บทที่ 27

กลับจากคุยเรื่องหัวใจกับพี่เซจิแล้ว พวกมิ้งและน้ำหวานก็ชวนฉันออกไปเที่ยวฉลองที่ร้านประจำ เนื่องในโอกาสที่คิรันได้แชมป์ และใช่ค่ะ พวกมันชวนดาวเด่นอย่างคิรันลับหลังฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะมาชวนฉันเสียอีก และถ้าฉันไม่ไปก็คงเสียมารยาทมากแน่นอน

ของขวัญคนนี้จึงต้องแต่งตัวออกมาข้างนอกอีกครั้ง ทั้งที่บอกฝันดีพี่เซจิเรียบร้อยแล้ว ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยแฮะของขวัญ

“ทางนี้คิรัน” มิ้งโบกมือเรียก ก่อนจะเว้นที่ว่างข้าง ๆ ฉันเอาไว้เพื่อให้คิรันได้เดินมานั่งอย่างรู้งาน -_-

คิรันเดินเข้ามาพร้อมกับชุดลำลองที่ฉันไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เพราะส่วนใหญ่เจอกัแต่นที่มหาลัยจึงคุ้นตาเขาในคาบชุดนักศึกษาเสียมากกว่า แต่ตอนนี้เขาก็แค่เปลี่ยนไปใส่เสื้อยืดสีขาวแทนเสื้อเชิ้ตเท่านั้น ส่วนกางเกงเป็นกางเกงแสล็คเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกสะกดสายตาได้ขนาดนี้นะ หรืออาจเป็นเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาเกินมนุษย์ของเขาล่ะ

แต่ฉันว่าเลิกพรรณนาถึงรูปร่างหน้าตาของเขาเถอะ เพราะถึงหล่อแค่ไหนคนในใจของฉันก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ก็คือพี่เซจินั่นแหละ

พูดถึงพี่เซจิแล้วก็ทำให้ฉันถึงเรื่องที่เราตกลงคุยกัน บอกตามตรงฉันก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะดูซื่อที่ยอมตอบตกลงไปแบบนั้น แต่อยากจะขอชี้แจงว่า สำหรับฉันที่รอเขามาตลอดช่วงชีวิตวัยรุ่นแล้ว อีกเพียงอึดใจเดียวฉันทนรอได้ไม่ยากหรอก

อย่างน้อย ถ้ามันมีโอกาสได้สมหวัง แม้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ฉันก็อยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้งแหละ แต่ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ใช่ไหมล่ะ ถึงได้ยอมออกมาเที่ยวกับพวกเพื่อน ๆ นี่ไง ;)

ว่าแต่…ทำไมอยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกขนลุกซู่แปลก ๆ เหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาอย่างนั้นแหละ หรือคิดไปเองหรือเปล่านะของขวัญ ไม่มีอะไรหรอกมั้ง...

นั่งอยู่สักพักใหญ่ โทรศัพท์ทของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะก็มีข้อความถูกส่งเข้ามาจากคนที่ฉันเพิ่งบอกฝันดีไป หลังจากที่เขาบอกว่าจะแยกย้ายกลับห้องตัวเอง

[อยู่ไหน] // ส่งสติกเกอร์ทำหน้า? มา

[น้องจะนอนแล้วค่ะ] // โกหกเพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่

[แน่ใจเหรอ? งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปหาที่ห้องนะ]

[แต่น้องจะนอนแล้วนะ]

[อยากนอนด้วย] กรี๊ด!!! มันก็เขินอยู่หรอก เอ๊ะ แต่แฟนก็ไม่ใช่ มันอยากนอนด้วยกันได้ด้วยเหรอคะเนี่ยะ

เอาเป็นว่าตอนนี้อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นดีกว่านะของขวัญ เพราะดูเหมือนว่าความซวยจะมาเยือนเข้าให้แล้ว… ทำยังไงดีเนี่ยะ ถ้าพี่เซจิลงมาถึงห้องตอนนี้มีหวังได้รู้แน่ว่าฉันแอบหนีเที่ยว

[เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวค่อยลงมานะคะ ขอเก็บห้องก่อน] ฉันส่งกลับไป ทำทีเหมือนว่าตัวเองยังอยู่ที่ห้อง ก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อน ๆ ด้วยความร้อนรนว่า “คือ…คิรัน…เราต้องกลับแล้วอะ ขอโทษด้วยนะ เอาไว้วันหลังเราค่อยไปฉลองกันอีกรอบนะ” รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ เพราะเพื่อน ๆ อุตส่าห์แต่งตัวออกมาเพื่อค่ำคืนนี้กันแล้ว

“อ้าว กลับเร็วจังวะมึง”

“เออ นั่นดิ เพิ่งกินได้นิดเดียวเอง”

มิ้งกับน้ำหวานทักท้วง มีเพียงคิรันเท่านั้นที่นิ่งเงียบ ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ได้สิ ให้เราไปส่งไหมของขวัญ”

“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวเรากลับเองได้ คิรันอยู่ต่อกับเพื่อนเถอะ” ไม่รอช้า ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปบริเวณหน้าร้านทันที แต่ยังไม่ทันจะได้ไปเรียกรถหน้าร้าน มือหนาของใครบางคนก็คว้าข้อมือของฉันเอาไว้ก่อน

“พี่เซจิ!?” แงงงงง มาได้ยังไงเนี่ยะ จบแล้วของขวัญ... T^T

“หนีเที่ยวแล้วยังโกหกอีกนะ” ร่างสูงส่งสายตาดุมาให้ฉันขณะที่เราสองคนยังยืนอยู่นอกตัวร้าน

“คือ…ของขวัญ…แค่ออกมาฉลองกับเพื่อน ๆ แปปเดียวเองค่ะ”

“แปปเดียวแต่กลิ่นเหล้านี่หึ่งขนาดนี้เลย” ว่าพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกันฉันก็ขยับขาก้าวถอยจนกระทั่งแผ่นหลังติดเข้ากับกำแพงของตัวร้าน แต่ถึงอย่างนั้นพี่เซจิก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดโน้มใบหน้าเข้ามาเลย จนฉันต้องหลับตาปี๋รอลุ้นกับการกระทำของเขา

แต่หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกได้ถึงแรงสัมผัสตรงบริเวณเอว ก่อนที่ร่างจะถูกยกลอยขึ้น ใช่แล้วค่ะ พี่เซจิอุ้มฉันขึ้นพาดบ่าแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่รถอย่างไม่รีรอ

“กรี๊ด! พี่เซจิ! คนมองเต็มเลยนะ!”

“ช่างพวกมันสิ”

พี่เซจิลากฉันไปที่รถของตัวเองก่อนจะยัดฉันเข้าไปแล้วปิดประตูรถดังปัง น…น่ากลัว ทำไมดุจังเลยล่ะ บอกตามตรง ฉันไม่เคยเห็นพี่เซจิดุขนาดนี้มาก่อน นอกเสียจากวันนั้นที่ฉันเจอเขาในห้อง…เชือด

ร่างสูงขับรถออกไปโดยไม่ทันสังเกตเลยว่ากลุ่มเพื่อนของเขานั้นเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่จากชั้นสองของตัวร้าน นอกจากนี้ยังเป็นวันที่ทุกคนมารวมตัวกันอย่างครบองค์โดยไม่ได้นัดหมายอีกด้วย

“มองอะไรอยู่วะ” จัสตินแฝดคนน้องเดินออกมานอกระเบียงแล้วเอ่ยถามพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง เมื่อเห็นว่าเขากำลังยืนแสยะยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ

“ดูนู่นดิ” มาร์ตินพยักหน้าไปทางทิศที่มองเห็นทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

“นั่น เซจิไม่ใช่เหรอวะ” สิ้นเสียงคำพูดของจัสตินก็ทำเอาเพื่อนในกลุ่มแห่กันออกมายืนมุงตรงระเบียงชั้นสองที่พวกเขายืนอยู่ทันที

“ไหน มันมาด้วยเหรอวะ?” โฮปเข้ามาสมทบด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ไม่นานนักเสียงชัดเตอร์กล้องก็ดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยร่างหนาของเป็นหนึ่งที่กำลังยืนถือโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อจับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบริเวณด้านล่าง

“เห้ยมึง แอบถ่ายผิดกฎหมายนะเว้ย” โฮปเอ่ยตักเตือนเพื่อนตัวเองที่ทำแบบนั้นด้วยความเป็นนักเรียนกฎหมาย แต่เป็นหนึ่งเองก็ทราบดีว่าเขาเพียงแค่แซวเล่น เพราะหลังจากนั้นพวกเขาก็พากันยืนหัวเราะกันด้วยความถูกอกถูกใจ

“กูว่าละ ทำไมช่วงนี้มันไม่ค่อยมาที่นี่”

“ถ้าไม่ติดว่าเด็กมันมาที่ร้านนี้กูคงไม่ได้เห็นหน้าค่าตาแม่งแน่”

ชายหนุ่มหกคนยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ก่อนจะพูดอย่างเห็นพ้องต้องกันว่าที่ไอ้คุณเซจิไม่มาหาพวกเขา เป็นเพราะมันติดสาวนั่นเอง และหญิงสาวที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอเป็นคนที่เพื่อนของพวกเขานั่งนอนยืนกรานว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าน้องสาว

แต่จากที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่อย่างที่ไอ้คุณเซจิบอกสักเท่าไหร่นะ...

@ Condo J

“รู้ไหมว่ามันดึกแล้ว” พอกลับถึงห้องพี่เซจิก็เริ่มสวดฉันทันที “นี่ยังไม่นับรวมที่โกหกว่าอยู่ที่ห้องอีกนะ”

“ขอโทษค่ะ (. .)” ฉันก้มหน้างุดมองปลายเท้า

“พี่ว่าเราต้องมีกฎกันหน่อยแล้ว”

“กฎอะไร มีกี่ข้อเหรอคะ (. .)?”

“ไม่รู้สิ พี่จะตั้งไปเรื่อย ๆ ตามช่วงที่เธอทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควร” พี่เซจิมองหน้าฉันพร้อมทั้งหรี่ตาอย่างคาดโทษ จากนั้นก็พูดขึ้นต่อ “กฎข้อแรกระหว่างเรา เธอห้ามไปเที่ยวในที่แบบนั้นโดยไม่มีพี่ไปด้วยอีก”

เชอะ ไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย...แล้วทำไมฉันจะต้องมาทำตามกฎนั้นด้วย

“แต่ว่า...ของขวัญแค่ไปเที่ยวกับเพื่อนเองนะคะ”

“อย่ามายอกย้อน เที่ยวกับเพื่อนน่ะ ถ้าเป็นที่อื่นจะไม่ว่าอะไรเลย แต่ที่นี่ขอสั่งห้าม” พี่เซจิเริ่มวางท่าดุอีกครั้ง ทำให้ฉันไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตฉันแล้วสินะ

“(. .)”

“ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนซะ”

“ค่ะ” ฉันเดินก้มหน้าก้มตากลับเข้าไปในห้องนอน ก็คนมันโดนดุจะให้ร่าเริงได้ยังไงกัน แต่จะว่าไปแล้ว...ฉันจะยอมให้เขาตั้งกฎอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอกนะ แบบนี้มันเสียเปรียบเกินไป...

หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จแล้ว ฉันก็แง้มประตูห้องนอนออกก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วห้องว่าพี่เซจิยังอยู่หรือเปล่า และเมื่อเห็นว่าเขายังนั่งดูทีวีอยู่ ฉันจึงค่อย ๆ เดินออกไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“มีอะไร?” เมื่อเห็นว่าฉันไปยืนบังหน้าจอทีวี เขาจึงขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม

“ของขวัญ...ขอตั้งกฎบ้างสิ...”

“ว่าไง”

“อย่าอุ้มของขวัญใส่รถเหมือนวันนี้อีกนะ แล้วก็...ห้ามเข้ามาใกล้เกินช่วงแขน ห้ามมานอนด้วยกันด้วย!”

“ทำไม หวั่นไหวรึไง” พี่เซจิว่าพลางแสยะยิ้ม นี่ฉันจริงจังอยู่นะ!

“ก็...ของแบบนั้นเขาเก็บเอาไว้ทำกับแฟน ถ้าเอามาใช้ตอนนี้จะเหลืออะไรให้ลุ้นอีกล่ะ”

หลังจากฉันชี้แจงเหตุผลไป พี่เซจิก็นั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งพลางทำท่าครุ่นคิด จากนั้นก็ยกนิ้วขึ้นชี้ไล่เรียงไปตามสัดส่วนร่างกายฉันอย่างพิจารณา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ของน่าลุ้นก็เยอะอยู่นะ...”

“พี่เซจิ!” มันจะลามปามเกินไปแล้วนะ เป็นคนแบบนี้เหรอเนี่ยะ! ขณะที่ฉันกำลังจะง้างมือทุบเขานั้น มือหนาของเขาก็คว้าจับข้อมือของฉันได้ทันกาลเสียก่อน จึงทำให้ร่างของฉันเสียหลักล้มลงไปใส่เขาที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ไปนอนกันดีกว่า” ว่าพลางช้อนตัวฉันขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปในห้องนอน

“เห็นไหม พี่ผิดกฎ!” ฉันรีบโวยวายขึ้นทันที

“ไม่เห็น” พี่เซจิทำท่าไม่รู้ไม่ชี้แล้วพาฉันเดินเข้าไปในห้องนอนต่อ หลังจากวางฉันลง เขาก็คลานตามขึ้นมาบนเตียง ส่วนฉันเองก็กำลังกระเสือกกระสนขยับตัวถอยห่างเขาออกไปจนแผ่นหลังชิดติดกับหัวเตียงพอดี

“จะขยับไปถึงไหนล่ะนั่น...”

“มัน...เป็นการปกป้องตัวเอง” ว่าจบฉันก็หยิบหมอนข้างขึ้นมากั้นกลางระหว่างเราเอาไว้ “น้องจริงจังกับกฎที่ตั้งไปนะ”

พี่เซจิไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่แสยะยิ้มแล้วมองฉันด้วยสายตาที่ดูขบขัน มองแบบนี้หมายความว่ายังไง มันน่าตลกตรงไหน ทีตัวเองยังตั้งกฎจริงจังขึ้นมาได้เลยนี่นา

“ทำอย่างกับไม่เคยนอนด้วยกันอย่างนั้นแหละ” พูดพร้อมสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่มันกลับทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ไม่รู้แหละ ถ้าจะนอนก็ต้องลงไปนอนข้างล่าง แล้วก็ห้ามแอบเนียนขึ้นมาเหมือนครั้งก่อนด้วย” ฉันยื่นคำขาด

จากนั้นพี่เซจิก็ไปดึงฟูกที่ตัวเองเคยนอนครั้งก่อนออกมาปู โดยมีฉันคอยส่งหมอนและผ้าห่มให้ บทจะยอมก็ยอมง่ายเหลือเกินนะเนี่ยะ แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยพูดบอกซ้ำซ้อน

หลังจากแสงไฟภายในห้องถูกปิดจนมืดสนิท ทั้งสองก็นอนลืมตาท่ามกลางความมืดอย่างเงียบ ๆ ไม่นานนัก ความง่วงก็เริ่มทำให้ร่างบางที่นอนอยู่ข้างบนเตียงสะลึมสะลือ จนแขนของเธอห้อยลงไปตรงข้างขอบเตียง ซึ่งเป็นฝั่งเดียวกับที่ชายหนุ่มกำลังนอนอยู่

เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงได้โอกาสคว้าแขนของเธอแล้วออกแรงดึงเพื่อให้ร่างของหญิงสาวตกลงไปในพื้นที่ของตัวเอง

“พี่เซจิ ทำอะไรเนี่ยะ!” ของขวัญสะดุ้งตื่นแทบจะทันทีจากที่สะลึมสะลืออยู่เมื่อสักครู่ ก่อนจะพยายามออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพันธการของเขา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล

เซจิแสร้งทำเป็นว่าตัวเองหลับไปแล้ว และดูเหมือนของขวัญจะเข้าใจว่าเขาหลับลึกเสียด้วย เพราะเธอออกแรงดิ้นเสียขนาดนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเลย แต่ที่น่าแปลกก็คือ แขนแกร่งของเขากลับกอดรัดร่างของเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา

นี่มันหลับสนิทแบบใดกัน...