บทที่ 4

@ห้างC

“ไอ้เซน! พี่เซจินัดกี่โมงเนี่ย?”

“มันบอกกูว่าบ่ายสองนะ”

“นี่ก็บ่ายสองครึ่งแล้วนะ กูว่าพวกเรากลับกันเถอะ พี่เซจิคงไม่มาแล้วล่ะ” ฉันชูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาบ่ายสองครึ่งให้เซนโตะที่นั่งดูดน้ำอยู่ข้าง ๆ พิจารณา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากร้าน แต่ทว่า...

พลั่ก!

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” ฉันเดินไปชนกับแผงอกของใครเข้าเต็มปัง กลิ่นน้ำหอมของเขามันช่างดูคุ้นจัง แต่ชนเขาเสียขนาดนั้นฉันก็ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย จึงได้แต่เดินเลี่ยงไปอีกฝั่งแทน

แต่แล้วมือหนาของใครบางคนก็คว้าจับแขนของฉันเอาไว้เสียก่อน ฉันจึงรีบหันขวับกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าคนนั้นก็คือพี่เซจินั่นเอง

‘เขาสัมผัสตัวฉันด้วยล่ะ…’

“จะไปไหน” ร่างสูงจ้องหน้าฉันพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ของขวัญคิดว่าพี่เซจิจะไม่มาแล้ว ก็เลย...” ฉันเงยหน้าไปมองร่างสูงพลางมองมือหนาที่กำลังจับแขนของฉันเอาไว้ด้วยสายตานิ่ง ทั้งที่ตอนนี้เสียงในหัวใจฉันมันเต้นโครมครามดังก้องไปหมดแล้ว

“ของขวัญ!” เสียงของเซนโตะดังไล่ตามฉันมาติด ๆ พี่เซจิจึงรีบสะบัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปมองยังร่างสูงด้านหลังฉันแทน

“กว่าจะมาเนอะ มึงนัดพวกกูบ่ายสอง แล้วดูดิมึงมากี่โมง”

“เออช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรหรอกน่า มึงนั่งจนร้านปิด เพื่อนกูก็ไม่ว่าหรอก” ร้านี้ก็คือหนึ่งในร้านที่พี่เป็นหนึ่งเป็นเจ้าของนั่นเอง แต่ที่เหนือขั้นกว่าเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้ก็คือ เขาเป็นเจ้าของห้างนี้ด้วย...

พี่เซจิดันหลังทั้งฉันและเซนโตะให้กลับไปนั่งที่เดิม ก่อนที่เขาจะเดินไปที่บาร์ร้านเพื่อคุยกับเจ้าของร้านหน้าตาดีรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเอง

“อยากเข้าคณะอะไรกันบ้างล่ะ จะได้ไกด์ให้ถูก”

“ของขวัญอยากเข้าคณะเดียวกับพี่ค่ะ” ฉันรีบบอกทันควัน ในขณะที่สายตาของเซนโตะก็แอบปรายตามองอย่างนึกจับผิด

‘อะไร’ ฉันจ้องหน้ามันแล้วพูดแบบไม่มีเสียง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอ่านปากฉันได้

‘อย่าเยอะนะมึง’ เซนโตะตอบกลับมา

‘กูเยอะตรงไหน กูตั้งใจจริง’ ฉันตอบกลับก่อนจะหันไปสนใจพี่เซจิแทนการปะทะคารมกับเซนโตะ

“อยากเข้าคณะฉันเหรอ ยากนะ เรียนหนักด้วย”

ฉันยักไหล่อย่างไม่แคร์ อันที่จริงฉันอยากเข้าให้ได้ เพื่อจะยกระดับตัวเองให้เทียบเท่ากับพี่เซจินั่นแหละ ก็ตัวเขาเป็นถึงทายาทเจ้าของโรงพยาบาล ถ้าหากฉันจะเป็นภรรยาของเขา ก็ต้องทำตัวให้สมฐานะสักหน่อย

นี่ฉันหวังสูงไปหรือเปล่านะ….

พวกเราใช้เวลานั่งฟังพี่เซจิอธิบายเนื้อหาส่วนที่เน้นใช้ทำข้อสอบ  เป็นเวลาชั่วโมงกว่าจนฉันรู้สึกเมื่อยตัวนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่เท่าคนที่นั่งข้าง ๆ ฉันอย่างเซนโตะที่ตอนนี้มันแทบจะฟุ๊บหลับคาโต๊ะไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกแล้ว

“เดี๋ยวมานะ” เซนโตะมันบอกแล้วก็ลุกออกไปเลย สงสัยจะไปเข้าห้องน้ำ แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันจะได้มีโอกาสอยู่กับพี่เซจิแบบสองต่อสองสักที

“....” ต่างคนต่างเงียบ

พี่เซจิเอาแต่อ่านหนังสือที่หยิบจากมือฉันไป ส่วนฉันก็คอยแอบจ้องเขาอยู่เป็นระยะ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามเนียนที่สุด ทำเป็นมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาเข้าออกร้าน พี่เซจิคงไม่ทันสังเกตอาการของฉันหรอก

“เมื่อวาน...” จู่ ๆ พี่เซจิก็พูดขึ้นมา ทั้งที่สายตายังมองแต่หนังสือ มือหนาของเขาคว้าจับดินสอของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปในนั้น แต่เขายังไม่ทันจะพูดจบประโยคเลย

“คะ?”

“ตกลงเธอนัดใครไปห้องนั้น?” เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันแทน ทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ ก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง

“ไม่ได้นัดใครไว้นี่คะ”

“แล้วไปทำอะไรที่ห้องนั้น”

“น้องแค่ไป…”

“ไม่รู้หรือไงว่าห้องนั้นเขาเอาไว้ทำอะไร”

“น้องแค่เดินไปตามทางที่ป้ายบอกไม่คิดว่านั่นจะเป็นห้องเชือด”

“หึ!” พี่เซจิหัวเราะในลำคอพลางหันไปสนใจกับหนังสือตรงหน้าต่อ โดยไม่ได้หันมามองฉันอีก แบบนี้หมายความว่าไง?

ครืด-ครืด-ครืด-

ระหว่างนั้น เสียงโทรศัพท์ของพี่เซจิก็สั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาเหลือบตามองที่หน้าจอเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจหนังสือเรียนของฉันต่อ แล้วปล่อยให้เสียงโทรศัพท์มันสั่นอยู่อย่างนั้น จนฉันเริ่มรู้สึกรำคาญ

“จะไม่รับจริงๆ เหรอคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“ค่ะ! ไม่ใช่เรื่องของน้องหรอก แต่ว่ามันน่ารำคาญ”

“....” พี่เซจิไม่ได้สนใจสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด หรือไม่ก็จงใจทำเป็นไม่ได้ยิน

“พี่เซจิคะ”

“....”

“พี่เซจิ!” ฉันต้องเรียกพี่เซจิถึงสองครั้ง เขาถึงได้หันมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ตัวเองมาให้ฉัน หน้าจอเป็นเบอร์ที่พี่พายุได้เมมเอาไว้ว่า ‘อย่ารับสาย’ นั่นยิ่งทำให้ฉันยิ่งอยากรู้อยากเห็นเข้าไปหลายเท่า ว่าเจ้าของเบอร์นี้เป็นใครกัน

“รับสิ…แล้วบอกว่าฉันไม่อยู่”

“...” ฉันชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะกดรับโทรศัพท์นั้น

[เซจิ! นายอยู่ที่ไหน ออกมาหาฉันหน่อยได้มั้ย] พอกดรับ ปลายสายก็รัวคำพูดใส่ จนฉันแทบฟังไม่ทัน แต่ฟังจากคำพูดคำจาแล้ว ฉันก็พอจะจับใจความได้ว่าคงจะเป็นผู้หญิงของเขาแน่นอน

“พี่เซจิไม่อยู่ค่ะ”

[แล้วเธอเป็นใครถึงมารับโทรศัพท์ของเซจิได้? ไปเรียกเซจิมาคุยกับฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเซจิ] หลังจากได้ยินแบบนั้น ฉันก็ปรายตามองพี่เซจิราวกับกำลังขอความเห็น เขาจึงดึงโทรศัพท์ออกจากมือของฉัน ก่อนจะกดตัดสายไป แล้วปิดเครื่องทันที ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันอยากรู้จังว่าทำไมเขาไม่กดปิดเครื่องซะตั้งแต่ทีแรกหรือว่า เขาจะเอาฉันเป็นไม้กันหมา ฉันคงมีค่าแค่นี้สำหรับเขาสินะ!

“แฟนพะ…”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ!” ตั้งใจจะเอ่ยถาม แต่ก็โดนขัดเสียก่อน เขาบอกฉันเพียงเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“.....”

“บอกเซนโตะด้วยว่าฉันขอตัวกลับก่อน” ว่าจบ เขาก็เดินออกจากร้านไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ฉันได้แต่สงสัยว่าผู้หญิงปลายสายที่เสวนาด้วยเมื่อสักครู่เป็นใครกัน หรือจะเป็นผู้หญิงคนที่อยู่กับพี่เซจิเมื่อวานนะ

ตั้งแต่ฉันรู้จักพี่เซจิมา เขามีผู้หญิงมาคอยเกาะแกะเยอะอยู่พอสมควรเลย แต่ก็ไม่เห็นว่าเขาจะคบกับใครเป็นตัวเป็นตนสักคน นอกจากนี้ฉันยังไม่เคยเห็นพี่เซจิพาผู้หญิงคนไหนไปแนะนำกับอาน้ำเลย

ฉันจึงคอยตั้งคำถามกับตัวเองมาโดยตลอด ว่าพอจะเป็นฉันบ้างได้มั้ย คนที่เขาคิดจริงจังถึงขั้นเป็นคู่ชีวิต แต่ก็อย่างที่ทุกคนเห็นนั่นแหละ บทสนทนาของฉันกับพี่เซจิมันค่อนข้างบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่แสนห่างไกลของเราเสียเหลือเกิน

‘พอจะมีวิธี ไหนบ้างนะที่จะทำให้เราใกล้ชิดกันได้มากกว่านี้ ขอเป็นคนรักของพี่ พอจะเป็นไปได้หรือเปล่า?’