บทที่ 29

“ไม่เอา ของขวัญไม่อยากไป…” ฉันกอดอกยืนหันหลังให้พ่อกับแม่ที่เข้ามาเจรจาว่าจะให้ฉันไปญี่ปุ่นกับครอบครัวของพี่เซจิ พร้อมทั้งให้เหตุผลว่าจะให้ลองไปดูงานในโรงพยาบาล

ถ้าฉันไปก็หลบหน้าเขาต่อไม่ได้น่ะสิ บอกตามตรง ตั้งแต่เรื่องวันนั้นฉันก็ยังงอนเขาอยู่ อย่าคิดว่าของขวัญคนนี้จะยอมยกโทษให้ง่าย ๆ นะ!

“แต่แม่ตอบตกลงกับอาน้ำไปแล้วนะ ทริปนี้เซนโตะก็ไปด้วยกัน ปกติเห็นตัวติดกันตลอดไม่ใช่เหรอ”

“ตอนนี้ไม่ติดแล้วค่ะ เซนโตะมันติดเมียมันนู่น” ดูท่าคงจะพกเมียติดไปด้วยแน่ ๆ และฉันก็คงต้องไปอยู่ที่นู่นอย่างโดดเดี่ยว เพราะจะให้ไปอยู่กับพี่เซจิฉันก็ไม่เอาหรอก!

“นี่อย่าบอกนะว่าครั้งก่อนที่เราพูดว่าอกหัก…” พ่อเปรยขึ้นมาพลางยกมือขึ้นชี้นิ้วมาทางฉัน อย่าได้คิดเรื่องแบบนั้นเชียว...

“?”

“เพราะเซนโตะมีแฟนเหรอ?” พ่อถามออกมาตามตรง ส่วนแม่เองก็รอคำตอบเรื่องนี้เหมือนกัน นั่นไง! ว่าแล้วเชียว!

“โอ๊ยยยย ไม่ใช่ค่ะ ไอ้นี่น่ะ ปล่อยมันไปมีเมียก็ดีแล้ว คนเขาจะได้เลิกเข้าใจผิดว่ามันเป็นแฟนหนูสักที” ฉันบ่นลับหลัง เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ ยอมรับตามตรงที่ฉันโสดก้เป็นเพราะมันส่วนหนึ่งด้วย แต่ฉันก็ไม่อยากจะโทษมันมากนักหรอก เพราะสาเหตุหลักจริง ๆ เกิดจากพี่ชายของมันมากกว่า แต่ฉันก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองถึงขนาดนั้นหรอกนะ ถ้ามีดีเข้ามาก็อยากจะลอง

หรือฉันควรจะเปิดใจไปหาคนอื่นอย่างจริงจังบ้างดี? เอาเป็นว่ากลับสู่ความเป็นจริง ณ ตอนนี้ก่อนดีกว่า เอายังไงดีเนี่ยะของขวัญ จะปฏิเสธยังไงดี

“อ้าว แล้วทำไมถึงไม่อยากไป ปกติเห็นบ่นนักหนาว่าอยากไปเที่ยวญี่ปุ่นบ้าง พอได้ไปแล้วกลับมาปฏิเสธซะงั้น” แม่ฉันถามขึ้นด้วยความงุนงง เพราะฉันเคยบ่นไปแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ เพราะตอนนั้น ฉันอยากไปเพราะจะได้เดินเที่ยวเล่นกับพี่เซจิที่ญี่ปุ่น แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ!

“ของขวัญ……” ฉันไม่รู้จะเอ่ยแก้ตัวยังไงให้ฟังขึ้น หรือว่าต้องยอมไป

“อาน้ำจองตั๋วเครื่องบินให้เราเรียบร้อยแล้ว พาสปอร์ตลูกก็มีแล้ว ติดปัญหาตรงไหนกันล่ะ”

ลูกชายคนโตเขานั่นแหละที่เป็นปัญหา แถมเป็นเรื่องใหญ่มีผลต่อหัวใจของขวัญด้วยค่ะ

เมื่อเห็นว่าฉันไม่สามารถตอบเหตุผลที่จะไม่ไปได้ แม่ก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะตรงไปหยิบกระเป๋าเดินทางของฉันมาเปิดออกพร้อมทั้งเริ่มทำการจัดแจงเสื้อผ้าให้ฉันอีกต่างหาก

“เดี๋ยวสิแม่”

“ยังไงก็ต้องไปนะ บ้านนู้นเขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้แล้ว ปฏิเสธโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้มันเสียมารยาทรู้ไหม” แม่กล่าวพร้อมส่งสายตาดุมาให้ ทำเอาฉันไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป

“ (. .) ก็ได้ เดี๋ยวของขวัญเตรียมเองค่ะ…” ฉันเดินไปจับแขนแม่ออกด้วยความจำนน พลางเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง ช่วงนี้อากาศที่ญี่ปุ่นน่าจะหนาวอยู่ แต่เสื้อผ้าที่ฉันมีมันเหมาะกับอากาศเมืองไทยทั้งนั้นเลยเนี่ยะสิ…

เอาเถอะ คงไม่หนาวมากเท่าไหร่หรอก แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็หยิบเสื้อสเวตเตอร์ติดไปด้วยเพื่อกันตาย

เฮ้อออออ สุดท้ายก็ต้องยอมไปจนได้ T^T

เมื่อถึงวันออกเดินทาง เซนโตะก็เดินมารับฉันที่หน้าบ้านพร้อมกับแฟนสาวของมัน เห็นไหมล่ะ ฉันคิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด ว่ามันต้องพาแพทไปด้วยแน่นอน ช่วงนี้ทางมหาลัยจัดงานเปิดบ้าน สำหรับเด็กปีหนึ่งอย่างพวกฉันและเซนโตะ รวมถึงแพท จึงได้หยุดการเรียนการสอนช่วงหนึ่ง ส่วนพี่เซจิที่อยู่ปีสาม เหมือนจะได้ปิดเทอมก่อนเพื่อเตรียมตัวขึ้นวอร์ดออกตรวจคนไข้ในชั้นปีที่สี่ และหลังจากนี้จะไม่ได้หยุดพักอีกนานแสนนาน

เอาเป็นว่าพวกเราทั้งสี่คนสามารถไปญี่ปุ่นได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องห่วงเรื่องการเรียนที่มหาลัยสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ฉันเป็นกังวลมันไม่ใช่เรื่องนั้นอยู่แล้ว

พี่เซจิเดินเข้ามาหยิบกระเป๋าเดินทางออกไปจากมือของฉัน แล้วส่งให้พ่อบ้านเพื่อนำไปใส่รถ แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมของฉันก็เหลือบไปเห็นผ้าพันคอที่พาดอยู่บนกระเป๋าเป้ของพี่เซจิ ฉันจำได้ในทันทีเพราะมันคือสีเดียวกันกับที่ยัยพี่เชอรีนนั่นเอามาให้

เออ! พกไปถึงญี่ปุ่นเลยสิ! ไม่พายัยนั่นไปด้วยเลยล่ะ!

ฉันว่าจะขอบคุณสักหน่อยที่ช่วยเอากระเป๋าไปเก็บให้ แต่เห็นแบบนี้ไม่ทำมันแล้ว!

ฉันรีบหันหน้าหลบสายตาของเขาที่กำลังมองมาอย่างไม่ลดละ ก่อนจะเดินไปพูดคุยกับแพทและเซนโตะแทน จากนั้นพวกเราก็ออกเดนทางไปยังสนามบินด้วยกัน

“ของขวัญ อาว่าชุดหนูอาจจะบางไปสำหรับอากาศช่วงนี้ เดี๋ยวจะหนาวเอานะลูก” เมื่อมาถึงสนามบิน อาน้ำที่เพิ่งสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ก็มองด้วยสายตาเป็นห่วง

บอกตามตรง นี่เป็นชุดที่หนาที่สุดที่ฉันมีในบ้านแล้ว ก็ฉันไม่เคยมีความคิดว่าจะไปต่างประเทศช่วงนี้เลยนี่นา

“หนาสุดที่มีแล้วค่ะอาน้ำ พอดีกะทันหันเกินไป หนูไม่ทันได้เตรียมตัวเลยค่ะ”

“ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวพอลงเครื่องแล้วก็รีบขึ้นรถเลยแล้วกันนะ จะได้ไม่หนาวเกิน” อาน้ำว่าแล้วหลังจากนั้นพวกเราก็เดินไปเช็คอินแล้วมานั่งรอตรงล็อบบี้

“อ้าว แล้วนี่ไอ้เซจิหายไปไหนเนี่ยะ” เซนโตะกวาดสายตามองซ้ายขวาเมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเองไม่อยู่แถวนั้น ฉันเองก็เมินเขาจนไม่ทันได้สังเกตเลย

แต่เพียงไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมถุงกระดาษในมือ ส่วนข้างในถุงจะเป็นอะไรนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วก็ไม่อยากจะใส่ใจด้วย!

@ท่าอากาศยานนานาชาติ นาริตะ

ใช้เวลาอยู่บนเครื่องประมาณหกชั่วโมงกว่าก็มาถึงท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะเป็นที่เรียบร้อย โชคดีที่นั่งชั้นธุรกิจมาจึงไม่เมื่อยเนื้อตัวสักเท่าไหร่ แต่แล้วฉันก็เริ่มเห้นถึงความหายนะ เพราะทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องอุณภูมิกลับสูงกว่าที่คาดการณ์เอาไว้จนมีหิมะโปรยปรายลงมาทีเดียว

แค่ก้าวออกจากตัวเครื่องยังขนาดนี้ อย่าว่าแต่ก้าวออกจากสนามบินเลยของขวัญ มีหวังได้ช็อคตายเพราะความหนาวก่อนแน่...

ระหว่างที่ฉันกำลังมองหาว่าจะเดินไปซื้อเสื้อโค้ทมาสวมเพิ่มดีไหม พี่เซจิก็ลากฉันไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง ก่อนจะหยิบของด้านในถุงกระดาษที่เขาถือมาตั้งแต่อยู่สุวรรณภูมิออกมา

“นั่งลง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ และฉันก็นั่งลงอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันเห็นว่าในมือของเขาตอนนี้มีถุงเท้ายาวอยู่คู่หนึ่งด้วย

เมื่อนั่งลงแล้ว มือหนาของพี่เซจิก็จับฉันถอดรองเท้าออก ก่อนจะสวมถุงเท้าให้อย่างเสร็จสรรพ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ส่งให้ฉันใส่เองก็ได้มั้ง -///-

ยังไม่จบเพียงเท่านั้น เขายังหยิบเสื้อโค้ทที่ดูจะพอดีกับส่วนสูงของฉันออกมาอีกต่างหาก “ใส่ซะ” เป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ แต่ได้ใจความ ฉันจึงยืนขึ้นแล้วรีบคว้าเสื้อโค้ทนั้นมาสวมใส่ตามคำสั่ง

และเหตุการณ์ทั้งหมดก็อยู่ท่ามกลางสายตาจากคุณอา มาซาชิอาน้ำ รวมถึงเซนโตะและแพทที่กำลังมองมาด้วยความตกตะลึง

“เออ ดูแลน้องดีเหมือนกันเนอะ” มาซาชิกล่าวขึ้นพร้อมกับหันมองภรรยาตัวเองที่พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาไม่ได้คิดว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์เกินเลยอะไรทั้งนั้น คิดเพียงว่าพวกเขาโตมาด้วยกัน จึงอาจดูแลกันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ

แต่สำหรับเซนโตะที่ยืนมองอยู่นั้นกลับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ พี่ชายของเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกับญาติของตัวเองหรือแม้แต่ผู้หญิงหลายคนที่เคยคบหา และเมื่อได้มาเห็นการกระทำของเขาแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย

หลังจากเซจิลุกขึ้นแล้วพาของขวัญกลับมารวมกลุ่มตามเดิมแล้ว ทุกคนก็เริ่มเดินต่ออีกครั้ง เซนโตะปลีกตัวออกห่างจากแฟนสาวตัวเองแล้วมายืนเทียบเคียงพี่ชายตัวเองทันที

“มึง...”

“ไม่ต้องพูด ไม่ต้องถาม ไม่ต้องยุ่ง”

เซนโตะที่ได้ยินพี่ชายตัวเองพูดแบบนั้นก็กวาดสายตามองค้อนทันที “กูก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก แต่นั่นเพื่อนสนิทกูไหมล่ะ”

“ถึงบ้านก่อนแล้วค่อยคุย” ถึงจะบอกน้องชายตัวเองแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้มีความคิดที่จะพูดคุยอะไรมากมายอยู่แล้ว เห็นชัดขนาดนี้ยังจะต้องคุยหรือถามอะไรเพิ่มเติมอีกเหรอ ไม่มีคอมมอนเซ้นส์หรือไง -_-

เมื่อเดินออกมาถึงลานจอดรถในสนามบิน อุณภูมิข้างนอกก็ทำให้ร่างบางเริ่มหน้าซีด เธออยู่เมืองร้อนมาทั้งชีวิต มาเหยียบต่างประเทศครั้งแรกก็เจออากาศหนาวจนติดลบแบบนี้ จะปรับตัวไหวได้ยังไงกัน

เซจิเห็นแบบนั้นก็ดึงผ้าพันคอของตัวเองที่ผูกอยู่ออกมา แล้วพันให้ของขวัญแทน

“ไม่เอา ฉันไม่ชอบผ้าพันคอนี่!” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงดื้อดึงพร้อมทั้งจะเดินหนี แต่ถึงอย่างนั้นเซจิก็ยังรั้งตัวเธอให้ยืนนิ่งแล้วพันต่อไป

“ใส่ไปเถอะ อากาศมันหนาว”

“ไม่หนาว!”

“อย่าดื้อได้ไหม” ว่าพลางดึงผ้าพันคอขึ้นปิดปากของเธอราวกับบ่งบอกให้หยุดบ่น “แล้วผ้าพันคอนี่ก็ของแม่พี่ถักให้ ไม่ใช่ของเชอรีน” พูดจบก็ดีดหน้าผากเธออีกรอบก่อนจะรีบก้าวนำหน้าเธอไปที่รถ ซึ่งคนอื่น ๆ ได้ขึ้นไปรอทั้งคู่กันเรียบร้อยแล้ว