บทที่ 26

พี่เซจิพามาถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นสวนหย่อมที่ผู้คนต่างมาเดินเล่นพักผ่อนกันเป็นคู่ ในช่วงยามเย็นแบบนี้ ดวงอาทิตย์กับลังลับขอบฟ้า แสงอาทิตย์กำลังอบอุ่นได้ที่เลยทีเดียว

แต่ก็อบอุ่นหัวใจได้เพียงบรรยากาศเท่านั้น เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกว่ากำลังมีบางอย่างที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจ บอกตามตรง ฉันไม่พร้อมจะเผชิญหน้าเขาเลย อยากจะหนีไปให้พ้นเสียด้วยซ้ำ แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าเขาอยากจะพูดเรื่องอะไร

หรือว่าพี่เซจิจะพาฉันมาคุยเรื่องที่ฉันสารภาพออกไปวันนั้น และเรียกมาปฏิเสธกันนะ...

ไม่เอาอะ ของขวัญไม่อยากฟังคำนั้น...ฉันควรจะวิ่งหนีไปให้ไกลสิ แต่มานึกขึ้นได้ตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะของขวัญ

พี่เซจิมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน แววตาของเขาดูจริงจังประกอบกับความลึกลับซึ่งทำให้ฉันไม่สามารถอ่านได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขายืนนิ่งเงียบอยู่สักครู่ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ราวกับว่าเขากำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดอะไรบางอย่าง

"มีเรื่องอะไรจะคุยเหรอคะ?" ฉันตัดสินใจเปิดปากถามออกไปตรง ๆ เพราะต้องการรีบตัดความอึดอัดใจนี้ทิ้ง เอาเลย ของขวัญพร้อมแล้ว จะปฏิเสธก็บอกมาตามตรงเลยสิ!

พี่เซจินิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายนี้ทำเอาฉันใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และสุดท้ายเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ที่เธอพูดวันนั้น…ที่บอกว่าพี่น่าจะรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง...”

นั่นไง เป็นเรื่องนี้จริงด้วย ความรู้สึกเหมือนโดนสะกิดตรงหัวใจเข้าอย่างจังแบบนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงกลับไปสู่ช่วงเวลาที่น่าอายที่สุดในชีวิตอย่างไรอย่างนั้น

ฉันรีบหันหลังให้เขาทันที ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง

"บอกตามตรง ตอนแรกพี่ไม่ค่อยมั่นใจนักหรอก เพราะเห็นเธอเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งมาตลอด" พี่เซจิกล่าว นี่แสดงว่ากำลังจะปฏิเสธสินะ ไม่อยากฟังเลยเรา T^T “แต่หลังจากที่เธอมาสารภาพวันนั้น... แล้วยังวันที่เธอโดนวางยาอีก จริง ๆ แล้วพี่ก็รู้สึกแปลกกับเธอมาสักพักแล้วล่ะ”

อ้าวยังพูดไม่จบหรอกเหรอ? แบบนี้เขาหมายความว่ายังไงกัน ฉันยังมีหวังหรือปล่า? แต่เรื่องที่ถูกวางยา ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นสักหน่อย เรื่องนั้นเป็นเพราะฉันโดนใครบางคนแกล้งต่างหากล่ะ

“ความผิดเธอนั่นแหละ” เขาพูดเสียงดุ แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนักจนกระทั่งเขาขยายความเพิ่มเติมให้ “ทำแบบนั้นได้ยังไง เธอดึงพี่เข้าไปจนเกือบจะ...” พูดจบเขาก็เงียบลงแล้วหลบสายตาไปทางอื่นราวกับไม่อยากพูดถึงมัน

และฉันก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าเขากำลังหมายถึงเหตุการณ์ไหน กรี๊ด!!!! หมายถึงตอนฉันดึงเขาเข้ามาจูบอย่างนั้นสินะ แล้วมันทำไมเหรอ ก็ตอนนั้นฉันควบคุมตัวเองไม่ได้นี่นา -///-

"ที่อยากจะพูดวันนี้ก็คือ...ตอนนี้พี่ขอเวลาก่อนได้ไหม" พี่เซจิพูดต่อ แววตาของเขาดูซับซ้อนมาก ราวกับกำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างนั้นแหละ “หลังจากมั่นใจแล้ว... พี่จะมาบอกเธอว่าจะเอายังไงต่อกับเรื่องของเรา”

นี่หมายความว่าไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ยอมรับความรู้สึกของฉันใช่ไหม

@Seiji Talk

ท่าทางของขวัญดูสับสนเมื่อได้ยินคำขอนั้น ผมรู้ตัวว่าการพูดแบบนี้มันดูน่าอาย ผู้หญิงเขาอุตส่าห์มาบอกความรู้สึกตรง ๆ แบบนี้แล้ว แต่ผมซึ่งเป็นลูกผู้ชายกลับให้คำตอบเธออย่างตรงไปตรงมาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

อันที่จริง การมีเธอคอยวุ่นวายในชีวิตของผมตั้งแต่เด็ก คอยเรียกหาผมว่า ‘พี่เซจิ’ อยู่ตลอดทุกครั้งที่เจอหน้า มันทำให้ผมเคยชินไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที ผมก็รู้สึกแปลกหลังจากที่เธอเริ่มทำตัวเย็นชาใส่ และขอสารภาพตามตรงว่าผมคงรู้สึกหวั่น หากจะไม่มีเธอมาคอยวุ่นวายอยู่ในชีวิตอีกต่อไป เรียกได้ว่าเพิ่งรู้ว่าเธอสำคัญนั่นแหละ

แล้ววันดีคืนดีเธอก็มาสารภาพรักกับผมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยซะอย่างนั้น ยอมรับว่าผมเองก็แอบใจเต้นนะ แต่ถ้าจะให้ยอมรับรักแบบดื้อ ๆ ผมกลับรู้สึกว่ามันยังเร็วไปหน่อย

แต่นั่นไม่ได้หมายว่าผมไม่ชอบเธอหรอกนะ...

“ก็ได้ค่ะ...” หลังจากเงียบอยู่นานของขวัญก็ตอบตกลงเหมือนช่างใจมาเรียบร้อยแล้ว

“?”

“น้องรอพี่มาตั้งนานแล้ว รอต่อไปอีกหน่อยก็คงไม่เสียหายหรอก”

“-///-” ไม่ต้องพูดตรงขนาดนี้ก็ได้

@CLUB JB

“แล้วยังไงต่อ สรุปว่ามึงคบกับน้องเขาหรือยัง” มาร์ตินถามผมหลังจากที่มันฟังเรื่องที่ผมไปคุยกับของขวัญให้ฟัง ตอนนี้ภายในห้องมีแค่พวกเราสองคน จึงสามารถพูดคุยกันได้อย่างสบายใจ

ผมไม่ค่อยชอบให้เรื่องส่วนตัวเป็นที่โด่งดังในหมู่เพื่อนสักเท่าไหร่นัก เพราะพวกมันชอบเล่นใหญ่จนคนทั้งโลกอาจรู้ข่าวของผมได้ มีเพียงมาร์ตินเนี่ยะแหละ ที่เก็บความลับเก่ง

“ยังไม่ได้คบ...แต่น้องเขาบอกว่าจะรอกู”

“แล้วมึงจะให้น้องเขารอไปถึงเมื่อไหร่ ยันแก่เลยไหมแล้วค่อยสารภาพอะ” มาร์ตินบอกกล่าวเพื่อนของตนราวกับว่าสิ่งที่มันทำนั้นไม่ได้ดั่งใจเขาเลยสักนิด เพราะเขาเป็นฝ่ายแนะนำให้ไปคุยเพื่อให้ทั้งคู่ได้สารภาพความรู้สึกต่อกัน แต่กลายเป็นว่าเพื่อนสนิทตัวเองกลับเลื่อนเวลาให้ยืดยาวออกไปเสียอย่างนั้น

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นไหมวะ กูแค่อยากรู้ว่าตัวเองรู้สึกชอบของขวัญจริง ๆ หรือเปล่า หรือมันแค่เพราะเรื่องคืนนั้น มึงลองคิดดูนะ ถ้ากูตกลงคบเลยแล้วเกิดไม่ใช่ขึ้นมา กูเสียน้องคนหนึ่งเลยนะเว้ย”

ผมพยายามอธิบายเหตุผลที่ดูเหมือนจะฟังไม่ค่อยขึ้นให้มาร์ตินฟัง แต่เจ้าตัวก็ยังส่ายหน้าไปมาพร้อมกับรินเหล้าลงในแก้วอย่างเหนื่อยหน่าย

“เอาเถอะ ถ้าเป็นกูคงไม่เล่นตัวอะ...เสียเวลา...”

นี่มันแอบหลอกด่าว่าผมเล่นตัวอยู่หรือเปล่าวะ (. .)?

“อย่างน้องของขวัญเองก็ไม่ธรรมดานะเว้ย ถ้ามึงไม่รีบอะ กูว่าอีกไม่นานคงหลุดมือแน่ มึงอย่าคิดนะว่าการที่น้องเขาชอบมึงมาหลายปี แล้วน้องเขาจะชอบมึงต่อยันแก่ได้อะ คนเราต้องหาทางเลือกที่ดีให้ตัวเอง ถ้าไม่ดีก็ต้องตัดทางเลือกนั้นทิ้ง” มาร์ตินสวดยับก่อนจะกระดกแก้วเหล้าเข้าปากต่อ

“เออๆๆ เข้าใจแล้ว กูกลับละ” ขี้เกียจอยู่ฟังมันบ่นต่อแล้ว -_-

หลังจากร่างสูงเดินจากไป มาร์ตินก็ดื่มด่ำอยู่กับบบรรยากาศเสียงเพลงภายในคลับต่อไป จนกระทั่งมีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาถึงกับต้องแสยะยิ้มออกมาด้วยความชอบใจเป็นอย่างยิ่ง

“เหอะ อย่างมึงอะเซจิ...ต้องเจออะไรแรง ๆ สะกิดสักหน่อยถึงจะรู้สึกตัว”

มือหนาของเขาเลื่อนเปิดหน้าจอโทรศัพ์ก่อนจะกดถ่ายรูปภาพเหตุการณ์ตรงหน้าไปให้เพื่อนสนิทของตัวเอง จริง ๆ แล้ว หากเป็นภาพทั่วไปก็คงไม่ค่อยน่าสนใจสักเท่าไหร่ แต่สิ่งนี้กลับทำให้เซจิที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นมาในทันที

พึ่บ!

[เจอที่ไหนวะ?] // รีบตอบทันที ทั้งที่ไม่ค่อยตอบแชทเพื่อนสักเท่าไหร่

[กูอยู่ที่ไหนก็เจอที่นั่นแหละ]

[ฝากดูหน่อย เดี๋ยวกูรีบไป]

“เหอะ ดูมัน แล้วบอกว่ายังไม่แน่ใจว่าชอบรึเปล่า...แล้วถ้าชอบมันจะต้องขนาดไหนวะเนี่ยะ” มาร์ตินอ่านข้อความของเพื่อนที่ส่งมาก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงข้าง ๆ ที่นั่งของตัวเอง