บทที่ 25

และแล้ววันเสาร์ก็มาถึง ตลอดทั้งสัปดาห์นี้ฉันพยายามหลบหน้าพี่เซจิอยู่ตลอด โธ่เอ๊ย ของขวัญ เรื่องบนรถวันนั้นน่าอายชะมัด พูดออกไปได้ยังไงกัน -///- และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็จะรู้ตัวว่าฉันพยายามหลบหน้า จึงไม่โผล่มาให้ฉันเห็นเหมือนกัน

แต่บอกตามตรง...อีกความรู้สึกหนึ่งฉันก็แอบน้อยใจเหมือนกันนะ เขาไม่พยายามที่จะมาเจอกันเลยอย่างนั้นสิ

ขณะที่ภายในสมองกำลังครุ่นคิดเรื่องว้าวุ่นใจอยู่นั้น ขาของฉันก็ก้าวขึ้นไปบนแท่นอัฒจันทร์ที่อยู่ข้างสระว่ายน้ำเพื่อจับจองที่นั่งเข้าชมการแข่งขัน ใช่แล้ว วันนี้ฉันมาเชียร์คิรันแข่งขันกีฬาเฟรชชี่ แต่ไม่ได้มาคนเดียวหรอกนะ เพราะกลุ่มเพื่อนของฉัน พวกมิ้งและน้ำหวานก็มาด้วยเหมือนกัน

เมื่อถึงเวลาแข่งขัน ฉันก็รีบนำป้ายที่อุตส่าห์ตัดแปะสติ๊กเกอร์อย่างประณีตออกมา

“คิรัน!” ฉันตะโกนเรียกเขาที่กำลังยืนอยู่ข้างสระเพื่อเตรียมตัวแข่งขัน หลังจากเขาหันมามองฉันก็รีบยกป้ายที่เขียนเอาไว้ว่า ‘สู้เขานะคิรัน’ ขึ้นมาโบก

ทันทีที่คิรันอ่านป้ายนั้นจบเขาก็ยกยิ้มแล้วโบกมือมาให้ฉันอย่างรับทราบ

“แหม มึง เหมือนผัวเมียมาเชียร์กันเลยนะ” มิ้งเอ่ยแซวขึ้นมา ก่อนจะเบ้ปากให้ฉํนด้วยความหมั่นไส้

“จริง ถ้าจะหวานกันขนาดนี้”

“หุบปากไปเลย นั่นเพื่อนกูไหมล่ะ” บอกตามตรง ช่วงนี้พวกเราตัวติดกันมาก จนคิรันจะกลายเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของฉันไปแล้วเนี่ยะ เอาอะไรมาผัวเมียก่อน -_-

“แหมมึง เพื่อนงานดีขนาดนี้ เอามาเป็นผัวก็ไม่แย่หรอกนะเว้ย ลองพิจารณาดู” น้ำหวานว่าพลางตบบ่าฉัน แล้วมองไปที่คิรันประหนึ่งกำลังมองเพชรเม็ดงาม

“จริง กูได้ข่าวว่าบ้านคิรันเปิดคลินิกหลายสาขาด้วยนะเว้ย ไม่ว่าอะไรเขาก็น่าจะสรรหามาประเคนให้มึงได้แน่อะ ตั้งแต่บ้านยังรถ ถ้ามึงจะเป็นคุณหญิงของคิรันเขาอะนะ” ยังไม่เลิกเสี้ยมกันอีก -_-

“จริง นิสัยก็แสนดี ไม่มั่วด้วย...”

“อะไรของพวกมึงเนี่ยะ เลิกพูดแล้วหันไปดูนู่น การแข่งจะเริ่มแล้ว!” ฉันตัดบทสนทนาก่อนที่เสียงนกหวีดประกาศเริ่มการแข่งขันจะมาร่วมด้ว่วยฉันอีกแรง มิ้งและน้ำหวานจึงหยุดเสี้ยมแล้วหันไปสนใจการแข่งขันกันเป็นที่เรียบร้อย

ฉันมองภาพคิรันที่กำลังว่ายน้ำแซงหน้าทุกคนได้อย่าคล่องแคล่ว จะว่าไปเขาก็เท่ห์อยู่หรอก แต่ติดตรงที่ว่า...ใจฉันมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่าย ๆ เนี่ยะสิ

‘แต่สำหรับฉัน พี่เซจิเป็นจักรวาลเลยนะ ไม่ใช่แค่เพียงบ้านหรือรถ’ โอ๊ย รำคาญตัวเองจัง โดนมากับตัวขนาดนี้ยังจะให้ค่าเขาอีกเหรอของขวัญ!

เมื่อการแข่งขันจบลง คิรันก็คว้าเหรียญทองมาให้คณะของเราได้สำเร็จ อย่างว่าแหละนะ เขาเป็นคนเพอร์เฟ็กต์ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ทำได้ดีไปหมดทุกอย่าง

“ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ รู้สึกยังไงที่ได้คว้าเหรียญทองนี้มาครอบครองคะ” พิธีกรสัมภาษณ์คิรัน กองเชียร์ต่างพากันเงียบเพื่อจะได้ยินเสียงเขาได้อย่างชัดเจน นั่นทำให้ท่าทางของเขาดูประหม่าขึ้นมา

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงรีบตะโกนออกไป เพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลาย “ทำได้ดีมากคิรัน!” และหลังจากนั้นกองเชียร์ทุกคนก็พากันหันมามองฉัน ก่อนจะส่งเสียงปรบมือเป็นกำลังใจให้คิรันกันยกใหญ่

“ครับ...ส่วนตัวผมคิดว่าเพราะมีกำลังใจดีด้วยครับ จึงทำให้คว้าเหรียญทองนี้มาได้” ว่าพลางส่งยิ้มมาให้ฉัน กองเชียร์ก็พากันส่งเสียงกรี๊ดยกใหญ่

“เห็นไหมมึง กูว่าลองคบก็ไม่เสียหายหรอกนะ...” มิ้งก็ซิบข้างหูฉัน

“มึงพอเลย” ฉันผลักมันให้ออกห่าง ก่อนที่มันจะเสี้ยมอะไรที่เป็นไปไม่ได้ขึ้นมาอีก

หลังจากการแข่งขันจบลง พวกกลุ่มเพื่อนของฉันก็พากันมานั่งที่ร้านคาเฟ่ โดยไม่ลืมจะโทรบอกให้เซนโตะแวะเข้ามาหาด้วย ส่วนคิรันนั้น เขาขอตัวไปทำธุระกับที่บ้าน จึงไม่สามารถมาด้วยกันได้

“ไงมึง” เซนโตะเดินเข้ามาเห็นโต๊ะของพวกฉันก็รีบทักทายทันที

“กว่าจะมาได้เนอะ ช่วงนี้หายหน้าหายตาว่ะ” มิ้งเปิดประเด็น

“ก็ต้องเข้าใจคนติดเมียหน่อย” น้ำหวานก็แซวต่อ

“แล้วไหนเมียมึงที่บอกจะพามาให้รู้จักอะ” ฉันถามเซนโตะเพราะเห็นมันสัญญาเอาไว้ว่าจะพามาเจอกันวันเสาร์นี้

“เดี๋ยวก็มาแล้ว อีกประมาณชั่วโมงว่ะ เขาติดธุระอยู่”

“นานจังวะ เดี๋ยวพวกกูต้องกลับแล้วเนี่ยะ ผัวรออยู่ที่ห้องละ” น้ำหวานกับมิ้งว่า หลังจากนั่งต่อไปอีกสิบห้านาทีพวกมันก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปจ่ายเงินส่วนของตัวเองกัน

เหลือเพียงฉันกับเซนโตะที่นั่งรอแฟนของมันปรากฎตัว แต่ยังไม่ทันจะได้เจอแฟนของมัน คนที่ฉันกำลังหลบหน้าอยู่ตลอดทั้งสัปดาห์นี้กลับมาปรากฎตัวขึ้นเสียก่อน สร้างความกระอักกระอ่วนใจให้ฉันยกใหญ่

“เอ้า มาทำไรวะ” เซนโตะทักทายพี่ชายตัวเอง

“กูมาหาเพื่อน”

“อ่อ...ลืมไป นี่ก็ร้านเพื่อนมึงนี่หว่า” จากนั้นเซนโตะก็นั่งเล่นโทรศัพท์ต่อ ไม่ได้สนใจที่พี่เซจิเดินมานั่งลงข้าง ๆ ฉันเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเป็นแบบนั้นฉันก็รีบขยับเลื่อนเก้าอี้ออกห่างทันที ก่อนที่มือหนาของเขาจะคว้าจับเก้าอี้ของฉันเอาไว้แน่น แต่ไม่ได้ทำอย่างโจ่งแจ้งหรอกนะ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของเซนโตะนั่นเอง

“เราต้องคุยกันนะ” พี่เซจิกระซิบกระซาบข้างหูของฉัน โดยไม่ให้เซนโตะได้ทันสังเกตเห็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาเพื่อนของเขาที่อยู่อีกฟากของร้าน

ฉันนั่งพูดคุยกับโซนโตะต่อ และไม่นานก็มีผู้หญิงสูงยาวเข่าดี ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าสวยหวาน ประกอบกับมีท่าทางเรียบร้อยเดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเราพลางส่งยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร ถ้าให้เดาผู้หญิงคนนี้สินะที่เป็นคนเปลี่ยนโลกทั้งใบและกำลังครอบครองหัวใจเพื่อนรักของฉันอยู่ในตอนนี้

บอกตามตรงฉันค่อนข้างแปลกใจ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเซนโตะคบกับผู้หญิงเรียบร้อยแบบนี้สักเท่าไรนัก แต่ก็ดีใจกับมันด้วยที่ได้เจอคนที่ใช่และพร้อมจะจริงจังด้วยสักที

จากนั้นเธอก็ยกมือไหว้พี่เซจิที่อยู่อีกฟากของร้านเหมือนรู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว

“มึงนี่แพท แพทนี่...” เซนโตะแนะนำให้ฉันกับแพทได้ทำความรู้จักกัน แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ แพทก็แทรกขึ้นก่อน

“ของขวัญใช่มั้ย?”

“อื้ม ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“ดีใจจังเลย ได้เจอสักที รู้ไหม เซนโตะเล่าเรื่องของขวัญให้เราฟังบ่อยมากเลย”

“ไอเซน นินทาอะไรกูป้ะเนี่ยะ”

“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก เซนโตะไม่เอาเรื่องเพื่อนมาพูดเสียหาย หรอก”

“แพท เอาอะไรไหม เดี๋ยวเราไปสั่งมาให้” เซนโตะเดินเข้ามาถามหวานใจของตัวเองด้วยความเอาใจใส่ ซึ่งฉันก็ได้แต่ปรายตามองมันก่อนจะเบ้หน้าใส่ แหม พออยู่กับแฟนก็เปลี่ยนนิสัยเป็นคนละขั้วเชียวนะ

“แล้วนี่...แพทเรียนมหาลัยเดียวกับพวกเราเหมือนกันใช่มั้ย”

“ใช่จ่ะ เราเรียนเภสัช”

“ดีจัง คณะอยู่ใกล้ ๆ กันเลย”

“ใช่จ่ะ เอาไว้จะแวะไปหาบ่อย ๆ นะ”

กลายเป็นว่าทั้งโต๊ะมีฉันกับแพทคุยกันอยู่สองคน เธอดูเป็นมิตรกับทุกคนมาก ขนาดเราสองคนเพิ่งรู้จักกัน แต่ดูเหมือนฉันกับแพทจะสนิทกันได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นว่าเหมือนฉันได้เพื่อนใหม่เพิ่มมาอีกคนหนึ่งด้วย

“เป็นไงคนนี้ผ่านมั้ยครับ” เซนโตะถามฉัน หลังจากที่แพทเดินไปเข้าห้องน้ำ

“สามผ่านเลย” จะไม่ให้ผ่านก็จะใจร้ายเกินไปแล้ว ทั้งสวยน่ารักทั้งนิสัยดีแบบนี้ ฉันอิจฉาเซนโตะจังเลย...

“ว่าแต่มึงเคยรู้จักแพทมาก่อนป้ะ เห็นว่าเป็นลูกสาวเพื่อนแม่”

“อือก็เคยเจอกันตอนเด็ก ๆ อ่ะ แต่ไม่บ่อยหรอก ไม่คิดว่าโตมาจะสวยขนาดนี้ ถูกใจกูเลย”

ฉันก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนรักอยู่หรอก แต่ทำไม...ฉันถึงไม่เคยสมหวังในเรื่องแบบนี้กับเขาบ้างนะ

“เซนโตะ...กู...อิจฉามึงว่ะ” ฉันว่าพลางจ้องหน้าของมันอย่างจริงจัง และมันก็คงรู้สึกได้

“หาสักคนสิวะ” ใจจริงเขาอยากจะบอกว่า ‘แล้วพี่ชายกูล่ะ’ แต่ดูจากสีหน้าของขวัญและระยะห่างที่เซจินั่งแล้ว บ่งบอกได้ชัดเจนว่าทั้งคู่อาจจะมีปัญหากัน

เฮ้อ...เพราะแบบนี้ไง ถึงไม่อยากให้พี่ชายคบกับเพื่อนสนิท พอมีปัญหากันแล้ว คนกลางอย่างเขาก็จะวางตัวลำบากนิดหน่อย ไม่รู้ว่ามีปัญหาเรื่องอะไรกันเนี่ยะสิ แต่ถ้าให้เดาก็คงเป็นเรื่องผู้หญิงของเซจิแน่...

“ถ้ากูหาได้ง่ายขนาดนั้น ป่านนี้คงมีไปแล้ว”

“เอาเถอะ เดี๋ยวก็เจอ...” เซนโตะว่าก่อนจะปรายตามองพี่ชายตัวเองโดยไม่ให้ของขวัญรู้ตัว เดี๋ยวคงเคลียร์กันได้แหละมั้ง ว่าแต่...สองคนนี้คบกันจริงใช่ไหมเนี่ยะ เขายังไม่ค่อยมั่นใจนัก และดูเหมือนว่าของขวัญก็จะไม่ยอมบอกง่าย ๆ ด้วย เธอคงกลัวว่าจะโดนเขาว่ากล่าวเป็นแน่

“กลับบ้านกันดี ๆ นะ” เราใช้เวลานั่งคุยกันได้สักพักใหญ่ก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้าย เซนโตะกับแพทกลับด้วยกัน ส่วนฉัน...คืออย่างนี้นะ ฉันไม่ได้อยากจะกลับพร้อมพี่เซจินักหรอก แต่เขาบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกันไง...จริง ๆ นะ

“กลับกับพวกเราก็ได้นะของขวัญ กลับคนเดียวมันอันตราย” แพทยื่นข้อเสนอ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวว่าจะซื้อของใช้ก่อนกลับด้วย”

“แต่...”

“ช่างเถอะแพท เรากลับกันเถอะ...”

“ไปๆๆ” ฉันโบกมือไล่สองคนนั้นแล้วเดินแยกตัวออกมา แต่ที่น่าแปลกใจก็คือเซนโตะไม่แม้แต่จะคัดค้านเนี่ยะสิ หรือว่ามันจะดูออกว่าฉันชอบพี่เซจิ...

ไม่หรอกมั้ง...

หลังจากที่แยกย้ายกันแล้ว พี่เซจิก็รีบเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะคว้าจับข้อมือเพื่อพาเดินไปที่รถของตัวเอง แต่ในเมื่อฉันไม่ค่อยเต็มใจนัก แบบนี้คงเรียกว่าฉุดมากกว่า