บทที่ 30

ไม่หนาวอย่างที่คิดนี่นา ฮ่าๆๆ ฉันทำปากเก่งไปอย่างนั้นแหละ เป็นเพราะได้เสื้อโค้ทกับผ้าพันคอรวมถึงถุงเท้าที่พี่เซจิเตรียมมา จึงช่วยให้ความอบอุ่นกับฉันได้พอสมควร ทำดีก็เป็นเหมือนกันนะเราเนี่ยะ

ฉันแอบมองเขาจากทางด้านหลัง เพราะตอนนี้พี่เซจิกำลังนั่งอยู่ตรงเบาะข้างหน้าพร้อมกับคุณอา มาซาชิ เพื่อพูดคุยเรื่องที่จะต้องไปพบปะทีมผู้บริหารโรงพยาบาลในอีกสองวันข้างหน้า

ใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็มาถึงบ้านตระกูลทากาฮาชิที่ญี่ปุ่น ฉันว่าบ้านที่ไทยก็ใหญ่มากแล้วนะ แต่พอเป็นบ้านที่ญี่ปุ่นแล้วที่ไทยกลับเทียบไม่ติดเลยเนี่ยะสิ แบบนี้ต้องเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่าบ้านแล้ว

“ของขวัญเคยใส่กิโมโนไหมลูก” คุณอามาซาชิหันมาพูดกับฉันระหว่างทางที่พวกเรากำลังเดินเข้าไปในตัวบ้าน

“ไม่เคยค่ะ” ฉันส่ายศีรษะด้วยความงุนงง คงจะเคยแหละ หน้าอย่างฉันคงจะซื้อกิโมโนมาใส่เดินเล่นที่ประเทศไทยอยู่หรอก -_-

“เดี๋ยววันนี้อาจะให้ช่างตัดผ้าเข้ามาวัดตัวให้ เป็นชุดที่ต้องใส่ไหว้บรรพบุรุษในวันสุดสัปดาห์นี้ หนูแพทเองก็ด้วยนะ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันและแพทพยักหน้ารับทราบแล้วกล่าวขอบคุณ นี่พวกฉันต้องไปร่วมพิธีอะไรกับพวกเขาด้วยอย่างนั้นเหรอ คิดว่าจะเป็นพิธีเฉพาะสมาชิกในครอบครัวซะอีก

หลังจากเข้ามาในตัวบ้านเป็นที่เรียบร้อย คุณพ่อบ้านก็พาฉันกับแพทตรงไปยังห้องพักที่จัดเอาเตรียมเอาไว้ให้ ภายในห้องมีเตียงสองหลัง ซึ่งขนาดของมันหากเทียบกับตัวฉันและแพทแล้ว นอนเตียงเดียวกันยังมีพื้นที่เหลือเฟือ นอกจากนี้ยังมีตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง รวมถึงอุปกรณ์ไดร์เป่าผมอย่างครบครัน รวมถึงห้องน้ำแยกในตัวด้วย ราวกับมาพักในโรงแรมหรูไม่มีผิด

ฉันกับแพทมองสำรวจห้องด้วยความตกตะลึง ปกติแล้วห้องรับรองแขกต้องหรูหราขนาดนี้เลยเหรอ

“เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยนะครับ” คุณพ่อบ้านพูดภาษาไทยแต่ติดสำเนียงญี่ปุ่น แต่ก็ยังดีกว่าพูดไม่ได้แหละนะ เพราะฉันกับแพทพูดภาษาญี่ปุ่นกันไม่ได้เลย

“ขอบคุณค่ะ” เราสองคนกล่าวขอบคุณพ่อบ้าน จากนั้นก็แยกย้ายกันจัดแจงเสื้อผ้า เนื่องจากต้องอยู่ที่นี่เกือบสองสัปดาห์ ดังนั้นจึงต้องคัดแยกของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าให้เรียบร้อย เพื่อสะดวกต่อการใช้งานและไม่ยับยู่ยี่

ระหว่างที่กำลังนำเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนเสื้อ แพทก็ถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ของขวัญกับพี่เซจิคบกันมานานแล้วใช่ไหม”

“เอ๊ะ? เปล่านะ ไม่ได้คบกันเลย”

“อ้าว จริงเหรอ เห็นที่สนามบินดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นเลยนะ” แพทหัวเราะคิกคักเหมือนกำลังแซว จากนั้นก็พูดขึ้นต่อ “รีบคบกันล่ะ พวกเธอสองคนเหมาะสมกันมาก น่ารักมาก ๆ เลยด้วย”

“-///-”

“นั่นสิ เหมาะกันเหลือเกิน...” เสียงดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้อง เมื่อฉันหันไปมองก็พบกับเซนโตะที่กำลังยืนกอดอกพิงประตูอยู่ เห็นหน้าก็รู้แล้วว่ามันไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก “มึงจะบอกกูเมื่อไหร่อะของขวัญ”

“กูไม่ได้คบกันสักหน่อย”

“ไม่ได้คบอะไร มึงอย่ามาโกหก กูรู้ตั้งแต่เจอกุญแจรถมันอยู่ในห้องมึงแล้ว”

“!!!” นี่มันรู้ได้ยังไงเนี่ยะ

“ทำหน้าเหวอทำไม” เซนโตะแสยะยิ้มอย่างขำขันก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันเข้าไปหาแฟนของมัน “ดูให้ดีแล้วกัน กูก็คงห้ามอะไรพวกมึงไม่ได้อยู่แล้ว พี่กูก็ดื้อชิบหาย”

“ก็กูยังไม่คบจริง ๆ กูแค่ชอบเขา (. .)” ฉันว่ากล่าวไปตามตรง เพราะมาถึงตอนนี้ก็คงปิดบังอะไรเซนโตะไม่ได้อีกแล้ว

“มึงเลือกชอบใครไม่ชอบ มาชอบพี่ชายกูเนี่ยะนะ” มันทำหน้าสะอิดสะเอียน

“มึงอย่ามาว่าพี่เซจินะ” ฉันทำหน้ามุ่ยไม่พอใจใส่มันทันที ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงแกล้งเออ-ออไปกับมันแล้ว แต่ในเมื่อเรื่องทุกอย่างถูกเปิดเผยหมดแล้ว ฉันก็ต้องแสดงจุดยืนที่ชัดเจนบ้างสิ

“โอ้โห ดูเข้าสิ เดี๋ยวนี้ว่าอะไรมันต่อหน้ามึงไม่ได้แล้วสินะ”

พอบ่นถึงพี่ชายตัวเองได้ไม่นาน พี่เซจิก็เดินเข้ามาพอดี ระหว่างที่เซนโตะมองพี่ชายตัวเองที่กำลังเดินเข้ามาหาฉัน มันก็ร่ายยาวขึ้นต่อ

“กูแนะนำนะของขวัญ ถ้ายังไม่คบก็หนีมันไปซะเถอะ...อย่างมึงหาที่ดีกว่าไอเซจิได้อยู่แล้ว” เซนโตะว่ากล่าวพี่เซจิต่อหน้าเขาอย่างไม่ปิดบัง

“ไม่ต้องยุ่งได้ไหมวะ” ประโยคนี้ฉันไม่ได้พูดนะ แต่เป็นพี่เซจิที่กำลังเดินตรงเข้ามากลางวงสนทนาอันแสนกระอักกระอ่วนใจของพวกเราได้ทันเวลาพอดี

“ไม่ยุ่งมึงก็ช่วยดูแลของขวัญให้ดีหน่อย ไม่ใช่ให้กูมาคอยตามล้างตามเช็ดให้ ละเรื่องที่ของขวัญโดนวางยานั่นอีก ก็เป็นฝีมือสาว ๆ ของมึงอะ จะให้ของขวัญแม่งได้กับไอ้เบนไง”

“นี่มึงรู้-/เรื่องนั้นกูจัดการไปเรียบร้อยแล้ว มึงไม่ต้องมายุ่งหรอก” ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค พี่เซจิก็ตัดบทแทรกขึ้นก่อนแล้ว ทิ้งให้ฉํนสงสัยอยู่อย่างนั้นว่าเซนโตะมันรู้เรื่องที่ฉันโดนวางยาได้ยังไง

เดี๋ยวก่อนนะ...แล้วจัดการอะไรกันเนี่ยะ นี่อย่าบอกนะว่าสองพี่น้องหาตัวคนที่วางยาฉันแล้วไปแอบจัดการลับหลังโดยไม่ให้ฉันรู้

“คือว่า-/เงียบ” ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม สองพี่น้องก็รีบประสานเสียงเพื่อให้ฉันอยู่ในความสงบ ก่อนที่พวกเขาจะคุยกันต่อ

“กูรู้ว่ามึงไม่ค่อยสนสายตาว่าคนอื่นจะคิดยังไง แต่กับผู้หญิงของมึง เรื่องนี้มึงต้องใส่ใจหน่อย พวกนั้นน่ากลัวชิบหาย” เซนโตะร่ายยาวก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของแพท ไม่ต่างจากพี่เซจิที่นั่งลงบนเตียงของฉํน และสองพี่น้องก็นั่งเสวนากันจนกระทั่งจบเรื่อง

ว่าแต่...เรื่องนี้มันกลายเป็นเรื่องของสองพี่น้องและฉันเป็นคนนอกไปแล้วอย่างนั้นเหรอ -_-

“มึงไม่ต้องห่วง กูไม่ให้ใครมาแตะต้องของกูหรอก”

“เออ ก็ดี อย่าให้เห็นว่าของขวัญเป็นอะไรไปละกัน”

เอาเข้าไป...มีแต่ฉันเนี่ยะแหละที่ไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว

หลังจากสองพี่น้องคุยเสร็จแล้วก็พาฉันกับแพทไปที่ห้องทานอาหาร เพื่อรับประทานมื้อกลางวันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน บอกตามตรง ฉันรู้สึกว่าโต๊ะทานอาหารมันค่อนข้างยาวและใหญ่เกินกว่าคนในครอบครัวสี่คน ถึงแม้ว่าจะรวมฉันกับแพทแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะนั่งกันเต็มจำนวนเก้าอี้ที่วางอยู่ด้วยซ้ำ

แต่ก็อย่างว่า...ต้นตระกูลทากาฮาชิคงมีเครือญาติเยอะกว่าที่เห็น ณ ปัจจุบัน จึงได้รังสรรคห้องอาหารและคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้

หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ไปนั่งคุยเล่นอยู่กับแพท พลางเปิดดูว่ามีสถานที่ไหนน่าไปท่องเที่ยวกันบ้าง

“อยากไปศาลเจ้าอิกูตะที่เมืองโคเบะ แต่พวกหนุ่ม ๆ คงไม่อยากไปกันหรอกเนอะ” แพทว่าพลางเบะปาก

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราหาวันว่างไปกันเองดีไหม?” ฉันเสนอ บอกตามตรง ฉันเองก็อยากไปเหมือนกัน เขาว่าที่ศาลเจ้านี้ขอพรเรื่องความรักได้สมหวังกันทั้งนั้น นอกจากนี้ยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้ไปเที่ยวชมด้วย

“เอาสิ” แพทพยักหน้าก่อนที่รอยยิ้มจะกลับมาสดใสอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง ระหว่างที่สองสาวกำลังนั่งหาข้อมูลว่าจะไปเที่ยวที่ไหนบ้างนั้น สองพี่น้องก็กำลังปรึกษาหารือในเรื่องเดียวกัน ว่าจะพาสองสาวไปเที่ยวที่ไหนกันดี

“มึงวางโปรแกรมเที่ยวให้แพทยังไงบ้างวะ”

“กูก็ยังไม่รู้เลย ไม่ได้วางแผนด้วย อุตส่าห์ชวนแพทมาเองแท้ ๆ” เซนโตะพูดในเชิงตำหนิตัวเอง เมื่อได้ยินพี่ชายถามขึ้นมา

ไม่นานนัก เซจิที่นอนอยู่บนเตียงของตัวเองก็สแยะยิ้มขึ้น “กูคิดออกละ”

“ยังไงวะ บอกกูบ้างดิ”

“ทำไมกูต้องบอก” เซจิว่าพลางเลื่อนไถโทรศัพท์ไปโดยไม่แยแสน้องชายตัวเองที่กำลังเป็นเดือดเป็นร้อน เขาอยากวางโปรแกรมเที่ยวให้กับแฟนสาวใจแทบขาด ด้วยความไม่อยากให้เสียเที่ยว เพราะตัวเองเป็นฝ่ายชวนเธอมา

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าพี่น้อง ญาติดีกันได้ไม่ถึงนาทีก็จะตีกันอีกแล้ว

“บอกเถอะ สมองกูว่างเปล่าจริง ๆ นะเว้ย ไม่มีอะไรในหัวเลย”

“งั้นกูถามหน่อย”

"ว่า"

“ของขวัญเหมาะกับใครมากกว่า ระหว่างกูกับคิรัน”

“ก็ต้องคิรันสิวะ ถามได้” ไม่เห็นต้องคิด รูปหล่อแสนดีไม่เที่ยวผู้หญิงอย่างนั้น ต้องชนะเลิศใจเซนโตะอยู่แล้ว

“เออ งั้นมึงก็ใช้สมองกลวง ๆ ของมึงคิดเองแล้วกัน!” เซจิตอบกลับน้องชายตัวเองด้วยความโมโห ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหน้าไปอีกทางแทน

“เห้ยๆๆ เดี๋ยวดิ แต่ถ้ามึงยอมบอก...” เซนโตะเริ่มใช้มาตรการล่อ “กูจะลงคะแนนเสียงข้างมึงนะเว้ย”

เซจิได้ยินน้องชายพูดแบบนั้นก็ปรายตามองอย่างพินิจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วยอมบอกแผนให้น้องชายตัวเองฟัง

“เป็นที่ที่ผู้หญิงชอบไปแน่นอน แต่ต้องเป็นหลังเข้าไปดูงานที่โรงพยาบาล” เซจิว่าพลางเปิดปฏิทินในโทรศัพท์ของตัวเอง “ช่วงนี้ก็พาไปเที่ยวที่ใกล้ ๆ นี่ก่อน”

“กูไปด้วย!” เซนโตะเดินไปนั่งลงข้างพี่ชายตัวเอง พวกเขาวางแผนโปรแกรมเที่ยวด้วยกัน ก่อนจะไปบอกให้คุณพ่อบ้านช่วยไปหาซื้อบัตรเข้าชมสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ มาให้

วันนี้ประเดิมที่แรกด้วย ซูมิดะ อควาเรียม เซนโตะพาแพทเดินเที่ยวข้างในตามประสาคู่รักที่ใกล้ชิดกันได้อย่างไม่มีข้อกังขา แต่ทางด้านเซจิกับของขวัญนั้น พวกเขายังพอมีระยะห่างเวลาที่เดินเที่ยวด้วยกัน

ฉันเดินนำพี่เซจิไปตรงจุดชมโลกใต้ทะเล ไม่รู้ว่าเดินอยู่ในนี้นานเท่าไหร่ แต่รู้ตัวอีกทีฉันที่กำลังล่องลอยราวกับต้องมนต์สะกดจากแมงกะพรุนเรืองแสงก็ได้สติกลับคืนมา เมื่อสัมผัสได้ว่ามือหนาของพี่เซจิกำลังจับแขนของฉันเอาไว้

“มองทางด้วย เดี๋ยวไปชนคนอื่นเขา” ว่าพลางเปลี่ยนจากจับแขนมากอบกุมมือของฉันแทน ก่อนที่จะทันสังเกตได้ว่าบริเวณโดยรอบมีผู้คนเข้าชมจำนวนไม่น้อยเลย

“-///-”

“ด....เดี๋ยวหลง...” เป็นข้ออ้างทั้งนั้นแหละ เขามีจีพีเอสติดกับของขวัญจะมาพลัดหลงได้ยังไงกัน

“ค่ะ...” แต่ของขวัญที่ไม่ทราบเรื่องจีพีเอสก็คิดว่าเขาหมายความอย่างนั้นจริง จากที่ใจเต้นในตอนแรกก็ค่อย ๆ สงบลง แต่ถึงแม้จะเดินไปตรงบริเวณที่ปลอดคนแล้ว เขาก็ยังเดินจับมือของเธอเอาไว้ไม่ห่าง

จากนั้นพี่เซจิก็พาฉันออกมาเดินเล่นในย่านศูนย์การค้า ส่วนเซนโตะและแพทขอตัวไปนั่งเล่นคาเฟ่แถวนี้ กลายเป็นว่าตั้งแต่ออกมาจากบ้าน ฉันก็อยู่กับพี่เซจิสองต่อสองมาโดยตลอด

ฉันเดินไปเจอร้านเสื้อผ้าที่ถูกใจเข้า จึงอยากเดินเข้าไปดู แต่ไม่รู้ว่าพี่เซจิจะอยากรอหรือเปล่า แต่เมื่อฉันหันมองเขาก็ยกยิ้มแล้วจูงมือฉันเดินเข้าไปโดยไม่ได้ว่าอะไรสักคำ

“เท่าไหร่ครับ” ด้วยความที่ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ พี่เซจิจึงคอยเป็นล่ามให้ตลอด แต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงก็คือ การที่เขาควักบัตรเครดิตของตัวเองออกมารูดจ่ายทันที

“น้องจ่ายเองได้”

“ไม่เป็นไร”

“จะไปซื้ออะไรอีกไหม?” เขารับถุงกระดาษที่ใส่เสื้อผ้าของฉันมาจากพนักงาน แล้วหันมาถามต่อ

มาถึงญี่ปุ่นแล้ว คงต้องไปดูสกินแคร์และเครื่องสำอางค์ยอดฮิตของที่นี่สักหน่อยเนอะ นอกจากนี้ยังมีพวกวิตามินบำรุงสุขภาพที่อยากซื้อไปฝากพ่อกับแม่ด้วย

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็พยักหน้าแล้ววิ่งนำเขาไป แต่ก้าวนำไปได้ไม่นาน มือหนาของเขาก็คว้าจับมือของฉันอีกครั้ง โดยให้เหตุผลตามเดิม

ค่ะ ของขวัญเหมือนเด็กน้อยที่จะหลงทางอย่างนั้นเหรอ เฮ้อ...นี่เขาเคยมองฉันในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งแทนน้องน้อยบ้างไหมเนี่ยะ -_-

ระหว่างที่อยู่ในร้านสกินแคร์และเครื่องสำอาง พี่เซจิก็ยืนกดโทรศัพท์ด้วยท่าทีตั้งใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากนั้นก็เดินมาบอกฉันว่า “พอดีนับดาวฝากซื้อของน่ะ เธอช่วยเลือกให้หน่อยสิ” จากนั้นก็ส่งโทรศัพท์ของตัวเองมาให้

“ได้ค่ะ เดี๋ยวดูให้”

แต่สิ่งที่ฉันกวาดสายตามองเป็นสิ่งแรก กลับไม่ใช่รูปสิ่งของที่พี่นับดาวฝากซื้อ แต่เป็นภาษาแชทที่เขาคุยกันเนี่ยะแหละ ทำไม...มันดูกุ๊กกิ๊กแปลก ๆ แล้วพี่เซจิพูดจาลงท้ายว่า ‘ครับ’ แบบนี้ด้วยเหรอ

หึ่ย! ขนาดนี้ไม่พามาเองเลยล่ะ!

อุ๊ย...ไม่เอาสิของขวัญ อย่าเป็นคนขี้หึงแบบนี้ไม่ดีเลย ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย...

ระหว่างที่ฉันพยายามปลอบให้ตัวเองใจเย็น ก็เดินหาของที่พี่นับดาวต้องการไปด้วย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนปากร้ายใจดียังไงก็ไม่รู้สิ ไม่ชอบเขานะ แต่ก็ยังช่วยหาของให้...

รำคาญตัวเองจังเลย!

หลังจากเลือกซื้อของเรียบร้อยแล้ว พี่เซจิก็ยังยื่นบัตรครดิตของตัวเองให้พนักงานอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่จ่ายเอง พอดีมีของนับดาวด้วยไง”

จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะซื้อให้ของขวัญนั่นแหละ แต่ก็ใช้เพื่อนผู้หญิงมาอ้าง แต่สำหรับของขวัญแล้ว การกระทำของเขาช่างอ้อมค้อมยากที่จะเข้าใจ เธอจึงปักใจเชื่อว่าพี่เซจิอยากซื้อของให้พี่นับดาว ส่วนเธอนั้นเป็นเพียงผลพลอยได้

ของขวัญเริ่มตึงใส่เขาอีกครั้ง ก่อนที่เซจิจะทันรู้ตัวว่าเขาอาจพูดจาผิดไป และแล้วท่าทางของของขวัญก็เริ่มทำให้เขาอยู่ไม่สุข

“คือ...ไม่ได้หมายความว่าจะซื้อให้นับดาวนะ คือเขาฝากมา...พี่ตั้งใจซื้อให้เธอ” อยู่ ๆ จากคนที่ไม่ชอบพูดอธิบายอะไรอย่างเขา ด้วยการถือคติว่าเสียเวลาของตนนั้นก็เริ่มร่ายยาวออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ขอบคุณค่ะ...” ของขวัญกล่าว เธอยอมหันมาพูดกับเขาในที่สุด ทำให้เซจิถอนหายใจด้วยความโล่งอก

และดูเหมือนตอนนี้เขาจะค้นพบแล้ว ว่าคนตัวเล็กมีผลต่อเขามากกว่าที่คิดนัก แค่เพียงท่าทางเมินเฉยของเธอก็ทำให้เขาร้อนใจได้ถึงเพียงนี้เลยทีเดียว