ำ ออกมาจากห้องนอนตัวเองได้ก็อ่านหนังสืออยู่ในท่านั้น ทั้งห้องจึงมีเพียงเสียงของฉันและเซ็นโตะที่พูดคุยตอบโต้กันไปมา

“เอ้า! เสร็จแล้ว!” ฉันยกแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับผัดผักมาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวและนั่งรอเซ็นโตะที่กำลังเดินไปตักข้าวมา ตามหน้าที่ที่ตกลงกันเอาไว้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่เผลอแปบเดียวพี่เซจิก็หายไปจากโต๊ะอ่านหนังสือเสียอย่างนั้น อาจจะเข้าไปนอนในห้องแล้วล่ะมั้ง แต่แล้วก็เหมือนว่าฉันจะคิดผิด เมื่อร่างสูงที่ฉันกำลังนึกถึงอยู่นั้น เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองพร้อมกับถือกุญแจรถราวกับว่าจะออกไปไหนอย่างนั้น

“พี่เซจิคะ!” ฉันเผลอเรียกเขาอย่างลืมตัว ทำเอาเซ็นโตะที่ตักข้าวอยู่นั้นหันมามองฉันด้วยสีหน้างุนงง แต่คนที่ถูกเรียกกลับมีท่าทีที่นิ่งเฉย พี่เซจิทำเพียงแค่ปรายตามามองฉันเท่านั้น ราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรสักเท่าไหร่

“?”

อีกแล้ว...ความรู้สึกห่างเหินเริ่มกลับมาอีกครั้งแล้วสินะ เมื่อคืนฉันคงคาดหวังไปเองจริง ๆ

“อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิคะ” แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังจะพยายามเอ่ยปากชวนเขาอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร พอดีพี่...เอ่อ...ฉันมีธุระต้องรีบไปทำ”

“ธุระอะไร ไปแถวไหน? กูจะฝากซื้อของด้วยขากลับ” เซ็นโตะถามขึ้น อันที่จริงฉํนก็ไม่ได้อยากร็นักหรอกนะ แต่ไหน ๆ แล้วก็ขอลองฟังหน่อยแล้วกัน

“กูจะไปติวหนังสือกับเพื่อน พรุ่งนี้จะสอบอยู่แล้ว แล้วมึงจะฝากซื้ออะไร? เดี๋ยวขากลับแวะซื้อให้”

“ฝากซื้อ @$^$&^(*()_()+”

“เออ เดี๋ยวแวะซื้อให้ แต่คงได้ดึก ๆ นะ” พี่เซจิบอกแล้วก็เดินออกจากห้องไป และฉันก็แอบเห็นว่าเซ็นโตะเหลือบมองมาทางฉันราวกับสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่พูดอะไรออกมา แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะช่วงหลังมานี้ฉันรู้สึกวางตัวกับเซ็นโตะไม่ค่อยถูกอย่างไรไม่รู้ เพราะดูเหมือนมันจ้องจะจับผิดฉันอยู่ตลอดเวลา หากพูดอะไรออกมาอีกคงกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ

“กินข้าวกันเถอะ กูหิวแล้ว”

หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็นอนดูทีวีและนั่งเล่นที่ห้องเซนโตะไปพลาง ช่วงปีหนึ่งการเรียนของฉันยังชิวอยู่ เพราะฉะนั้นจึงอยากกอบโกยความสุขให้เต็มที่

ว่าแต่...ทำไมใจฉันถึงจดจ่ออยู่ตรงหน้าประตูห้องตลอดเลย เอ๊ะ ฉันไม่ได้รอเขาหรอกนะ แค่มาอยู่กับเพื่อนสนิทเท่านั้น แต่นี่เขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว จนเซ็นโตะนอนแล้วนอนอีกก็ยังไม่เห็นจะกลับมาสักที

“เซนโตะ! กูกลับห้องแล้วนะ”

“อือ...กูฝากล็อคประตูด้วย” ฉันพยักหน้ารับร่างสูงที่นอนหลับอยู่บนโซฟา ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะล็อคประตูตามคำสั่งแล้วลงลิฟต์ไปที่ชั้นห้องตัวเอง

แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ดูเหมือนกำลังยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงหน้าประตูห้องของฉัน ตายแล้ว โรคจิตหรือเปล่าน่ะ!

“อ...อ้าว...ของขวัญ ไม่ได้อยู่ในห้องหรอกเหรอ?”

ปรากฎว่าเป็นพี่เซจิที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องของฉัน พลางในมือของเขาก็หอบถุงพะรุงพะรัง เมื่อหันมาเห็นฉันที่หยุดยืนมองอยู่ก็ดูทำท่าพะว้าพะวงแปลก ๆ

“พี่เซจิ มาทำอะไรตรงนี้คะ” ฉันเอ่ยถามอย่างตรงประเด็น บอกตามตรงแอบหงุดหงิดที่เขาไม่อยู่ห้องทั้งวันทั้งที่ฉัน...เออ! ยอมรับก็ได้ว่าแอบรอ!

“อ...อ๋อ...คือ พอดีฉันซื้อขนมมาเยอะเกินไปน่ะ แล้วนี่ก็อิ่มมากแล้ว กินไม่หมดก็เลย...” ว่าพลางชี้ไปตรงถุงขนมที่แขวนอยู่ตรงหน้าประตู

“ดีใจนะคะที่ยังคิดถึงน้อง ว่าแต่...พี่เคาะประตูเรียกก็ได้หนิคะ ไม่เห็นต้องทำรับล่อแบบนี้เลย น้องคิดว่าโรคจิตซะอีก”

“คือว่า...ช่างมันเถอะ รับไปแล้วกัน” พี่เซจิยื่นถุงขนมมายัดใส่ลงในมือของฉันแทน ก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟต์โดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด แต่ยังไม่ทันจะเดินผ่านฉันดี

คร่อกกกก~

หูของฉันมันก็ได้ยินเสียงท้องของเขาร้องขึ้นมาซะก่อน ทำเอาฉันดึงแขนเขาเอาไว้

“ไหนว่ากินอิ่มแล้วไงคะ”

“....”

“น...นี่...มันเสียงกระเพาะกำลังย่อยต่างหาก -///-” พูดพลางหน้าดำหน้าแดง ไม่เข้าใจเลย แค่เสียงท้องร้องจะต้องอายอะไรขนาดนั้น

ว่าจบพี่เซจิก็รีบสาวเท้าก้าวเดินไปที่ลิฟต์อย่างร้อนรน ราวกับตัวเองกำลังทำอะไรผิดมาอย่างนั้น แปลกคนจัง ไม่คิดเลยว่าพี่เซจิที่คอยเอาแต่ทำตัวนิ่งขรึมจะมีมุมโก๊ะ ๆ แบบนี้กับเขาด้วยเหมือนกัน

[ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ] หลังจากอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว ฉันก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกขอบคุณพี่เซจิ มันเป็นมารยาทหรอกนะ ฉันไม่ได้คาดหวังให้เขาตอบกลับมาอะไรทั้งนั้น

แต่จะว่าไป...อันที่จริงเราก็มีข้อมูลการติดต่อกันมาตั้งนานแล้ว แต่บอกตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพิมพ์ข้อความส่งไปให้เขาเพราะก่อนหน้านี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะไปยืนหายใจใกล้เขาเสียด้วยซ้ำ กลัวโดนฆาตกรรม T^T

[ไม่เป็นไร] ส่งไปเพียงไม่กี่วินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าตอบเป็นมารยาทเหมือนที่ฉันทำหรือเปล่าน้า แต่ในขณะที่กำลังจะวางโทรศัพท์ลงข้างหัวเตียง เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[พรุ่งนี้เข้าคณะหรือเปล่า] ทั้งที่คิดว่าเขาจะจบประโยคสนทนาไปแบบทื่อ ๆ แต่กลับผิดคาดแฮะ]

[ส่งผิดแชทหรือเปล่าคะ นี่ของขวัญนะ]

[ไม่ผิด พี่ถามเธอนั่นแหละ] หลังจากได้รับข้อความนี้ ฉันก็นั่งงุนงงเป็นไก่ตาแตก เป็นเพราะเขาไม่เคยทำตัวอยากรู้อยากเห็นธุระเรื่องของฉันตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้ววันนี้กลับมาถามเสียอย่างนั้น มันจึงค่อนข้างประหลาดสำหรับฉัน

[เข้าค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า] // ตอบตามตรง

[อ่อ ถ้าอย่างนั้น ตั้งใจเรียนล่ะ]

[พี่เซจิมีอะไรหรือเปล่าคะ]

[ไม่มีอะไรหรอก]

[เห็นว่าพรุ่งนี้พี่เซจิมีสอบ สู้ ๆ นะคะ] // ส่งสติกเกอร์เป็นกำลังใจไปให้ และหลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งสติกเกอร์ขอบคุณตอบกลับมาเช่นกัน ทำเอาใจน้อย ๆ ของฉันแอบเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเสียอย่างนั้น

โอเค พอแล้ว...ของขวัญ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า พรุ่งนี้มีเรียน...

ติ๊ง!

[ฝันดีนะ] // ส่งสติ๊กเกอร์ฝันดีมาให้

กรี๊ดดดดด! ทำไมพี่เซจิถึงทำแบบนี้ เก่งจังเลยนะ เรื่องทำให้ใจฉํนเต้นแรงเนี่ยะ -///- แต่ฉันไม่ได้ส่งกลับไปหรอกนะ ทำทีเป็นว่าปิดโทรศัพท์หลับไปแล้ว ทั้งที่จริง ๆ แล้ว...ฉันนอนนว้าวุ่นจนทบไม่ได้หลับทั้งคืน

“สภาพ...” เซนโตะเอ่ยขึ้นแล้วยืนมองฉันหน้านิ่ง สายตาของมันดูสมเพชฉันอย่างไรไม่รู้ ฉันรู้สึกได้

“ก็กูนอนไม่หลับอ่ะ ใครจะไปหลับได้ทั้งวันทั้งคืนเหมือนมึงล่ะ”

“แล้วมึงเป็นอะไรนอนไม่หลับ”

“กู...” ฉันเงียบไป ด้วยตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ควรพูดเรื่องพี่เซจิให้เซนโตะฟัง

“ช่วงนี้มึงทำตัวแปลกนะ หรือว่ามึงมีความรัก?”

“ความรักอะไรล่ะ กู...ก็แค่กลัวผีจนนอนไม่หลับ ก็แค่นั้น”

ว่าจบฉันก็รีบก้าวนำไปที่ห้องเลคเชอร์ แต่เมื่อเหลือบหันกลับไปมองเซ็นโตะที่เดินตามหลังมาอีกครั้ง มันก็ยังส่งสายตาจับผิดมาที่ฉันอยู่ ฉันล่ะเอือมเหลือเกิน นี่มีเพื่อนหรือมีผัววะเนี่ยะ

“มึง กูไม่มีจริง ๆ เว้ย ถ้ามีกูจะบอกให้มึงรู้เป็นคนแรกเลย”

“ไม่มีก็ดี” ว่าจบมันก็นั่งลงข้างฉันแล้วฟุบลงไปเตรียมตัว...นอนต่อ ยังจะหลับลงอีกนะ เมื่อวานก็นอนมาทั้งวันแล้วแท้ ๆ

หลังจากเลิกเรียนเสร็จ ฉันกับกลุ่มเพื่อนก็พากันไปหาร้านอาหารเพื่อทานข้าวกันตามปกติ มีเพียงเซนโตะเท่านั้นที่ขอตัวกลับไปก่อน

“ว่าแต่กูแปลก ทีมึงอะ ทิ้งกู มึงนัดสาวที่ไหนไว้ ห๊ะ” ฉันหรี่ตาจ้องมองมันอย่างเอาเรื่อง

“เออ กูก็มีธุระบ้างป่าววะ เดี๋ยวมึงกินเสร็จละกูมารับละกัน” มันว่าพลางกดโทรศพท์ยิก ๆ ยิ่งทำให้น่าสงสัยเข้าไปใหญ่ เพราะโดยปกติแล้วเซ็นโตะมันไม่เคยนัดใครผ่านทางนี้ มันจะล่อจับเหยื่อที่เห็นตรงหน้าเพียงเท่านั้น

“ไม่ต้องอะ มึงกลับไปเถอะ กูกลับคนเดียวได้” ฉันว่าพลางโบกมือไล่เซ็นโตะให้รีบไสหัวออกไป เอาเถอะ ถ้าเพื่อนฉันคนนี้จะมีเมียทั้งที ฉันก็ควรจะสนับสนุนมันสกหน่อย จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาไม่ต้องเที่ยวม่อคนอื่นไปทั่วแล้ว

“ไม่ได้ ยังไงกูก็ต้องมารับมึง อย่าได้หนีกลับก่อนเชียว” ทิ้งคำขาดเอาไว้ก็เดินตรงดิ่งไปที่รถคันหรูแล้วขับออกไป

หลังจากนั้นฉันและน้ำหวาน รวมถึงมิ้งก็พากันไปนั่งที่โต๊ะเพื่อสั่งอาหาร แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นบุคคลคุ้นเคยที่กำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนม

พี่เซจิ...

แต่ผู้หญิงคนนี้ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย เดาว่าคงจะเป็นแฟนใหม่ของพี่เซจิสินะ แล้วที่ฉันนอนไม่หลับเพราะว้าวุ่นเรื่องของเขาทั้งคืนล่ะ ทำไปเพื่ออะไรนะของขวัญ...

และดูเหมือนว่าพี่เซจิก็จะเห็นฉันเข้าแล้วเหมือนกัน ฉันจึงทำเป็นเมินสายตาไปทางอื่นแทน บอกตามตรง ไม่ว่าจะเห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นอีกสักกี่ครั้ง ฉันก็ยังพยายามข่มใจให้ไม่เจ็บไม่ได้สักที

ดูเหมือนจะต้องปล่อยวางเรื่องของเขาอย่างจริงจังแล้วล่ะของขวัญ...