บทที่ 5

หลายเดือนมานี้ ฉันเฝ้าอ่านหนังสืออยู่ตลอดเวลา เพื่อหวังจะสอบเข้ามหาลัยและคณะเดียวกับพี่เซจิให้ได้ จึงไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนแต่ก่อนแล้ว พ่อและแม่เห็นถึงความตั้งใจของฉันก็คอยช่วยสนับสนุนอยู่ไม่ห่าง

“วันนี้หนูจะออกไปอ่านหนังสือที่คาเฟ่นะคะ” ฉันเดินลงบันไดมาจากชั้นสองของตัวบ้าน แต่งกายด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่าขึ้นมาหนึ่งคืบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ดูสั้นเกินไปสำหรับคนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรอย่างฉันหรอก

ส่วนสาเหตุที่ฉันอยากจะออกไปอ่านข้างนอกมากกว่าอ่านที่บ้านนั้น เป็นเพราะการอ่านหนังสือที่บ้านจะมีความเครียดระดับหนึ่ง เพราะฉะนั้น หากได้เดินทางออกไปข้างนอก อาจเป็นตัวช่วยหลอกสมองได้บ้าง ว่าเรากำลังออกไปเที่ยวและในขณะเดียวกันก็อ่านหนังสือไปด้วยอย่างไรล่ะ ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด

“ให้พ่อไปส่งไหม” พ่อของฉันเอ่ยถามขณะที่กำลังนั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไปพลาง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปคนเดียวได้”

“แล้วเซนโตะล่ะ ช่วงนี้ไม่เห็นมาเล่นที่บ้านเลย”

“เซนโตะกำลังยุ่งกับเรื่องสอบเข้าเหมือนกันค่ะ เห็นว่าโดนคุณพ่อกักบริเวณไม่ให้ออกมาข้างนอกจนกว่าจะสอบได้ หนูก็ไม่อยากไปกวนมันช่วงนี้ด้วย”

“นี่สินะ ทายาทโรงพยาบาลใหญ่ ก็ต้องจริงจังถึงขนาดนี้เลยล่ะ”

“ไปก่อนนะคะ” ฉันกล่าวลาพ่อกับแม่แล้วเดินออกจากบ้าน ระหว่างนั้นฉันก็คอยมองแท็กซี่ตลอดเวลา เพื่อจะเรียกให้ไปส่งคาเฟ่ที่ฉันตั้งใจจะไป

คาเฟ่คนค่อนข้างน้อย เงียบสงบเหมาะสำหรับอ่านหนังสือพอดีเลย อันที่จริงก็ไม่เชิงเป็นคาเฟ่สักเท่าไหร่ เป็นเหมือน co-working space เสียมากกว่า หลังจากเดินเข้าไปข้างในแล้ว ฉันก็รีบไปจับจองที่นั่งก่อนจะไปหาซื้อของกินเพิ่มเติม

แต่ในระหว่างที่อ่านหนังสืออยู่นั้น...อยู่ ๆ ก็มีคนมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ เสียอย่างนั้น ทำเอาฉันที่กำลังโฟกัสกับการจับเวลาทำโจทย์แอบเสียสมาธิก่อนจะเหลือบมองไป ฉันมองเห็นหน้าผู้มาเยือนได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก เนื่องจากเมื่อมาถึงเขาก็ทิ้งตัวฟุบลงไปกับโต๊ะ ราวกับอดหลับอดนอนที่ไหนมา แต่หากมองจากเสื้อฮู้ดตัวใหญ่โคร่งที่เขากำลังสวมใส่ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน แต่กลิ่นน้ำหอมนี่ คุ้นจมูกอีกแล้วแฮะ...

ปึก!

มือหนาหยิบนมกล้วยออกมาตั้งลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมันส่งผ่านมาให้ฉัน นี่...เรารู้จักกันเหรอ

แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม อีกฝ่ายก็ผงกหัวขึ้นมาเสียก่อน “พี่เซจิ...” นี่เขามาทำอะไรที่นี่กันนะ

“พี่มาได้ยังไง”

“....”

“แล้วพี่มาทำอะไร นี่ไม่ใช่แถวมหาลัยพี่นี่นา...”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” พูดจบเขาก็ฟุบลงกับโต๊ะ ก่อนจะหลับไป ฉันจึงต้องขยับตัวให้เงียบที่สุด เพื่อไม่ให้เสียงรบกวนเข้าไปในโสตประสาทของเขา

ฉันแอบมองพี่เซจิตอนที่เขากำลังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ แล้วก็เหมือนโชคเข้าข้าง เพราะขณะที่เขาหลับนั้น ได้หันหน้ามาทางที่ฉํนนั่งอยู่พอดี ฉันจึงได้โอกาสนอนฟุบลงกับโต๊ะโดยที่หันหน้าไปทางเขาเช่นกัน

‘น้องกำลังคิดถึงพี่อยู่พอดีเลย ดีจังที่พี่มานอนอยู่ตรงนี้...’

แต่ฟ้าเป็นใจอยู่ได้ไม่นาน อยู่ ๆ พี่เซจิก็ลืมตาตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน ฉันจึงต้องรีบหันหลบไปอีกทาง

“ไม่อ่านแล้วเหรอ”

“อ...อ่านสิ...” ฉันรีบเปิดหนังสือเรียนขึ้นมากางปิดหน้าปิดตาของตัวเองด้วยความประหม่า

แต่สิ่งที่หญิงสาวไม่ทันได้เห็นคือท่าทีของชายหนุ่มที่หลุดยิ้มให้กับท่าทางเปิ่น ๆ ของเธออย่างช่วยไม่ได้

สองอาทิตย์ต่อมา...

“ไอ้@$%$^ ข้อสอบแม่งโคตรยากเลย….” เซนโตะพูดแบบนั้น แต่สีหน้ากลับดูไม่เคร่งเครียดเท่าไหร่

ตอนนี้พวกเรามาอยู่กันที่มหาลัย Bk ตามคาด ข้อสอบที่พี่เซจิมาช่วยบอกแนวให้ในวันนั้นออกเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากประมาทเลือกคณะแพทย์หมดทุกอันดับหรอกนะ แต่โชคดีที่ยังสามารถเลือกอันดับอื่นนอกเหนือจากคณะแพทย์ได้ หากไม่ติดคณะนี้ก็ยังมีหวังอีกคณะหนึ่ง ซึ่งฉันและเซนโตะ พวกเราสองคนก็เลือกทั้งสามลำดับเหมือนกัน เพียงแต่ว่าถ้าใครได้อันไหนที่ดีกว่า พวกเราก็ตกลงกันแล้วว่าจะแยกกันก็ได้ เพราะยังไงฉันกับเซนโตะก็พักคอนโดเดียวกัน ห้องติด ๆ กันอยู่แล้ว ตามที่อาน้ำกับแม่ฉันตกลงกันไว้

“ก็ที่ติวกันก็ออกตั้งเยอะนะ”

“อือ”

“กูรู้ว่ามึงไม่ได้หมายความตามที่พูดหรอก...” ฉันปรายตามองมันอย่างรู้ทัน เพราะเซนโตะก็เป็นแบบนี้ตลอด

“-.-”

“แล้วมึงจะเข้าไปหาพี่มึงมั้ย” ฉันพยักหันหน้าไปทางพี่เซจิและกลุ่มเพื่อน ๆ ของเขา ซึ่งแต่ละคนจัดได้ว่าหน้าตาดีทั้งกลุ่ม ส่วนพวกผู้หญิงก็มองกลุ่มพี่เซจิตาเป็นมันตอนที่เดินผ่านไปมา ส่วนพวกเราสองคนกำลังนั่งรอหวาน มิ้ง และจีน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจะกลุ่มพวกพี่เขาสักเท่าไรนัก ฉันรู้ว่าพี่เซจิเห็นพวกเราแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ เขาทำท่าทีเหมือนหันไปคุยกับเพื่อนต่อ นี่ขนาดน้องชายตัวเองนะ….ยังหยิ่งได้ขนาดนี้!

“สามคนนั้นออกห้องสอบช้าชิบ เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแปปนะ มึงนั่งรอคนเดียวไปก่อน” ฉันพยักหน้ารับพลางนั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองต่อ แต่หลังจากที่เซนโตะเดินออกไปได้แปปเดียว ก็มีใครไม่รู้มาสะกิดไหล่ฉันเข้า เป็นผู้ชายร่างสูงขาวหน้าลูกครึ่งยืนยิ้มให้ฉันทางด้านหลัง อีกมือข้าง หนึ่งเขาของกำลังถือโทรศัพท์อยู่ ไม่ต้องก็รู้ว่ามาทำไม….

“เธอ ๆ น่ารักจัง ชื่ออะไรอะ? เราขอไลน์หน่อยดิ”

“เราของขวัญแล้วนายล่ะ” ฉันรับโทรศัพท์เขามาพิมพ์ไลน์ตัวเองแล้วส่งคืนให้

“เราเบนจามิน เรียกเบนเฉย ๆ ก็ได้ นั่งคนเดียวเหรอ? ให้เรานั่งเป็นเพื่อนกันมั้ย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนเราก็มาแล้ว” ฉันบอกไล่เบนจามินเป็นนัย ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ แถมยังนั่งข้างๆ ฉันอีกต่างฉัน

“งั้นรอให้เพื่อนเธอมาก่อนแล้วเราค่อยไปโอเคมั้ย?”

“^^” ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขาไป ได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้ตามมารยาท

“แล้วนี้ของขวัญจะเข้าคณะอะไรอะ”

“คณะแพทย์น่ะ แล้วเบนอยากเข้าคณะอะไรอะ”

“เราลงคณะแพทย์เป็นอันดับแรก ส่วนอันดับสองเป็นทันตะ”

“แสดงว่านายต้องเก่งมากแน่เลย”

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก”

“ของขวัญ! กะ...” แล้วระหว่างที่ฉันกำลังสนทนากับเพื่อนใหม่อย่างเบนจามินจนเริ่มจะถูกคอกันมากขึ้นแล้ว เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆ จนคนละแวกนั้นหันไปมองหาเจ้าของเสียงอย่างเซนโตะกันเสียยกใหญ่ มันหันมามองฉันเหมือนมีเรื่องจะคุย แต่พอเห็นเบนจามินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จึงเลือกที่จะเงียบแทน

“เซนโตะ! นี่เบนจามิน เบนจามินนี่เซนโตะเพื่อนเราเอง” ฉันแนะนำให้สองคนนั้นรู้จักกันพลางดึงเซนโตะให้นั่งลงข้าง ๆ ฉัน

“เพื่อนของขวัญมาแล้ว งั้นเราขอตัวก่อนแล้วกันนะ”

“นั่งคุยด้วยกันก่อนก็ได้นะเบน”

“ไม่เป็นไรอะ ไว้เราทักเธอทางไลน์แล้วกันนะ”

“โอเค” ฉันโบกมือลาเบนจามินที่เดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนของเขา พอร่างของเบนจามินพ้นจากสายตาของโต๊ะเราเท่านั้น เสียงของเซนโตะก็ดังขึ้นทันที

“คุยกันไม่กี่คำนี่มึงให้ไลน์เลยเหรอ”

“ไม่ใช่นะมึง กูให้ไลน์ก่อนแล้วค่อยคุย”

“ไอ้ของขวัญ!”

จำที่ฉันบอกได้มั้ยคะทุกคนที่ฉันบอกไปตั้งแต่แรกว่าเวลาฉันจะคุยกับใครคือต้องผ่านการสแกนของเซนโตะซะก่อน ดูว่ามันโอเคด้วยหรือเปล่า หมอนี่มันดูคนออกว่าคนไหนหลอกคนไหนจริงใจ เพราะมันเองก็ผ่านเรื่องพวกนี้มาเยอะเหมือนกัน และเบนจามินนี่ฉันผิดไหมที่จะบอกว่าฉันรู้สึกถูกชะตาด้วย ไม่ได้หมายความว่าในเชิงชู้สาวนะ แค่คิดว่าเขาเองก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับฉันได้ แต่ดูจากสายตาที่เซนโตะมองแล้วนั้น ดูก็รู้ว่ามันไม่ให้เบนจามินผ่านแน่ ๆ

“คนนี้ไม่ผ่าน!”

“มึงเบนก็ดูเป็นคนนิสัยดีนะ กูหมายถึงไม่ได้คิดจะคบเป็นแฟน”

“แต่มันไม่ได้มองมึงเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกไง ไม่งั้นจะขอไลน์มึงทำไมจริงมั๊ย?”

“...” ฉันเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้เซนโตะบ่นต่อไป เอาจริงๆ ฉันว่าเบนจามินเขาก็ดูนิสัยดีนะ ฉันแอบเหลือบตาไปมองกลุ่มโต๊ะของพี่เซจิอย่างแนบเนียน ดูเหมือนพี่เซจิจะไม่ได้ใส่ใจฉันเลยแม้แต่น้อย ยังคงคุยกับเพื่อนอยู่ นี่ฉันกำลังหวังอะไรอยู่เนี่ย…ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว...

และแล้วเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาอีกสองสัปดาห์ เป็นช่วงเวลาที่ผลสอบของทางมหาลัยออกพอดี ฉันที่ตอนนี้กำลังนั่งใจจดใจจ่ออยู่กับหน้าแล็ปทอปแอบอารมณ์เสียเล็กน้อย เนื่องจากเว็บของมหาลัยล่มจนฉันไม่สามารถเข้าไปดูผลของตัวเองได้สักที

ส่วนมืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์คอลอยู่กับเซนโตะด้วย พอดีว่าช่วงนี้ไอ้ตัวดีมันไปเที่ยวต่างประเทศกับอาน้ำ ปกติต้องเป็นแม่ฉันที่ไปกับแม่ของมัน แต่ว่าช่วงนี้สุขภาพแม่ของฉันไม่ค่อยดี จึงไม่ค่อยอยากเดินทางไกลสักเท่าไหร่ อาน้ำจึงตัดสินใจหอบหิ้วลูกชายคนเล็กอย่างเซนโตะไปช่วยถือของด้วย ด้วยเหตุนี้ มันจึงฝากให้ฉันดูผลสอบให้ด้วย  แต่คุยกับมันมาเป็นชั่วโมงแล้วเว็บก็ยังเข้าไม่ได้สักที

“โอ๊ย! เมื่อไรเว็บจะเข้าได้สักที”

[ของขวัญ มึงพูดประโยคนี้มาเป็นล้านรอบแล้วนะ เน็ตบ้านมึงไม่แรงก็เงี้ยแหละ]

[ก็ฟังกูพูดอีกสักรอบไม่ได้หรือไง คอยดูเดี๋ยวกูจะไม่ดูให้มึง]

[ไม่ได้อะ ไม่งั้นมึงก็อดของฝากเหมือนกัน]

[-0-]

[กูอยู่คุยกับมึงนานกว่านี้ไม่ได้แล้วว่ะ แม่เรียกแล้ว อย่าลืมดูให้กูด้วยนะ ไม่งั้นกูจะเอาของฝากที่จะให้มึงไปให้หมาท้ายซอยแดกให้หมดเลย]

[เออค่ะ]

แต่เมื่อกดวางสายจากเซนโตะ หน้าเว็บก็หายล่มซะอย่างนั้น หรือว่าจริง ๆแล้วเซนโตะคือตัวบังสัญญาณกันแน่นะ เมื่อเข้าได้แล้วฉํนจึงรีบใส่รหัสเพื่อเข้าไปดูผลการสอบของตัวเองก่อน และแล้ว...

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!

รายชื่อของฉันเด่นหลาอยู่บนหน้าจอพร้อมกับข้อความสีเขียวขนาดเล็กที่ระบุแสดงความยินดี พร้อมกับคณะอันดับหนึ่งที่ฉันอยากเข้าขึ้นมา ฮือ...ไม่เสียแรงที่อดหลับอดนอนตั้งใจอ่านหนังสือ

ฉันรีบถ่ายรูปผลสอบของฉันไปให้เซนโตะดูทันที ก่อนจะล็อกอินใหม่อีกครั้งเพื่อเข้าไปดูผลสอบให้มันอีกครั้ง

ไม่นานนักรายชื่อของเซนโตะก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความสีเขียวแบบเดียวกับฉันไม่มีผิด นั่นหมายความว่าพวกเราสอบติดเหมือนกันและคณะเดียวกันด้วย!

ฉันดีใจมากเมื่อคิดว่าจะมีเพื่อนเรียนด้วย ตอนแรกก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าจะติดคณะเดียวกันหรือเปล่า เพราะมันเล่นหายหน้าไปเลยช่วงอ่านหนังสือสอบ แถมยังบอกว่าทำไม่ได้ อีกทั้งคณะที่พวกเราจะเข้าก็ติดหนึ่งในคณะที่เข้ายากด้วย แต่อย่างเซนโตะมันเก่งอยู่แล้ว ซ้ำยังหัวดีกว่าฉันอีก เพียงแต่ว่ามันแอบขี้เกียจไปหน่อยบางทีก็เท่านั้น

ฉันกดถ่ายผลสอบของเซนโตะ แต่ในขณะที่กำลังจะส่งไปให้มันนั้น ก็มีไลน์โทรแทรกเข้ามาเสียก่อน...

“ว่าไงเบน” นี่ฉันได้บอกหรือเปล่าว่าหลังจากที่ทำความรู้จักกับเบนจามินไปคราวนั้น พวกเราก็ติดต่อกันมาเรื่อย ๆ แบบไม่ให้เซนโตะรู้ แต่คุยแค่ทางไลน์นะ ไม่กล้านัดเจอกับเขาหรอก เพราะถ้าหากว่าเซนโตะรู้เข้าฉันต้องตายแน่ ไม่ก็เบนจามินที่จะลำบากเอา

ไม่รู้ว่าฉันเคยเล่าให้ฟังแล้วหรือยัง ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่ฉันพยายามจะแอบคุยกับผู้ชายที่เคยเข้ามาจีบ ซึ่งตอนนั้นเซนโตะเคยเอ่ยปากเตือนไปแล้ว แล้วพอมันรู้เข้า มันก็ไปดักต่อยผู้ชายคนนั้น ฉันก็เพิ่งมารู้สรรพคุณทีหลังว่ามันหม้อผู้หญิงไปทั่วแล้วคิดจะฟันฉันแล้วทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆด้วย แต่ก็อย่างที่บอก ฉันไม่ได้คิดจะคบใครซะหน่อย เพราะฉันชอบแค่พี่เซจิคนเดียวเท่านั้น

[ของขวัญ รู้ผลสอบยัง]

[อืมเพิ่งเปิดเนี่ย เบนติดคณะที่อยากเรียนมั้ย]

[ติดคณะแพทย์แล้ว]

[ดีใจด้วยนะคณะของเบนสอบยากกว่าเราอีก เก่งชะมัด…]

[แล้วของขวัญติดคณะที่อยากเรียนหรือเปล่า]

[ติดสิ แอบลุ้นแทบแย่]

[ดีใจด้วยเหมือนกันนะ ของขวัญ…]

[....]

[คืนนี้ว่างเธอว่างมั้ยมาฉลองที่CLUB JB แถวๆ มหาลัยกัน ชวนเพื่อน ๆ มาด้วยก็ได้]

[อืมขอคิดดูก่อนนะแล้วเดี๋ยวเราจะบอกอีกที]

[โอเค... เรารอฟังข่าวดีอยู่นะ]