บทที่ 6

@CLUB JB

แล้วในที่สุดฉันก็มาที่ผับเดิมอีกจนได้ แต่โชคร้ายหน่อยที่ลากหวานมาได้แค่คนเดียว เพราะพี่ไอเท็มแฟนมันก็มาที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งพี่ไอเท็มเองก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่เซจิด้วย นั่นหมายความว่าพี่เซจิก็อยู่ที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน แต่ว่าโต๊ะของเขาห่างจากโต๊ะของฉันพอสมควร แต่ด้วยสกิลของฉันที่มักจะทำแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ต่อให้โต๊ะไกลแค่ไหนฉันก็มองเห็นเขาได้อยู่ตลอด เรียกได้ว่าเขาอยู่ในสายตาของฉันแทบตลอด

“ของขวัญ แล้วไอ้เซ็นมันรู้หรือเปล่าว่ามึงมานี่อะ”

“หึ!”

“กรรม! แล้วกูจะโดนหางเลขด้วยมั้ยเนี่ย”

“ไม่หรอกน่า... มึงว่าเบนจามินเป็นไงบ้าง”

“กูว่าก็ดีนะดูเป็นมิตรไม่มีพิษมีภัยด้วย” หวานมันบอกพลางกระซิบกระซาบกับฉันระหว่างที่เบนจามินไปคุยกับเพื่อนโต๊ะอื่นอยู่

“เนอะ! กูไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เซ็นมันต้องกันท่าด้วยวะ เบนเขาก็แลเป็นคนดี”

“....”

“เดี๋ยวกูมานะมึง” แล้วไอ้หวานมันก็เดินไปที่โต๊ะของแฟนมัน ส่วนฉันก็จ้องภาพพี่เซจิกับผู้หญิงคนนั้นกำลังคุยกันอย่างถูกคอ ทั้ง ๆ ที่จริงพี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยซ้ำ ยิ่งคุยกับฉันแทบนับประโยคได้เลย

“มองอะไรอยู่เหรอ ของขวัญ” เสียงของเบนจามินทำให้ฉันละสายตาจากพี่เซจิ แล้วหันไปมองร่างสูงที่อยู่ตรงข้ามแทน ฉันส่ายหน้าเบา ๆ พลางยิ้มให้เบนจามิน ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เหมือนจะเจอคนรู้จักน่ะ แต่ไม่ใช่หรอก”

“เออเราว่าจะถามตั้งแต่แรกแล้วเพื่อนเธออีกคนไม่ได้มาเหรอ”

“ใครอะ ไอ้เซนอะนะ”

“ใช่ ๆ ของขวัญกับเซนโตะไม่ได้คบกันหรอกเหรอ”

“ทำไมเบนถึงคิดงั้นอะ เราสองคนเป็นเพื่อนกัน เรากับเซนโตะสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วล่ะ”

“อ่อ อย่างงี้นี่เอง เอาเหล้าเพิ่มมั้ยเดี๋ยวเราชงให้”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราชงเอง ว่าแต่...เบนดูจะรู้จักคนเยอะจังนะ มาที่นี่บ่อยเหรอ”

“ก็ประมาณนั้นอ่ะ พี่ชายเราเป็นหุ้นส่วนกับร้านนี้อะ ว่าแต่ของขวัญก็คอแข็งเหมือนกันนะเนี่ย ดื่มไปตั้งเยอะแล้วยังไม่เมาเลยอ่ะ”

“ทำไมอะจะมอมเหล้าเราเหรอ”

“เปล่าซะหน่อย ก็เห็นผู้หญิงส่วนใหญ่คออ่อนอ่ะ แต่ของขวัญนี่ต้องยกนิ้วให้เลย ฮ่า ๆ” ฉันแอบหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับคำพูดของเบนจามิน แต่ใจกลับเริ่มรู้สึกแปลกอย่างไรชอบกล

“นี่ของขวัญกลัวเราหรือเปล่า เราไม่ได้จะคิดอกุศลกับเธอนะ”

“เอาจริงเราก็เริ่มกลัวเหมือนกันแหละ” ฉันยกยิ้มแห้งตามเดิม พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างทีเล่นทีจริง “นี่เบนคิดจะมอมเหล้าเราจริงๆ ใช่มั้ย”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ เรา...” เบนจามินขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูฉัน ทำเอาฉันแอบตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปยิ้มอย่างมีเลศนัยให้เบนจามินที่ทำนิ้วจุปากเอาไว้ ไม่ให้บอกความลับนี้กับใคร อยากรู้มั้ยว่าคืออะไร... ฉันขอไม่บอกแล้วกันนะ แต่ความลับของเบนจามินทำให้ฉันเข้าใจเขา มากขึ้น เราสองคนนั่งคุยกันอยู่นานจนลืมหวานไปเลย มาสังเกตเห็นอีกครั้งว่ามีมันอยู่ด้วยก็ตอนที่มันเดินหน้าบึ้งมานั่งที่โต้ะเนี่ยะแหละ สงสัยจะทะเลาะกับแฟนมา

“เป็นอะไรอีกล่ะมึง”

“ก็พี่ไอเท็มอะดิ แม่งแดกเหล้าเยอะอีกแล้ว กูต้องขับตลอด มึงกลับคนเดียวได้ใช่มั้ย”

“อืม ไม่เป็นไรมึง กูกลับได้ แล้วนี่มึงจะกลับเลยเหรอ”

“กลับคนเดียวได้ไง เดี๋ยวเราขับไปส่งก็ได้”

“ฝากด้วยนะเบน กูว่าจะนั่งอีกสักพักแล้วมึงจะกลับยัง”

“ยัง”

“งั้นไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ” ฉันพยักหน้ารับพลางลุกไปห้องน้ำพร้อมกับหวาน แต่พอกลับมาอีกทีที่โต๊ะก็ไม่มีใครอยู่ซะแล้ว เบนจามินไปไหนเนี่ย ฉันกลับมานั่งจิบเหล้าที่โต๊ะ แต่จู่ ๆ หวานก็ลากฉันไปที่โต๊ะแฟนมันซะอย่างนั้น สงสัยอยากกลับบ้านแล้ว และฉันเองก็คิดว่าสมควรกลับด้วยเหมือนกัน

“ของขวัญ เป็นไรป่าวเนี่ย? ทำไมหน้าแดงจัง กินเหล้าตั้งนานยังไม่แดงขนาดนี้เลย แล้วนี่มึงจะทำอะไร!” หวานมันพูดอะไรของมันวะ? ทำไมฉันฟังไม่รู้เรื่องเลย แถมอยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศในร้านมันร้อนขึ้นมาซะอย่างนั้น จนเนื้อตัวเริ่มมีเหงื่อออก ยังไม่ทันถึงโต๊ะดีด้วยซ้ำ

“หวาน ของขวัญเป็นอะไรน่ะ” ฉันหันไปมองพี่เซจิที่กำลังคุยอะไรกับหวานก็ไม่รู้ นอกจากนี้ยังหันมองมาทางฉันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอีก

ฉันทำอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอ...

“หวานก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่เซจิ มันเพิ่งเป็นเมื่อกี้เองนะ ดื่มมาตั้งนาน หน้ายังไม่แดงขนาดนี้เลย”

“นั่งโต๊ะไหน พาพี่ไปดูหน่อย”

“ของขวัญ รอตรงนี้ไปก่อนนะ” พอฉันนั่งลงได้ หวานมันก็ออกไปไหนกับพี่เซจิก็ไม่รู้ ซึ่งฉันก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ส่งยิ้มหวานให้พวกเพื่อนพี่เซจิ โดยไม่รู้ว่าตัวเองทำไปเพื่ออะไรเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลยเนี่ยะสิ

สำรวมสิของขวัญ....สำรวมหน่อย...

“กูว่าอาการน้องของขวัญแม่งคุ้น ๆ ว่ะ” พวกเพื่อนพี่เซจิคุยเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้ ซึ่งฉันก็ยิ้มให้พวกพี่เขาไปเรื่อย ว่าแต่...ทำไมพวกเพื่อนของพี่เซจิแต่ละคนถึงหล่อกันจังเลยนะ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยชื่นชมความหล่อของพวกเขา พี่เซจิกับหวานก็เดินกลับมาที่โต๊ะกันก่อน

ไม่เพียงเท่านั้น พี่เซจิยังกระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะรีบอุ้มฉันพาดบ่า

“รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่ากินอะไรเข้าไป” พี่เซจิบ่นพึมพำอะไรสักอย่างแล้วเขาก็หันไปคุยกับเพื่อน

“สรุปน้องของขวัญเป็นอะไรวะ กูว่าอาการเหมือน...”

“อือ…โดนยา อย่าบอกใครนะมึงโดยเฉพาะ…”

“ไอ้เซนโตะ!” ทั้งโต๊ะพูดขึ้นพร้อมกันเสียงดังมาก แต่ฉันพอจะจับใจความได้ว่าอะไรเกี่ยวกับเซนโตะเนี่ยะแหละ อยากรู้ด้วยจัง…

“เปิดแอร์หน่อยได้มั้ย” ฉันถือวิสาสะเร่งแอร์ในรถพี่เซจิจนสุด หลังจากที่ตัวเองถูกโยนเข้ามาในรถหรู โดยที่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะถูกเขาพาไปที่ไหนกันแน่

แต่ว่าตอนนี้ร่างกายฉันมันรู้สึกร้อนรุ่มไปหมดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ดให้อากาศถ่ายเท แต่แล้วพี่เซจิกลับจับมือของฉันเอาไว้ เพื่อไม่ให้ปลดกระดุมเม็ดที่สามออกได้

“อย่าของขวัญ! อย่าทำแบบนี้!”

“แต่ของขวัญร้อน” ฉันพยายามปัดมือพี่เซจิออกแล้วพยายามจะปลดกระดุมตัวเองออกอีกครั้ง จนอีกคนต้องจดรถลงข้างทางเพื่อที่จะหยุดยั้งการกระทำของฉันแทน

“ของขวัญ! มีสติหน่อยสิ!”

“พี่เซจิ! น้อง...น้องเป็นอะไรไม่รู้” ว่าจบฉันก็เริ่มร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

“เธอโดนวางยา”

“พี่เซจิช่วยน้องด้วย! ทำยังไงก็ได้ให้มันหายทรมานซะที” ฉันบีบมือพี่เซจิอย่างแรงพลางบังคับให้มือหนานั้นเลื่อนต่ำลงไปจนอยู่ระดับหน้าอก ฉันไม่อยากให้พี่เซจิมองฉันเป็นคนแบบนี้เลย แต่ฉันบังคับตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายของฉันมันต้องการแบบนี้ โอ้ยยย!!! แต่ทำไมฉันต้องมารู้สึกดีกับอะไรแบบนี้ด้วยน่าอายชะมัด

“ของขวัญอย่า!!”

“ขอโทษนะคะพี่เซจิแต่ว่าน้องต้องการพี่จริง ๆ...” ว่าแล้วฉันก็ย้ายตัวเองไปยังด้านฝั่งคนขับขึ้นคร่อมร่างสูงของพี่เซจิอย่างไร้ยางอาย ใช่! ฉันรู้ว่ามันดูแย่มาก แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของฉันนั้นสั่งให้ทำแบบนี้ และฉันก็ไม่อาจจะฝืนมันได้อีกต่อไปแล้ว

พรึบ!

และแล้วเสื้อยืดที่พี่เซจิหวงนักหวงหนาก็หลุดออกจากตัวเขาไปในที่สุดด้วยน้ำมือของฉันเอง ฉันไม่รอช้าโน้มหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากพี่เซจิอย่างเงอะงะเพราะฉันไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าในตอนนี้ฉันกลับเป็นฝ่ายรุกเสียเอง ทั้งที่พี่เซจิมีประสบการณ์ในเรื่องนี้มากกว่าฉันเสียอีก น่าอายชะมัด นี่ฉันสบถคำนี้กับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไรแล้วเนี่ย

ขอโทษนะคะพี่เซจิ น้องเองก็ไม่อยากให้พี่ต้องมาเห็นในสภาพแบบนี้เลย…