บทที่ 28

“หลับสบายจังเลยนะเมื่อคืนนี้” ว่าพลางบิดขี้เกียจแล้วยกยิ้มสดใส ต่างจากอีกคนที่ทำหน้ามุ่ยไม่รับบุญตั้งแต่เช้า

“คนเจ้าเล่ห์”

“เจ้าเล่ห์ตรงไหนกัน เธอหล่นมาหาพี่เองนะ”

“พี่นั่นแหละดึงน้องลงไป” เธอจำความรู้สึกนั้นได้แม่น ว่าเหมือนมีคนดึงลงไปจนทำให้ตัวเองตกเตียง

แล้วหลังจากนั้นทั้งสองก็ถกเถียงเรื่องนี้กันตลอดทั้งเช้า วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ของขวัญซซึ่งเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งจึงไม่มีธุระจำเป็นที่จะต้องเข้ามหาลัย แต่สำหรับเซจิที่เป็นนักศึกษาแพทย์ปีที่สาม เขาต้องไปเข้าแล็ปส่งกล้องวิชาพยาธิวิทยา ที่นัดติวกับเพื่อนในรุ่นเอาไว้

“ไปแต่งตัวซะ เดี๋ยวพี่ลงมารับ” ว่าจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ฉันงุนงง รับไปไหน วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอ (. .)?

หรือว่าจะพาไปเดทกันนะ -///- บ้าบอ คิดอะไรเพ้อเจ้อนะของขวัญ...แต่ก็เอาเถอะ อาบน้ำแต่งตัวรอก็ได้ ในตอนแรกฉันก็แอบหวังว่าเขาจะพาไปที่ที่น่าสนใจ แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีก็มาโผล่อยู่ในคณะเป็นที่เรียบร้อย

วันหยุดยังจะพามาที่นี่อีก แต่ไม่เป็นไร ฉันพอจะให้อภัยได้เพราะตัวเองได้อยู่ข้างเขาเนี่ยะแหละ -///-

“อ้าว เซจิ เข้ามาสิ” เพื่อนร่วมรุ่นของพี่เซจิทักทายแล้วเชื้อเชิญให้เขาเข้าไป แต่หลังจากนั้น พี่เซจิก็ยังไม่วายหันมาคว้ามือฉันให้เดินเข้าไปด้วยกัน

เดี๋ยวก่อนสิ เข้าได้ด้วยเหรอ?

ได้หรือไม่ ยังไงฉันก็มาถึงหน้าตู้ล็อคเกอร์เป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะ -_- พี่เซจิถอดเสื้อตัวนอกออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์ยาวสีขาวแล้วสวมแว่นตา ก่อนจะเปิดตำราเล่มหนาที่อยู่ในล็อคเกอร์อ่านดูอย่างคร่าว ๆ บอกตามตรง พอเห็นแบบนี้แล้วเขาดูไม่มีพิษมีภัยขึ้นมาทันทีเลย

ระหว่างที่ฉันกำลังมองท่าทางคงแก่เรียนของเขานั้น พี่เซจิก็ละสายตาออกจากตำราเล่มนั้นก่อนจะเก็บมันเข้าไปในตู้อีกครั้ง จากนั้นก็เรียกหาเพื่อนของตัวเองที่อยู่อีกฟากฝั่งของห้องล็อคเกอร์

“นับดาว มีเสื้อกาวน์ให้ยืมสักตัวไหม?”

“มี ๆ เดี๋ยวเอาให้นะ”

จากนั้นพี่นับดาว คนที่ฉันเคยเห็นว่าพี่เซจิพาออกไปทานข้าวด้วยและเข้าใจผิดว่าหล่อนป็นแฟนของเขา ก็เดินนำเสื้อกาวน์มาส่งให้ หลังจากพี่เซจิได้รับมันก็เดินมาใส่ให้ฉันทันที พลางหยิบยางมัดผมในตู้ล็อคเกอร์มารวบผมของฉันและใส่หมวกคลุมผมให้เสร็จสรรพอีกต่างหาก

“ตามมา...”

ร่างสูงเดินนำฉันเข้าไปท่ามกลางสายตาเพื่อนร่วมรุ่นของเขาที่หันมองฉันเป็นตาเดียว ทำให้ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแปลก ๆ แล้วขาพี่เซจิก็ยาวเหลือเกิน ครั้นจะก้าวให้ตามทันก็ลำบากอยู่ไม่น้อย

“น้องของขวัญใช่ไหม?” พี่ผู้ชายคนหนึ่งทักขึ้น แต่ฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อนจึงได้แต่ยิ้มรับแล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย “ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะครับ”

“ข...ขอบคุณค่ะ...”

“ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ มีอะไรไม่เข้าใจมาถามพวกพี่ได้นะ” แล้วกลุ่มพี่ผู้ชายก็เริ่มเข้ามารุมล้อมฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่ ตั้งใจกันหน่อย พรุ่งนี้จะสอบอยู่แล้ว ห่วงเรื่องเรียนของตัวเองกันก่อนเถอะ” พี่เซจิเดินย้อนกลับมาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี ก่อนจะคว้าจับมือฉันแล้วเดินพาไปที่โต๊ะของเขาเอง

“นั่งนี่ซะ ไม่ต้องไปคุยกับพวกมันนะ” ชายหนุ่มว่าพลางกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง ซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้ของขวัญจะต้องเป็นเป้าสายตาของบรรดารุ่นพี่ผู้ชายอย่างถ้วนหน้า ทำเอาเขารู้สึกคิดผิดอย่างไรก็ไม่รู้ ที่พาเธอเข้ามาในห้องนี้ด้วยกัน ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ คงปล่อยให้นอนอยู่ที่คอนโดไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วางใจปล่อยเธอเอาไว้คนเดียวหรอก ด้วยความกลัวว่าคนตัวเล็กอาจหนีเที่ยวอีก มันก็ได้อย่างเสียอย่างแหละนะเซจิ -_-

“เห้ย ดูไอเซจิจะหวงน้องสาวมันมากเลยนะนั่น”

“น้องสาวที่ไหนล่ะ พวกมึงดูไม่ออกเหรอ”

“เอ้า ไม่ใช่น้องสาวเหรอวะ ก็เซจิมันเคยบอกว่าของขวัญเป็นน้องสาวมัน”

“พี่น้องท้องชนกันสิไม่ว่า”

“เสียดายว่ะ”

“มองจากดาวอังคารยังรู้”

กลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นยืนพูดคุยกัน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจเสียงรอบข้างแต่อย่างใด พลางหยิบแผ่นสไลด์ขึ้นมาส่องกล้องจุลทรรศน์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหันมองและให้ความสนใจร่างบางอยู่เป็นระยะ ๆ ซึ่งตอนนี้เธอก็ได้หยิบไอแพดขึ้นมานั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลจากเขานัก

หลังจากอ่านไปได้สักพัก เธอก็ละสายตาขากไอแพดแล้วจ้องมองเซจิที่กำลังจดจ่อกับงานตรงหน้า ใบหน้าหล่อตกกระทบเข้ากับแสงไฟภายในห้องพอดี และด้วยเครื่องแต่งกายของเขาในตอนนี้ ทำให้ดูอบอุ่นและเคร่งขรึมไปในเวลาเดียวกัน

มองไม่เบื่อเลย...

แต่หลังจากนั้นพี่เซจิก็ละสายตาจากงานของตัวเองแล้วหันมามองฉัน ทำเอาหลบสายตาแทบไม่ทันเลยทีเดียว แต่แล้วเขาก็หัวเราะขึ้นมาก่อนจะยื่นมือมาทางฉันเป็นการเชื้อเชิญ

“อยากลองดูหน่อยไหม” เขาว่าพลางหยิบถุงมือและหน้ากากอนามัยอย่างดีมาสวมให้ฉันแล้วพาเข้าไปส่องกล้องดูจานเพาะเชื้อ

เขาเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองถอยหลังออกห่างจากโต๊ะเพื่อให้เหลือช่องว่างพอจะสอดแทรกเก้าอี้ให้ฉันนั่งอยู่ระหว่างตัวเขากับโต๊ะได้ หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ จับมือสอนฉันปรับกล้องจุลทรรศน์ตรงหน้า

“เห็นแล้ว!” ฉันตะโกนด้วยความตื่นเต้นก่อนจะละสายตาแล้วหันไปมองหน้าพี่เซจิที่ตอนนี้อยู่ใกล้กันมาก รู้ตัวอีกทีฉันก็ผงะถอยหลังจนเกือบตกเก้าอี้ ยังดีที่มีมือหนาของเขาคอยประคองเอาไว้

“ทำดี ๆ สิ เดี๋ยวจานเพาะเชื้อแตกนะ”

“ขอโทษค่ะ”

และฉันก็ได้เปิดโลกว่าชื่อแบคทีเรียแต่ละตัวนั้นช่างยาวเหลือเกิน ทำเอาฉันเริ่มหวั่นว่าตัวเองจะสามารถเรียนจบคณะนี้ได้หรือเปล่า เฮ้อ...เครียดแล้วก็อ่านหนังสือของตัวเองต่อดีกว่า

จนกระทั่งพี่เซจิทำแล็ปและทบทวนเนื้อหาเสร็จเรียบร้อย เขาก็พาฉันไปทานข้าวและเดินเล่นในห้างเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมมในวันนี้ก็คือ เขาจับมือฉันเอาไว้ตลอดเวลาเลยเนี่ยะสิ

หลังจากวันนั้น พี่เซจิก็เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ เรียกได้ว่าเราสองคนตัวติดกันตลอดเวลา ตอนเช้าเขาอาสาไปส่งที่มหาลัย ส่วนตอนเย็นก็รอกลับพร้อมกัน แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องคอยสลับหน้าที่นี้กับเซนโตะในบางวัน ด้วยความกลัวว่ามันจะสงสัย

แต่ดูเหมือนว่าเซนโตะจะไม่ค่อยมาใส่ใจชีวิตของฉันมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว ตั้งแต่มันมีแฟนเป็นตัวเป็นตน นอกจากนี้มันยังย้ายข้าวของออกไปอยู่คอนโดแฟนเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย แบบนี้ทำให้ทางสะดวกขึ้นเยอะ เพราะฉันเองก็ไม่ต้องคอยกังวล เวลาพี่เซจิจะมาหาที่ห้องด้วย

เทศกาลวันวาเลนไทน์เริ่มเข้ามาใกล้ทุกที ฉันครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญพี่เซจิ แต่คิดยังไงก็ยังคิดไม่ออก จึงตัดสินใจว่าจะลองถามเขาดูในตอนเย็นวันนี้

หลังจากเลิกเรียนและเดินลงมาที่ลานคณะ ฉันก้เห้นพี่เซจินั่งรออยู่ตรงที่ประจำของตัวเอง แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเข้าไปหาเขานั้น ก็มีเรื่องน่าหงุดหงิดใจเข้ามาเสียก่อน

“เซจิ...” คนที่เรียกเขาแบบนี้ไม่ใช่ฉันหรอกนะ แต่เป็นพี่สาวคนที่ฉันเคยเจอตอนไปห้าง ถ้าจำไม่ผิดคงชื่อ ‘เชอรีน’ วันนี้เจ้าหล่อนมาในชุดนักศึกษา สวมกระโปรงทรงเอเหนือเข่าจนให้ความรู้สึกวาบหวิว แต่ด้วยรูปร่างเธอเป็นคนสูงยาวเข่าดี ใส่อะไรจึงดูสวยสะดุดตาไปหมด เห็นแล้วฉันก็หงอยอย่างรู้สึกไร้ซึ่งทางสู้

“มีอะไร” พี่เซจิดูหน้าไม่ต้อนรับสักเท่าไหร่ ก็ดีแล้ว...อย่าไปต้อนรับมัน!

“เราแค่จะเอาของมาให้น่ะ” พี่สาวเชอรีนยื่นถุงกระดาษซึ่งข้างในใส่ผ้าพันคอไหมพรมเอาไว้ “ฉันถักเองกับมือเลยนะ รู้ว่าอีกไม่นาน เดี๋ยวเซจิจะต้องไปญี่ปุ่น อากาศที่นู่นหนาวมาก ฉันก็เลยถักมาให้ ถือว่าเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์จากฉันแล้วกันนะ”

พล่ามยาวจนน่าหงุดหงิดยังไงไม่รู้สิ

พี่เซจิมองของตรงหน้าด้วยความชั่งใจว่าจะรับดีหรือไม่ จนกระทั่งสายตาของเขาหันมาเห็นฉันที่กำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ปฎิเสธสิ่งของชิ้นนั้น

“ของขวัญ...เราไปเจอร้านขนมร้านหนึ่งมา อร่อยมากเลย สนใจไปกินด้วยกันไหม” คิรันเข้ามาเอ่ยชวนได้ทันเวลาพอดีเลย

“เอาสิ” ฉันตอบกลับไปก่อนจะเดินออกจากลานคณะไปพร้อมกับคิรัน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะหันไปมองท่าทีของพี่เซจิอีกครั้ง

และแล้วฉันก็เห็นว่าเขารับถุงกระดาษนั้นมาจากมือยัยพี่เชอรีนนั่นจนได้ เหอะ ได้ของขวัญแล้วใช่ไหมล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเอาของจากฉันแล้ว! งอน!

@Seiji Talk

ผมไม่คิดว่าเชอรีนจะเข้ามาหาถึงที่ลานคณะแถมยังเอาของมาให้อีกต่างหาก ผมกลัวว่าของขวัญจะเข้าใจผิด จึงนิ่งเงียบไปแล้วเตรียมจะปฏิเสธ แต่ในขณะที่กำลังจะบอกปัด ผมก็เห็นของขวัญตัดสินใจเดินออกไปพร้อมกับเด็กหนุ่มคิรันนั่นโดยทิ้งผมที่นั่งรอเธอมาอยู่เกือบชั่วโมงเอาไว้ข้างหลัง

“ขอบคุณนะ” เมื่อเป็นอย่างนั้นผมจึงตัดสินใจรับของที่เชอรีนนำมาให้ด้วยความต้องการประชดเธอกลับ

ผมรู้ว่าเธอไม่พอใจ แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแบบนั้นผมก็ไม่จำเป็นจะต้องสนใจความรู้สึกของเธอเช่นกัน แต่เรื่องแบบนี้ ให้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวก้เกินพอแล้ว ดังนั้นในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถ ก็ได้หันไปบอกกล่าวกับเชอรีนอีกครั้ง

“คราวหลังไม่ต้องทำแบบนี้แล้วนะ ฉันว่าครั้งก่อนที่ห้างก็พูดไปชัดเจนแล้ว ว่าอย่ายัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตฉันอีก” ใช่ครับ ในวันนั้นผมพูดกับเธอค่อนข้างแรงด้วย จึงนึกไม่ถึงว่าเจ้าหล่อนยังจะเสนอหน้ามาหาผมถึงที่นี่อีก

พูดจบผมก็เดินตรงไปที่ลานจอดรถโดยไม่หันกลับไปมองเธออีกเลย ว่าแต่...ของขวัญกับไอ้เด็กนั่นจะไปที่ไหนกันเนี่ยะ...โชคดีที่ผมเปิดจีพีเอสโทรศัพท์ของของขวัญเอาไว้ จึงสามารถตามพิกัดเธอได้ทุกเมื่อ หลังจากขับรถมาเรื่อย ๆ ก็เห็นว่ามาจอดที่ห้างแห่งหนึ่ง

[พี่รออยู่ที่ลานจอดรถชั้น G นะ]

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไร้วี่แววการตอบกลับจากของขวัญ...

นี่อย่าบอกนะว่างอนแล้วจะเล่นบทหลบหน้าหลบตาเหมือนครั้งก่อนอีกเนี่ย

[ของขวัญ]

ชัดเลยแบบนี้ เพราะผมส่งไปย้ำอีกครั้งก็ยังไร้วี่แววการตอบกลับจากเธอ ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยวะเนี่ยะ!

ผ่านไปหลายวันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นว่าของขวัญกำลังพยายามหลบหน้าผมเหมือนตอนนั้นอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองว้าวุ่นมากกว่าตอนนั้นเสียอีก

“เซจิ อย่าลืมเตรียมของนะลูก” แม่ของผมเดินเข้ามาย้ำ เพราะถึงช่วงที่ผมจะต้องไปญี่ปุ่น เนื่องจากเป็นวันครบรอบที่จะต้องไปกราบไหว้บรรพบุรุษ นอกจากนี้ยังต้องไปช่วยคุณพ่อตรวจสอบโรงพยาบาลสาขาที่นู่นอีกด้วย

แล้วของขวัญล่ะ...ผมไม่สบายใจที่จะทิ้งเธอเอาไว้ในตอนที่เรามีปัญหากันอยู่แบบนี้ เพราะมันเอื้อให้เด็กหนุ่มคิรันนั่นเข้ามาแทรกแซงได้

“แม่ครับ ผมขอพาของขวัญไปด้วยได้ไหม”

“เอ๊ะ? ของขวัญเหรอ?”

“ใช่ครับ ผมอยากให้น้องไปด้วย...”

“?” แม่ผมทำสีหน้าฉงน เพราะร้อยวันพันปีผมก็ไปกับเซนโตะแค่สองคนตลอด แต่ปีนี้กลับเสนอชื่อของขวัญขึ้นมาด้วย ก็ไม่แปลกที่แม่จะทำหน้าสงสัย

“เอ่อ...เพราะไหน ๆ ก็จะไปดูงานที่โรงพยาบาลด้วย ของขวัญก็เรียนคณะแพทย์เหมือนกัน ผมอยากให้น้องลองไปเปิดหูเปิดตาดูมาตรฐานโรงพยาบาลที่นู่นด้วยครับ

หวังว่าจะฟังขึ้น...

“ก็น่าสนใจนะ เดี๋ยวแม่ไปบอกอาพราวให้แล้วกัน”

“ขอบคุณครับ”